Περισσότερες χώρες πρέπει να ενταχθούν στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα εναέριου ανεφοδιασμού ή να αποκτήσουν αντίστοιχα ατρακτίδια για τα μεταφορικά αεροσκάφη A400M, μεταδίδει το «Jane’s».

 

Σήμερα αποτελούν μέρος του προγράμματος μόνο πέντε χώρες: το Βέλγιο, η Γερμανία, το Λουξεμβούργο, η Ολλανδία και η Νορβηγία. Οι πέντε χώρες έχουν συνολικά παραγγείλει οκτώ A330 MRTT και καθεμία έχει συμφωνήσει την χρήση των αεροσκαφών με κριτήριο τον χρόνο. Έτσι, λοιπόν, το Βέλγιο έχει δικαίωμα χρήσης των αεροσκαφών ανά έτος για 1.000 ώρες πτήσης, η Γερμανία για 5.500, το Λουξεμβούργο για 200, η Ολλανδία για 2.000 και η Νορβηγία για 100. Έδρα των A330 MRTT θα είναι το Eindhoven στην Ολλανδία και η Cologne-Wahn στη Γερμανία. Πέρα από τα οκτώ A330 MRTT, υπάρχει option για ακόμη τρία.

 

Με το πρόγραμμα θα μπορούσαν να «φλερτάρουν» οι Ισπανία, Σουηδία και Τσεχία. Οι τρεις χώρες επιθυμούν την αγορά του A330 MRTT, αλλά δεν έχουν αναφέρει ότι θα ενταχθούν σε αυτό. Η Τσεχία θα ήθελε να γίνει μέλος της δράσης, αλλά αντιμετωπίζει οικονομικά ζητήματα. Αντίθετα, η Ισπανία θέλει το A330 MRTT, αλλά επιδιώκει την ανεξάρτητη αξιοποίηση των αεροσκαφών.

 

Στόχος του EDA είναι η κάλυψη των απαιτήσεων των ευρωπαϊκών χωρών, χωρίς την ανάγκη διάθεσης αμερικανικών μέσων. Οι προβλέψεις δείχνουν, ωστόσο, ότι τα ευρωπαϊκά κράτη θα έχουν 40 ιπτάμενα τάνκερ λιγότερα από όσα χρειάζονται το 2025.

16 ΣΧΟΛΙΑ

    • Δεν διαφωνώ αλλα με τα οικονομικά που έχουμε η αγορά ιπταμενων τάνκερ μου θυμίζει τον παππου μου που έλεγε «εδώ δεν έχουμε να φάμε ραπανάκια για την όρεξη θέλουμε»

    • Ώρες ώρες αναρωτιέμαι, αφού τα ΑΦΝΣ και τα τάνκερ είναι τόσο μεγάλα για το κλειστό Αιγαίο αλλά χρειαζόμαστε τόσο πολύ πια και τα 2, γιατί δε πρήξαμε λίγο το αμερικάνικο ΠΝ για καμιά 12ριά tactical-sized S-3, μισά μισά σε ASW/ASuW και AAR…

      • Ωραίος. Γρήγορα αεροπλάνα, μικροί στόχοι, πιστοποιημένες εκδόσεις για Η/Π μα ακόμη και τακτικό βομβαρδισμό με stand off, και σίγουρα σε θα τρώγαμε μια 500αρα για την επιστροφή τους σε αξιόπιστη υπηρεσία.

      • Ίσως γιατί θα ήμασταν ο μόνος χρήστης παγκοσμίως και επειδή θα έπρεπε να φτιάξουμε εντός της ΠΑ σύστημα υποστήριξης από την αρχή. Και τα δύο έχουν τεράστιο κόστος πέρα από τις τωρινές δυνατότητες μας.

        • Αυτό το εμπόδιο πάντως μου έχει σχηματιστεί η εντύπωση πως χρησιμοποιείται μάλλον επιλεκτικά στις στρατιωτικές προμήθειες (πχ το A-7…άλλη κυβέρνηση βέβαια, αλλά…). Το S-3 δεν είναι τόσο cut and dry όσον αφορά τα κόστη. Κοστίζει ως εισαγωγή νέου τύπου, από την άλλη όμως αυτό είναι ένα πάγιο κόστος σε κάθε απόφαση αντικατάστασης εξοπλισμού (υποθέτοντας βέβαια ότι αυτή κρίνεται πιο συμφέρουσα από την αναβάθμιση του υπάρχοντος, και το S-3 δίνει λόγους για αυτό). Επιπλέον έχει άλλες μειώσεις κόστους (ή παροχές δυνατοτήτων που βελτιώνουν τη σχέση κόστους-απόδοσης) οι οποίες θολώνουν τα νερά αρκετά ώστε το ερώτημα να μην απαντάται εύκολα. Ενδεικτικά έχει το μισό πλήρωμα από ένα P-3 (εκπαιδεύσεις, διαθεσιμότητες κλπ), έχει τουλάχιστον μία παραπάνω χρήσιμη ικανότητα (AAR, ίσως κι ELINT ή ακόμα και ικανότητα συμμετοχής σε πακέτα TASMO τακτικών α/φών), το σκαρί αεροπλανοφόρου εγγυάται μικρότερα κόστη και αυξημένη μακροζωία, η ικανότητα είναι κατανεμημένη σε περισσότερα μικρότερα α/φη (αντοχή σε απώλειες, ελαφρώς καλύτερη επιβιωσιμότητα, με πιθανό μειονέκτημα ανάγκη περισσότερων εξόδων για να επιτύχει την αυτονομία των P-3, αλλά το αν αυτό συμφέρει ή όχι είναι αντικείμενο λεπτομερούς μελέτης). Επίσης να υπογραμμίσω πως, αν δε κάνω λάθος, το ενδιαφέρον της Κορέας για τα Viking πριν λίγα χρόνια είχε αναζωπυρώσει γενικά το ενδιαφέρον για το α/φος.

          Σε κάθε περίπτωση, το θέμα μου δεν είναι τόσο to P-3 or not to P-3, ή to S-3 or not to S-3 (άλλωστε το ΠΝ το απάντησε ήδη αυτό), όσο ότι ωρυόμαστε για τις τόσο πια μοναδικές επιχειρησιακές μας ανάγκες που επιβάλλουν να απορρίπτουμε αρχικά τις λύσεις όλου του υπόλοιπου κόσμου (ο οποίος κόσμος προφανώς αντιμετωπίζει υποδεέστερες προκλήσεις), για να επιστρέφουμε τελικά στις πλέον «ταπεινές» και χαμηλού ρίσκου επιλογές οι οποίες αφήνουν όμως κενά η κάλυψη των οποίων συχνά έπαιζε ρόλο στις αρχικές απορρίψεις. Δεν αρνούμαι ότι μπορεί η κριτική για την έλλειψη tanker και του προγράμματος P-3 να οφείλονται περισσότερο σε «λαϊκές» φωνές παρά σε αυτές του ειδικού τύπου, επομένως οι ελλείψεις αυτές να μην είναι τόσο έντονες όσο καταλήγουν να φαίνονται, αλλά αν υφίστανται πράγματι τέτοια ζητήματα, νομίζω ότι έχουν αφεθεί χωρίς λύση πολύ καιρό. Τολμώ επίσης να πω ότι για νησιωτική χώρα με ανάγκες sea control, τα αεροσκάφη αεροπλανοφόρων του USN έχουν χαρεί υποδεέστερης εκτίμησης απ’ότι θα περίμενε κανείς (πιο πολύ από τον μέσο όρο, αλλά όχι αισθητά).

  1. Η απλα θα μπορουσαμε να παμε στο επομενο βημα… ισως και 2.

    Αγορα μεταχειρισμενων 767 και μετατροπη τους απο την ΙΑΙ (αφου εχουμε ερθει τοσο κοντα με το Ισραηλ)

    η ακομα και ποιο αιρετικη προσεγγιση.
    να μπουμε με καποιο τροπο στο πρόγραμμα του USN για το Boeing MQ-25 και να αλλαξουμε την μοίρα ολης της αεροποριας .Ξερω οτι ονειροβατω και συζητάω πραγματα που δεν πρόκειται ποτε να γινουν .Αλλα……….

    Και μια αλλη ερωτηση….ξερουμε αν στο προγραμμα εκσυγχρονισμου τον F 16V υπαρχει προθεση για υιοθεσια του συστηματος Conformal Aerial Refueling Tank System (CARTS) ????/

    • Δεν ξέρω υπάρχουν κονδύλια για την αγορά και συντήρηση τάνκερ ακόμα και στη λύση που λες. Έχω την εντύπωση ότι οι Ισραηλινοί δεν επέλεξαν την εγχώρια λύση και αγόρασαν το τάνκερ της boeing. Για το carts ήταν πρόγραμμα για τυχόν αγορά f 16 από την Ινδία δεν ξέρω αν ολοκληρώθηκε η εξέλιξη του και διατίθεται προς πώληση. Ίσως να ήταν μια λύση σε συνδυασμό με προσθαφαιρούμενη συλλογή τάνκερ για τα c 130

  2. Θα ειχε νοημα να συμμετασχουμε και εμεις; βλεπω η νορβηγια εχει 100 ωρες εμεις θα μπορουσαμε να εχουμε αντιστοιχο αριθμο για εκπαίδευση κλπ. Ξερω υπαρχουν πιο επειγουσες αναγκες και για εμας θα ηταν πολυ ακριβη η αγορα και συντήρηση τετοιων σκαφων αλλα.

    Αν δεν κανω λαθος συμμετέχουμε σε αντίστοιχο Ευρωπαϊκό πρόγραμμα μεταφορών δεν θυμαμαι το ονομα του. Γενικα σε τέτοια προγραμματα στα οποια δεν μπορούμε να έχουμε δικά μας μέσα πχ τάνκερ, μεταφορικά, δορυφόρους κλπ θα έπρεπε να συμμετέχουμε.

    • Τα όπλα αποκτώνται με σκοπό να είναι διαθέσιμα για χρήση σε σενάριο ένοπλης σύρραξης. Προγράμματα κοινής εκμετάλλευσης στην περίπτωσή μας δεν έχουν μεγάλη αξία γιατί στο δικό μας σενάριο ένοπλης σύρραξης δε πρόκειται οι εταίροι του προγράμματος να μας αφήσουν να τα χρησιμοποιήσουμε επιχειρησιακά, εκτός αν το σχέδιο είναι μόλις έρθει η μαύρη ώρα να τα «επιτάξουμε» μονομερώς…αν πάλι μας επέτρεπαν τη χρήση τους, αυτό θα σήμαινε στην ιδιαίτερη περίπτωσή μας ότι η Τουρκία έχει κάνει κάτι πολύ πολύ κακό, τόσο κακό που μάλλον θα τρέξουν να μας συνδράμουν έτσι κι αλλιώς, άρα η συμμετοχή μας από πριν θα ήταν μάλλον περιττή.

      • Συμφωνώ σε όλα εκτός του ότι θα τρέξουν να μας συνδράμουν σε περίπτωση που γίνει κάτι κακό με την Τουρκία. Το πολύ να εκδοθεί κανένα αυστηρό ανακοινωθέν. Ειδικά Γερμανία-Ολλανδία αν μπορούσαν θα βοηθούσαν την Τουρκία σε τέτοια περίπτωση, αλλά πρέπει να τηρούνται και τα προσχήματα.

    • Δεν νομίζω ότι το οικονομικό πρόβλημα είναι μονο η τιμή αγοράς. Το κόστος λειτουργίας θα ανεβεί τόσο για τα F-16 (καθώς θα εκτελούν αποστολές μεγαλύτερης διαρκειας) όσο και για τα τάνκερ καθώς θα πρέπει να μένουν στον αέρα αρκετές ώρες.

      Σαν ιδέα είναι καλο να έχουμε ιπτάμενα tanker αλλα στην σημερινή οικονομική κατάσταση τέτοια κόστη είναι απλά πολυτέλειες.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here