12.9 C
Athens
Σάββατο, 4 Δεκεμβρίου, 2021
- Advertisement -

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – 27 Οκτωβρίου/9 Νοεμβρίου 1912: Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης

- Advertisement -

Η τουρκική φρουρά της Θεσσαλονίκης παραδίδεται επίσημα στον ελληνικό στρατό, που παρελαύνει στους δρόμους της και υψώνει την ελληνική σημαία στο δημαρχείο.

Μετά τη μάχη των Γιαννιτσών, ο δρόμος για την Θεσσαλονίκη ήταν ανοιχτός. Παρόλα αυτά υπήρχε ακόμα ένα τουρκικό Σώμα Στρατού υπό τις διαταγές του φρουράρχου Χασάν Ταχσίν πασά, που αν και δεν συγκρινόταν σε ισχύ και ηθικό με τη Στρατιά Θεσσαλίας (7 Μεραρχίες Πεζικού και μία ταξιαρχία ιππικού) μπορούσε να προκαλέσει προβλήματα και κυρίως καθυστερήσεις. Ταυτόχρονα ο Βουλγαρικός στρατός πλησίαζε ταχύτατα προς την πόλη από τα ανατολικά.

Εδώ, τοποθετείται το περήφημο σπέρμα της διαφωνίας Βενιζέλου και διαδόχου Κωνσταντίνου. Βλέποντας τις προοπτικές προέλασης προς Βορρά, ο διάδοχος, που είχε την αρχιστρατηγία, συνέχιζε μετά τα Γιαννιτσά να κινείται προς απελευθέρωση του Μοναστηρίου, όταν ο πρωθυπουργός πληροφορούμενος την επέλαση των Βουλγάρων στην ανατολική Μακεδονία του τηλεγράφησε επειγόντως να εκτρέψει την πορεία του κατευθυνόμενος και εισερχόμενος πρώτος στην Θεσσαλονίκη.

Ο Βενιζέλος βλέποντας την πολιτική διάσταση του ζητήματος θεωρούσε την Θεσσαλονίκη το απόλυτο έπαθλο του πολέμου. Ο Κωνσταντίνος από την άλλη έβλεπε τα πράγματα από την στρατιωτική τους πλευρά και η παρέμβαση του Βενιζέλου, ενός Έλληνα της διασποράς (η Κρήτη δεν ήταν μέρος του ελληνικού κράτους ακόμα), στοιχείου επαναστατικού και πρωθυπουργού κατ’απονομήν μόλις 2 ετών, είδε το τηλεγράφημα ως ευθεία παρέμβαση και έκφραση ανυπακοής και απειθαρχίας προς τον αρχιστράτηγο-διοικητή και διάδοχο του θρόνου.

Η αντιπαράθεση δεν συνεχίστηκε αλλά δεν έπαψε να υπάρχει. Η στρατιά Θεσσαλίας ελίχθηκε κατά 90 μοίρες και στις 25 Οκτωβρίου/7 Νοεμβρίου έφτασε έξω από την Θεσσαλονίκη. Ο Ταχσίν πασάς δεν είχε επιλογή. Προσπάθησε να διαπραγματευτεί την παραμονή των στρατιωτών του οπλισμένων και με τα λάβαρά τους περιοριζομένων στο φρούριο του Καραμπουρνού, με αντάλλαγμα την πόλη αλλά ο Κωνσταντίνος αρνήθηκε. Απαίτησε την παράδοση του στρατού των 25.000 ανδρών και των 1.000 αξιωματικών και υποσχέθηκε την ασφαλή μεταφορά του ίδιου του πασά στη Μικρά Ασία. Ο Ταχσίν πασάς δέχτηκε.

Έτσι, το βράδυ της 26ης Οκτωβρίου/8 Νοεμβρίου οι επιτελείς του Κωνσταντίνου, Βίκτωρ Δούσμανης και Ιωάννης Μεταξάς, μεταβαίνουν στο τουρκικό αρχηγείο και υπογράφουν το πρωτόκολλο παράδοσης της πόλης. Εκτός των αιχμαλώτων περιέρχονται στην κατοχή του ελληνικού στρατού 70 πυροβόλα, 30 πολυβόλα και 70.000 τυφέκια με τα πυρομαχικά τους.

Το επόμενο πρωί εισέρχονται στην πόλη δύο τάγματα Ευζώνων που υψώνουν την ελληνική σημαία στο Διοικητήριο. Στις 28 Οκτωβρίου/10 Νοεμβρίου εισέρχεται στην πόλη και ο υπόλοιπος στρατός κι ο ίδιος ο Κωνσταντίνος που μετέχει στην πανηγυρική δοξολογία στον Άγιο Δημήτριο.

Την ίδια μέρα φτάνουν και οι Βούλγαροι που ζητούν άδεια εισόδου στην πόλη και στρατωνισμού τους εκεί. Ο Κωνσταντίνος την αρνείται αλλά τελικά μετά από πιέσεις δίνεται άδεια για τυπικούς λόγους σε δύο βουλγαρικά τάγματα που διοικούν οι πρίγκηπες Βόρις και Κυρίλ. Αθετώντας τον λόγο τους θα εισέλθουν με ένα ολόκληρο σύνταγμα. Η σύγκρουση είναι μήνες μόνο μακρυά. Στις 29 Οκτωβρίου/11 Νοεμβρίου θα καταφτάσει στη Θεσσαλονίκη ο βασιλιάς Γεώργιος που υπό βροχή θα παρελαύσει μαζί με τον γιό του και όλο τον στρατό.

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στο ptisidiastima.com εκφράζουν τους συντάκτες τους
κι όχι απαραίτητα τον ιστότοπο. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς γραπτή
έγκριση. Σε αντίθετη περίπτωση θα λαμβάνονται νομικά μέτρα. Ο ιστότοπος
διατηρεί το δικαίωμα ελέγχου των σχολίων, τα οποία εκφράζουν μόνο το συγγραφέα
τους.

- Advertisement -
- Advertisement -

9 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Να σημειώσουμε πως, όπως είχε πει κι ο ίδιος, ο Ταχσίν Πασάς είχε λάβει Ελληνική παιδεία (Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων) και γι’ αυτό παρέδωσε την πόλη χωρίς μάχη. Γνώριζε πολύ καλά πως με την κίνηση του αυτή δεν μπορούσε να γυρίσει στην Τουρκία καθώς θα αποκεφαλιζόταν ενώ θα έχανε και την κυριολεκτικά αμύθητη περιουσία του…

     

    Κάποιοι δάσκαλοι στα Γιάννινα φαίνεται, είχαν ορθή αντίληψη περί αριστείας κι έπραξαν το Εθνικό καθήκον τους…

    • Δεν παρέδωσε την Θεσσαλονίκη στις 26 Οκτωβρίου επειδή είχε Ελληνική Παιδεία, αλλά επειδή τα ζύγισε απ’ εδώ, τα ζύγισ’ απ’ εκεί, ήξερε πως το Τουρκικό ασκέρι είχε τα χάλια του τα μαύρα σε σχέση με την καλύτερη εκδοχή του Ελληνικού Στρατού εκείνη τη στιγμή, είδε και πως οι ‘Γκιαούρηδες‘ ήταν αποφασισμένοι να πετσοκόψουν οποιονδήποτε στεκόταν εμπόδιο και πως αν συγκρουόταν οι Στρατοί, οι Τούρκοι θα πάθαιναν πανωλεθρία και οι Έλληνες θα παλούκωναν τα κουφάρια τους σε στύλους… οπότε σκέφτηκε έξυπνα και παραδόθηκε! Κι όχι απλά παραδόθηκε, αλλά φρόντισε έκανε και συμφέρουσα για τον ίδιο συμφωνία κι εξασφάλισε για τον εαυτό του και την οικογένειά του όχι απλά ασυλία και καλή μεταχείριση, αλλά τιμές από τον ΕΣ και εξασφάλισε επαγγελματικά και τον γιο του που ήταν Τούρκος αξιωματικός στην φρουρά της Θεσσαλονίκης. Αν αυτό δεν είναι σούπερ ντηλ, τότε τι είναι;

      • Αν γινόταν μάχη στην πόλη θα γινόταν ο χαμός και το καταλαβαίνεις νομίζω. Δεν είναι απλό πράγμα να τα παρατάς όλα. Μιλάμε για τεράστια περιουσία. Το ότι ήταν ο γιος του αξιωματικός του Τουρκικού Στρατού δεν λέει κάτι, αυτή ήταν η κατάσταση τότε…

        Κι όχι μόνο αυτό, αλλά αρνηθηκε ένα καραβάνι μουλάρια τίγκα σε ράβδους χρυσού που του έστειλαν οι Βούλγαροι για να μην παραδώσει την πόλη στους Έλληνες…

        Ο γιος του δε, Κενάν Μεσαρέ, έκανε προσπάθεια σε συννεόηση με Αλβανούς προύχοντες ώστε ο Ζέρβας να απελευθέρωνε την Β. Ήπειρο και να προχωρούσε και πιο πάνω έστω κι αυτή η προσπάθεια απέτυχε.

        Γενικά, επειδή ο πατέρας μου (συμμαθητής με τους εγγονούς του) κι η οικογένεια μου γνώριζε την οικογένεια μπορώ να σου πω πως αγαπούσαν πολύ τον τόπο μας.

        • “…το ότι ήταν ο γιος του αξιωματικός του Τουρκικού Στρατού δεν λέει κάτι, αυτή ήταν η κατάσταση τότε…”

          NikolakiEfentis,

          Επίτρεψέ μου να κάνω μία διευκρίνηση, διότι αντιλαμβάνομαι πως κάπου ή εσύ το κατάλαβες λάθος, ή εγώ δεν το έγραψα σωστά:

          Όταν έγραψα πως “ο Χασάν Ταξίν Πασά εξασφάλισε επαγγελματικά και τον γιο του που ήταν Τούρκος αξιωματικός στην φρουρά της Θεσσαλονίκηςαναφερόμουν στην μετά-26η Οκτ 1912 εποχή που η 8η Στρατιά του Οθωμανικού Στρατού παραδόθηκε στον Ελληνικό Στρατό και η Θεσσαλονίκη πέρασε σε Ελληνικά χέρια!

          Μετά την άνευ όρων συνθηκολόγηση, ο – μέχρι εκείνη τη στιγμή – γιος του Χασάν Ταξίν, ο Κενάν Μεσαρέ που ήταν αξιωματικός του Οθωμανικού στρατεύματος (και υπασπιστής του πατέρα του), δεν μπορούσε να επιστρέψει πια στην Τουρκία! Άλλωστε, η ίδια η Τουρκία, είχε καταδικάσει τον Χασάν Ταξίν Πασά ερήμην σε θάνατο ως προδότη και το μέλλον του γιου ενός προδότη ήταν πολύ αβέβαιο. Το πιθανότερο ήταν εάν ο (γιος) Κενάν Μεσαρέ έπεφτε σε Τουρκικά χέρια, να κατέληγε στην κρεμάλα – αν όχι ακόμη χειρότερα

          Με την συμφωνία παραδόσεως, ο Χασάν Ταχσίν Πασάς ζήτησε και έλαβε από τον Ελληνικό Στρατό διαβεβαιώσεις για ασυλία και προστασία και το προνόμιο για τον ίδιο και την οικογένειά του (βλ τον γιό του Κενάν Μεσαρέ) να έχουν εισόδημα και εξασφαλισμένο μέλλον. Πράγματι, η κυβέρνηση Βενιζέλου προστάτευσε την οικογένεια και φυγάδευσε τον Χασάν Ταχσίν Πασά αρχικά στη Γαλλία και κατόπιν στην Ελβετία για λόγους ασφάλειας και υγείας. Στον δε γιο του Κενάν Μεσαρέ (που θέλησε να παραμείνει κάτοικος Θεσσαλονίκης), απένειμε την Ελληνική υπηκοότητα και του έδωσε την ευκαιρία να εργαστεί για τον Ελληνικό Στρατό

          Ελπίζω τώρα, να διευκρινίστηκε το θέμα

  2. Αγαπητέ κε Στάθη Βασιλείου,

    Επειδή το “απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης” αυτή τη φορά δεν πέρασε απαρατήρητο, ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ προσωπικά για την συγκεκριμένη διόρθωση (σε σχέση με δημοσιεύσεις του αυτού θέματος σε παρελθόντα έτη)

    • Αγαπητέ JR, σε ευχαριστώ προσωπικά και να τονίσω και φέτος πως η λέξη “παράδοση” και στο παρελθόν αναφερόταν στην πράξη κατάθεσης όπλων και ανακωχής από τον φρούραρχο Ταχσίν και όχι της ίδιας της πόλης της Θεσσαλονίκης. Άλλωστε, στα χρόνια εκείνα ο φρούραρχος ήταν νόμος και η απόφασή του να αντισταθεί ή όχι δεν είχε καμία σχέση με τη στάση του πληθυσμού έναντι του Ελληνικού Στρατού.

  3. Μοναστήρι αντί Θεσσαλονίκης …

    Μια ανθούσα μικρή βλαχική πόλη ελληνικής παιδείας, μήτηρ πολλών πνευματικών προσωπικοτήτων της Ελλάδος, στην ενδοχώρα της Πελαγονίας, χωρίς κανένα έρεισμα άμυνας έναντι άλλων χερσαίων δυνάμεων ή οικονομική ή στρατηγική αξία από τη μια, πραγματική τρύπα στη γεωγραφία (σημειωτέον ότι και ο ίδιος έλκω την καταγωγή από κει για να μη μου καταλογισθεί αδίκως εμπάθεια κατά της ελληνικής εσωτερικής Μακεδονίας …), και η Συμβασιλεύουσα από την άλλη, λιμένας, κοιτίδα του μεσαιωνικού Ελληνικού πολιτισμού και ειδικώς της Παλαιολόγειας Αναγεννήσεως και πύλη των Βαλκανίων …

    Μιλάμε (Κωνσταντίνος και επιτελείς) για πύρινα πνεύματα της γεωστρατηγικής / γεωγραφίας / οικονομίας, όχι αστεία …

    • …μιλάμε (Κωνσταντίνος και επιτελείς) για πύρινα πνεύματα της γεωστρατηγικής / γεωγραφίας / οικονομίας, όχι αστεία…

      Nikolaos,

      Ε, όχι κι όλοι οι επιτελείς του Κωνσταντίνου! Στο επιτελείο ανήκε κι ο Ιωάννης Μεταξάς. Ο γνωστός Μεταξάς, αυτός που είπε – εμμέσως πλην σαφώς – στον Ιταλό πρέσβη “ρε αει πάενε απ’ εδώ“, αυτός που διέσωσε την τιμή του Έθνους, αυτός που ξέπλυνε την ξεφτίλα της Μικράς Ασίας, αυτός που είχε δει τι ερχότανε και προετοίμασε την Ελλάδα κατάλληλα να αναχαιτίσει την απειλή από Ιταλία, Βουλγαρία και Γερμανία

      https://i.postimg.cc/SNQVGrZQ/Metaxas-01.jpg

      Ο Μεταξάς, ως Λοχαγός (ΜΧ) μαζί με ολιγομελή ομάδα στρατιωτών υπό την δκση του Αντισυνταγματάρχη (ΜΧ) Βίκτωρα Δούσμανη, ήταν στην πραγματικότητα από τους πρώτους Έλληνες στρατιώτες – αν όχι ο πρώτος – που μπήκε στη Θεσσαλονίκη για να προετοιμάσει την είσοδο και να πείσει τον Ταχσίν Πασά να παραδοθεί χωρίς μάχη, ώρες πριν ο Στρατός βαδίσει μέσα στην πόλη, τότε που ακόμη ο κύριος όγκος προσπαθούσε να διαβεί τα ποτάμια στη Γέφυρα. Μαζί του, ο έφεδρος Δεκανέας Ίων Δραγούμης – ο γνωστός – ήταν ο γραφέας που συνέταξε το πρωτόκολλο παραδόσεως (γραμμένο στα Γαλλικά και τα Ελληνικά) της 8ης Στρατιάς του Οθωμανικού Στρατού και με την υπογραφή του Ταξίν Πασά, η πόλη πέρασε σε Ελληνικά χέρια

      Οι υπογραφές του πρωτοκόλλου. Αριστερά του Χασάν Ταξίν Πασά και δεξιά των πληρεξουσίων αξιωματικών του Κωνσταντίνου Αντισυνταγματάρχη (ΜΧ) Βίκτωρα Δούσμανη και Λοχαγού (ΜΧ) Ιωάννη Μεταξά

      https://i.postimg.cc/RZKRSDhR/Metaxas-03.jpg

      Ο Μεταξάς ήταν από την αρχή υπέρμαχος της άποψης να κατευθυνθεί ο Στρατός προς τη Θεσσαλονίκη – τακτική που υποστήριζε και ο Βενιζέλος! Άλλωστε, ο Ιωάννης Μεταξάς, υπήρξε στρατιωτικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Βενιζέλου πριν τους χωρίσει ο Διχασμός. Ο ένας αναγνώριζε την αξία του άλλου, παραμένοντας πολιτικοί αντίπαλοι. Ο (πονηρός σαν αλεπού) Βενιζέλος θεωρούσε πως θα τον κάνει φίλο κ οπαδό – ίσως ήλπιζε πως θα έχει τον Μεταξά ως τσιράκι του, αλλά ο Μεταξάς ήταν παλαιών αρχών στρατιωτικός με όρκο τυφλής πίστης στο Βασιλιά, είχε τα δικά του γεωστρατηγικά κολλήματα & πάντα υποπτεύονταν τον Βενιζέλο – όχι άδικα. Η αλήθεια είναι πως ο Μεταξάς, είχε μεγάλο μερίδιο ευθύνης για το Διχασμό του 1915, μαζί με το Γεώργιο Στρέητ όμως ήταν και ο μόνος που είδε το αδιέξοδο της Εκστρατείας και προέβλεψε την Καταστροφή. Δυστυχώς, αρνήθηκε να αναλάβει την προσφερθείσα αρχιστρατηγία το 1921 – είναι πολύ πιθανό πως υπό την Δκσή του, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά. Όπως έγραψε αργότερα ο ίδιος, δεν δέχτηκε την αρχιστρατηγία διότι δεν του έδιναν τον πλήρη έλεγχο της Εκστρατείας από προμήθειες μέχρι επιχειρήσεις και επειδή δεν συμφωνούσαν λόγω πολιτικού κόστους στην υποχώρηση στα όρια της Σμύρνης και οχύρωση της περιοχής (όπως ήταν το σχέδιο του Μεταξά και θεωρούσε πως ήταν η μόνη βιώσιμη λύση εκείνη την στιγμή). Όπως και να έχει, δυστυχώς δεν δέχτηκε να αναλάβει – σε μία στιγμή που οι κυβερνώντες ήταν αστεία πρόσωπα σε σύγκριση μαζί του και συν τοις άλλοις είχε την απόλυτη εμπιστοσύνη του Κωνσταντίνου. Έπρεπε να δεχτεί. Θα οχύρωνε την Σμύρνη και θα έπινε τον καφέ του από το διοικητήριο! Και όλη η μετέπειτα Ιστορία μέχρι τις μέρες μας θα ήταν πολύ διαφορετική

      https://i.postimg.cc/VL7gZCTq/Metaxas-02.jpg

  4. “Ο Κωνσταντίνος από την άλλη έβλεπε τα πράγματα από την στρατιωτική τους πλευρά και η παρέμβαση του Βενιζέλου, ενός Έλληνα της διασποράς (η Κρήτη δεν ήταν μέρος του ελληνικού κράτους ακόμα), στοιχείου επαναστατικού και πρωθυπουργού κατ’απονομήν μόλις 2 ετών, είδε το τηλεγράφημα ως ευθεία παρέμβαση και έκφραση ανυπακοής και απειθαρχίας προς τον αρχιστράτηγο-διοικητή και διάδοχο του θρόνου.”

    Δεν έχει μελετηθεί επαρκώς από την ιστορία, την πολιτική επιστήμη, την πολιτειολογία και το συνταγματικό δίκαιο η δηλητηριώδης, βαθύτατα τοξική κληρονομιά των βασιλικών παρεμβάσεων στην πολιτική της Ελλάδος (1912, 1916-17, 1963, 1965 και αναρίθμητες άλλες λιγότερο προβεβλημένες περιπτώσεις).

    Ακόμη και σήμερα, η συνταγματική ζωή της χώρας, στοιχειωμένη από τα γεγονότα αυτά, εκτυλίσσεται στα τέλη του 18ου αιώνα, αγωνιώντας προεχόντως για πιθανή νόσφιση της λαϊκής κυριαρχίας από τον Αρχηγό του Κράτους, προβληματισμός που αναφύεται στον απόηχο της Γαλλικής Επανάστασης. Η αναθεώρηση του 1986 εξάλειψε κάθε θεσμικό αντίβαρο στην πρωθυπουργική παντοδυναμία και στη δυνατότητα μιας συμπαγούς κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας να επιχειρεί εκτροπές ακόμη και τύπου σημερινής Πολωνίας (τυπικό παράδειγμα διάβρωσης του συνταγματικού κράτους δικαίου … δεν αναφέρομαι σε κράτη όπως η Τουρκία, διότι εκεί υπάρχει διακομματική συναίνεση στην κρατούσα εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία του ιδρυτή του κράτους, που δεν ήταν ποτέ συνταγματικό κράτος δικαίου κατά κυριολεξία). Παράλληλα, κατάλοιπα της Γαλλικής Επανάστασης όπως το ακυρωτικώς ανέλεγκτο (από το ΣτΕ) των περιβόητων “Πράξεων Κυβερνήσεως” απηχούν ακριβώς το ίδιο πνεύμα, και οι κίνδυνοι από την επικράτηση της άποψης αυτής φάνηκαν όταν επί τη βάσει της θεωρίας αυτής το ΣτΕ κήρυξε απαράδεκτη (ήτοι δεν εξήτασε επί της ουσίας) την αίτηση ακυρώσεως κατά της προκήρυξης του αντισυνταγματικού (ως αφορώντος δημοσιονομικό θέμα) δημοψηφίσματος του 2015, που επιχείρησε να αφετηριάσει βίαιη μεταβολή του πολιτεύματος με επίκληση κατάστασης ανάγκης από χρεωκοπία τεχνηέντως προκληθείσα από την κυβέρνηση της χώρας, με Υπουργούς (Π. Καμμένος) να απευθύνουν προς την τότε αντιπολίτευση ιταμές απειλές για χρήση του Στρατού κατά των πολιτών.

- Advertisement -

Το Σχόλιο της Ημέρας

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Κι ο Ελληνικός Στρατός “αλλάζει”, έρχονται σημαντικές αγορές οπλισμού και παραχωρήσεις μέσω EDA

 Είναι ένα αγαπημένο θέμα "πειράγματος" μεταξύ όσων ασχολούνται με την Άμυνα, όταν αναφέρονται οι αγορές που έχουν γίνει για την ΠΑ, όταν μιλάμε για...

Το τεύχος μας που κυκλοφορεί

- Advertisement -

Κύριο Άρθρο

Είμαστε 2, είμαστε 3… θα γίνουμε και 24! Τα Ελληνικά Rafale...

14
 Οι μέρες πλησιάζουν, και μιας και όλοι οι συντάκτες μας και αναγνώστες μας ήταν καλά παιδιά, το Δωράκι μου θα είναι τα πρώτα 6...
- Advertisement -
Card image

December_019 ΠΤΗΣΗ 2021

Αγορά 4.49
- Advertisement -

Σαν σήμερα

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – 2 Δεκεμβρίου 1943: Η γερμανική αεροπορική επιδρομή στο...

0
Με τη συμμαχική εκστρατεία στην ιταλική χερσόνησο σε εξέλιξη, 105 γερμανικά βομβαρδιστικά αιφνιδιάζουν πλήρως τις συμμαχικές δυνάμεις εκτελώντας έναν αστραπιαίο νυχτερινό βομβαρδισμό στο λιμάνι...
- Advertisement -
Card image

November_018 ΠΤΗΣΗ 2021

Αγορά 4.49
- Advertisement -
Card image

October_17 ΠΤΗΣΗ 2021

Αγορά 4.49

Related News

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – 2 Δεκεμβρίου 1943: Η γερμανική αεροπορική επιδρομή στο Μπάρι

Με τη συμμαχική εκστρατεία στην ιταλική χερσόνησο σε εξέλιξη, 105 γερμανικά βομβαρδιστικά αιφνιδιάζουν πλήρως τις συμμαχικές δυνάμεις εκτελώντας έναν αστραπιαίο νυχτερινό βομβαρδισμό στο λιμάνι...

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – 2 Δεκεμβρίου 1823: Η διακήρυξη του δόγματος Μονρόε, οι ΗΠΑ προστάτης της αμερικανικής ηπείρου

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζαίημς Μονρόε στην ετήσια ομιλία του στο Κογκρέσο αναφερόμενος στις εξελίξεις της Αμερικανικής ηπείρου αναφέρει ότι οι ΗΠΑ δεν θα...

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – 2 Δεκεμβρίου 1805: Μάχη του Αούστερλιτς, «η μάχη των τριών αυτοκρατόρων»

Ένα έτος μετά την ανακήρυξή του σε αυτοκράτορα, ο Ναπολέων αντιμετωπίζει τους ενωμένους στρατούς Αυστρίας και Ρωσίας στο Αούστερλιτς της αυστριακής Μοραβίας (σημ. Τσεχία)....