Οι Πεζοναύτες της Νότιας Κορέας αναζητουν επιθετικά ελικόπτερα…

17
1586

Το Σώμα των Πεζοναυτών της Νότιας Κορέας (ROKMC) βρίσκεται αυτή τη στιγμή στη διαδικασία αναδιοργάνωσης του μάχιμου αεροπορικού της βραχίονα μετά την απορρόφησή του στο Ναυτικό της χώρας το 1973.

Το πρώτο βήμα ήταν η προμήθεια ελικοπτέρων γενικής χρήσης για τη μεταφορά στρατιωτών κατά τη διάρκεια αμφίβιων επιχειρήσεων. Η ναυτική έκδοση του KUH-1 Surion της τοπικής Κορέας Aerospace Industries, που ονομάστηκε MUH-1 Marineon, αναπτύχθηκε για να καλύψει αυτή την απαίτηση.

Συνολικά 40 MUH-1 αναμένεται να αποκτηθούν, με 32 για τους Πεζοναύτες και 8 για το Ναυτικό. Παρά το θανατηφόρο ατύχημα που σημειώθηκε πέρυσι λόγω ελαττωματικών εξαρτημάτων που προμηθεύει η Airbus, το σχέδιο βρίσκεται ακόμη σε καλό δρόμο.

Η προμήθεια επιθετικού ελικοπτέρου από το ROKMC συζητήθηκε πρώτη φορά στις αρχές της δεκαετίας του 2000, αλλά αναβλήθηκε λόγω περιορισμών προϋπολογισμού.

Το έργο επανήλθε στην επικαιρότητα το 2017 και ο αριθμός των ελικοπτέρων προσαρμόστηκε για να αντικατοπτρίζει το εξελισσόμενο αμφίβιο δόγμα της χώρας.

Επί του παρόντος, το έργο βρίσκεται σε προκαταρκτική μελέτη και οι τελικές απαιτήσεις επιχειρησιακής ικανότητας (ROC) αναμένεται να οριστικοποιηθούν μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους.

Αυτή τη στιγμή, το ROKMC βρίσκεται σε διαδικασία προμήθειας έως και 24 επιθετικών ελικοπτέρων για να υποστηρίξει το μελλοντικό της στόλο ελικόπτερα ελικοπτέρων MUH-1 κατά τη διάρκεια αμφίβιων επιχειρήσεων.

Η αεροπορική πτέρυγα του ROKMC, που αναμένεται να σχηματιστεί το 2021, προβλέπεται να αποτελείται από δυο μοίρες ελικοπτέρων γενικής χρήσης και μία μοίρα επιθετικών ελικοπτέρων.

Αυτήν την στιγμή συνολικά πέντε εταιρείες έχουν εκφράσει ενδιαφέρον για την πώληση επιθετικών ελικοπτέρων για την κάλυψη των απαιτήσεων του ROKMC. Οι εταιρείες Boeing, Bell και Turkish Aerospace Industries (TAI) προσέφεραν τα ελικόπτερα AH-64E Apache Guardian, AH-1Z Viper και T-129 ATAK. Και τα τρία ελικόπτερα είχαν προηγουμένως διαγωνιστεί στο πρόγραμμα AH-X του Στρατού της Νότιας Κορέας στις αρχές του 2010 με νικητή το AH-64E

Η Sikorsky και η Κορέα Aerospace Industries (KAI) προσφέρουν τις οπλισμένες εκδόσεις των ελικοπτέρων S-70i Black Hawk και MUH-1 Marineon αντίστοιχα. Η KAI προσφέρει τον πυργίσκο οπλισμού με πυροβόλο 20 χλστ. που αναπτύχθηκε για το ελαφρύ οπλισμένο ελικόπτερο (LAH) καθώς και δυνατότητα εγκατάστασης ισραηλινών αντιαρματικών πυραύλων.

Είναι άγνωστo αυτή τη στιγμή πόσα κονδύλια θα διατεθούν για τη συγκεκριμένη προμήθεια, αλλά δεδομένου ότι ο Στρατός διέθεσε 1,8 τρισεκατομμύρια γουόν για 36 AH-64E, τουλάχιστον 1 τρισεκατομμύριο γουόν αναμένεται να χρειαστούν για να καλύψουν τις απαιτήσεις του ROKMC.

Μέχρι στιγμής φαίνεται να πριμοδοτείται το ΑH-1Z Viper λόγω της πείρας των Νοτιοκορεατών με αυτό από πολλαπλές ασκήσεις με τους Αμερικανούς Πεζοναύτες και της συνολικής διαλειτουργικότητας που θα μπορούσε να προσφέρει το συγκεκριμένο ελικόπτερο μεταξύ των δύο δυνάμεων.

Επιπλέον είναι το πλέον εξειδικευμένο ελικόπτερο για επιχειρήσεις σε θαλάσσιο περιβάλλον από όλα τα υποψήφια, αν και το ΑΗ-64 έχει χρησιμοποιηθεί σε αντίστοιχες συνθήκες στα ελικοπτεροφόρα του βασιλικού Ναυτικού.

17 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Δηλαδή με λίγα λόγια το Απάτσι έφαγε το Τ-129 κατά κράτος σε αεροναυτικές και άλλες ασκήσεις.
    Μάλιστα.. τόσο καλό δλδ το τουρκικό εργαλείο..
    Τελικά, τι είναι καλύτερο, να παράγεις ότι να’ναι δίνοντας δουλειά σε κόσμο και τα λεφτά στην χώρα σου ή να αγοράζεις ότι καλύτερο κυκλοφορεί, λεφτά έξω αλλά δουλειές γιοκ και σε συνάρτηση με το έμψυχο δυναμικό να δημιουργείς πολλαπλασιαστή ισχύος όπου σε περίπτωση μάχης να τους γδάρεις τους άλλους ζωντανούς???

    • To Apache είναι σε άλλη κατηγορια. Δεν στεκει να το συγκρινει κανεις με το Τ-129. Αν θελεις να συγκρινεις με κατι Apache μπορεις να το συγκρινεις με το ρωσικο Mi-28.

    • Αγαπητέ Βασίλη,
      το Απάτσι δεν έχει καμιά σχέση με όλα αυτά τα παρτάλια. Ακόμη και τους αισθητήρες του Απάτσι να τους βάλουν (αν τους σήκωναν), παρτάλια θα παρέμεναν, ιδίως το τούρκικο. Σε επιδόσεις, ευελιξία, επιβιωσιμότητα, εμβέλεια είναι απλά σε άλλη κλάση ο Ινδιάνος. Το Κόμπρα ως τετράφυλλο πλέον, και με τους δύο Τ700, είναι μια έντιμη πρόταση. Στα χέρια των Αμερικάνων Πεζοναυτών, που είναι το μεγαλύτερο εργαστήρι αμφιβίων και heliborne τακτικών στον κόσμο εδώ και δεκαετίες, και αναπτύσσει δόγματα που οι άλλοι ακολουθούν δεκαετίες μετά, είναι φοβερό όπλο. Αλλά αν οι ίδιοι είχαν το Απάτσι, θα άλλαζαν πίστα απλώς.
      Και πράγματι, κατά την ταπεινή μου άποψη (γνωρίζω ότι μειοψηφώ στο φόρουμ), η πτωχή Ελλάς, που δίνει αγώνα με δεμένα χέρια για να αποφύγει εθνικό ακρωτηριασμό στον χειρότερο εδώ και έναν αιώνα συσχετισμό δυνάμεων (όχι μόνο στρατιωτικό, αλλά οικονομικό, μορφωτικό κλπ) με την Τουρκία, δεν έχει την πολυτέλεια να δεσμεύει πόρους για την εθνική στρατιωτική βιομηχανία, που είναι κουτσό άλογο, και οι οποίοι πόροι για να αποσβεστούν θα απαιτήσουν το προϊόν να παράγεται για δεκαετίες, και όταν θα είναι παρωχημένο. Βλ. και χθεσινό άρθρο για τις Σούπερ Βίτα, βλ. Τ-129 του ΤΚΚ, βλ. παραγωγή του Κόμπρα στην Ιαπωνία μέχρι προ ολίγων ετών. Δεν πρέπει να δεσμεύονται πόροι σε μακρόχρονα προγράμματα, γιατί ο εχθρός έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων, και θα χρειαστεί να του φράξουμε το δρόμο με στοχευμένες προμήθειες. Προπάντων, καμιά κίνηση για ΝΜΑ πριν ξεκαθαρίσει το θέμα των Φ-35 της ΤΗΚ, αλλά σχηματισμός κουμπαρά για την χειρότερη περίπτωση (NMA + E-2D Hawkeye + δραματική αναβάθμιση επιγείου δικτύου αεράμυνας).

      • Στα λόγια μου έρχεσαι Νικόλα, κι εγώ κλείνω προς την άποψη πως «καλύτερα να αγοράζουμε ότι καλύτερο κυκλοφορεί (ότι μας αποδεσμεύεται δλδ) και να κρατάμε ένα Α υψηλό επίπεδο παρά να πασπατεύουμε χρόνια και χρόνια τρώγοντας ευρώ που δεν υπάρχουν για να πάρουμε σε 10-20 χρόνια ένα προϊόν μιας Χ ποιότητας που αν το παιρναμε στην ώρα του από απ’έξω θα είχαμε και καλύτερο τελικό αποτέλεσμα νωρίτερα (μεγαλύτερη αποτρεπτική ικανότητα) και δυνατότητα να μεταβάλλουμε ταχύτατα τον εξοπλισμό μας ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες.
        Αν δλδ παίρναμε τις σούπερ βίτα απ’έξω, τώρα θα είχαν παραδοθεί όλες και θα μπορούσαμε να σκεφτόμασταν είτε αναβαθμισή τους είτε αγορά κάτι καλύτερου.

        • Το λέμε βέβαια αυτό υπό τον πανικό της άμεσης απειλής, διότι για να είμαστε ειλικρινείς εύλογο είναι και το επιχείρημα ότι, αφού είμαστε καταδικασμένοι να ξοδεύουμε ασυνήθιστα μεγάλα ποσά για άμυνα κατά της Τουρκίας, τουλάχιστον κάτι από όλη τη δαπάνη να επιστρέφει στην εθνική οικονομία και να κρατά τους Έλληνες επιστήμονες εδώ. Γιατί και αυτό το φαινόμενο, να ξοδεύει η Ελλάδα δισεκατομμύρια για εκπαίδευση επιστημόνων που στο σύνολό τους θα απασχοληθούν σε άλλες εθνικές οικονομίες, δηλαδή μηδέν ανταποδοτικότης της δαπάνης (αφήνω προς στιγμήν στην άκρη την όψη του πράγματος ως δικαιώματος του πολίτη, και μιλώ με ψυχρή αριθμητική), είναι νοσηρή κατάσταση.
          Αλλά είναι σημαντικό να μπορείς να απαντήσεις άμεσα σε μια απειλή έχοντας κουμπαρά για μια στοχευμένη προμήθεια. Όπως π.χ η Τουρκία, με ελάχιστη δαπάνη προς κτήση των μτχ Λέο 2Α4 και εκσυγχρονισμό των Μ60 σε Σάμπρα «απορρόφησε» σε ικανό βαθμό την ελληνική αστρονομική δαπάνη εισαγωγής του έσχατου άρματος 120μμ (τα ελληνικά υπεράρματα δεν μπορεί να βρεθούν ταυτόχρονα παντού, δεν είναι μαχητικά, είναι από τη φύση τους μέσο περιορισμένης στρατηγικής κινητικότητας), χωρίς να χρειαστεί να αποσπάσει κονδύλια από άλλα εξοπλιστικά της προγράμματα που σφίγγουν σαν τανάλια την Ελλάδα (τεράστιοι στόλοι μεταφορικών ε/π, εκσυγχρονισμός Φ-16, κτήση Φ-35, όργιο ναυπηγήσεων).
          Επίσης, η αβελτηρία των ελληνικών βιομηχανιών οδηγεί σε «εκσυγχρονισμούς τέλους ζωής» και πλήττει την αποτρεπτική ισχύ των ΕΔ. Λέμε π.χ. «εκσυγχρονισμός των Φ-16, αλλά μόνο στην ΕΑΒ παρακαλώ!» Αποτέλεσμα: Θα παραδώσει το τελευταίο σε 10 χρόνια …. Δεν μπορούσαμε να πούμε «τα θέλουμε σε δύο χρόνια, κάντε τα εσείς, και σαν αντισταθμιστικό δώστε υποκατασκευαστικό έργο στην ΕΑΒ»; Γνωρίζω ότι τα αντισταθμιστικά ουσιαστικά καταργήθηκαν διότι υπήρξαν εστία διαφθοράς βέβαια … Αλλά και η κατάσταση αυτή είναι θλιβερή … Ούτε τα λιγοστά Φάντομ μπορεί να συντηρεί η ΕΑΒ … Κάτι λάθος γίνεται … Ένα άρθρο του περιοδικού για την ΕΑΒ θα ήταν πολύ διαφωτιστικό. Άρθρο έρευνας, όχι συνεντεύξεις με διευθύνοντες κλπ. τύπους που βλέπουν τουλίπες να ανθίζουν πάνω σε τάφους και συναφή οράματα …

          • Το κεα δεν θα μπορουσε να αναλαβει την αναβαθμιση και γενικα οι κλαδοι να εχουν πραγματικες δυνατοτητες κατασκευης οπως τα στρατιωτικα εργοστασια στην τουρκια?αφου ουτως η αλλως το υπεθα πληρωνει την ελβο , τα ναυπηγεια, τα εας κτλ γιατι να μην απορροφησει τις δομες του(θα μου πειτε και τα χρεη τους) και το τεχνικο προσωπικο. βεβαια αλλος συμφορουμιτης εγραψε πως αποψιλωσαν το κεα για να στηθει η εαβ

          • Συμφωνώ απολύτως, συνώνυμε. Τα εργοστάσια βάσης του ΕΣ έχουν αποδείξει ότι δουλεύουν άριστα, οικονομικά και παραδίδουν έγκαιρα. Μεταξύ ΕΔ και δημοσίου τομέα, η σύγκριση είναι (απροσδόκητα ίσως για πολλούς) συνθλιπτικά υπέρ των πρώτων σε αποδοτικότητα.
            Φυσικά το όλο πράγμα θέλει λεπτή νομική κατάστρωση. Αν το ζητούμενο είναι να περιέλθει στο κράτος (στις ΕΔ) ο εξοπλισμός, ο «βέλτιστος» τρόπος είναι να τον χτυπήσει σε πλειστηριασμό μετά την πτώχευση των εταιριών αυτών. Μεταβίβαση επιχείρησης σημαίνει πράγματι και εις ολόκληρον ευθύνη του αποκτώντος για τα παλαιά χρέη.
            Η ΕΑΒ ξεκίνησε τότε επί Καραμανλή με μεγάλες φιλοδοξίες, και προικίσθηκε πλουσιοπάροχα με κεφαλαιουχικό εξοπλισμό. Ήταν και η εποχή των στενών σχέσεων με τη Γαλλία (όπως και επί Ανδρέα στη συνέχεια), η οποία έδινε δήθεν ως αντισταθμιστικό για τα Μ2000 στην ΕΑΒ την αποκλειστικότητα εργοστασιακής συντήρησης όλων των εξαχθέντων στη Μέση Ανατολή Mirage F1. Μετά ήρθε το συμβόλαιο για όλα τα F-16 της USAFE στην Ευρώπη, και με όλα αυτά βαυκαλιζόμασταν με την ιδέα ότι κάτι κάνουμε. Θα ευχόμουν ένα αναλυτικό άρθρο από το περιοδικό για το τι πήγε στραβά με την ΕΑΒ, ίσως και με περισσότερες διαφορετικές απόψεις από πλείονες συντάκτες.

      • Α, και όσον αφορά τα F-35, πάρει δεν πάρει η Τουρκία, μια μοίρα επιβάλλεται να την έχουμε. Για μένα, είναι το ιδανικότερο αεροπλάνο για να μπει αθέατο μέσα στην Τουρκία και να καταστρέψει τους S-400, και γενικά όλη τους την αεράμυνα, και να δίνει στόχους στους από πίσω να τα κάνουν λαμπόγυαλο..!

      • Η πλακα ειναι πως και οι πεζοναυτες απο αναγκη συνεχισαν με το ah-1 και στον νεο αιωνα. κατα το 90 ειχε προταθει μια navalised εκδοση του apache με ενισχυμενα σκελη , ρανταρ επιφανειας, πυραυλους harpoon νομιζω και harm, amramm και αλλα καλουδια. η χαρα του μοντελιστη!!!τουμπανο ναυτικο ελικοπτερο με τα ολα του. γατοι και οι πεζοναυτες βεβαια εβαλαν τις αναγκες τους πανω απ ολα τα αλλα σωματα (v-22, ch-53k, f-35) αλλα πετυχαν και ομοιοτυπια πανω απο 80 τ εκατο με τα uh-1y και ah-1z

        • Εκείνο ήταν πράγματι τούμπανο, αλλά μάλλον κατέληγε νέο ε/π, με υψηλό κόστος R&D. Οι Πεζοναύτες των ΗΠΑ γενικά ξέρουν, διαχρονικά, να κάνουν μεγάλες θυσίες για να πάρουν αυτό ακριβώς που θέλουν, και που ταιριάζει στο δόγμα τους, στο οποίο βρίσκονται στην παγκόσμια πρωτοπορία. Αυτό εξηγεί και τη συνύπαρξη νεότατων και αρχαίων συστημάτων στις τάξεις τους:
          Για να πάρουν το πρώτο ασθενικό Χάρριερ (AV-8A/C), «κομμένο και ραμμένο» στις ανάγκες τους αλλά πανάκριβο για το φορτίο/εμβέλεια που προσέφερε, δέχθηκαν να μην πάρουν το Α-7 Κορσαίρ, και να περιοριστούν σε λίγες μοίρες Σκάιχωκ δεύτερης (ή μήπως τρίτης …) γενιάς, δηλαδή Α-4Μ, από το 1970 και μετά. Για να χρηματοδοτήσουν το AV-8B δεύτερης γενιάς απαρνήθηκαν το Τόμκατ, και κράτησαν το Φάντομ μέχρι το 1990-92 (!), αντικαθιστώντας τα με Χόρνετ. Στην ίδια περίοδο, κράτησαν Μ60Α1 αντί για Μ1 (που ήρθαν αργότερα σε μικρούς αριθμούς) και ΑΗ-1W αντί ΑΗ-64. Αντικατέστησαν τα Μ109 με ρουμουλκούμενα Μ198 (ασύγκριτα φθηνότερα) χάριν αερομεταφοράς και οικονομίας. Επίσης UH-1 αντί UH-60. Από όλες αυτές τις οικονομίες μάζευαν φασούλι το φασούλι για το V-22 Osprey (άλλο άγιο δισκοπότηρο του Σώματος). Και βέβαια αρνήθηκαν το Σούπερ Χόρνετ για να μείνουν όλα «κουμπαρά» για το F-35B (Osprey + STOVL über alles!).
          Ιστορικά οι ‘Ναύτες ετύγχαναν στοργής στο Κογκρέσσο λόγω του ότι πολλοί βουλευτές και γερουσιαστές είχαν υπηρετήσει στο Σώμα, που σφυρηλατεί ισχυρούς δεσμούς. Από την άλλη, είναι μόλις ο τέταρτος κλάδος στις ΕΔ των ΗΠΑ, ιστορικά η σειρά της χρηματοδότησης είναι Ναυτικό (the senior service!), Αεροπορία, Στρατός, Πεζοναύτες. Ίσως στον 21ο αιώνα η Αεροπορία να έχει περάσει μπροστά από το Ναυτικό.

          • Υπερπληρης απαντηση!πραγματικα θαυμαζω τις γνωσεις σου συνονματε οπως και την ευγενεια σε καθε σχολιο σου. ευχομαι να χεις ορεξη να γραφεις παντα τοσο πλουσιες απαντησεις

  2. μου αρεσε αυτό: Επιπλέον είναι το πλέον εξειδικευμένο ελικόπτερο για επιχειρήσεις σε θαλάσσιο περιβάλλον από όλα τα υποψήφια…
    τώρα βέβαια θα πεταχτεί κάποιος που θα πει : 3 τύποι ελικοπτέρων εαν είναι δυνατόν!!
    αλλα κουβέντα να γίνεται..

  3. Ε ναι το guardian είναι κορυφή αλλά βλέπω η Τουρκία έχει πιάσει το νόημα αν θέλεις να γίνεις υπερδύναμη πρέπει να παράγεις μόνος ότι μπορείς. ΗΠΑ βέβαια δεν γίνεσαι

  4. To Apache είναι ακριβο. Όταν οι αμερικανοι πεζοναύτες εχουν το ΑΗ-1, οι νοτιο-κορεατες θα είναι υπερβολή να πανε να αγορασουν το κορυφαιο και πανακριβο Apache.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here