Ο Λαβρέντι Παβλόβιτς Μπέρια γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1899 και ήταν Γεωργιανός, όπως ο Στάλιν. Συμμετέχοντας σε επαναστατικές δραστηριότητες από την εφηβεία του και επικεφαλής της μυστικής αστυνομίας αργότερα στη Γεωργία, επιβλέπει τις αδίστακτες εκκαθαρίσεις της δεκαετίας του 1930 στην περιοχή του και φθάνει στη Μόσχα το 1938 για να γίνει βοηθός του τότε επικεφαλής της Μυστικής Αστυνομίας (NKVD – Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων) Νικολάι Γιεζόφ. Σύντομα διαδέχθηκε τον Γιεζόφ, ο οποίος εκτελέστηκε έπειτα από εντολή του Στάλιν. Ο Μπέρια θα αναλάμβανε υπεύθυνος των σοβιετικών γκούλαγκ και ήταν διαβόητος για τα σαδιστικά του βασανιστήρια και τους βιασμούς γυναικών και νεαρών κοριτσιών.

Όταν ο Στάλιν πέθανε στις 5 Μαρτίου 1953, ο Μπέρια καταλήγει σε συμφωνία με τον παλαιό σύμμαχο του και διάδοχο του Στάλιν, Γκεόργκι Μαλένκοφ και του ανατέθηκαν τα υπουργεία Κρατικής Ασφάλειας και Εσωτερικών Υποθέσεων που τον έδωσαν τον έλεγχο τόσο της μυστικής όσο και της τακτικής αστυνομίας, καθώς και μιας ισχυρής ομάδας «πραιτοριανών» που ήταν υποχρεωμένοι να εκτελούν τις διαταγές του.

Αν και αρχικά ο Μπέρια έδειξε πως ήθελε να «χαλαρώσει» τον σταλινισμό, οι υπόλοιποι ισχυροί άνδρες της ΕΣΣΔ, συνέχισαν να τον φοβούνται και έτσι άρχισε να οργανώνεται ένα σχέδιο για την απομάκρυνσή του.

Οι μαρτυρίες για όσα συνέβησαν στη συνέχεια ποικίλλουν σημαντικά, αλλά φαίνεται ότι η «απομάκρυνση» της Μπέρια σχεδιάστηκε από τον Νικίτα Χρουστσόφ, γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος, ο οποίος εξασφάλισε την υποστήριξη άλλων ισχυρών ανδρών, μεταξύ των οποίων ο Μαλένκοφ, ο Στρατάρχης Ζουκόφ κτλ. Στις 26 Ιουνίου, σε μια συνωμοτική συνάντηση των ισχυρών ανδρών της ΕΣΣΔ στο Κρεμλίνο, ο Χρουστσόφ ξεκίνησε μια ευθεία επίθεση εναντίον του Μπέρια, κατηγορώντας τον ότι ήταν ένας κυνικός καριερίστας και κατάσκοπος των Βρετανών.

Ο Μπέρια ξαφνιάστηκε και είπε: «Τι συμβαίνει, Νικήτα;» και ο Χρουστσόφ του είπε ότι σύντομα θα μάθει. Ο βετεράνος Υπουργός Εξωτερικών Μολότοφ και άλλοι στράφηκαν κατά του Μπέρια και ο Χρουστσόφ υπέβαλε πρόταση για την άμεση απόλυση του. Πριν από την ψηφοφορία, ο πανικόβλητος Μέλενκοφ, πίεσε ένα κουμπί στο γραφείο του που ήταν το προκαθορισμένο σήμα προς τον στρατάρχη Ζούκοφ και μια ομάδα ένοπλων αξιωματικών απο ένα διπλανό δωμάτιο, όρμησαν και συνέλαβαν τον Μπέρια.

Οι άνδρες του Μπέρια φρουρούσαν το Κρεμλίνο, οπότε οι αξιωματικοί αναγκάστηκαν να περιμένουν μέχρι τη νύχτα, πριν τον τοποθετήσουν στο πίσω μέρος ενός αυτοκινήτου και τον οδηγήσουν αρχικά στη φυλακή του Lefortovo και στη συνέχεια στην έδρα του στρατηγού Moskalenko, διοικητή της αεροπορικής άμυνας της Μόσχας, όπου φυλακίστηκε σε υπόγειο καταφύγιο. Η αντίδραση του Μπέρια ήταν να αποστείλει δεκάδες γραπτές παρακλήσεις προς μέλη του Πόλιτμπίρο και τον ίδιο τον Χρουστσόφ, επιμένοντας για την αθωότητά του και ζητώντας να αποφυλακιστεί. Ο Χρουστσόφ φέρεται να διέταξε να του αφαιρεθεί το μολύβι και το χαρτί που χρησιμοποιούσε για να σταματήσει να στέλνει επιστολές.

Η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος χρειάστηκε 5 ημέρες για να πείσει τον εαυτό της για την ενοχή του Μπέρια (και ακόμη 6 στενών συνεργατών του) και ανέθεσαν στον εισαγγελέα Ρουντένκο, γνωστό συνεργάτη του Χρουστσόφ τη δίωξη του. Το δικαστήριο με πρόεδρο τον Στρατάρχη Κόνιεφ τον καταδίκασε σε θάνατο με τις κατηγορίες της κατασκοπίας, της αντεπαναστατικής δράσης και της τρομοκρατίας για τις εκκαθαρίσεις στον Κόκκινο Στρατό μεταξύ Οκτωβρίου 1940 – Φεβρουαρίου 1942, τις οποίες είχε προσυπογράψει και ο Στάλιν.

29 Ιανουαρίου 1942: Έγγραφο του Μπέρια με λίστα 46 στρατηγών για εκτέλεση που φέρει την έγκριση του Στάλιν «Εκτελέστε όλους στη λίστα. Ι. Στ.»

Ο Μπέρια, σύμφωνα με τον Στρατηγό Μοσαλένκο, παρακάλεσε γονατιστός για έλεος από τους εκτελεστές του, χωρίς αποτέλεσμα. Ανάμεσά τους ήταν ο Στρατηγός Μπατίτσκυ που αφού τοποθέτησε ένα κομμάτι ύφασμα στο στόμα του Μπέρια για να τον κάνει να σιωπήσει, τον εκτέλεσε με μια σφαίρα στο μέτωπο. Το πτώμα του αποτεφρώθηκε και τα απομεινάρια θάφτηκαν σε ένα δάσος κοντά στη Μόσχα.

 

29 ΣΧΟΛΙΑ

    • Για κάποιο λόγο όλα αυτά μου φέρνουν στο νου έναν αγαπητό φίλο, καθηγητή της διοίκησης επιχειρήσεων, ο οποίος προσπαθούσε να με εθίσει σε μια εμπειρική-κοινωνιολογική (αντί θεσμική-κανονιστική) θεώρηση των πραγμάτων και μου έλεγε «υπάρχουν βασικά δύο μορφές οργάνωσης των κοινωνικών σχέσεων: Αγορές και ιεραρχίες. Για να είμαστε ειλικρινείς, υπάρχει και μια τρίτη: Η μαφία». Προσπαθώ να εντάξω τα έργα και τις ημέρες των ανωτέρω κυρίων σε κάποια από τις τρεις μορφές οργάνωσης που ανεγνώριζε η «κοινωνιολογική» θεώρηση του φίλου μου 😉 …

  1. Εκτός ότι καταστρέψανε την μισή Ευρώπη με την άχρηστη ιδεολογία τους και πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής αλλά και άλλες χώρες ,σφάζονταν και μεταξύ τους τα μιάσματα,φοβόντουσαν ο ένας τον άλλον.

    • Αγαπητέ φίλε, για να φτάσει η Δύση στις σημερινές μορφές εξουσίας και προστασίας των ανθρωπίνων διακαιωματων , μέςω δημοκρατικών διαδικασιών, πέρασε και από ολοκληρωτικές μορφές εξουσίας. Ο κομμουνισμός και ο φασισμός είχαν παράλληλες διαδρομές. Στην Ευρώπη τα βιώσαμε και τα δυο. Ο τρόπος άσκησης διακυβέρνησης δεν διέφερε πολύ από τον τρόπο λειτουργειας μια σπείρας κακοποιών. Η αλληλοεξόντωση ήταν … θεσμός !!!

    • Μόνο που οι άχρηστες ιδεολογίες είχαν κάποια χρησιμότητα αλλιώς δεν θα είχαν εμφανιστεί. Επιπλέον η Ευρώπη πριν εκατό χρόνια δεν είχε καμία σχέση με την σύγχρονη Ευρώπη, κράτος πρόνοιας δεν υπήρχε, οι απεργίες για την επιβολή οκταώρου αντιμετωπίζονταν με σφαίρες όπως στο Σικάγο το 1888, το δικαίωμα ψήφου των γυναικών, αλλά και των αντρών καθότι στην Αγγλία ψήφιζε ελάχιστο μέρος του πληθυσμού, πέρασε από χίλια κύματα. Για κάποιο λόγο έγιναν αυτά. Τα τελευταία χρόνια το κράτος πρόνοιας ξηλώνεται σιγά σιγά, τυχαίο λέτε; δε νομίζω.

  2. Mια πιο «αιρετική» ανάλυση έχει ως εξής. Ο «σύντροφος» Χρουτσεφ δεν ήταν και τόσο σύντροφος. Είχε το νου του στη μαρμίτα. Έπεισε λοιπόν κάποιους απο το συνάφι του να βγάλουν απο τη μέση τους επικίνδυνους. Αυτοί που παρέμειναν αδιάφθοροι και πιστοί στις αξίες του Κόμματος ήσαν εξαιρετικά επικίνδυνοι για του μεταρυθμιστές του λωκού! Βγάζοντας λοιπόν απο τη μέση αυτά τα «εμπόδια», ξεκίνησε η φθορά, η διαφθορά και το εσωτερικό σαμποταζ του συστήματος που έμελλε να ολοκληρωθεί επι Γκλασνοστ και Περεστροϊκα με τους Γκορμπατσωφ και Γιελτσιν. Τα πιπεράτα για βιασμούς κοριτσιών και παρακλήσεις για τη ζωή του, μάλλον κινούνται στη σφαίρα της…κινηματογραφικής σας φαντασίας ή στις γνωστές πηγές του Department of State. Mε αυτό λοιπόν τον τρόπο, δηλαδή με την απομάκρυνση και απομόνωση των διαφόρων «Μπέρια» άνοιξε σιγά-σιγά ο δρόμος για την επικράτηση της παγκοσμιοποίησης και της απόλυτης κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού, που τόσα δεινά συσσώρευσε στους λαούς της γης με τη φτώχεια, τους πολέμους και την προσφυγιά να ματώνουν τους καιρούς μας. Έτσι άνοιξε κι ο δρόμος προς την εξουσία του άσπονδου φίλους σας του κου Πούτιν και των ολιγαρχών που τον περιστοιχίζουν (του «δικού μας» κου Ιβαν Σαββίδη μη εξαιρουμένου). Δεν είναι διόλου τυχαίο οτι στο σικέ πραξικόπημα των 90’s (αυτό με σήμα κατατεθέν το Γιέλτσιν καβάλα σε τεθωρακισμένο) δεν έπεσε τουφεκιά, έστω για την τιμή των όπλων. Ολόκληρο το ΚΚΣΕ είχε ξεπουληθεί και διαβρωθεί, καθώς οι διάφοροι «Μπέρια», απομονώθηκαν και η παραγωγή υπονομεύθηκε εκ των έσω. Αν οι «Μπέρια» βρισκόταν στις θέσεις τους, οι «μεταρρυθμιστές» Γιέλτσιν και Γκορμπατσωφ που άνοιξαν το δρόμο για 300 ευρώ βασικό μισθό, θα τύγχαναν της κατάλληλης περιποίησης. Και αυτό δεν θα με στεναχωρούσε καθόλου Θάνο μου…

      • Έτσι ακριβώς. Μια περεστρόικα δρόμος. Οι λογίς-λογίς «Ιβάν», άρχισαν να συγκεντρώνουν κεφάλαιο απο την εποχή ακόμη του Νικίτα! Το κεφάλαιο όμως ζητά αναπαραγωγή, πολλαπλασιασμό, επένδυση δηλαδή σε κρδοφόρα επιχείρηση. Και επειδή κέρδος=απλήρωτη εργασία, οι διάφοροι «Ιβαν» αναζητούσαν τρόπο να αναθεωρήσουν το μαρξισμό-λενινισμό. Και το πέτυχαν διεισδύοντας στο ΚΚΣΕ (με όπλο το συγκεντρωμένο χρήμα), καταργώντας ουσιαστικά στην πράξη εκ των έσω το σοσιαλισμό και εγκαθιδρύοντας ένα σοσιαλισμό αλα καρτ, που ήταν καταδικασμένος σε γρήγορο θάνατο. Όχι τυχαία ο «σύντροφος» Πούτιν πλασάρει τον εαυτό του στο Ρωσικό λαό ως διάδοχο του Στάλιν! Τρομάρα του! Μόνο που κι αυτός ένας Χρουτσεφ είναι, και τίποτα παραπάνω.

        • @Στεφανος
          «κέρδος=απλήρωτη εργασία»!!!!
          Ποιος ανοητος τα λεει αυτα; Φιλε το τερματισες. Το γεγονος οτι υπαρχουν και καποιοι εργοδοτες εκμεταλευτες δε σημαινει οτι ειναι ολοι ετσι; Ουτε φυσικα μπορεις να περιμενεις απο καποιον να ανοιξει ενα μαγαζι, ενα φουρνο, ενα ξυλουργειο χωρις να εχει σκοπο το κερδος; Γιατι να ξεκινησει καποιος μια επιχειρηση, με ολα τα ρισκα που αυτο ενεχει, αν δε σκοπευει να κερδισει. Για να πληρωνει φορους στο κομμα το οποιο θα κανει «κοινωνικη πολιτικη» με τα λεφτα των αλλων;

          • Αυτά που λες για «κοινωνική πολιτική» με τα λεφτά μικρομεσαίων φουκαράδων είναι πολιτική της ΕΕ(δηλαδή των καπιταλιστών) για διαχείριση της ακραίας φτώχειας και μοίρασμα της φτώχειας αντί για μοίρασμα του πλούτου. Αυτά που λες γίνονται σήμερα στην ΕΕ και λίγο παλιότερα στις ΗΠΑ του Ομπάμα. Άλλος είναι ο σκοπός και ο τρόπος λειτουργίας μιας επιχείρησης στον καπιταλισμό, κι άλλη στο σοσιαλισμό. Ο τόκος ισοδυναμεί με απλήρωτη εργασία, εφοσον δεν αποδίδεται σε αυτόν που παράγει τον πλουτο αλλα στον κάτοχο του μέσου παραγωγής. Αντί να γράφεις επιδερμικές απαντήσεις, διάβασε Μαρξ. Απόρριψέ τον αν δε σε καλύπτει ή αν κρίνεις οτι δεν απαντά στα θέματά σου. Αλλα πριν απορρίψεις, διάβασε πράγματα που δεν θα σου πει ποτέ ο Επαχτίτης.

          • Το μέσο παραγωγής από τον ουρανό έπεσε; Ή ήταν μαγική εικόνα σαν π.χ. τα Tupolev 154M που «τιμολογούντο» 20 εκ. $ από τον κατασκευαστή στην Αεροφλότ, κόστιζαν 40 εκ $ να κατασκευαστούν, και είχαν τριπλάσια κατανάλωση καυσίμου και ένα τρίτο της δομικής ζωής των αντίστοιχων Μπόινγκ 737-400 των 50-60 εκ. $; Δεν είχε το μέσο παραγωγής κόστος κτήσεως; Δεν πρέπει να αποσβεσθεί; Αν όχι, γιατί κάποιος να επενδύσει τα κεφάλαια του σε μέσα παραγωγής και όχι π.χ. στην αγορά ενός ληγμένου Ιλιούσιν-76 και 40 τόννων τυφεκίων και όλμων από τα αποθέματα του Κόκκινου Στρατού για να τα μοσχοπουλήσει σε αφρικανικές φάρες που μάχονται μέχρι εξοντώσεως (την απάντηση την έδωσαν ήδη τα «συντρόφια» … με τον τρόπο που περιγράφω); Η διοίκηση της επιχείρησης δεν είναι εργασία, που μάλιστα παράγει κατά κανόνα μεγαλύτερη υπεραξία από την εργασία ενός εκάστου χειρώνακτα; Αυτή η εργασία δεν πρέπει να αμοιφθεί; Στο ζήτημα «ποιος παράγει τον πλούτο» θα μου επιτρέψετε να παρατηρήσω ότι προβαίνετε σε λήψη του αιτουμένου και συνεπώς σε λογικό σφάλμα. Η απάντηση είναι «πολλοί»: Ο εργοδότης που α) απέκτησε ή κατασκεύασε με ατομικούς του πόρους τα μέσα παραγωγής και β) διευθύνει την επιχείρηση, και αμοίβεται με το κέρδος, ο εργάτης και ο υπάλληλος που αμοίβονται με το μισθό, ο εκμισθωτής του ακινήτου που αμοίβεται με το μίσθωμα, ο franchisor που αμείβεται με entry fee και royalties για το σήμα και την επιχειρηματική οργάνωση, ο εφευρέτης που αμείβεται με τις άδειες που παραχωρεί για την ευρεσιτεχνία του, η πολιτεία που αμείβεται με το φόρο για την εκπαίδευση που παρέσχε σε μάνατζερς και εργαζομένους, για την ασφάλεια και τις υποδομές συγκοινωνιών που παρέχει κλπ. Η δίκαιη αμοιβή όλων αυτών των συντελεστών είναι καρπός και αποτέλεσμα της ελευθερίας των συμβάσεων. Όταν κάποιο μέρος είναι εγγενώς ασθενές (π.χ. μισθωτός), η έννομη τάξη το εξοπλίζει με συγκεκριμένες εξουσίες για να ισοσταθμίσει αυτή τη μειονεξία του (συλλογικές διαπραγματεύσεις, ποινική προστασία του μισθού, αποζημίωση απολύσεως, προνόμιο στην πτώχευση). Ο ισχυρισμός ότι «κακώς κάτι δεν αποδίδεται στον α, αλλά και στον β και στον γ» στο πλαίσιο ενός πλέγματος συμβατικών σχέσεων της επιχείρησης, δεν καθιστά το φαινόμενο «απλήρωτη εργασία» επειδή ένα (πράγματι πύρινο) πνεύμα του 19ου αιώνος το είπε, αλλά είναι μια αξιολογική κρίση που χρήζει τεκμηρίωσης, και η οποία στην αυθαιρεσία της δεν διαφέρει ποιοτικά από την αναζήτηση της σχολαστικής θεολογίας του Μεσαίωνα στην ρωμαιοκαθολική Ευρώπη για το «δίκαιο αντάλλαγμα» (justum pretium) στις συμβάσεις, έννοια-δούρειο ίππο για τον ετεροκαθορισμό του ατόμου και τον ενταφιασμό της ιδιωτικής αυτονομίας, δηλαδή της ηθικής ελευθερίας των προσώπων να δεσμεύονται μεταξύ τους με μόνη τη συναίνεσή τους (solus consensus obligat), χωρίς τη σύμπραξη της πολιτειακής εξουσίας, ενός από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του ανθρωπίνου πολιτισμού, που είναι άλλωστε το θεμέλιο των Αστικών Κωδίκων (είχε και η ΕΣΣΔ, έστω για μικροσυναλλαγές, προς μεγάλη θλίψη του Pasukanis και των λοιπών αιθεροβαμόνων φιλοσόφων του δικαίου της λεγομένης σοσιαλιστικής οικοδόμησης …).

          • @Στεφανος
            «Ο τόκος ισοδυναμεί με απλήρωτη εργασία»
            Λαθος. Ο τοκος ειναι το κοστος του χρηματος. Αν δεις το χρημα ως «προϊόν» (αυτο εμπορευονται οι τραπεζες) θα καταλαβεις. Οταν ο μαγαζατορας θελει να δανειστει θα κοιταξει να «αγορασει» το δανειο απο αυτον που το «πουλαει» φθηνοτερα. Δηλαδη αυτο με το χαμηλοτερο επιτοκιο ή ορους δανεισμου.

    • Κάτι τέτοια έλεγε θυμάμαι ο Κώστας ο Λιάσκας (παλιός Πρόεδρος ΤΕΕ) στον πατέρα μου, 1-2 χρόνια πριν την πτώση του τείχους, σε ένα φιλικό σπίτι όπου σουβλίζαμε το πασχαλινό αρνί προσθέτοντας και το «με συγχωρείς, αλλά στην Αλβανία περνούν καλά!»…

      Εσύ μπορείς να τα λες «πιπεράτα» και όντως το ύφος της εξιστόρησης τους σε κάποιες εκπομπές της καπιταλιστικής Δύσης να είναι υπερβολικό και όντως να υπερθεματίζεται από το Department of State αλλά δεν αναιρεί ούτε κατ’ ελάχιστο τις πράξεις και την ζωή του Μπέρια και των άλλων κτηνών του Στάλιν.

      Αν εσύ θεωρείς τις μαρτυρίες και τις αποδείξεις τόσων ανθρώπων εντός κι εκτός του «παραπετάσματος» για τα εκατομμύρια των νεκρών Ουκρανών, των αθώων ανθρώπων που πέθαναν των «εν δυνάμει» εχθρών της Σ.Ε., των εκκαθαρίσεων κλπ κλπ κλπ τότε τι να πω…

      Ένας ολόκληρος πλανήτης Στέφανε περίμενε μια σπίθα και όταν ο Γκορμπατσόφ την έδωσε, ο κόσμος έδειξε φανερά ότι είχε χορτάσει από κομμουνισμό. Κι αυτό , με συγχωρείς, αλλά δεν ήταν μάγια του Ρ. Ρήγκαν ή κάποιο παιχνίδι συνομωσίας των καπιταλιστών. Ήταν η φρικτή πραγματικότητα που βίωναν σε κοινωνίες που στην πράξη η ανθρώπινη αξιοπρέπεια ήταν αμελητέα, τα δικαιώματα των ανθρώπων ανύπαρκτα και ο χαφιεδισμός θεσμοθετημένος.

      Τώρα τα περί 300 ευρώ, ΟΚ συμφωνώ, μόνο που η μετάβαση από ένα σύστημα στο άλλο έχει σημασία πολλές φορές ισάξια του στόχου. Αν η μετάβαση προς τον καπιταλισμό είχε γίνει αργά και οργανωμένα δεν θα βλέπαμε αυτή την κατάντια, είναι η αλήθεια. Πάντως, δεν έχουν πεθάνει δεκάδες εκατομμύρια κόσμου όπως στην μετάβαση από την μοναρχία στον κομμουνιστικό παράδεισο…

      • Πουθενά δεν υποστήριξα κάτι αντίστοιχο με αυτό που λες (σσ ‘στην Αλβανία περνούν καλά). Αντίθετα υποστήριξα οτι «δεν περνούσαν καλά», όπως «δεν περνούσαν καλά» και σε όλες τις ανατολικές χώρες. Το λόγο εξηγώ. Αν θέλεις ξαναδιάβασε την ερμηνεία.

    • Μια ακόμα πιο εξωφρενικά ριζοσπαστική ανάλυση έχει ως εξής: Οι αμέτρητοι επιστήμονες πάσας ειδικότητας (αρχαιολόγοι, ιστορικοί, ιατροδικαστές κλπ κλπ κλπ) οι οποίοι έχουν αφιερώσει εξίσου αμέτρητες ώρες στη μελέτη των συγκεκριμένων προσώπων, των έργων και των ημερών τους, ΔΕΝ είναι (τουλάχιστον όχι όλοι τους) πληρωμένοι προπαγανδιστές, και ΔΕΝ έχουν τίποτα να χωρίσουν με τις ιστορικές αυτές προσωπικότητες ή τις οικογένειές τους, και άρα ΔΕΝ νοείται η επικράτηση ψευδών επιστημονικού κύρους πορισμάτων αναφορικά με τις ζωές των υποκειμένων.

      Το θεωρώ διαχρονικά εντυπωσιακό, αυτό το χαρακτηριστικά κομμουνιστικό παράδοξο κατά το οποίο η Ιστορική επιστήμη ενώ έχει αποκαλύψει συστηματικά πάσης φύσεως δολοπλοκίες και συνωμοσίες, ενώ έχει ξεσκεπάσει συγκαλύψεις, ενώ έχει εντοπίσει αυτουργούς ηθικούς και φυσικούς πολύ μετά το πέρας των ημερών που αυτοί έδρασαν, στο θέμα το κομμουνισμού εμφανίζονται συνεχώς και αδιαλείπτως κατώτεροι των περιστάσεων, αποτυγχάνοντας συστηματικά να ανακαλύψουν τα πραγματικά γεγονότα και κατασταλάζοντας πάντα στην όποια εναλλακτική θεωρία προσφέρουν οι καπιταλιστές. Δε σας προβληματίζουν αυτές οι συμπτώσεις;

  3. Πάντως, ο Χρουστσώφ και η παρέα του πήραν μεγάλο ρίσκο προσπαθώντας να δώσουν θεσμική επίφαση στην εκκαθάριση ενός ανθρώπου που ήλεγχε τόσο επικίνδυνους και αδίστακτους μηχανισμούς, θα μπορούσαν να την πατήσουν σαν το κίνημα της 20ης Ιουλίου 1944 κατά του Χίτλερ (ή το πραξικόπημα κατά Ερντογάν το 2016, αν ήταν βέβαια πραξικόπημα και όχι προβοκάτσια …), το λογικό θα ήταν να πυροβοληθεί στο κεφάλι ήδη κατά την έναρξη της σύσκεψης στην οποία «δέχθηκε δριμύτατη επίθεση», αμέσως ο μηχανισμός του θα αναζητούσε νέο πάτρωνα … Και μόνο που φοβόντουσαν να τον βγάλουν από το Κρεμλίνο δείχνει πολλά … Από τέτοιους ανθρώπους είσαι σίγουρος μόνο αφού το χώμα φτυαριστεί πάνω τους … Ενδεικτικό της τεράστιας αυτοπεποίθησης και του πολιτικού χαρίσματος του Χρουστσώφ (συμπληρούμενου από την αναγκαία δεινότητα στις δολοπλοκίες), που καλλιεργήθηκε υπό την ιδιότητα του Πολιτικού Επιτρόπου σε μεγάλους σχηματισμούς του Κόκκινου Στρατού ήδη σε εποχές χαμηλού ηθικού, μετά τη γερμανική εισβολή και την αρχική κατάρρευση …

  4. Αυτα τα σεναρια δυστηχως ειναι ακομα για καταναλωση στην χωρα της αυτοκτονικης δεξιας και αριστερας που ζουμε.
    Μπορει να λυπομαστε ακομα που δεν εχει εφαρμοστει κανονικα αυτο το συστημα σε κανενα κρατος του κοσμου για να υπαρξει καποια μορφη αξιοκρατιας αλλα εκτος απο τους συγγενης τους δεν πιστευω οτι θα στεναχωριθει καποιος για οτι θα χανει το συστημα απο δω και στο εξης.

  5. Άλλο ένα αντικειμενικό άρθρο –γροθιά για τα εκατομμύρια εγκλήματα του σταλινισμού. Μήπως , λέω μήπως, στα πλαίσια της πολιτικής ουδετερότητας για την οποία διαρρηγνύετε τα ιμάτιά σας ότι ακλουθείτε , θα μπορούσατε να δημοσιεύεται κανένα άρθρο ,μέρες που είναι , για το πραξικόπημα του χιλιάνικου στρατού που ανέτρεψε τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο Αλιέντε; Ξέρετε αυτό που έγινε στις 11/9/1973 με τις ευλογίες και την πλήρη υποστήριξη των δημοκρατικών ΗΠΑ, με τη συνδρομή της CIA. Το έχετε υπόψη ή οι δημοκρατικές σας ευαισθησίες έχουν συγκεκριμένα όρια;

    • Παρακαλούμε για την κατανοηση σας αλλα δεν έχουμε ακόμα εντρυφήσει στη λογική της επιχειρηματολογίας «Γιατι, οι άλλοι ήταν καλύτεροι;». Και ούτε πρόκειται.

      Υπάρχουν ομως πολλά άλλα έντυπα και μέσα εκεί έξω που όχι απλώς έχουν εντρυφήσει αλλά βασικά περιστρέφονται μόνο γύρω από αυτη τη λογική. Ίσως πρέπει να απευθυνθείτε σ’ αυτούς.

      • Αγαπητέ κύριε Παυλίδη έχετε την τάση να μην απαντάτε επί της ουσίας. Προφανώς έχετε εντρυφήσει στη λογική ‘οι άλλοι ότι και να έχουν κάνει είναι καλύτεροι’ όποτε δε μιλάμε , δεν αγγίζουμε. Και θα το καταλάβαινα αν σταματούσατε να πιπιλίζετε την καραμέλα του ‘εμείς δεν κάνουμε πολιτική’.

        • Επί της ουσίας απάντησα. Αν εσάς δεν σας αρέσει η ουσία, το πρόβλημα δεν είναι δικό μου, προφανώς 🙂

          Κατά τα άλλα, και για να χρησιμοποιήσω την λογική σας, όποτε γράψαμε την αγαπημένη σας θεματολογία, δεν εμφανιστήκατε ποτέ να διαμαρτυρηθείτε ότι κι οι Σοβιετικοί έκαναν τα ίδια και χειρότερα. Είναι λίγο οξύμωρο να διαμαρτύρεστε για επιλεκτικές ευαισθησίες. Αλλά – φυσικά – δεν θα απολογηθούμε εμείς για αυτό. 🙂
          Καλή σας συνέχεια

  6. Πάντως είναι ενδιαφέρον (και αρκούντως ανησυχητικό) ότι, όποτε δημοσιεύεται άρθρο για έργα και ημέρες αυταρχικών ή και ολοκληρωτικών εξουσιών (από ΕΣΣΔ μέχρι τους παρ’ ημίν συνταγματάρχες) εμφανίζεται πάντα χορεία απολογητών. Το ανησυχητικό στην υπόθεση δεν είναι βέβαια οι διαφορετικές (και απολύτως σεβαστές) απόψεις, άλλωστε τα ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ που έθεσαν οι ιδεολογίες – ερείσματα των λογής αυταρχικών ή και ολοκληρωτικών καθεστώτων δεν είναι κατ’ ανάγκη άστοχα, τουναντίον πολλά διατηρούν την επικαιρότητά τους (περιλαμβανομένου του ζητήματος της μισθωτής εργασίας). Ανησυχητική είναι όμως είναι η ευκολία με την οποία πολίτες εγκολπώνονται τις ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ που έδωσαν τα ως άνω καθεστώτα (και η ιδεολογική τους κάλυψη) στα ερωτήματα, και οι οποίες συνίστανται στη φυλάκιση, το βασανισμό ή τη φυσική εξόντωση των άλλως σκεπτομένων, ενίοτε δε και στον αφανισμό της μνήμης τους και του πολιτισμού που ανέπτυξαν. Αν δεν μπορούμε να συναινέσουμε σε διαδικαστικούς κανόνες (πλειοψηφία αναδεικνυόμενη με αδιάβλητες εκλογές, αναπαλλοτρίωτες ατομικές ελευθερίες για όλους, άτρωτες από νομοθετική πρωτοβουλία της εκάστοτε συγκυριακής πλειοψηφίας, διάκριση των λειτουργιών της πολιτείας, έλεγχος και λογοδοσία), έχουμε ουσιώδες πρόβλημα, και είμαστε κήρυκες του εμφυλίου πολέμου και της επικράτησης του φέροντος ισχυρότερο οπλισμό και λιγότερους ενδοιασμούς. Καμιά ιδέα δεν είναι αρκετά «σωστή» ώστε να αξίζει τη σφαγή των αντιφρονούντων. Ο ιδεολογικός ζήλος, ο μεσσιανισμός, η κοινωνική μηχανική και η μισαλλοδοξία γεννούν τα τέρατα της ιστορίας, τους Ροβεσπιέρρους, τους Σαιν Ζυστ, τους Μπέρια και τους Πολ Ποτ. Και φυσικά τους τελείως αδίστακτους, που έχουν εγκαταλείψει τα προσχήματα ότι μιλούν δήθεν εξ ονόματος της ανθρωπότητας (Χίτλερ και όμοιοι).
    Και κάτι άλλο: Επειδή το σύστημα της ανοιχτής κοινωνίας (ατομικές ελευθερίες, δημοκρατία, διάκριση εξουσιών, οικονομία της αγοράς με παραλλάσσουσας έντασης ρυθμιστικούς κανόνες) δεν έχει κάποιο manual ή ιερό βιβλίο με την υπογραφή κάποιου μυθοποιημένου σοφού (ούτε θα μπορούσε να έχει άλλωστε, γιατί είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου, να είναι ελεύθερος παραχωρώντας τόσες μόνο από τις ελευθερίες του όσες απαιτεί η υλοποίηση των ελευθεριών των άλλων και η επιβίωση της πολιτείας), βάλλεται συχνά με επίκληση των πρακτικών αδυναμιών του (ένα ποσοστό πολιτών δεν απολαύει κάποιων αγαθών), ενώ για το σύστημα της δικτατορίας του προλεταριάτου/σοσιαλιστικής οικοδόμησης υπάρχει πάντα ο (ήκιστα πειστικός) αντίλογος ότι «το βιβλίο καλά τα έλεγε, αλλά δεν εφαρμόστηκαν σωστά». Δεν υπάρχει σύστημα ή καθεστώς που απολαύει ασυλίας από την κρίση της ιστορίας, κρυπτόμενο πίσω από manuals και ιερά κείμενα! Ουδείς μπορεί να εμπαίζει τον κόσμο με ισχυρισμούς «θα είχαμε οικοδομήσει τον επί γης παράδεισο, αλλά κάποιοι κακοί (σαν εκείνους στα παιδικά παραμύθια …) σαμποτάριζαν την παραγωγή». Για την περεστρόικα, όλοι ξέρουμε ότι ο μηχανισμός του ΚΚΣΕ σαμποτάριζε την παραγωγή για να πλήξει τον Γκορμπατσώφ, που απειλούσε το προνόμιο τους στην εξουσία. Αλλά τώρα ζητούν και τα ρέστα, λένε ότι ήταν θύματα του σαμποτάζ! Εν πάση περιπτώσει, η όλη παραφιλολογία περί σαμποτάζ της παραγωγής (ένας κοινός τόπος της κομμουνιστικής φιλολογίας, τόσο κοινός όσο η προβοκάτσια και η προδοσία … άλλες προφάσεις εν αμαρτίαις εκείνες …) το μόνο που καταδεικνύει είναι η ασύγκριτη ηθική, πολιτική και φιλοσοφική ανωτερότητα ενός συστήματος πολιτικής και οικονομικής οργάνωσης των ανθρώπων, στο οποίο ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΣΤΟ ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ, διότι – πολύ απλά – του επιτρέπεται να έχει ίδιο, ατομικό συμφέρον από την ύπαρξη και μεγέθυνση της παραγωγής! Γιατί δεν είδαμε να γίνεται «σαμποτάζ της παραγωγής» στις ΗΠΑ;
    Τον σύστημα της δικτατορίας του προλεταριάτου/σοσιαλιστικής οικοδόμησης αδυνατεί εγγενώς να αυξήσει την παραγωγή, οδηγεί εξ ορισμού στην πείνα και στη βίαιη διαχείρισή της: Η κατάργηση της αγοράς συνεπιφέρει την κατάργηση των τιμών, οι οποίες έπειτα ορίζονται κατά συνθήκην, αυθαίρετα, με διάταγμα. Αυτό εισάγει ένα μοιραίο, θανάσιμο στοιχείο ανορθολογισμού, που καθιστά απλώς αδύνατη τη βέλτιστη κατανομή των πόρων (allocation of resources). Επιβατικά αεροσκάφη «τιμολογούντο» το αντίστοιχο των 20 εκ. $, ενώ είχαν πραγματικό κόστος κατασκευής διπλάσιο (και μόλις 25% χαμηλότερο από αντίστοιχων δυτικών τύπων, που όμως σε κόστος κύκλου ζωής είχαν κλάσμα του κόστους!). Ο παραγωγός πωλούσε τα ροδάκινα σε τιμή ανώτερη εκείνης από την οποία τα αγόραζε στο μανάβη. Κανείς δεν κοστολογούσε τίποτε. Και – κατά αδήριτη νομοτέλεια – κατέρρευσαν όλα σαν χάρτινος πύργος … Ούτε Γκορμπατσώφ, ούτε προδοσίες, ούτε προβοκάτσιες, ούτε σαμποτάζ. Όταν κάποιος συγκρούεται με την πραγματικότητα, συντρίβεται.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here