37.6 C
Athens
Πέμπτη, 29 Ιουλίου, 2021
- Advertisement -

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Boeing F/A-18E/F Super Hornet, το μαχητικό που αγάπησε ο Τραμπ, ΜΕΡΟΣ Α

- Advertisement -

BOEING F/A-18E/F SUPER HORNET ΜΕΡΟΣ Α
Το αμερικανικό ναυτικό τα αμέσως επόμενα χρόνια θα αρχίσει να βάζει σε υπηρεσία το διάδοχο του F/A-18, που είναι ένα… άλλο F/A-18. Στην πραγματικότητα, το όλο πρόγραμμα του Super Hornet έχει στόχο να επεκτείνει την επιχειρησιακή ζωή του αεροπλάνου πέρα από το έτος 2020. Πόσο όμως πρόκειται για ένα πρόγραμμα εκσυγχρονισμού, αφού η όλη προσπάθεια περνά όχι μόνο μέσα από ένα πρακτικά νέο αεροπλάνο αλλά και από πολλά δισεκατομμύρια δολάρια;
Του Φαίδωνα Γ. Καραϊωσηφίδη, Αεροναυπηγού
Στο Πεντάγωνο, στην αρμόδια διεύθυνση προγραμμάτων του Nαυτικού υπάρχει ένας μεγάλος «φάκελος» που πολλοί υποστηρίζουν ότι κρύβει ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στην πρόσφατη ιστορία των Ε.Δ. των ΗΠΑ και φέρει την επιγραφή «Hornet». Αν έχουν δίκαιο ή άδικο, μόνον η ιστορία θα αποδείξει.
Το σίγουρο είναι ότι κανείς, είτε από το πολιτικό είτε το στρατιωτικό κατεστημένο στις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν τον αγγίζει, γιατί ο φάκελος «Hornet» κρύβει μέσα του πολλά. Αν τώρα κάποιος θέλει να συνοψίσει όλους αυτούς… τους σκελετούς που κρύβονται στα συρτάρια του Πενταγώνου σε μία πρόταση, μπορεί να πει ότι «το αμερικανικό ναυτικό μπουκώθηκε ένα μαχητικό που δεν απέδωσε ποτέ όσο του είχαν υποσχεθεί και μετά ξόδεψε μια περιουσία προσπαθώντας να το διορθώσει».

Το Αμερικανικό Ναυτικό θα παραλάβει σύντομα την πιο προηγμένη έκδοση του μαχητικού F/A-18E/F Super Hornet


Θα πρέπει επίσης να παραδεχθούμε ότι το «-18E/F» δεν είναι μόνο η εξέλιξη αυτής της προσπάθειας αλλά και το απομεινάρι μιας εποχής που το Nαυτικό είχε άλλα μεγαλεπήβολα σχέδια για τον 21ο αιώνα. Μια δεκαετία πίσω, οι σχεδιαστές προέβλεπαν ότι οι πτέρυγες των αεροπλανοφόρων μετά το έτος 2000 θα διέθεταν το νέο NATF (Naval Advanced Tactical Fighter) που θα αναλάμβανε το ρόλο της αεράμυνας από τα F-14, το «στελθ» Α-12 στο ρόλο της κρούσης, σαν αντικαταστάτης των Α-6, ενώ το προηγμένο F/A-18E/F θα συμπλήρωνε το σκηνικό.
Το οικοδόμημα άρχιζε να γκρεμίζεται όταν το NATF πρώτα και αμέσως μετά το Α-12 ακυρώθηκαν το 1991, ενώ και ο αντικαταστάτης του, A/F-X, είχε την ίδια τύχη το 1993. Έτσι το «–18E/F» ανέλαβε να ικανοποιήσει όλες τις ανάγκες.

Η Boeing αποκαλύπτει περισσότερα στοιχεία για το “υπέρτατο” F/A-18E/F Super Hornet Block III


Η κακή αρχή
Για πολλούς, το πρόβλημα με το F/A-18 ξεκίνησε με εκείνη την απόφαση της δεκαετίας του 1970, να βασιστεί το νέο μαχητικό του Nαυτικού στο YF-17, που μόλις είχε χάσει το διαγωνισμό του «Ελαφρού Μαχητικού» της USAF από το F-16. Το «μικρό» αεροπλάνο της Northrop είχε πολύ περιορισμένο χώρο τόσο για καύσιμα για τις αποστολές που επιζητούσε το Nαυτικό, όσο και για εξοπλισμό σύμφωνα με τα μακροπρόσθεσμα σχέδια εξέλιξης.
Έτσι, αντί να αλλάξει η σχεδίαση –κάτι που ήταν μάλλον αδύνατο να γίνει- το Nαυτικό περιόρισε τις απαιτήσεις. Αναφορικά δε με την εξέλιξη, όσο οι ελάχιστοι χώροι άρχισαν να γεμίζουν, το βάρος αύξανε, οι επιδόσεις έπεφταν και η γκρίνια στους επιτελείς των αεροπλανοφόρων μεγάλωνε.

Το Αμερικανικό Ναυτικό πρέπει να βρει λύσεις αν αποτύχει το 6ης γενιάς F/A-XX


Οι ρίζες του Super Hornet
Είναι ίσως ειρωνικό, αλλά οι ρίζες του «E/F» βρίσκονται σε μια μελέτη του Πενταγώνου, πίσω στο 1987 που αξιολογούσε τόσο το F-16 όσο και το F/A-18 σαν προσωρινές λύσεις μέχρι την είσοδο σε υπηρεσία του NATF και A-12.
Σε ανταπόκριση της αξιολόγησης, το Nαυτικό απέρριψε –όπως ήταν άλλωστε αναμενόμενο- το F-16 και προχώρησε σε μια επανασχεδίαση του F/A-18 στο πλαίσιο ενός προγράμματος γνωστού ως «Hornet 2000». Στην πραγματικότητα επρόκειτο για μια σειρά μελετών από απλές μετατροπές της βασικής σχεδίασης έως και την ιδιαίτερα φιλόδοξη Διαμόρφωση IV (Configuration IV) όπου το αεροσκάφος απέκτησε διπλή πτέρυγα δέλτα και η δίδυμη ουρά είχε πλέον μεγάλη γωνία «V».

Τελικά το σχέδιο που προκρίθηκε αφορούσε ένα αεροσκάφος με μεγαλύτερη άτρακτο – πτέρυγα και ισχυρότερους κινητήρες, βελτιώσεις δηλαδή που θα έπρεπε να είχαν γίνει από το αρχικό F-18A. Η εξέλιξή του όμως πήρε αναστολή για να μην επηρεάσει τα δύο άλλα προγράμματα που βρισκόντουσαν τότε σε εξέλιξη, τα NATF και A-12.
Η ηγεσία του Nαυτικού ξαναθυμήθηκε τη μελέτη, όταν και τα δύο έπεσαν θύματα δραστικών περικοπών του προϋπολογισμού, προσαρμοσμένη στις ανάγκες για ένα πραγματικό αεροσκάφος πολλαπλών ρόλων. Φυσικά το «υλικό» που θα αποτελούσε τη βάση, ήταν το μοντέλο «C/D», ένα αεροσκάφος που είχε γίνει ήδη πολύ βαρύ.
Aξονας της επανασχεδίασης θα ήταν η απαίτηση για περισσότερα καύσιμα, κάτι που σήμαινε αυτόματα μεγαλύτερη πτέρυγα και ο φαύλος κύκλος συνεχιζόταν με ισχυρότερους κινητήρες κοκ.

Ήταν προς το τέλος του 1991 όταν η McDonnell Douglas και το Nαυτικό προσπαθούσαν να συμβιβάσουν τα… ασυμβίβαστα και σύντομα πάρθηκε η δύσκολη απόφαση, οι «οδηγοί» πίσω από την προσπάθεια του «E/F» να είναι η αύξηση των ικανοτήτων και ο περιορισμός του κόστους ώστε να μπορεί το Nαυτικό να αποκτήσει το αεροπλάνο.
Πολλά πράγματα περικόπηκαν και το Δεκέμβριο του 1992 υπογράφηκε ανάμεσα στις δύο πλευρές ένα συμβόλαιο «Μηχανολογικής και Κατασκευαστικής Ανάπτυξης» (EMD, Engineering and Manufacturing Development). Ο ανήφορος όμως δεν είχε τελειώσει ακόμη, αφού το 1993, το Πεντάγωνο πραγματοποίησε την πρώτη σημαντική αναθεώρηση των εξοπλιστικών του προγραμμάτων (Bottom-Up Review) μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.
Με δραματικές περικοπές προ των πυλών ήταν φανερό ότι η αμερικανική πολεμική μηχανή δε θα μπορούσε να αντέξει οικονομικά όλα τα προγράμματα που είχαν εκπονηθεί, ενώ η «σοβιετική αρκούδα» έδειχνε ακόμη τα νύχια της.

Από τους κλάδους των Ε.Δ. ζητήθηκε έτσι να κατηγοριοποιήσουν τις ανάγκες τους, κάτι που για τα προγράμματα μαχητικών σήμαινε ένα πράγμα: ένα μαχητικό για τον καθένα. Έτσι η USAF πρόβαλε το F-22 και το Nαυτικό το F/A-18E/F. Κάπου εκεί ήταν που οι υπόλοιπες ανάγκες «σαλαμοποιήθηκαν» στο πρόγραμμα JSF (Joint Strike Fighter) που θα είχε στόχο να αποτελέσει το διάδοχο των F-16 της USAF, των A-6 και F/A-18 του USN αλλά και τα AV-8B του Σώματος των Πεζοναυτών.
Ειδικά για το Nαυτικό, οι μελλοντικές τους πτέρυγες θα αποτελούνταν από F/A-18E/F και αργότερα και από JSF, όποτε και όταν το τελευταίο γινόταν διαθέσιμο. Μέχρι τότε το πρώτο θα αποτελούσε το μοναδικό μαχητικό του, τόσο στο ρόλο της αεράμυνας όσο και της κρούσης.
Το επόμενο εμπόδιο που το Super Hornet έπρεπε να ξεπεράσει ήταν το επόμενο κύμα περικοπών, το 1997. Τότε το όραμα των 1.000 «E/F» μειώθηκε στα 548 αεροπλάνα, ενώ ταυτόχρονα το μερίδιο του Nαυτικού στο μακρινό JSF αυξήθηκε στα 480. Για να χρυσωθεί πάντως το «χάπι», υπήρχε και η ασφαλιστική δικλείδα, ότι εάν το JSF δεν ήταν διαθέσιμο μέχρι το 2008 (τότε ο στόχος αυτός ήταν ακόμη ρεαλιστικός), το USN, θα μπορούσε να αγοράσει 200 επιπλέον Super Hornet.

Το Hornet μεγαλώνει
Αν κοιτάξει κανείς το νέο «E/F», μπορεί εύκολα να υποστηρίξει ότι το αεροσκάφος είναι μια μεγέθυνση κατά 25% του προηγούμενου μοντέλου «C/D». Αυτό όμως είναι μέρος μόνο της πραγματικότητας. Το «E/F» είναι μια «ισορροπημένη σχεδίαση με βελτιώσεις σε βασικούς τομείς όπως η ακτίνα δράσης, η ικανότητα μεταφοράς φορτίου, η επιβιωσιμότητα, η ικανότητα απορρόφησης πληγμάτων και επιστροφής στη βάση και η δυνατότητα μελλοντικής εξέλιξης», όπως υποστηρίζει η Boeing.
Δομικά τα νεότερα από τα παλαιότερα αεροσκάφη έχουν μόλις 10% κοινά μέρη, ενώ η χρήση σύνθετων υλικών σχεδόν διπλασιάστηκε στο «E/F» και είναι τώρα περίπου το 22% της κατασκευής. Από την άλλη, πολλά πράγματα απλοποιήθηκαν και έτσι το Super Hornet έχει 8.100 μέρη στην κατασκευή του σε σχέση με τα 14.100 του μοντέλου «C/D».

Σε ό,τι αφορά τα νέα χαρακτηριστικά της σχεδίασης, μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικές λεπτομέρειες παρακάτω. Το Super Hornet όμως κρύβει αρκετές από τις βελτιώσεις του εσωτερικά. Το αεροπλάνο διαθέτει πλέον τετραπλό ψηφιακό σύστημα ηλεκτρονικού ελέγχου πτήσης (Fly-By-Wire) που εξέλιξε η Lockheed Martin, όπου σε σχέση με το μοντέλο «C/D» έχουν εξαλειφθεί οι εφεδρικοί μηχανικοί σύνδεσμοι για εξοικονόμηση βάρους.
Η μοναδική ασφάλεια που υπάρχει τώρα για τον χειριστή, ότι θα επιστρέψει στη βάση του σε περίπτωση αστοχίας, είναι ένα σύστημα ηλεκτρικών συνδέσμων που προσφέρουν περιορισμένο έλεγχο του αεροσκάφους.

Το «χρίσμα» στελθ
Ήταν φυσικό ότι το «E/F» θα ενσωμάτωνε στον επανασχεδιασμό του κάποια μέτρα μείωσης του ίχνους που εμφανίζει στους διάφορους αισθητήρες. Σε ό,τι αφορά το ίχνος στο ραντάρ, κάποιες επιφάνειες όπως οι αεροφράκτες στα LEX έχουν εξαλειφθεί και μαζί τους λείπουν πλέον και οι έντονες αντανακλάσεις που προκαλούσαν.
Η άλλη εμφανής διαφορά από τα παλαιότερα μοντέλα αφορά τις εισαγωγές καυσίμου. Εδώ υπήρχαν αντικρουόμενες ανάγκες. Οι νέου κινητήρες απαιτούν μεγαλύτερη ροή αέρα. Η τεχνολογία στελθ, όμως, υπαγορεύει τον περιορισμό των ανοιγμάτων. Τα πράγματα γινόντουσαν ακόμη δυσκολότερα αφού υπήρχαν σαφείς περιορισμοί από την υπάρχουσα σχεδίαση.
Η λύση που ακολουθήθηκε είναι ένας συνδυασμός από προσανατολισμό των επιφανειών έτσι ώστε να αποφεύγεται η επιστροφή της ακτινοβολίας ραντάρ προς την πηγή εκπομπής της, απορροφητικά υλικά και διατάξεις που διαχέουν την ακτινοβολία. Επιπλέον, στο εσωτερικό των αγωγών υπάρχει ένα σύστημα που «κρύβει» τους κινητήρες από τα ραντάρ.

Η Boeing πάντως αποφεύγει να κάνει συγκρίσεις ανάμεσα στο ίχνος ραντάρ που παρουσιάζει το «E/F» σε σχέση με το «C/D» ή άλλο αεροσκάφος. Προτιμά αντ’ αυτού να αναφέρεται σε «επιβιωσιμότητα» που υποστηρίζει ότι στο Super Hornet έχει δεκαπλασιαστεί σε σύγκριση με τα παλαιότερα μοντέλα.
Στην επιβιωσιμότητα συμβάλλουν φυσικά και άλλοι τομείς, όπως ότι αρκετά ευάλωτα υποσυστήματα έχουν μετακινηθεί και έτσι τώρα η τρωτή επιφάνεια που παρουσιάζει το αεροσκάφος είναι 13-25% μικρότερη από τους προκατόχους του. Επιπλέον, για τον κίνδυνο της πυρκαγιάς έχει εγκατασταθεί νέο σύστημα καταστολής με αδρανές αέριο, που περιορίζει τον κίνδυνο έκρηξης στα καύσιμα.

Ο άλλος τομέας συμβολής στην επιβιωσιμότητα είναι το προηγμένο σύστημα αυτοπροστασίας. Για το «E/F» σχεδιάζεται η εγκατάσταση του συστήματος IDECM (Integrated Defensive Electronic Countermeasure) που συνδυάζει τον προειδοποιητή ραντάρ ALR-67(V)3, τον παρεμβολέα ALQ-214 και το σύστημα συρόμενων δολωμάτων ALE-55. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι τόσο το ALQ-214 όσο και το ALE-55 βρίσκονται ακόμη υπό ανάπτυξη από τις Lockheed Martin Sanders και ITT και πιθανότατα δε θα είναι έτοιμα όταν το αεροσκάφος μπει σε υπηρεσία.
1η Δημοσίευση Περιοδικό Πτήση Τεύχος 172 – Οκτώβριος 1999

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στο ptisidiastima.com εκφράζουν τους συντάκτες τους
κι όχι απαραίτητα τον ιστότοπο. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς γραπτή
έγκριση. Σε αντίθετη περίπτωση θα λαμβάνονται νομικά μέτρα. Ο ιστότοπος
διατηρεί το δικαίωμα ελέγχου των σχολίων, τα οποία εκφράζουν μόνο το συγγραφέα
τους.

- Advertisement -
- Advertisement -

13 ΣΧΟΛΙΑ

Subscribe
Notify of
13 Comments
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments
p270

Παντα μου αρεσε αυτο το εργαλειο

JetFuel

Εαν μπορουσαμε να αγοράσουμε 36 F-18 E/F με πλήρη σειρά απο τα όπλα τους και 12 F-18 G …..

Nikolaos

Επιτέλους!
Ένα άρθρο από εκείνα που οικοδόμησαν τον θρύλο της ΠΤΗΣΗΣ. ΦΓΚ στα καλύτερά του, να φωτίζει ιστορικό/πολιτικό υπόβαθρο, επιχειρησιακές απαιτήσεις και τεχνικές λύσεις στην αδιάσπαστη ενότητα και πλοκή τους.
Και με εμφανές αυτό που διαφεύγει ακόμη και σήμερα από πολλούς παρατηρητές: Ο βασικός τύπος μαχητικού του αμερικανικού ναυτικού είναι η απισχνασμένων (σε σχέση με τη βάση εξέλιξης) δυνατοτήτων εναερίας μάχης, και με έντονα τα ίχνη ενός νόμου φθινόντων αποτελεσμάτων (απαίτηση για μεγαλύτερη ποσότητα επιστρεφομένου στο πλοίο πολεμικού φόρτου + μεγαλύτερη εμβέλεια συνεπάγεται αύξηση βάρους + αύξηση οπισθέλκουσας λόγω παχύτερης και μεγαλύτερου εκπετάσματος και χορδής πτέρυγας/LERX, συνεπάγεται ανάγκη κινητήρων μεγαλύτερης ώσης αλλά χωρίς βελτίωση ειδικής κατανάλωσης αυτών ή κλάσματος καυσίμου του α/φ, συνεπάγεται ότι ώδινεν όρος και έτεκεν μυν …) εξέλιξη ενός μαχητικού ανάγκης, που θα αντικαθιστούσε τα Α-7 επαυξάνοντας και τη συνολική δυνατότητα αεράμυνας του στόλου δίπλα στα “καθαρόαιμα” μαχητικά F-14 σε δύσκολες εποχές ραγδαίας εξέλιξης των σοβιετικών σχεδίων αεροπορικής υπεροχής.
Η σύγκριση F-15A (σε υπηρεσία 1974) με F/A-18E (σε υπηρεσία 1999) είναι καταθλιπτική: 12,2 τόννοι αποβάρου συναντούν 48.000 λίβρες ώσης στην πρώτη περίπτωση, 14,5 τόννοι αποβάρου συναντούν 44.000 λίβρες ώσης στη δεύτερη περίπτωση. Αν συγκρίνουμε και πτερυγικό φόρτο θα βάλουμε τα κλάματα για τη μεγαλύτερη οπισθοδρόμηση που έχει συντελεστεί ποτέ σε ένα τέταρτο του αιώνα. Και αυτό το μαχητικό μετέχει σε διαγωνισμούς για να εισαχθεί σε υπηρεσία το πρώτον κατά το 2023, δηλαδή άλλο ένα τέταρτο του αιώνα μετά … Με Typhoon, Su-35, ακόμη και Rafale, να κάνουν κύκλους γύρω του (με την πιθανή εξαίρεση της low speed, high alpha περιοχής, και μόνο για το τελευταίο …) …
Βιομηχανικά και επιχειρησιακά πρόκειται για έναν θρίαμβο. Ένα πολυσχιδές αεροσκάφος, με τεράστια διαθεσιμότητα, συμβατό με κάθε νοητό όπλο, κάθε τεμάχιο του οποίου παραδόθηκε προ του συμβατικού χρόνου και κάτω του συμβατικού κόστους. Βοηθά τη φήμη του και το γεγονός ότι δεν εκτέθηκε σε σύγκρουση με αεροπορίες διαθέτουσες μαχητικά αεροπορικής υπεροχής …
Πάντα όμως θα ξέρουμε ότι υπήρξε μια λύση ανάγκης (απελπισίας, είναι η σωστή λέξη) όταν ο ολετήρας της αμερικανικής ναυτικής ισχύος Dick Cheney, σε μία μόνον θητεία ως ΥΠΑΜ, τερμάτισε την παραγωγή του F-14D, ακύρωσε το Α-6F με τους F404 χάριν του Α-12, ακύρωσε στη συνέχεια το ίδιο το μυθικό Α-12, ακύρωσε το εναλλακτικό A-6G με τα ηλεκτρονικά του -F αλλά τους ίδιους κινητήρες J52, και αφετηρίασε και την απόσυρση των (μόλις αναβαθμισμένων σε SWIP και δομικώς ανακατασκευασθέντων με τις νέες πτέρυγες της Boeing …) A-6E … Για το NATF, ακόμη αγνοούνται τα ίχνη του … Από μένος δήθεν για μια υπέρβαση κόστους του Α-12 (η πρώτη μάλλον στην ιστορία των προμηθειών των ΗΠΑ … 🙂 …) “εκτέλεσε” τα μυθικά “χαλυβουργεία” του Long Island (συμβόλαιο θανάτου τεξανών ανταγωνιστών άραγε;) και μαζί τους την αιχμή του δόρατος της Αμερικής, την κραταιά CVW με τα α/φ κρούσεως της … Ποτέ άλλοτε η δράση ενός και μόνο ανθρώπου δεν ευνούχισε ένα κραταιό αεροπορικό όπλο, με εξαίρεση ίσως τον Βρετανό Duncan Sandys και τη ματαίωση όλων των προγραμμάτων επανδρωμένων μαχητικών της Βρετανίας το 1957 (πλην του Lightning, που είχε ήδη προχωρήσει αρκετά …). Μόνο το V-22 Osprey γλύτωσε από το μένος του διαβόητου φυγόστρατου του Βιετνάμ (“είχα άλλες προτεραιότητες στη ζωή μου!”, εδήλωσε χρόνια μετά με τη χαρακτηριστική θρασύτητα πιθήκου και την αναίδεια εδραιωμένου μέλους του κατεστημένου, στο οποίο επιτρέπονται τα πάντα …) και έπειτα (ως αντιπροέδρου) γνωστού ιέρακος, παρά τις προσπάθειες του να το “τελειώσει” επίσης …

Last edited 11 months ago by alejandrabarnet
Scalp_eg

Ως ο πλεον γαλλοφιλος του σαιτ (σχεδον υπαλληλος της πρεσβειας) εχω τη στοιχειωδη λογικη να θελω, εφοσον το ναυτικο
με τις μπελαρες και τις Pesco παει σε γαλλια/ευρωπη, η αεροπορια να παραμεινει αμερικανικη, πλην το εξαιρεσεων των υπαρχοντων μιραζ που δεν πρεπει να απαξιωθουν.
Αλλωστε και η “αεροπορια ναυτικου” ειναι πληρως αμερικανικη με Romeo,aegeanhawk, και P3 Orion.
Στοιχειωδη λογικη που δεν βλεπω να εχουν οι πολλοι αμερικανοφιλοι του σαιτ που δεν το παραδεχονται οτι ειναι κι ολας και θελουν ολους τους εξοπλισμους αμερικανικους.
Γιατι ομως πρεπει σωνει και καλα να παμε στο προιον της ΛΜ το F-35, με 3,3 δις τα 20 πρωτα αεροσκαφη, οταν μαλλον με τα ιδια λεφτα μπορουμε 30 ισως και 35 F-18 SH Block3, και 5-6 απο αυτα στην εκδοση ηλεκτρονικου πολέμου Growler.
Και το κοστος χρησης οπως και το κοστος αγορας των F 18 ειναι το μικροτερο απο καθε δυτικο δικινητηριο, και οπωσδηποτε φοβερα μικροτερο του F 35.(που ειναι και μονοκινητηριο)
Για τις διαθεσημοτητες τι να πουμε? Αν απο τα 20 F-35 πετανε τα 10 θα ειναι ευτηχημα ενω ,απο
τα 30-35 F-18 θα πετανε σιγουρα 20-25!
Εχει και ευρωπαικο πυραυλο πιστοποιημενο τον taurus350 εφαμμιλο του Scalp_eg ετσι ωστε να μην δεσμευομαστε απο τους αμερικανους για αποδεσμευσεις.
Φτανει και στην κυπρο και με συμορφες δεξαμενες παραμενει και ικανοποιητικο χρονο για να πολεμησει εκει. Τα δε growler θα “τυφλωσουν/παρεμβαλουν” ολοκληρες περιοχες και θα απαγορευσουν καθε προσβαση σε τουρκικο ιπταμενο μεσο.
Συμπερασματικα δεν βλεπω κανεναν λογο του να ειμαστε υποχρεωμενοι στην LM να αγορασουμε τα F 35, ειμαστε “υποχρεωμενοι” να κρατησουμε την αεροπορια αμερικανικη και με το F-18 Της επισης αμερικανικης Βoeing ισως κερδισουμε πολυ περισσοτερα εναντι του F 35 και αυτος ο προβληματισμος πρεπει να υπαρχει και στους επιτελεις της ΠΑ κατα την επιλογη του Νεου μας αμερικανικου αεροσκαφους.

Last edited 11 months ago by marquishhe
VAGGELAS

Η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης επέφερε και την αναμενόμενη κατάρρευση των δυνατοτήτων συμβατικού πολέμου, της διαδόχου Ρωσίας, τουλάχιστον σε επίπεδο peer to peer, με τις ΗΠΑ. Με την Κίνα να απέχει μερικές δεκαετίες από την διεκδίκηση status οικονομικής και στρατιωτικής υπερδύναμης, οι ΗΠΑ παρουσιαζοταν (ορθώς) χωρίς καμία αμφισβήτηση, απόλυτα κυρίαρχες στο στρατιωτικό επίπεδο.
Το peace dividend (ως έννοια), κυριαρχούσε στην πολιτική ατζέντα στις ΗΠΑ, με αναπόφευκτο αποτέλεσμα τη δραματική μείωση των αμυντικών προϋπολογισμων και την ακύρωση εξοπλιστικών προγραμμάτων.
Σε αυτό το περιβάλλον γεννήθηκε το Super Hornet. Ήταν ο Ελβετικός σουγιάς του Ναυτικού, το μαχητικό που θα εκτελούσε πλειαδα αποστολών, μεταξύ των οποίων εναέριος εφοδιασμός σε καύσιμα, ηλεκτρονικός πόλεμος (Growler), με μηδενικό τεχνολογικό ρίσκο, προσιτοτητα στην απόκτηση και απλοποίηση – ομοιοτυπια στη σύνθεση της CAW. Μπορεί να μην ήταν άριστο για κάθε μία αποστολή – ρόλο ξεχωριστά, αλλά ήταν αρκετά καλό για το σύνολο των ρόλων που του ανατεθηκαν.
Επιχειρώντας με AESA (APG79), από το 2005, αποτελεί κατά την ταπεινή μου άποψη, την επιτομή του εξελικτικου (evolutionary) μοντέλου ανάπτυξης μαχητικού αεροσκάφους, στο δύσκολο και απαιτητικό ναυτικό περιβάλλον και τους αντικειμενικους περιορισμούς του καταστρωματος ενός αεροπλανοφορου.
Όπως πολύ εύστοχα παρατήρησε ο Nikolaos, φέρει κάθε όπλο του Αμερικανικού οπλοστασιου, με τελευταία και σημαντική προσθήκη τον LRAASM, με δυνατότητα προσβολής εχθρικών σκαφών από εκατοντάδες μίλια μακριά.
Ο Ρινόκερος του USN, συνεχίζει την εξελικτική του πορεία με την έκδοση Block III.

- Advertisement -

Το Σχόλιο της Ημέρας

F-16C/D Block 50, γιατί δεν “πέρασαν” χτες από την Επιτροπή της Βουλής;

Πολλά γράφτηκαν και ειπώθηκαν χτες σχετικά με τη μη "έγκριση" του προγράμματος αναβάθμισης των αεροσκαφών F-16C/D Block 50  σε Block 50+Adv από την αρμόδια...

Το τεύχος μας που κυκλοφορεί

- Advertisement -

Κύριο Άρθρο

O εκσυγχρονισμός των MEKO 200HN: το πρόγραμμα του 2019 με αναγωγή...

Για λόγους σύγκρισης με τη σημερινή κατάσταση, αλλά και κατανόηση των εξελίξεων που μας έφεραν έως και σήμερα, θεωρούμε χρήσιμο να παραθέσουμε την ανάλυση...
- Advertisement -
Card image

July#13 ΠΤΗΣΗ 2021

Αγορά 4.49
- Advertisement -
Card image

ΠΤΗΣΗ 2015 April 2015 #347

Αγορά
- Advertisement -
Card image

ΠΤΗΣΗ 2017 March #370

Αγορά 2.29

Related News

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – 29 Ιουλίου 1958: Η ίδρυση της ΝASA και η αρχή της κατάκτησης του Διαστήματος

Ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ υπογράφει την πράξη ίδρυσης της Εθνικής Υπηρεσίας Αεροναυτικής και Διαστήματος (NASA).Η δημιουργία του οργανισμού ήρθε ως αποτέλεσμα της λεγόμενης «κρίσης των...

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – 29 Ιουλίου 1014: Μάχη του Κλειδίου, η συντριβή της βουλγαρικής δύναμης

Ο αυτοκράτορας Βασίλειος ο Β΄ νικά τον στρατό του τσάρου των Βουλγάρων Σαμουήλ και ανοίγει το δρόμο για την κατάλυση του Βουλγαρικού κράτους. Ο...

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – 29 Ιουλίου 904: Η αραβική άλωση της Θεσσαλονίκης

Ισχυρή δύναμη Σαρακηνών πειρατών υπό τον εξωμότη Λέοντα τον Τριπολίτη επιδράμει και καταλαμβάνει μετά από σύντομη πολιορκία την Θεσσαλονίκη.Αν και αρχικός στόχος των Αράβων...