Ο Κυριάκος Παπαδόπουλος, υποπλοίαρχος του Λιμενικού Σώματος άφησε την τελευταία του πνοή από ανακοπή καρδιάς σε ηλικία μόλις 44 ετών. Έγινε ευρύτερα γνωστός καθώς στα πλαίσια της υπηρεσίας του κι ακόμα περισσότερο είχε καταφέρει να σώσει περισσότερους από 5000 πρόσφυγες στη Μυτιλήνη.

Μάλιστα ήταν βασικό πρόσωπο στο ντοκιμαντέρ «4,1 μίλια» της Δάφνης Ματζιαράκη που διεκδίκησε το βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ στα περσινά βραβεία της αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Μικρασιατικής καταγωγής, ο κυβερνήτης του ΠΛΣ 602 μεγάλωσε στο νησί της Λέσβου και σπούδασε στη Σχολή Εμποροπλοιάρχων των Οινουσσών. Μετά τη ναυτολόγηση του στο Εμπορικό Ναυτικό μεταπήδησε στο Λιμενικό Σώμα, που υπηρέτησε μέχρι την τελευταία στιγμή. Ήταν παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών.

Με την αφορμή του πρόωρου θανάτου του, το διαδίκτυο και τα κοινωνικά δίκτυα γέμισαν με δηλώσεις θλίψης και συμπαράστασης στην οικογένειά του, όχι μόνο από «ανώνυμους» πολίτες, αλλά και από «επώνυμους».

Πολιτικούς, δημοσιογράφους και άλλους σελέμπριτις διψασμένους για λίγη προβολή και δημοσιότητα.

Φυσικά η αναγνώριση της προσφοράς ενός δημόσιου λειτουργού υπεράνω του καθήκοντός του είναι εκ των ων ουκ άνευ και σε κάποιο άλλο παράλληλο σύμπαν θα ήταν αυτονόητη. Στην Ελλάδα του 2018 δεν είναι.

Τα Σώματα Ασφαλείας εξ αντικειμένου έχουν πολλούς, πάρα πολλούς νεκρούς κάθε χρόνο εν ώρα υπηρεσίας, κυρίως σε συμπλοκές με κακοποιούς και τροχαία ατυχήματα.

Δυστυχώς δεν απολαμβάνουν όλοι την ίδια αναγνώριση και προβολή. Για πολλούς δε, μόνο οι συγγενείς και κάποιοι συνάδελφοι θα πάνε στην κηδεία τους. Για κάποιους θα ακουστούν ακόμα και μηδενιστικά / κυνικά σχόλια τύπου «ας πρόσεχε, αυτός το διάλεξε, καλά να πάθει κτλ».

Αναμφίβολα οι επιλεκτικές ευαισθησίες είναι ένα σημείο των καιρών και δείγμα της παθογένειας της κοινωνίας μας, όταν οι υπηρετούντες στα Σώματα Ασφαλείας αντιλαμβάνονται δυο διαφορετικά μέτρα και σταθμά στην συμπεριφορά και αντιμετώπιση όχι μόνο της κοινωνίας αλλά και των πολιτικών τους προϊσταμένων, και το αντιλαμβάνονται καθημερινά.

Ο Κυριάκος Παπαδόπουλος έκανε ευσυνείδητα την υπηρεσία του πέρα και πάνω από τις συμβατικές του υποχρεώσεις. Δεν θα περίμενε κανείς τίποτα λιγότερο από όσους υπηρετούν την πατρίδα και την ελληνική σημαία.

Επομένως, κατά τεκμήριο δικαίως έχει την αναγνώριση που έχει και ανεξάρτητα από την άποψη που μπορεί να έχει κάποιος για τις συνθήκες που υπερεβαλε εαυτόν και κατά πόσο έπρεπε όντως να το κάνει αυτό, ή να κάνει τα στραβά μάτια.

Την ίδια αναγνώριση θα έπρεπε να είχαν κι όλοι οι υπόλοιποι νεκροί των Σωμάτων Ασφαλείας όμως. Αυτό δεν συμβαίνει δυστυχώς για εντελώς άσχετους λόγους.

Συν βέβαια το γεγονός ότι κι ο ίδιος ο Παπαδόπουλος υπήρξε ένα σύμβολο των θυσιών των στελεχών των Σωμάτων Ασφαλείας που έχουν κάνει για το προσφυγικό όλα αυτά τα χρόνια. Τα ίδια στελέχη που κάποιοι κάποτε – οι ίδιοι που σήμερα τρέχουν να «ακουστούν» πάνω από το θάνατό του -τους κατηγορούσαν πως… πνίγουν κόσμο στο Αιγαίο.

Υ.Γ. Το διαδίκτυο εκτός από τα παραπάνω σχόλια γέμισε και από άλλου τύπου ρατσιστικά σχόλια. Εννοείται ότι δεν έχουν θέση στον παρόν ιστότοπο.

5 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Πολύ μεγάλες αλήθειες, πολύ εύστοχο άρθρο.
    Τουλάχιστον, το πάνδημο πένθος και η διάχυτη συγκίνηση για το θάνατο του ευγενούς ανδρός αφήνει και κάτι άλλο, όχι ευκαταφρόνητο για το ανάπηρο πολιτικό μας σύστημα:
    Για πρώτη ίσως φορά απονέμεται αναγνώριση και τιμή στα μέλη των σωμάτων ασφαλείας και από χώρους που συστηματικά τα δαιμονοποιούν, που μια ζωή τα σκιαγραφούν ως σαδιστές πραιτωριανούς μιας καταπιεστικής εξουσίας, που – όσοι έχουμε συναναστραφεί κάποιους από τους ουκ ολίγους συμπολίτες μας που ζουν σε αυτή την ιδεοληπτική παράκρουση το ξέρουμε – έχουν αναστολή να προσφύγουν στους «μπάτσους» ακόμη και όταν πέφτουν θύματα εγκλήματος οι ίδιοι ….
    Από κει και πέρα, το ερώτημα αν η σωτηρία «της γης των κολασμένων» προσδίδει σε εκείνον που την επιχειρεί μεγαλύτερη ηθική καταξίωση από ότι η σωτηρία «μικροαστών», μαγαζατόρων, των «κυρ Παντελήδων» του γνωστού μισανθρωπικού τραγουδιού, ας το απαντήσουν εκείνοι που η ίδια τους η ύπαρξη θρέφεται από το διχασμό και τη μισαλλοδοξία …

  2. Όπως λέει σωστά και το άρθρο οι νεκροί των σωμάτων ασφαλείας κάθε χρόνο είναι πολλοί και πρέπει το ίδιο να μνημονεύονται όλοι.
    Στα κοινωνικά δίκτυα σαν το φβ παράδειγμα βρήκα μια εξήγηση γιατί τον συγχωρεμένο τον ανεβάζουν τόσο..κάποιοι ήδη καπιλεύονται την ιδεολογική του υπόσταση και τον χώρο που ανήκε πολιτικά. Αν ήταν από την αντίπερα δεν θα ακουγόταν τίποτα…
    Συλληπητήρια στην οικογένεια του.

  3. Είναι άβολο για το κομμάτι αυτό της κοινωνίας που πιστεύε και πιστεύει ότι είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί το θέμα των μεταναστών στη θάλασσα με άλλους πιο δραστικούς τρόπους. κυρίως λόγω άγνοιαςκαι ανόητων μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων (να ,μην τους αναφέρω). .Το Λιμενικο Σώμα στο θέμα αυτό έδειξε ίσως την μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα παγκοσμίως αν συνυπολογιστούν τα μέσα και η δύναμη που διατέθηκε στην ουσία .Επιχειρησιακά θα έπρεπe νa είχε πάρει Nobel για την ανθρωπιστική του συμβολή (θα ήταν η πρώτη ακτοφυλακη) μαζί με τον ντόπιο κόσμο.και τους εθελοντές.Στα δύσκολα ειναι καλύτερα να έχεις έναν Ελληνα δίπλα σου .Αυτό συμβολίζει για μένα αυτός ο άνθρωπος.

  4. Αθάνατος! Όπως όλοι τους. Κι αν κάποιοι τους δολοφονούν μετά θάνατον, εμείς σε αυτή τη γωνιά της λογικής, της γνώσης, της αμφισβήτησης και του διαλόγου ας τους αποδώσουμε τις πρέπουσες τιμές. Αθάνατοι λοιπόν! Και καλή αντάμωση αδέρφια.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here