38.8 C
Athens
Δευτέρα, 2 Αυγούστου, 2021
- Advertisement -

Καταναγκαστική διπλωματία: Η λύση στην τουρκική επιθετικότητα;

- Advertisement -

Η καταναγκαστική διπλωματία (coercive diplomacy) είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες πρακτικές στις διακρατικές σχέσεις και ενσωματώνει την πεμπτουσία της τέχνης της διπλωματίας, δηλαδή την επίτευξη πολιτικών στόχων και προώθηση του εθνικού συμφέροντος ενός κράτους, χωρίς να χρειαστεί να καταφύγει σε πόλεμο, ή στη χείριστη των περιπτώσεων, να καταφύγει σε μικρής κλίμακας στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Η καταναγκαστική διπλωματία μπορεί να συνοψιστεί στο παρακάτω απόφθεγμα:

Μπορείς να ισχυριστείς ότι είσαι πραγματικά επιτυχημένος όχι όταν κερδίσεις εκατό νίκες σε εκατό μάχες, αλλά όταν νικήσεις τον εχθρό σου χωρίς καν να τον πολεμήσεις” (ελεύθερη απόδοση από Σουν Τζου, Η Τέχνη του Πολέμου).

Ασκώντας εξαναγκαστική διπλωματία, ένα κράτος μπορεί να επιβάλει τη θέλησή του στον αντίπαλό του, με την απειλή πολιτικών συνεπειών, όπως για παράδειγμα την αποπομπή από έναν διεθνή οργανισμό, τις οικονομικές κυρώσεις, όπως το εμπάργκο και την αναστολή μιας οικονομικής συμφωνίας ή ακόμη και την απειλή της χρήσης βίας.

Η Τουρκία ασκεί σαφώς υποδειγματική καταναγκαστική διπλωματία στην ευρύτερη περιοχή μας, είτε με την απειλή χρήσης βίας (πχ στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο), είτε με μικρής κλίμακας στρατιωτικές εμπλοκές σε Συρία, βόρειο Ιράκ και Λιβύη, ή ακόμη με την στρατιωτική παρουσία με βάσεις σε χώρες όπως το Κατάρ, η Σομαλία, το Σουδάν και πολλές ακόμη.

Η Ελλάδα έχει δυο τρόπους για να ασκήσει καταναγκαστική διπλωματία. Πρώτον, μέσω της άσκηση βέτο στην ΕΕ, για αποφάσεις που ευνοούν την Τουρκία. Παράλληλα, συμμαχίες και προσεταιρισμοί άλλων χωρών με ανάλογες αντιλήψεις, είναι πάντα χρήσιμες.

Δεύτερον και σημαντικότερο. Διατήρηση ισχυρότατης αποτρεπτικής ισχύος. Αυτό μεταφράζεται σε ικανές Ένοπλες Δυνάμεις, που θα είναι σε σχέση να προβάλλουν ισχύ από το Αιγαίο ως την Ανατολική Μεσόγειο. Ακόμη πιο σημαντικό, η διακήρυξη αποφασιστικότητας προς πάσα κατεύθυνση, πως η Ελλάδα θα χρησιμοποιήσει τη στρατιωτική της ισχύ, εναντίον οποιουδήποτε απειλεί ή υπονομεύει τα ελληνικά συμφέροντα. Με λίγα λόγια, ξεκάθαρη απειλή χρήσης βίας.

Ένα από τα “μειονεκτήματα” της καταναγκαστικής διπλωματίας, είναι πως ενώ θεωρητικά μπορεί να περιχαρακώσει έναν αντίπαλο, μπορεί ακόμη και να τον φέρει με την πλάτη στον τοίχο. Αυτός ο αντίπαλος είναι δυνητικά επικίνδυνος, από την άποψη πως μπορεί να επιλέξει τοπική ή γενικευμένη στρατιωτική αντιπαράθεση. Ως εκ τούτου, ο ασκών την τακτική της καταναγκαστικής διπλωματίας, θα πρέπει να είναι προετοιμασμένος να ανταποκριθεί στρατιωτικά ακόμη και σε πλήρη κλιμάκωση (jus ad bellum). Με λίγα λόγια, εκτός από προβολή ισχύος, θα πρέπει να διαθέτει τα μέσα να πολεμήσει (put your money where your mouth is).

Όπως και με την έννοια της αποτροπής, έτσι και ο καταναγκασμός χαρακτηρίζεται από την απειλή χρήσης βίας. Στην περίπτωση του καταναγκασμού στο πλαίσιο του χειρισμού κρίσεων, όταν ο αντίπαλος παραβιάσει το status quo παρά τις απειλές μας (δηλαδή η αποτροπή μας καταρρεύσει), τότε μπορούμε να αποπειραθούμε να επαναφέρουμε την προϋπάρχουσα κατάσταση (status quo ante) με περιορισμένη, παραδειγματική μορφή βίας, χωρίς την καταφυγή σε γενικό πόλεμο.

Οποιαδήποτε καταναγκαστική διπλωματική κίνηση βασίζεται σε μια υποκείμενη πεποίθηση εκ μέρους του εμπνευστή της ότι μπορεί να ανταπεξέλθει σε περίπτωση κλιμάκωσης. Εάν ο αντίπαλος αισθανθεί ότι είναι προτιμότερο να αντιδράσει δυναμικά, αντί να συμμορφωθεί, τότε ο “επιτιθέμενος” θα βρεθεί προ διλήμματος. Επομένως, θα πρέπει να κάνει προσεκτικούς υπολογισμούς, προτού εμπλακεί σε αυτήν τη στρατηγική.

Οι απειλές χρήσης βίας, κατά παράδοση κατέλαμβαναν σημαντική θέση στη διπλωματία, οδηγώντας σε αποτελέσματα που κυμαίνονται από υποχωρήσεις/παραχωρήσεις του αντιπάλου, έως ένοπλες συγκρούσεις. Όπως ο Θουκυδίδης αποθανάτισε στον «διάλογο Αθηναίων-Μηλίων», και όπως ο Χίτλερ διεξήγαγε τις διαπραγματεύσεις του με τους Τσέχους, τους Πολωνούς και τους Βρετανούς, οι απειλές αποτελούν από αρχαιοτάτων χρόνων αναπόσπαστο μέρος της πρακτικής της διπλωματίας και της στρατηγικής.

Συνοψίζοντας, η γενική ιδέα της καταναγκαστικής διπλωματίας είναι η προβολή και προάσπιση των συμφερόντων μιας χώρας, ενάντια σε έναν αντίπαλο, απειλώντας τον με χρήση βίας σε περίπτωση μη συμμόρφωσης, απειλή η οποία θα θεωρηθεί πραγματική και ισχυρή, προκειμένου να πειστεί να υποχωρήσει.

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στο ptisidiastima.com εκφράζουν τους συντάκτες τους
κι όχι απαραίτητα τον ιστότοπο. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς γραπτή
έγκριση. Σε αντίθετη περίπτωση θα λαμβάνονται νομικά μέτρα. Ο ιστότοπος
διατηρεί το δικαίωμα ελέγχου των σχολίων, τα οποία εκφράζουν μόνο το συγγραφέα
τους.

- Advertisement -
- Advertisement -

50 ΣΧΟΛΙΑ

Subscribe
Notify of
50 Comments
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments
TCP

Turkey’s “casus belli” regarding the 12nm in the Aegean is an example of coercive diplomacy. Unfortunately, it has been successful so far. Let’s reinforce our defence capabilities and call their bluff.

Nikolaos

“Ως εκ τούτου, ο ασκών την τακτική της καταναγκαστικής διπλωματίας, θα πρέπει να είναι προετοιμασμένος να ανταποκριθεί στρατιωτικά ακόμη και σε πλήρη κλιμάκωση”.

Μια φράση που έχει βάρος όσο 2500 άρθρα της ΠΤΗΣΗΣ και 500.000 σχόλια αναγνωστών.

Μια φράση την οποία κανείς δεν θέλει να ακούσει και να ξέρει, ούτε η πολιτική ηγεσία, ούτε η στρατιωτική ηγεσία, ούτε οι Έλληνες πολίτες, διότι συνεπάγεται σοβαρές θυσίες.

Γι’ αυτό και επικρατεί το wishful thinking … του είδους “Θα ριφθούν μερικά SCALP σε κέντρα διοίκησης των τουρκικών ΕΔ και αυτόματα τα τουρκικά άρματα στον Έβρο θα μείνουν με παγωμένες τις ερπύστριες τους, το πυροβολικό τους θα παύσει να βάλλει, οι στρατιώτες τους θα μείνουν στήλες άλατος, τα εκατοντάδες πλωτά μέσα της Ακτοφυλακής τους δεν θα επιχειρήσουν να διεκπεραιώσουν άνδρες σε νησίδες μας (δεν μιλώ καν για Ναυτικό και απόβαση), και εμείς θα παρακολουθούμε από τη παραλία στο κινητό μας τον ημέτερο θρίαμβο” … ακόμη και μεταξύ ανθρώπων που έχουν μια ιδέα από οπλικά συστήματα (πιθανώς όμως όχι από πολεμικές επιχειρήσεις …).

Όταν κάποτε έθιξα το θέμα των θυσιών που απαιτούνται σε σχόλιο, εισέπραξα απαντήσεις σε οργίλο ύφος του στυλ “Και άλλες θυσίες; Τα κορόιδα πέθαναν!”, διανθισμένες με το αναγκαίο “αντιμνημονιακό” χρώμα … Πολύ ενδιαφέρον ότι οι απαντήσεις αυτές προέρχονταν από σχολιαστές μαχητικότατους, που ξιφουλκούν πρώτοι κατ’ εχθρών και μη-αρκούντως-αφοσιωμένων-συμμάχων …

Αντιδράσεις του είδους είναι βέβαια ψυχολογικώς κατανοητές (το ψάρι το θέλει κάποιος, αλλά χωρίς τα κόκκαλα), αλλά σε ηθικό, πολιτικό και φιλοσοφικό επίπεδο στερούνται, δυστυχώς, ερείσματος …

mv89

Για να ασκήσεις τέτοια πολιτική καταναγκασμού πρέπει να έχεις από πίσω σου και την αντίστοιχη δύναμη και, κυρίως, την σιδηρά πειθαρχία και αποφασιστικότητα να είσαι ανά πάσα στιγμή έτοιμος να τη χρησιμοποιήσεις.

Άρα καλώς επιμένουμε ότι η ηγεσία πρέπει να εξασφαλίσει στις Ένοπλες Δυνάμεις το καλύτερο δυνατό υλικό (και όχι πχ πλωτές μπανιέρες που δεν εμπνέουν κανένα φόβο), αλλά από την άλλη πρέπει και να υπάρχει και το αντίστοιχο δόγμα πυγμής που θα δείχνει οτι η χώρα δεν αστειεύεται.

MPAMPIS

Όπως εχω ξαναγράψει….άσκηση στην Κύπρο με 50 merkava, 50 abrams (αιγηπτιακα) και 50 Leo2 hel (τώρα που εχουμε back up στον Έβρο απο τους Αμερικανούς) και βλέπεις ποσο γρήγορα λύνεται το κυπριακό……

CKS

Παρακαλώ λύστε μου την παρακάτω απορία σχετικά με την ιδέα της καταναγκαστικής διπλωματίας.

Πώς μπορούμε σαν έθνος να υποστηρίζουμε την διεθνή νομιμότητα και ταυτόχρονα να προσφεύγουμε όπως γράφετε στην «ξεκάθαρη απειλή χρήσης βίας” που αποτελεί κατάφορη παράβαση του Αρθ.2 παρ.4 του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ:
“All members shall refrain in their international relations from the threat or the use of force against the territorial integrity or political indipendence of any state, or in any other manner inconsistent with the Purposes of the United Nations.”

Καταλαβαίνω ότι σήμερα ο χάρτης του ΟΗΕ έχει καταντήσει για πολλούς κουρελόχαρτο και χώρες όπως η Ρωσία και η Τουρκία παραβαίνουν τους κανονισμούς του άφοβα.
Παρόλαυτα προσωπικά προτιμώ την πρώτη λύση που προτείνετε, την πολιτική των συμμαχιών.

GeoMoust

Ως φοιτητής των διεθνών σχέσεων, με ιντριγκάρει πολύ η αναφορά σας στην καταναγκαστική διπλωματία. Προσωπική μου άποψη είναι πως κάτι τέτοιο δύσκολα θα μπορούσε να εφαρμοστεί από μέρους μας και εξηγώ:

1. Όσον αφορά την πολιτική/διπλωματική/οικονομική πίεση, η Ελλάδα από μόνη της δεν έχει επάρκεια. Αυτό προφανώς το αντιλήφθηκε και ο αρθρογράφος, επομένως μίλησε για την δυνατότητα του veto που έχουμε στην ΕΕ. Ωστόσο, το πρόβλημα θα είναι αφού αρχίσουμε να τη χρησιμοποιούμε. Δηλαδή σε ποιο βαθμό και πόσο εκτενώς θα μπορούσαμε να τη χρησιμοποιήσουμε έως ότου να ασκηθεί σε εμάς πολιτική, οικονομική ή διπλωματική πίεση από άλλους παίκτες, πιθανόν μεγαλύτερου βεληνεκούς, το οποίο εν τέλει να δημιουργούσε τέτοιο πρόβλημα, ελέω και των μικρότερων μεγεθών μας σε σχέση με την Τουρκία, που θα μας ανάγκαζε να σταματήσουμε αυτή την πρακτική.

2. Όσον τώρα αφορά τη στρατιωτική ισχύ, δεν νομίζω πως μπορεί να υπάρξει παρανόηση στο γεγονός ότι οι στρατιωτικές δυνατότητες της Ελλάδας σε σχέση με Τουρκία είναι μικρότερες μαι περιορισμένες. Επιπλέον Και πάλι σε επίπεδο πιέσεων προς το μέρος μας, το να γυρίσει η Ελλάδα από μία καθαρά αμυντική στρατηγική και προβολή των επεκτατικών και επιθετικών ενεργειών της Τουρκίας σε μια πιο επιθετική, νομίζω ότι περισσότερα προβλήματα θα δημιουργούσε παρά θα έλυνε, όπως πιστεύουν πολλοί. Στην τελευταία μάλιστα περίπτωση πιθανόν τέτοιες ενέργειες θα μπορούσαν να δώσουν και μία εξωτερική νομιμοποίηση σε ανταποδοτικές ενέργειες από την Τουρκία με αποτέλεσμα να έχουμε κάθε λίγο και λιγάκι θερμά επεισόδια τα οποία όμως πλέον δεν θα μπορούσαμε να αποδίδουμε αποκλειστικά στην Τουρκία.

Γενικά, πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι οι υψηλές στρατηγικές όπως η χρήση της καταναγκαστικής διπλωματίας, μπορούν να χρησιμοποιηθούν είτε από κράτη που έχουν την πραγματική ισχύ, δηλαδή τη δυνατότητα να θέτεις τους κανόνες και τα πλαίσια στα οποία πρέπει να λειτουργούν άλλοι παίκτες του διεθνούς συστήματος (χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ρωσία), είτε, σε μικρότερο βαθμό, από χώρες οι οποίες υπερτερούν του αντιπάλου τους σε κάποια από όλες αυτές τις κατηγορίες (οικονομική, διπλωματική/πολιτική, στρατιωτική). Στην προκειμένη περίπτωση, εμείς δεν ανήκουμε σε καμία από τις δύο αυτές κατηγορίες χώρων.

Υγ. Αν κάποιος θέλει να πει ότι ανήκουμε στην κατηγορία διπλωματικής ισχύος λόγω της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κάτι τέτοιο δεν ισχύει καθότι, παρόλο που όντως ανήκουμε σε αυτήν, τα συμφέροντα που έχουν οι πραγματικά σημαντικές χώρες Ένωσης με την Τουρκία είναι πολύ μεγαλύτερα από αυτά τα οποία έχουν με εμάς.

billy

Η Ιστορία είναι εδώ για να μας διδάσκει πάντα.
Βρισκόμαστε νομίζω σε αντιστοιχία με την εποχή πριν ξεσπάσει ο ΒΠΠ σε διαφορετική βέβαια αναλογία .
Τότε απέναντι στον Χίτλερ υπήρχαν δυο άνθρωποι.
Ο ένας ήταν ο Τσαμπερλεην με την κατευναστική του πολιτική , τα αποτελέσματα της οποίας είναι γνωστά.
Αυτή την πολιτική ακολουθούν κυρίως όλες μας οι κυβερνήσεις με τα γνωστά ίδια αποτελέσματα.
Ο άλλος ήταν ο Τσώρτσιλ.
Ε εγώ είμαι με τον Τσώρτσιλ…

geo79

Ο Σουν Τζου δεν ειχε γνωρισει τον Αλεξη…ουτε ηξερε την τεχνη του”θα το ρισκαρουμε”..
Στα σοβαρα τωρα οι σοφοι μελετανε και μαθαινουν απο την ιστορια τους,εμεις δεν ξερω ποσο πραγματικα μελεταμε την ιστορια μας..οχι πολυ πισω τα τελευταια 120 χρονια…

Chris13

Η γόνιμη συζήτηση που πρέπει να προκαλείται από ένα τέτοιο άρθρο δεν πρέπει να υπονομεύεται από έναν πρόχειρο τίτλο. Δεν υπάρχει λύση στην τουρκική επιθετικότητα αλλά προτάσεις αντιμετώπισής της. Μια θεωρητική παρατήρηση είναι ότι πρέπει να διαχωρίσουμε νοηματικά τον εξαναγκασμό (το αντίπαλο κράτος εξαναγκάζεται να δράσει σύμφωνα με τη θέληση του κράτους που ασκεί τον εξαναγκασμό) από την αποτροπή (το αντίπαλο κράτος αποτρέπεται να δράσει αντίθετα με τα συμφέροντα του κράτους που εφαρμόζει την αποτροπή). Ο εξαναγκασμός αναλύεται στον εκβιασμό και στην καταναγκαστική διπλωματία. Αντίθετα η αποτροπή θεωρείται ως ενιαία στρατηγική. Στην πράξη τα Κράτη μπορούν να εφαρμόζουν όλα τα παραπάνω ταυτόχρονα ή διαδοχικά. Η Τουρκία από
ιδρύσεώς της (ας πούμε 1923) είναι μια αναθεωρητική δύναμη ενώ η Ελλάδα
αντίστοιχα δύναμη status quo (της ισχύουσας κατάστασης). Η επιθετική πολιτική
της Τουρκίας είναι η έκφραση της αναθεωρητικής της Υψηλής Στρατηγικής. Το
σημαντικότερο που πρέπει να αντιληφθούν όλοι οι Έλληνες και ειδικά η πολιτική
πρωτίστως Ηγεσία είναι ότι η απειλή έναντι της Ελλάδας από την εφαρμογή της
τουρκικής αναθεωρητικής πολιτικής είναι ο ορισμός της απεριόριστης
απειλής! Η ρητορική και το όραμα της Τουρκίας περί αναβίωσης της Οθωμανικής
Αυτοκρατορίας αποσκοπεί σε μέλλοντα χρόνο, δοθείσης και της ευκαιρίας, στην
πλήρη καθυπόταξη των δύο ελληνικών Κρατών (Ελλάδας και φυσικά της Κύπρου). Ας μην τρέφουμε αυταπάτες ότι υπάρχουν μαγικές λύσεις και στρατηγικές, η ανάσχεση της Τουρκίας (containment) πρέπει να περιλαμβάνει το σύνολο των διαθέσιμων Στρατηγικών Στρατιωτικού Εξαναγκασμού και φυσικά αφενός τη διακήρυξη σε φίλους και εχθρούς ότι είμαστε αποφασισμένοι για διεξαγωγή γενικευμένου πολέμου επί μακρό χρόνο 

[σε συνάφεια με το σχόλιο του Nikolaos (Nikolaos Nikolaos)] και αφετέρου την εκμετάλλευση κάθε ευκαιρίας για την πρόκληση κόστους στην Τουρκία έως ότου εγκαταλείψει την αναθεωρητική πολιτική της.

sotbak

Άρα για να το θέσουμε απλά και κατανοητά, όσα κόλπα και μεθόδους αυτής της μορφής να χρησιμοποιήσει μία χώρα, στο τέλος έρχεται η ώρα της στρατιωτικής ισχύος, την οποία αν δεν διαθέτει, η καταναγκαστική διπλωματία που θα έχει επιχειρήσει να ασκήσει το προηγούμενο διάστημα θα έχει οδηγήσει σε μηδενικό ή και αρνητικό αποτέλεσμα. Η επαρκής στρατιωτική αποτρεπτική ισχύς είναι πάντοτε αναγκαία ώστε να οδηγήσει σε επιτυχή κατάληξη την άσκηση της διπλωματίας την οποία πραγματεύεται το άρθρο.

XHMIKOS

Λίγο καθυστερημένα, θα ήθελα να αναφέρω δύο περιστατικά, που μου φαίνεται ότι εμπίπτουν στο θέμα του άρθρου περί καταναγκαστικής διπλωματίας, αλλά επειδή δεν είμαι ειδικός δεν είμαι και απολύτως σίγουρος. Το πρώτο χρονολογικά αφορά στην αντιμετώπιση της κρίσης του Μαρτίου 1987 από την Ελληνική Κυβέρνηση με Ανδρέα Παπανδρέου Πρωθυπουργό. Κατά την άποψή μου τα σημεία κλειδιά ήταν η αποστολή του ΥΠΕΞ Παπούλια στη Σόφια με μήνυμα προς τον Ζίφκωφ και η ανοικτή και τηλεοπτικά μεταδιδόμενη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, όπου ο Πρωθυπουργός ενημέρωσε όλους για την κατάσταση, τονίζοντας ότι από εκείνη τη στιγμή και μετά θα ενημερώνει ο ΥΦΕΘΑ (Ι. Χαραλαμπόπουλος). Το δεύτερο περιστατικό αφορά στη στάση της Ιορδανίας στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου. Θυμίζω ότι η Ιορδανία και το Ισραήλ δεν συμμετείχαν στον διεθνή συνασπισμό για να εκδιωχθεί το Ιράκ από το Κουβέιτ. Το Ιράκ εξαπέλυε πυραύλους ΣΚΟΥΝΤ προς το Ισραήλ, οι οποίοι ήταν μη ανασχέσιμοι από την πρώτη γενιά ΠΑΤΡΙΟΤ, προσπαθώντας να το εμπλέξει στη σύγκρουση. Αν αυτό συνέβαινε οι Άραβες θα έσπαγαν τον συνασπισμό, ο πόλεμος θα μετατρεπόταν σε Αραβοϊσραηλινό με τους Αμερικάνους στη μέση. Το ερώτημα ήταν τι θα έκανε η ουδέτερη Ιορδανία αν Ισραηλινά αεροπλάνα πέρναγαν από τον εναέριο χώρο της και βομβάρδιζαν το Ιράκ. Την απάντηση έδωσε σε συνέντευξη τύπου ο Βασιλιάς της Ιορδανίας Χουσεϊν – υψηλού κύρους ηγέτης, αν και από αδύναμη χώρα. Είπε ότι θα κατέρριπτε τους εισβολείς, όποιοι και αν ήταν. Στην εύλογη ερώτηση ότι η κατάρριψη Ισραηλινών αεροσκαφών σήμαινε ότι η χώρα του θα καταστρεφόταν γιατί δεν είχε τις δυνάμεις να αντιμετωπίσει το Ισραήλ, απάντησε ότι αδιάφορο το τι θα γινόταν μετά, η χώρα του θα κατέριπτε τους εισβολείς. Το Ισραήλ δεν κινήθηκε. Αναζητήθηκαν τρόποι αντιμετώπισης των ΣΚΟΥΝΤ, πχ καταστροφής των εκτοξευτών με καταδρομικές επιχειρήσεις ή ανάπτυξης βελτιωμένων εκδόσεων ΠΑΤΡΙΟΤ κλπ.

ThanosD

Ουσιαστικά όμως απο το 1974 και μετά δεν έχουν κερδίσει και κάτι ..Ειναι 46 χρόνια όχι μικρός χρόνος.Οι διπλωματικές μας ασπίδες δούλεψαν και δουλεύουν πολυ καλα΄…Αυτοι απο την μεριά τους είδαν την Κύπρο να μπαίνει στην ΕΕ ,βλέπουν την Κύπρο να βγάζει με ασθενικη στρατιωτική ισχύ το φυσικό της αέριο και να αγνοεί τις τουρκικές απειλές.βλέπουν την Ελλαδα να κλείνει εκρεμμότητες και να ξεκινα σιγά -σιγά το δικό της πρόγραμμα εξόρυξης ,,Εγώ δεν βλέπω μια αποτελεσματική Τουρκία ,βλέπω μια Τουρκία αγχωμένη ,μπερδεμένη .Εμείς κυνηγάμε την ουρά μας ως συνήθως,Το δεδομένο είναι ότι καποια στιγμη θα μιλήσουμε σοβαρα με την Τουρκία..και αυτοι θα μιλήσουν σοβαρα με μας…

- Advertisement -

Το Σχόλιο της Ημέρας

ΕΚΤΑΚΤΟ: Το Πολεμικό Ναυτικό δοκίμασε “επιτυχώς” το Camcopter S-100

Σύμφωνα με δελτίο τύπου της εταιρίας Schiebel που δόθηκε στη δημοσιότητα πριν λίγο, το Πολεμικό Ναυτικό δοκίμασε με επιτυχία το UAS Camcopter S-100, το...

Το τεύχος μας που κυκλοφορεί

- Advertisement -

Κύριο Άρθρο

Προχωρά η αγορά των Rampage και των SPICE για τα ελληνικά...

98
Μετά το καλοκαίρι, ο ΥΕΘΑ θα πάει στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής τους φακέλους κρίσιμων προμηθειών για την Πολεμική Αεροπορία, και για τα F-16...
- Advertisement -
Card image

August #15 ΠΤΗΣΗ 2021

Αγορά 4.49
- Advertisement -
Card image

ΠΤΗΣΗ 2014 September 2014 #340

Αγορά
- Advertisement -
Card image

ΠΤΗΣΗ 2017 February #369

Αγορά 2.29

Related News

Αφγανιστάν: Οι πρεσβείες των ΗΠΑ και της Βρετανίας κατηγορούν τους Ταλιμπάν για τη σφαγή δεκάδων αμάχων

Οι πρεσβείες των ΗΠΑ και της Βρετανίας στην Καμπούλ κατηγόρησαν σήμερα τους Ταλιμπάν για τη «σφαγή δεκάδων αμάχων» στο πλαίσιο αντιποίνων στην περιοχή Σπιν...

Το Ιράν θα απαντήσει, αν στοχοποιηθεί για την επίθεση στο πλοίο στη θάλασσα του Ομάν

Η Τεχεράνη προειδοποίησε σήμερα ότι θα απαντήσει σε κάθε 'τυχοδιωκτισμό" αν τεθεί στο στόχαστρο, αφού η Ουάσινγκτον, το Λονδίνο και το Ισραήλ κατηγόρησαν το...

Έφτασε στην Αίγυπτο (και) το τελευταίο υποβρύχιο Type 209/1400mod

Το Αιγυπτιακό Ναυτικό καλωσόρισε τη Δευτέρα στην Αλεξάνδρεια το τέταρτο και τελευταίο υποβρύχιο Type 209/1400mod, που η Αίγυπτος απέκτησε από τη Γερμανία.Σε στιγμιότυπα που...