Αφιέρωμα: Desert Storm, ο τελευταίος πόλεμος των A-7 Corsair

29
10851
Μοιραστείτε το άρθρο
  • 716
  •  
  •  

Η «Καταιγίδα της Ερήμου» ξέσπασε με όλη της την δύναμη 24 ώρες μετά την εκπνοή του τελεσιγράφου προς τον Σαντάμ Χουσεΐν για άμεση αποχώρηση από το κατεχόμενο Κουβέιτ. Την ώρα που τα «αόρατα» F-117 πετούσαν προς τους στόχους τους, Α-7Ε του αμερικανικού Ναυτικού οπλισμένα με πυραύλους αντι-ραντάρ AGM-88 HARM (High-speed Anti-Radiation Missile) προσέγγιζαν σταθμούς ραντάρ της ιρακινής αεράμυνας στην πρωτεύουσα Βαγδάτη και τα περίχωρά της.

Ολόκληρη η δύναμη των τελευταίων Μοιρών πρώτης γραμμής του Ναυτικού που επιχειρούσαν ακόμη με Corsair βρισκόταν σε αυτό το πρώτο κύμα: τα αεροσκάφη της VA-46 «Clansmen» οδηγούσαν ο Μοίραρχός της Cdr. Mark P. «Lobster» Fitzgerald και ο Αξιωματικός Επιχειρήσεων J. R. Stevenson ενώ επικεφαλής των Α-7Ε της Μοίρας VA-72 ήταν οι Cdr. John R. «Shooter» Sanders και Capt. John «Lites» Leenhouts, Διοικητής και Α.Ε αντίστοιχα των «Blue Hawks».

Αμφότερες επρόκειτο να επανεξοπλιστούν με F/A-18 όταν το Ιράκ εισέβαλλε στο Κουβέιτ στις 2 Αυγούστου 1990. Όταν οι ΗΠΑ άρχισαν να στέλνουν αεροπλανοφόρα στην περιοχή του Κόλπου, οι Μοίρες των Corsair δεν προβλεπόταν να αναπτυχθούν στον Περσικό. Ωστόσο, κανείς δεν ξέρει ποιός και γιατί, το Ναυτικό εν τη σοφία του αποφάσισε πως οι VA-46 και VA-72 θα αποτελούσαν μέρος της Πτέρυγας CVW-3 (Carrier Air Wing Three) του αεροπλανοφόρου USS John F. Kennedy (CV-67) όταν κατέπλεε στην Ερυθρά Θάλασσα.

Οι πιλότοι των «Κουρσάρων» θα πήγαιναν στην μάχη με το αεροπλάνο που γνώριζαν και αγαπούσαν –το υψηλοπτέρυγο, υποηχητικό Α-7 «Echo» ή «SLUFF» (Short Little Ugly Fat Fellow) όπως ήταν επίσης γνωστό. Κανένας πιλότος δεν αποκαλούσε το βομβαρδιστικό του «Fellow», «φιλαράκο». Αυτό ήταν για τον Τύπο και τους «πολιτικώς ορθούς» πολιτικάντηδες στην Ουάσιγκτον. Με την ποικιλία όπλων που μπορούσε να μεταφέρει, την ακτίνα δράσης και τις δυνατότητες κρούσης χάρη στο αδρανειακό σύστημα ναυτιλίας του, το Α-7 δεν ήταν «Fellow», ήταν «Fucker» στα σίγουρα και όλοι το ήξεραν.

Την νύχτα της 17ης Ιανουαρίου 1991, της πρώτης νύχτας του πολέμου, οι υπόλογοι αφαίρεσαν δύο από τους έξι φορείς ανάρτησης οπλισμού των Α-7Ε και φόρτωσαν στους υπόλοιπους τρείς AGM-88 HARM και μια απορριπτόμενη δεξαμενή καυσίμου. Στην τελευταία τους πολεμική επιχείρηση, η πρώτη αποστολή των Corsair θα ήταν η καταστολή της εχθρικής αεράμυνας. Οι αποστολές «Iron Hand», όπως τις αποκαλούσε το Ναυτικό, ποτέ δεν ήταν εύκολες και πάντα μπορούσαν να γίνουν ακόμη πιο επικίνδυνες. Ο Cdr (αργότερα Ναύαρχος) Fitzgerald θυμάται ότι εκείνο το βράδυ ένα ή δύο ιρακινά MiG-25 πετούσαν στην περιοχή απ’ όπου θα διήρχετο η δύναμη κρούσης –ένα από αυτά ήταν το «Foxbat» που κατέρριψε το F/A-18C του Lt. Speicher, η πρώτη απώλεια για τους Αμερικανούς.

Τα Α-7Ε άνοιξαν με βλήματα HARM τον δρόμο στα «πακέτα» που θα ακολουθούσαν εξουδετερώνοντας τις ήδη γνωστές θέσεις σταθμών ραντάρ των Ιρακινών. Την επομένη, τα Corsair χτύπησαν με AGM-62 Walleye II διάφορους στόχους και μια ημέρα αργότερα υποβοήθησαν την προσβολή νέων στόχων με πυραύλους AGM-84E SLAM από μαχητικά Hornet. Στις αποστολές που ακολούθησαν θα επικεντρώνονταν σε επιθέσεις κατά κινητών βάσεων εκτόξευσης πυραύλων οι οποίες ήταν και πιο δύσκολο να εντοπισθούν.

Τις επόμενες δύο εβδομάδες, οι Μοίρες των Corsair ασχολήθηκαν με την προσβολή στόχων στο Ιράκ και στο Κουβέιτ –αεροδρόμια, σιδηροδρομικό δίκτυο, αποθήκες πυρομαχικών, θέσεις της ιρακινής Προεδρικής Φρουράς και πιθανολογούμενες θέσεις εκτόξευσης πυραύλων SCUD, μια από τις μεγαλύτερες απειλές καθ’ όλη την διάρκεια του πολέμου. Παρά την σχετικά μεγάλη ακτίνα δράσης των A-7E, αποστολές διάρκειας τεσσάρων και τεσσερισήμισι ωρών από το αεροπλανοφόρο τους στην Ερυθρά απαιτούσαν έως και τέσσερις εναέριους ανεφοδιασμούς για την μετάβαση και επιστροφή από τους στόχους τους.

Ακόμη και οι πιλότοι του Ναυτικού παραδέχονται ότι αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς τα ιπτάμενα τάνκερ της Αεροπορίας. Τα «νερουλάδικα από το Κάϊρο» όπως έλεγαν τα KC-135 της USAF λόγω του συστήματος έκχυσης νερού (water injection) των turbojet J57, παρείχαν στο Ναυτικού την δυνατότητα άπλετων ανεφοδιασμών, επιτρέποντας στους σχεδιαστές των επιχειρήσεων να στέλνουν όλο και περισσότερα «πακέτα» κρούσης. Σε άλλες περιπτώσεις, τον ρόλο του mission tanker ανελάμβαναν ΚΑ-6D Intruder ή ακόμη και A-7E εφοδιασμένα με «buddy pod».

Όσο μαινόταν η «Καταιγίδα της Ερήμου» τόσο αυξάνονταν οι αποστολές. Οι δυνάμεις του Συνασπισμού χτυπούσαν τα πάντα και οι αεροπορικές βάσεις ήταν από τους σημαντικότερους στόχους. Το αεροδρόμιο Η-2 στο δυτικό Ιράκ, περίπου 350 χλμ από την Βαγδάτη, ήταν ένα τεράστιο συγκρότημα εγκαταστάσεων απλωμένων σε 41 τετραγωνικά χιλιόμετρα: διέθετε δύο διαγώνιους διαδρόμους μήκους 12.600 και 8.800 ποδών αντίστοιχα, περίμετρο ασφαλείας 26 τετρ. χιλιομέτρων προς κάθε κατεύθυνση ενώ τα τραπεζοειδούς σχήματος ενισχυμένα καταφύγια αεροσκαφών του προστατεύοντο από σκυρόδεμα πάχους 1,2 μ. με χαλύβδινες πλάκες 30 εκ. και συρόμενες θύρες από τσιμέντο και πλάκες θωράκισης που είχαν πάχος πάνω από μισό μέτρο…

Κατασκευασμένα στα μέσα της δεκαετίας του ’70 από γιουγκοσλαβικές εταιρίες που πριν έφτιαχναν γέφυρες στο Ιράκ, τα καταφύγια ήταν γνωστά στους ανθρώπους των Πληροφοριών ως «Yugos». Καθ’ όλη την διάρκεια του πολέμου, η συγκεκριμένη «super base» δέχθηκε συνολικά 47 αεροπορικές επιδρομές μέχρι να τεθεί οριστικά εκτός λειτουργίας. Ο Lt. Dan «Dano» Wise θυμάται έντονα μια από τις επιθέσεις εναντίον του Η-2 από ένα «πακέτο» δεκατεσσάρων Α-7Ε (δώδεκα οπλισμένα με 6 περιλήπτες βομβίδων Mk-20 Rockeye ΙΙ έκαστο και δύο φορτωμένα με 12 βόμβες Mk 82 των 500 λιβρών στους πτερυγικούς φορείς) στις 25 Ιανουαρίου 1991.

Μετά την «επίσκεψη» των ΕΑ-6Β Prowlers και τις αποστολές καταστολής της εχθρικής αεράμυνας τις προηγούμενες ημέρες, η ιρακινή αντίδραση έδειχνε λιγότερο πρόθυμη να εκδηλωθεί. Οκτώ στήλες μαύρου καπνού σημάδευαν τα καταφύγια που είχαν πληγεί νωρίτερα εκείνο το βράδυ από βόμβες GBU-27 των F-117 της 37th TFW. Οι Ιρακινοί προσπαθούσαν ακόμη να διασώσουν ό,τι δεν είχε χτυπηθεί όταν 1:20΄ από την στιγμή που οι «Κουρσάροι» άφησαν το κατάστρωμα του αεροπλανοφόρου τους στην Ερυθρά και έναν ανεφοδιασμό εν πτήσει, το πρώτο Α-7Ε ξεκινούσε την επίθεσή του από τα 250 πόδια…

«Μπορούσαμε να δούμε το αεροδρόμιο στο λαμπρό σεληνόφως» περιγράφει ο Lt. Wise «όμως οκτώ φωτιστικές LUU-2 με αλεξίπτωτο, 2 εκατομμυρίων κηρίων εκάστη και χρόνο καθόδου 4΄ έκαναν την νύχτα μέρα πάνω από τους διαδρόμους. Ο Lt. Cdr. Bud Warfield και ο παραστάτης του βούτηξαν, με κάθε ένα από τα Rockeye που έφεραν γεμάτο με 247 βομβίδες διάτρησης θώρακα. Όταν χτύπησαν, ήταν σαν να έσκαγε ποπ-κορν ολόγυρα από αρκετά εκτεθειμένα MiG.

Καθώς ο παραστάτης μου κι εγώ πλησιάσαμε, ο χειρότερος εφιάλτης μου έγινε πραγματικότητα. Κάποια από αυτά τα ποπ-κορν ήταν λάμψεις από κάννες! Σε δευτερόλεπτα, ολόκληρο το αεροδρόμιο έμοιαζε σαν να εκρήγνυται από τα αντιαεροπορικά. Μαζί με τα αντιαεροπορικά ήταν και αρκετοί SAM που πέρασαν δίπλα μας και χάθηκαν συρίζοντας αρκετές χιλιάδες πόδια πιο πάνω μας. Ρίχναμε συνεχώς chaff μέχρι που άδειασαν οι περιλήπτες. Ήταν σαν να κρεμόμαστε πάνω από το μεγάλο φινάλε των πυροτεχνημάτων της 4ης Ιουλίου…»

Τα βομβαρδιστικά εξαπολύουν μια βροχή υποπυρομαχικών –συνολικά 1.482 βομβίδες από κάθε αεροσκάφος πάνω από μια οβάλ περιοχή περίπου 20.000 τετρ. ποδών– ενώ το αντιαεροπορικό πυρ γεμίζει τον νυχτερινό ουρανό… Τα ίχνη των πυραύλων που εκτοξεύονται σε μια λυσσώδη προσπάθεια να χτυπήσουν κάτι χαράζουν σαν φωτεινά φίδια στο σκοτάδι. Τα πυρά από το έδαφος εντείνονται και οι λυχνίες του συστήματος που προειδοποιεί για την εκτόξευση SAM αναβοσβήνουν δυσοίωνα.

Οι CBU αφήνουν τους πυλώνες και τα αεροπλάνα τινάζονται νευρικά, απελευθερωμένα από το βάρος των όπλων. Οι χειριστές βουτάνε για τα 100 πόδια με την μανέτα στο φουλ, σαρώνοντας τον ουρανό για «bandits». Ο επιλογέας οπλισμού είναι ήδη γυρισμένος στο «AIR» και το χαρακτηριστικό γρύλισμα των Sidewinder ηχεί ανυπόμονο στα ακουστικά της κάσκας. Το τελευταίο που θέλουν νυχτιάτικα είναι να τους ξαφνιάσει κάποιο MiG.

Αφήνοντας το Η-2 να καίγεται για μια ακόμη φορά, τα βομβαρδιστικά μένουν χαμηλά πάνω από την γυμνή έρημο μέχρι να «κροσάρουν» τα σύνορα με την Σαουδική Αραβία και έπειτα παίρνουν ύψος για το ραντεβού με το KC-135 που θα τους ξεδιψάσει με καύσιμο για το ταξίδι της επιστροφής στο «JFK». Το θέμα του καυσίμου σε συνάρτηση με τον κατά γενική ομολογία «υποτονικό» κινητήρα TF41-A-2 του Corsair, οδηγούσε σε πολλές «πατέντες». Από την στιγμή που δεν ήταν σπάνιο για το Α-7Ε να χάνει 20 κόμβους με το που άφηνε τον καταπέλτη με μέγιστο φορτίο, εάν έπρεπε να πετάξει με πλήρες οπλικό φορτίο, π.χ δώδεκα Mk 82 των 500 λιβρών, η απονήωση εκτελείτο με λιγότερο καύσιμο και ακολουθούσε ανεφοδιασμός στον αέρα από αεροσκάφος με σύστημα «Buddy Pack».

Στον τελευταίο τους πόλεμο τα Corsair αποδείχθηκαν πολύτιμα, πλήττοντας με επιτυχία ισχυρά προστατευμένους στόχους βαθιά μέσα στο Ιράκ σε αποστολές deep interdiction, ημέρα και νύχτα. Τα όπλα επιλογής ήταν βόμβες γενικής χρήσεως Mk 82, Mk 83 και Mk 84, κατευθυνόμενα όπλα PGM (Precision Guided Munitions) και βλήματα αντι-ραντάρ HARM κατά στόχων εντός των αποκαλούμενων «kill boxes» (γεωγραφικώς προσδιορισθείσες ζώνες όπου ο,τιδήποτε μέσα σε αυτές εθεωρείτο εχθρικό και δεχόταν επίθεση) και προσβάλλοντας τις ιρακινές δυνάμεις που υποχωρούσαν από το Κουβέιτ, δίχως να πάψουν να παράσχουν υποστήριξη σε φίλιες δυνάμεις οποτεδήποτε ζητείτο.

Σύμφωνα με το Ναυτικό, τα Α-7Ε πέταξαν 722 πολεμικές αποστολές συμπληρώνοντας 3.000 ώρες πτήσης, εκτόξευσαν 152 πυραύλους HARM εναντίον σταθμών ραντάρ συστοιχιών αντιαεροπορικών πυραύλων, έπληξαν με 1.033 τόννους βομβών γέφυρες, αεροδρόμια και βιομηχανικούς στόχους ενώ έριξαν το 20% των Rockeye που εξαπολύθηκαν από αεροσκάφη της Συμμαχίας. Αν και τα πληρώματα των Corsair είχαν προειδοποιηθεί ότι το ποσοστό των απωλειών τους εκτιμάτο ότι θα κυμαινόταν μεταξύ 3% και 5%, κανένα αεροσκάφος του τύπου δεν καταστράφηκε ή υπέστη σοβαρές ζημίες κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων.

Μετά τον Πόλεμο του Κόλπου, τα Α-7Ε άρχισαν να αποσύρονται με ταχείς ρυθμούς. Η τελευταία απονήωση Corsair πραγματοποιήθηκε στις 27 Μαρτίου 1991 και οι δύο Μοίρες που επιχειρούσαν με τον τύπο (VA-46 και VA-72) απενεργοποιήθηκαν επισήμως στις 30 Ιουνίου 1991. Το ειδικά βαμμένο Α-7Ε (ΒuNo 160552) με παραλλαγή ερήμου και το λογότυπο «Desert Storm» που ετοίμασαν οι υπόλογοι του «JFK» και μερικά εντυπωσιακά σκορ πολεμικών αποστολών σε κάποια αεροπλάνα που διασώθηκαν θυμίζουν σήμερα το τελευταίο ρεσάλτο των «Κουρσάρων» του αμερικανικού Ναυτικού: They Flew Low and Hit Hard!

Αλέξανδρος Θεολόγου

 

Πρώτη δημοσίευση 16/12/2018


Μοιραστείτε το άρθρο
  • 716
  •  
  •  

29
Leave a Reply

avatar
  
smilegrinwinkmrgreenneutraltwistedarrowshockunamusedcooleviloopsrazzrollcryeeklolmadsadexclamationquestionideahmmbegwhewchucklesillyenvyshutmouth
14 Comment threads
15 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
21 Comment authors
Mitsos_MantzosKoursaros312MageirasEvanosNikolaos Recent comment authors

  Subscribe  
newest oldest most voted
Notify of
Kimon
Guest
Κίμων

Αξεπέραστες ικανότητες που η Π.Α. έχασε.. έπρεπε να αποσυρθούν λόγω Παλαιότητας αλλά χάθηκαν τρομερά βομβαρδιστικά… Και το USN νομίζω ότι μπορεί να πήρε το F18 αλλά κουρσάρος δεν είναι…
Απολαυστικότατο το άρθρο Πτήση , ευχαριστούμε

Spyros
Guest
Σπύρος

Αν δεν κάνω λάθος, το SLUFF κατά μια εκδοχή σημαίνει ‘Slow Low Ugly Fat Fellow’, με την τελευταία λέξη να αντιστοιχεί στην πολιτικά ορθή βερσιόν.

Nikos
Guest
Nikos
LAMBROS
Guest
LAMPROS

Έπρεπε να το ξαναβαψουν και να το βάλουν στο μουσείο Π.Α !

V
Guest
V

Δεν είναι αργά, νομίζω ότι αν έχει αποθηκευτεί και δεν έχει διαλυθεί έως σήμερα μπορεί να το κάνει η ομάδα του μουσείου Π.Α. Επίσης μήπως θα ήταν καλό αντί να γίνουν όλα τα Α-7, F-4E μέταλλο για πέταμα ή στόχοι πυρόσβεσης, να κάνουν-στήσουν κανένα μνημείο με την τοποθέτηση αεροσκαφών σε αρκετό ύψος για να μην το φτάνουν οι διάφοροι “επαναστάτες” -βάνδαλοι σε όλες τις αρκετές από τις παραλιακές πόλεις π.χ. Καβάλα, Βόλο, Θεσσαλονίκη. Εξαιρετικό αεροσκάφος πάντως, προσέδωσε σημαντικές δυνατότητες στην Π.Α. και τη διαφοροποίησε από τα τυποποιημένα. Αν και κάποιοι το θεωρούσαν άσχημο εγώ το θεωρούσα από τα όμορφα αεροσκάφη.… Read more »

Mitsos_Mantzos
Guest
Μήτσος Μάντζος

Ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται, και επειδή είμαι 《πεινασμένος》Α7κιας αφήστε με να ονειρευτώ. Αγορά όλων των σχεδίων και άδεια παραγωγής στην Ελλάδα, ενσωμάτωση τεχνολογίας αντίστοιχη αυτή των F15S.A. glas cocpit με μονοκόμματη οθόνη αφής όπως το f-35, μονοκόμματο αλεξήνεμο για καλύτερη θέα (αν και θα χάσει λίγο απο την ομορφιά του), φυσικά ενσωματωμένο EOTS, σύστημα προειδοποιήσεις επερχόμενου βλήματος, και άλλα πολλά που θα τον φέρουνε στην τέταρτη γενιά. 100 αεροσκάφοι, 50 για το Αιγαίο με μπλε γαλάζια παραλλαγή σε ρόλους ναυτικής κρούσης, κρούση αποβατικής δύναμης, και προεπιλεγμένους στόχους στα παράλια. 50 αεροπλάνα με τη γνωστή παραλλαγή Βιετνάμ, κάπου στη Μακεδονία, αποστολή… Read more »

Λεωνίδας
Guest
Λεωνίδας

Καλό όνειρο. Κάποτε κάνω και εγώ τέτοια. Α7 με helfire και ατρακτίδια πυροβόλων, κάτι σαν Α10. F5 με χαρακτηριστικά χαμηλής παρατηρησιμότητας για προκεχωριμένη εκπαίδευση και αναχαιτίσης.

Gilan
Guest
Gilan

Τα ίδια όνειρα κάνουμε φίλε……
Μαζί με LAU-115 / LAU-127!

chikichiki
Guest
chikichiki

Κοίτα άμα εξαιρέσεις τη γαλλική μυτούλα που δε χωράει σοβαρό ραντάρ ούτε για πλάκα, και φυσικά τα περί ελληνικής συμμετοχής, η πραγματικότητα σχεδόν σε έφτασε.

Evanos
Member
Active Member
Evanos

To δημιουργικό όραμα από το όνείρο μπορεί να μην απέχουν πολύ.. Και στην Ελλάδα τουλάχιστον την επίσημη είμαστε μαλλον ξενέρωτα αδρανείς και απροβλημάτιστα ετοιματζηδες . Ουτέ και οι αφυπνισμένοι Τούρκοι που κοντεύουν μεσα σε 30 χρόνια απο το τίποτε να φτιάχνουν τα πάντα δεν αρκούν ώστε -έστω και από ανάγκη εθνικής ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ- να μας ξυπνήσουν.. Και ναι το A7 ήταν μια ΜΟΝΑΔΙΚΗ ευκαιρία -η σχεδον μια εκ των ουκ άνευ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ υποχρέωση- να υιοθετηθεί ως πρότζεκτ απο την ΕΑΒ και να φτιάξει μια ελληνοποιημένη πλατφόρμα παντρεύοντας δομική αναβάθμιση, νέα ηλεκτρονικά , stealth βαφές, όπλα κομμένα και ραμενα στις ανάγκες μας..… Read more »

Koursaros312
Member
Trusted Member
Koursaros312

Συνυπογράφω με την προϋπόθεση ότι θα έχουν την χαρακτηριστική νεκροκεφαλή στο κάθετο.

Mitsos_Mantzos
Guest
Mitsos_Mantzos

Ναι από την μια πλευρά, από την άλλη τον κουρσαρο.

GiannisKr
Guest
Γιάννης Μ.

Πολύ ωραίο άρθρο!

Thras
Guest
Thras

Μπράβο στους Κουρσάρους! Θα μας λείψουν…

Diogenis
Guest
Διογένης

Θα μπορούσαν να κάνουν όλες αυτές τις αποστολές τα Α7 χωρείς την πλήρη αεροπορική κυριαρχία και την προπαρασκευή, μετά την επίθεση εκατοντάδων κάθε λογής πυραύλων τύπου Κρουζ και λοιπών από πλοία , υποβρύχια βομβαρδιστικά αεροπλάνα ;

Spyros
Guest
Σπύρος

Ποιά προπαρασκευή; Το Α-7 πήγε εκεί ΠΡΩΤΟ για να καταστρέψει τα ραντάρ των αντιπάλων! ΑΥΤΟ έκανε τη προπαρασκευή!

chikichiki
Guest
chikichiki

Βασικά τις έκαναν, αλλά εν πάσει περιπτώσει, τι ακριβώς προσπαθείτε να πείτε;

jimdenin
Guest
jimdenin

Η μεγάλη ευκαιρία που χάθηκε ήταν της ακυρωθέν εξέλιξης στο επίπεδο
Α- 7F Strikefighter. Ουσιαστικά μια εξέλιξη ενός υποηχητικου αεροσκάφους κρούσης, σε μια χωρίς υπερβολές “μικρογραφία” του F-15Ε. Απο όσα βγήκαν στην δημοσιότητα αλλά και στις δοκιμές: ταχύτητα που έφτασε τα 1,3μαχ, 7,5g φόρτιση, αύξηση της ούτως ή άλλως μεγάλης ακτίνας δράσης, ποσότητα οπλικού φορτίου και ποικιλία όπλων “στο Θεό”, μέρα με την νύκτα σε δυνατότητα εκτέλεσης ελιγμών με τα απλό Α-7Ε/D , ολότελα glass cockpit κλπ.

chikichiki
Guest
chikichiki

Φοβερή αναβάθμιση, αλλά νομίζω είχε εκτοπιστεί από τις εξελίξεις. Σήμερα ένα F-16 με CFT και nav/attack IR pods κάνει λίγο πολύ την ίδια δουλειά. Ίσως όχι με το ίδιο οπλικό φορτίο, αλλά πλησιάζει.

Nikolaos
Guest
Nikolaos

Πράγματι πολύ καλή δουλειά. Το θέμα, όπως πάντοτε, ήταν ότι αλλαγή κινητήρα ως τμήμα αναβάθμισης εκτοξεύει το κόστος, και τελικά δεν γίνεται ποτέ (π.χ. Kurnass 2000, διατήρηση του J79 αντί του πλυσυζητημένου P&W 1120 των Lavi). Όποτε εκσυγχρονισμός περιέλαβε αλλαγή κινητήρα, έγινε από ανάγκη, επειδή ο αρχικός δεν ήταν διαθέσιμος από τον προμηθευτή (Super Mystere IDFAF Atar 101 σε J52, Mirage V/Kfir Atar 9C σε J79 νέας κατασκευής α/φ βέβαια, Singapore AF A-4S J65 σε F404). Με το φορτίο, είναι πράγματι έτσι, αλλά τα “έξυπνα” όπλα τείνουν να καταλαμβάνουν ολόκληρο φορέα, πότε η διαφορά μειώνεται η εξαλείφεται, π.χ. με δύο… Read more »

ΔΙΚΑΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΑΣ
Guest

Τα Α-7 δεν μπορούσαν να τα αντιμετωπίσουν τα F16 C/D με τους ΑΙΜ-120Α.

Στα ραντάρ δεν μπορούσες να τους δεις όταν πετούσαν χαμηλά σε επίπεδο θάλασσας.

Φανταστείτε ότι μας έκαναν εικονική προσβολή του αεροδρομίου, στα ραντάρ στην αεροπορία υπηρέτησα την θητεία μου. Ξέραμε την ώρα που θα το έκαναν αυτό μας είχαν ειδοποιήσει, ψάχναμε να τα βρούμε και τα είδαμε πάνω από το αεροδρόμιο!

chikichiki
Guest
chikichiki

Λοιπόν θα την πω την αμαρτία μου, παιδιά καλή η SEA αλλά αυτό το γκρι που φορούσαν στα τελευταία τους τα ναυτάκια δεν υπάρχει. Ειδικά αυτή η φωτογραφία με τη Walleye, κόλαση!

Nikolaos
Guest
Nikolaos

comment image
https://www.flickr.com/photos/skyhawkpc/8607374534
http://www.aircraftinformation.info/Images/A-7_17.jpg
Η γοητεία του είναι ότι υπό άλλες συνθήκες ατμοσφαιρικού φωτισμού δείχνει γκρι, υπό άλλες γαλάζιο, και πάντα κάνει αόρατο το α/φ με φόντο τον ουρανό, ιδίως με κάποια κάλυψη νεφών. Μεγάλη πατέντα. Και η ανάγκη συνεχών μερεμετιών (ήταν διαβόητο για τη φθορά του) κάνει τα α/φ να δείχνουν “μάχιμα”. Όπως και τα Τόμκατ της εποχής στο ίδιο κάμο.
Ομολογώ ότι τα “γήινα” κάμο βέβαια με συναρπάζουν περισσότερο, όπως το βραχύβιο SEA wraparound …
http://www.aircraftinformation.info/Images/A-7_13.jpg
… αλλά οι πραματικές φωτό από το “καμίνι” της ΝΑ Ασίας, με τα ογκώδη φορτία, είναι ο μεγάλος πειρασμός …
comment image
https://www.nationalmuseum.af.mil/Upcoming/Photos/igphoto/2000571075/

Mitsos_Mantzos
Guest
Μήτσος Μάντζος

Ωραία και η γκρι,βασικά όλες η παραλλαγές του πάνε ακόμα και λευκό του u.s.n. Άμα η γκόμενα είναι ωραία ότι και ρούχα να της βάλεις….

Onair
Guest
Onair

Τί ωραία θα ήταν τα Α7 να βομβάρδιζαν την Τουρκία για την εισβολή της στη Κύπρο.
Άλλα μέτρα και άλλα σταθμά βέβαια όπως και ότι το Κουβέιτ κάποτε ήταν μέρος του Ιράκ το οποίο απέσπασαν με τις γνωστές μεθοδεύσεις του διαίρει και βασίλευε οι γνωστές βδέλλες του πλανήτη.

Dimitris
Member
Noble Member
Dimitris

Θυμάμαι το θέαμα με τους πολλαπλούς φορείς των Mk-82… Δέος… Φοβερός όγκος πυρός, φοβερά avionics για την εποχή του. Ο κινούμενος χάρτης… όλα τα λεφτά… Και HUD… απ’ τα πρώτα… Ραντάρ με terrain following… Γενικά ένα πολύ καλό αεροσκάφος για CAS.Ακόμα κι αν δεν έχει το GAU-8, το φορτίο του ειδικά σε συμβατικές βόμβες το κάνει υπολογίσιμο αντίπαλο. Οι Αμερικανοί επένδυσαν πολύ στη δυνατότητα Stealth αλλά έκαναν λάθος, κατά τη γνώμη μου. Χρήσιμο μεν σα χαρακτηριστικό. Αλλά τον όγκο πυρός του A-7 δεν τον έχει κανένα αεροσκάφος του USN. Είναι που είναι το F-35 μαχητικό, ακύρωσαν και το Α-12 και… Read more »

Nikolaos
Member
Famed Member
Nikolaos

Δεν είμαι πολύ βέβαιος ότι το Α-12 θα είχε λογικό κόστος, ούτε καν ότι θα μπορούσε να περάσει CARQUAL … Αλλά η μεγαλύτερη αμαρτία του είναι ότι στο βωμό του θυσιάστηκε το εκπληκτικό A-6F με GE F404 χωρίς μετάκαυση, τις νέες τεράστιας διάρκειας ζωής συνθετικές πτέρυγες της Boeing, το νέο synthetic aperture radar, AN/ALQ165 ASPJ, AIM-120 για αυτοάμυνα σε νέους φορείς στο αναδιπλούμενο τμήμα, και το γνωστό τεράστιο φορτίο (και γκάμα πιστοποιημένων όπλων). Το α/φ, έχοντας παραμερίσει όλα τα legacy συστήματα του Intruder, θα είχε λειτουργικό κόστος της κλάσης του Χόρνετ, με την απίστευτη όμως εμβέλεια του Intruder.

ChristosCp
Member
Member
ChristosCp

Πολύ ωραίο το μοντέλο του Τίγρη που φτιάχτηκε, σε ανάμνηση παλιότερης συμμετοχής σε TIGER MEET.

http://aviapassionmaquette.free.fr/IMAGES/PHOTOS%20CORSAIR%20A7%20H/A7H%20005.jpg

http://aviapassionmaquette.free.fr/IMAGES/PHOTOS%20CORSAIR%20A7%20H/A7H%20002.jpg

Mageiras
Member
Noble Member
Mageiras

Εντάξει, έρωτας αυτό το αεροπλάνο!!