Το ένα και μοναδικό διθέσιο Α-10 – κρούση τη νύχτα και με άσχημο καιρό

17
4572

Η εταιρεία Fairchild Republic που σχεδίασε και ανέπτυξε το A-10, σχεδίασε και μία δοκιμαστική διθέσια έκδοση για το εξειδικευμένο αυτό αεροσκάφος εγγύς υποστήριξης, το τελευταίο της κατηγορίας του.

Αποτελούσε τροποποίηση από την Fairchild πάνω σε ένα από τα έξι υπάρχοντα μονοθέσια πρωτότυπα A-10 του αρχικού προγράμματος ανάπτυξης. Το πρωτότυπο που θα αποτελούσε την βάση επιλέχθηκε τον Μάρτιο και μέσα σε λίγους μόνο μήνες ήταν έτοιμο για την πρώτη του πτήση.

Πραγματικά, έλαβε κωδικοποίηση ως ΥΑ-10Β και ξεκίνησε τις δοκιμές πτήσης στο Κέντρο Ελέγχου Πτήσεων Αεροπορίας στην αεροπορική βάση Έντουαρντς της Καλιφόρνια το Μάιο του 1979.

Επρόκειτο για μία ακόμα πιο εξειδικευμένη έκδοση κρούσης του Α-10, που θα ήταν βελτιστοποιημένη ειδικά για επιχειρήσεις τη νύχτα καθώς και σε δυσμενείς καιρικές συνθήκες.

 

Για τον σκοπό αυτό κρίθηκε απαραίτητη η ύπαρξη και δεύτερου πιλότου ως χειριστή οπλικών συστημάτων (ΧΟΣ) στην πίσω θέση του πιλοτηρίου, η οποία ειρήσθω εν παρόδω δεν καλυπτόταν από την «μπανιέρα» τιτανίου κάτω από τον πιλότο-χειριστή, με αποτέλεσμα ο ΧΟΣ να είναι απροστάτευτος από αντιαεροπορικά πυρά.

Η καλύπτρα άλλαξε τελείως από την εργοστασιακή ανοιγόμενη προς τα πάνω σε μία νέου τύπου ανοιγόμενη στο πλάι, που δεν κατέστη δυνατό να είναι μονοκόμματη κι έτσι στηριζόταν επί πλαισίου σχεδίου «Α» μεταξύ των πιλοτηρίων.

Τα εκτινασσόμενα καθίσματα ACES-II με τα οποία ήταν εξοπλισμένο ήταν προορισμένα να εκτιναχθούν μέσα από την καλύπτρα, που θα θρυμματίζονταν για τον σκοπό αυτό. Επίσης προστέθηκε ένα μεγάλο φέρινγκ στο πιλοτήριο για να φιλοξενήσει επιπρόσθετα συστήματα ηλεκτρονικών πτήσης.

Στα βασικά χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης έκδοσης ήταν βέβαια η ικανότητα πλοήγησης σε χαμηλό υψοόμετρο καθώς κι η ακριβής οπτική άφεση όπλων τη νύχτα και σε αντίξοες καιρικές συνθήκες .

Στο αεροσκάφος εγκαταστάθηκαν και άλλα συστήματα για να το βοηθήσουν στην προβεβλημένη αποστολή του. Το σύστημα Head-Up Display αναβαθμίστηκε ενώ προστέθηκε ένα νέο σύστημα FLIR καθώς και τηλεοπτικό σύστημα χαμηλού επιπέδου φωτισμού (LLLTV), αποστασιόμετρο λέιζερ, ραντάρ αποφυγής αναγλύφου, αδρανειακό σύστημα πλοήγησης, υψομετρητή ραντάρ και ηλεκτρονική κινούμενη απεικόνιση χαρτών.

Το FLIR και το αποστασιόμετρο λέιζερ εγκαταστάθηκαν σε ένα εξωτερικό ατρακτίδιο τοποθετημένο στον σταθμό οπλισμού υπ’ αρ. έξι (ο κεντρικός σταθμός στην άτρακτο), όπως και το ραντάρ αποφυγής αναγλύφου το οποίο αναρτήθηκε στον σταθμό οπλισμού υπ’ αρ. τέσσερα (στο κέντρο της πτέρυγας, πλησίον του αριστερού σκέλους προσγείωσης).

Το δε τηλεοπτικό σύστημα LLLTV αντικατέστησε το ατρακτίδιο Pave Penny (AN/AAS-35) το οποίο ήταν αναρτημένο στην εξωτερική δεξιά πλευρά του πιλοτηρίου.

Τα κάθετα σταθερά ανακατασκευάστηκαν με μία προέκταση 20 ιντσών ως προς το ύψος. Το αεροσκάφος διατήρησε το θηριώδες περιστροφικό πυροβόλο GAU-8/A των 30 χλστ. αλλά είχε πλέον μικρότερο τύμπανο πυρομαχικών χωρητικότητας 750 βλήματα αντί για 1.350.

Οι δοκιμές πτήσης του εν λόγω πρωτότυπου ΥΑ-10Β με αριθμό σειράς 73-1664, ξεκίνησαν στις 23 Οκτωβρίου 1979 στο Κέντρο Ελέγχου Πτήσεων Αεροπορίας, κατά τη διάρκεια της Προκαταρκτικής Αξιολόγησης Πτήσης της Αεροπορίας, η οποία έληξε στις 4 Δεκεμβρίου 1979.

Το αεροσκάφος πέταξε συνολικά σε 28 αποστολές συμπληρώνοντας 48,6 ώρες πτήσης, ενώ από τις αποστολές αυτές, περίπου το ένα τρίτο διεξήχθησαν το βράδυ. Το A-10Β θα μπορούσε να κάνει άφεση μέχρι και οκτώ τόνων οπλικού φορτίου ενάντια σε εχθρικά τεθωρακισμένα αλλά και αντιαεροπορικά πυραυλικά συστήματα.

Παρόλο που το πρόγραμμα δοκιμών του ΥA-10Β υπήρξε επιτυχές αποδεικνύοντας ότι θα ήταν ένα βιώσιμο αεροσκάφος νυχτερινής κρούσης, το πρόγραμμα ακυρώθηκε εξαιτίας των εξελίξεων στον εξοπλισμό νυχτερινής επίθεσης (όπως τα ατρακτίδια LANTIRN) που το κατέστησαν παρωχημένη ιδέα.

Επιπλέον, ήδη είχε φανεί ότι το Α-10 δεν θα επιβίωνε ενάντια στους τεθωρακισμένους σχηματισμούς του Συμφώνου της Βαρσοβίας με τα ολόενα και αποτελεσματικότερα οργανικά αυτοκινούμενα αντιαεροπορικά συστήματα.

Η USAF προτίμησε να επενδύσει σε μαχητικά αεροσκάφη πολλαπλού ρόλου εξειδικευμένα στην κρούση μεν, αλλά με πλήρεις ικανότητες αυτοπροστασίας δε. Το αποτέλεσμα ήταν το F-15E Strike Eagle.

Είναι αξιοσημείωτο ότι εκφράστηκε ανάγκη από την αμερικανική Αεροπορία και για εξειδικευμένη διθέσια εκπαιδευτική έκδοση, όπως ήταν εξάλλου η συνήθης πρακτική με όλα τα στρατιωτικά αεροσκάφη την εποχή εκείνη.

Μάλιστα δόθηκε και σχετική παραγγελία το 1981, αλλά η χρηματοδότηση ακυρώθηκε από το Κογκρέσο με αποτέλεσμα οι νέοι πιλότοι στον τύπο να αναγκάζονται να πραγματοποιήσουν την πρώτη τους πτήση «κατ’ ευθείαν στα βαθιά», χωρίς εκπαιδευτή συγκυβερνήτη.

Το πρωτότυπο έχει επιβιώσει μέχρι σήμερα και αυτή τη στιγμή βρίσκεται ως στατικό έκθεμα στην αεροπορική βάση Έντουαρντς, ενώ προηγουμένως εκτίθετο στο Εθνικό Μουσείο της αμερικανικής Αεροπορίας.

17 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Αν ειναι παρωχημένο οπως λενε τοτε τα επιθετικα ελικόπτερα πως θα πετανε πανω απο τις τελείως επιπεδες πεδιαδες της κεντρικής ευρωπης σε μια συρραξη?

      • Υποθέτω πως εννοείς τη δυνατότητα να «κρύβονται» πίσω από δενδροστοιχίες κτλ, θεωρώ όμως πως ενώ όντως μια τέτοια τακτική μπορεί υπό συνθήκες να παρέχει απόκρυψη, δεν παρέχει κάλυψη. Δηλαδή εφόσον εντοπιστεί, είναι ευάλωτο ακόμη και από αντιαρματικούς πυραύλους η και διατρητικά.
        Με λίγα λόγια, το ελικόπτερο είναι εξαιρετικά ευάλωτο μέσο. Ακόμα και το Comanche ακυρώθηκε και μάλιστα λίγο πριν εισαχθεί σε υπηρεσία.

        • Η δεντροστοιχία μια χαρά κάλυψη είναι, φτάνει να μην είναι μονάχα μια σειρά από δέντρα. Επίσης δεν είναι το μόνο εδαφικό χαρακτηριστικό που χρησιμοποιείται, υπάρχουν λόφοι, χαράδρες, πιθανώς κτίρια, κλπ.

          • Ok δέχομαι πως τα δέντρα μπορεί να πυροδοτήσουν ένα ΗΕΑΤ ή ένα ΗΕ. Το ωστικό κύμα όμως; Ή μια ριπή με το 30άρι του BMP-2/3 με διατρητικά;
            Και ναι συμφωνώ πως το ελικόπτερο θα χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε φυσικό και τεχνητό εμπόδιο για κίνηση και βολή.
            Το πρόβλημα όμως με το συγκεκριμένο θέατρο επιχειρήσεων, είναι πως αυτά τα εμπόδια (λόφοι, χαράδρες) είτε απουσιάζουν (ακριβώς γιατί είναι φλαταδούρα), είτε μπορούν να εξαϋλωθούν (δενδροστοιχίες, άλση, κτίρια) με αεροπορικά πυρά ή πυρά πυροβολικού.

          • Αν μιλάμε για δεντροστοιχία-δεντροστοιχία (κυριολεκτικά δηλ. μια σειρά δέντρα το ένα δίπλα στο άλλο) τότε προφανώς δε προσφέρει πολλά, αν μιλάμε όμως για κάποιο βάθος τότε μπορεί να μη γίνει καν αντιληπτό το ε/π. Όσο για τα άλλα, δε χρειάζεται κάτι ιδιαίτερα ψηλό για να κρυφτεί, και αν δε κάνω λάθος η γενικότερη μορφολογία του εδάφους εκεί είναι μεν flat αλλά όχι desert-flat. Το πυροβολικό μπορεί θεωρητικά να ψάχνει από δω κι από κει να ψεπαστρέψει τα λιγοστά εμπόδια που θα μπορούσε να καταστρέψει, αλλά δε θα ήταν και η πιο συνετή πρακτική.

    • Εναντίον άτακτων κάνουν πάρτι, εναντίον των Ρώσων ή Κινέζων και γενικά αντιπάλου με σοβαρή ΑΑ άμυνα, ελικόπτερα και αεροπλάνα τύπου Α-10, Su-25 δεν πετάνε. Μόνο αεροσκάφη υψηλών επιδόσεων μπορούν να επιβιώσουν.

    • Σχετικό είναι το «τελείως επίπεδες». Υπάρχουν λόφοι, δάση, συστάδες δέντρων, οικισμοί, ποτάμια, και βέβαια πολλά κτήρια (αποθήκες, βιομηχανικές εγκαταστάσεις κλπ, ακόμη και στη μέση του πουθενά, σε τεράστιους αριθμούς). Ξέφωτα και καλλεργήσιμες εκτάσεις εναλλάσσονται με αρκετά πυκνά και εκτεταμένα δάση (και σε πεδιάδες) από πανύψηλα δέντρα (ως και 20 μέτρα), και εντός αυτών μεγάλα ξέφωτα. Δεν είναι στέπα ή έρημος η Γερμανία. Μάλιστα στο τμήμα της συνοριογραμμής Βαυαρίας/Θουριγγίας (ΛΓΔ) και Βαυαρίας/Τσεχοσλοβακίας το ανάγλυφο είναι αρκετά έντονο, με ποτάμια που κυλούν σε χαράδρες, ψηλούς λόφους και πυκνά δάση (και μια όχι ευκαταφρόνητη οροσειρά). Το βαθύπεδο της Φούλντα στην Έσση, στον κεντρικό τομέα, ήταν βέβαια ο εφιάλτης, πολύ δύσκολο να κρατηθεί. Πολύ επίπεδος και ο χέρσος κάμπος του Lüneburg στο βόρειο τομέα (ζώνη Βρετανικής Στρατιάς του Ρήνου).
      Η κατανομή των ρόλων ήταν: ΑH-1S/F TOW Cobra (και έπειτα OH-58D + AH-64A) από το έδαφος ως τις κορυφές των δέντρων, Α-10Α πάνω από τις κορυφές των δέντρων. Στο αντιαρματικό ρόλο θα είχαν συνδρομή και από: F-4D/E της USAF με AGM-65B Maverick (στη συνέχεια F-16 που τα αντικατέστησαν), F-4F της Luftwaffe (2 από τις 4 Geschwader με τον τύπο ήταν δ/β …) με Hunting BL. 755 armour piercing cluster bombs και από το 1982 περίπου και με AGM-65B αλλά σε μονούς αντί για τριπλούς φορείς, Tornado με MW.1 διανομέα υποπυρομαχικών και BL.755 της LW, Harrier Gr. Mk1/3 της RAF με BL.755 + Matra rocket pods + 2xAden 30mm, και καναδικά CF-104 / CF-188 Hornet με BL.755 και ρουκέτες υπερυψηλής ταχύτητος CRV.7 των 2,75″. Επίσης, όλα τα A-7D της Αεροπορικής Εθνοφρουράς των ΗΠΑ (όπως και όλα τα Α-10 και F-4) είχαν καθορισμένες βάσεις πολεμικής κινητοποίησης στην Ευρώπη, από Νορβηγία μέχρι Ελλάδα και από Ισπανία μέχρι Τουρκία, προπάντων όμως στη Γερμανία, και θα δρούσαν με Maverick κυρίως.
      Στο χώρο έδαφος – κορυφές δένδρων φυσικά δρούσαν και τα γερμανικά MBB Bo.105/HOT.

  2. Μεγάλο λάθος που αποσύρουν το Α10. Ένα αεροσκάφος εγγύς υποστήριξης, τόσο αξιόπιστο και αποτελεσματικό θα τους λείψει, είτε με αντίπαλο αντάρτες είτε με τακτικό στρατό.

  3. Μηλα Μανταρινια!
    Το Α10, οπως και το Su25 ηταν και ειναι ανθεκτικα αεροσκαφη, «απομειναρια» μιας αλλης εποχης. Παρωχημενο μπορει, αχρηστο niet. Δεν θα ηταν ευκολο σε ενα περιβαλλον που η μανα θα εχανε το παιδι να πεσουν. Τουλαχιστον οχι πριν τερματισουν την δουλεια.
    Απο εκει και περα, το ε/π κανει χρηση του nap, σερνεται κατι μετρα πανω απο την γη, και εκμεταλλεύεται οποια εξαρση βρει. Το α/φ αν δεν εκμεταλλευτεί την ταχυτητα του παει χαμενο. Μην ξεχναμε, ειδικα για τον Καπρο, πως οι soviet εδιναν ειδικο βαρος στα αυτοκινουμενα α/α. Οποτε αν το δεις απο την αλλη μερια του φραχτη, η υπαρξη μονο του Α10 στα εν λόγω καθηκοντα, μαλλον μαρτυρα την αξια του.
    Αλλωστε στο επιπεδο της τοτε δυτικης Γερμανιας, η ταχυτητα μετραγε.

    Ηταν Οκτωβριος του 2014 που ηθελε να το αποσυρει η USAF.
    Current status: in service.

  4. Τα ταχύτερα α/φ δεν μπορούν να κάνουν CAS, δηλαδή προεχόντως να υποστηρίξουν/διασώσουν φίλια στρατεύματα που είναι σε ΕΠΑΦΗ με τον εχθρό, ένα F-15E/LANTIRN μπορεί να εξαπολύσει σε ένα πέρασμα 6 AGM-65D IIR Maverick αλλά ΔΕΝ θα γνωρίζει αν κατευθύνονται σε φίλια ή εχθρικά πράγματα … μερικά πράγματα γίνονται «αργά και χαμηλά», ή δεν γίνονται καθόλου … και σήμερα με τα οπτικά ατρακτίδια υψηλής ανάλυσης που επιτρέπουν CAS από μεγάλα ύψη, τα F-15E, F/A-18D Night Hornet, F/A-18F Super Hornet και προ ολίγων ετών F-14A/B/D «Bombcat» που κάνουν CAS/SCAR από ψηλά μεν, αλλά σε αργούς κύκλους επί ώρα, θα κατερρίπτοντο επίσης σε σοβαρό ποσοστό αν ο αντίπαλος είχε αεράμυνα αιχμής. Άρα το ζήτημα είναι «χρειάζεσαι CAS ή όχι; Θα αφήσεις το στρατό σου να αλωθεί από τον εχθρό για να μην έχεις απώλειες σε α/φ;»
    Στο μέτρο λοιπόν που το «σκέτο» Α-10 ήταν απαραίτητο, το Ν/AW A-10 ήταν επίσης απαραίτητο. Στην Ευρώπη στάθμευαν τότε, επόί Ψ.Π., 6 μοίρες μειωμένης σύνθεσης των 18 α/φ στην Ανατολική Αγγλία, σύνολο 108 α/φ. Κάθε μοίρα είχε ανά πάσα στιγμή ένα σμήνος 6 α/φ σε προωθημένη επιχειρησιακή τοποθεσία στη Γερμανία (τέσσερις συνολικά). Τα α/γ αυτά πετούσαν «κάτω από τον καιρό», άρα η χαμηλή νέφωση δεν τα καθήλωνε (η ομίχλη όμως ναι). Στην Κεντρική Ευρώπη με τις ατέλειωτες νύχτες το N/AW ήταν άρα απαραίτητο, αν και η ΕΣΣΔ δεν είχε σπουδαίες ικανότητες νυχτερινού αγώνα. Θα ήταν λογικό ένα στα τρία Α-10 να είναι N/AW.
    Tο κώλυμα δεν ήταν ότι το α/φ δεν ήταν επιβιώσιμο (κανένα α/φ CAS που πραγματικά κάνει ΚΑΤΙ στο πεδίο της μάχης δεν είναι ιδιαίτερα επιβιώσιμο …), αλλά οι ιδεοληψίες της USAF, με την αποθέωση του στρατηγικού βομβαρδισμού (και σε όψιμο στάδιο της αεροπορικής υπεροχής …) και την καταφρόνηση στο CAS. H USAF ήταν και είναι απρόθυμη να εκπληρώσει την πλέον θεμελιώδη υποχρέωση και αποστολή κάθε αεροπορίας, να σώσει τα φίλια στρατεύματα από αφανισμό! Θεωρούσε και θεωρεί ότι αν μια αεροπορική εκστρατεία δεν έχει ως αντικείμενο την ολοκληρωτική εκρίζωση των υποδομών μιας χώρας, είναι «τακτικές πυροβολικού με εναέρια μέσα» (όπως καταφρονετικά αποκαλούσαν τον τιτάνιο αγώνα των γερμανικών Schlachtgruppen στο Ανατολικό Μέτωπο το 1943-45 …. που έσωσε δεκάδες χιλιάδες περικυκλωμένους Γερμανούς … και τον αντίστοιχο των Σοβιετικών με τα IL-2/10 Shturmovik …).
    Επιστρέφοντας στην επιβιωσιμότητα του Α-10, οι Αμερικάνοι είχαν αναπτύξει για το Α-10 τακτικές στη Νέλλις με τα δεκάδες ZSU-23-4 Shilka που είχαν μαζέψει, το Avenger του Α-10Α είχε ούτως ή άλλως μεγαλύτερο βεληνεκές (όχι ότι είναι έξυπνη ιδέα η μονομαχία πυροβόλων …), αλλά το μεγάλο πρόβλημα ήταν τα OSA. Για το λόγο αυτό αναπτύχθηκαν εξαιρετικά εξεζητημένες τακτικές συνδυασμένων όπλων με το Στρατό και τα OH-58 και προπάντων AH-1S του το φθινόπωρο του 1977 (Joint Attack Weapons Systems I, Fort Benning, Ga. & Joint Attack Weapons Systems II, Fort Hunter Liggett, Ca.). Ιδίως στην πιο «ώριμη» δεύτερη επιχειρησιακή δοκιμή (JAWS II, με τα Α-10 σε πιτσιλωτά κάμο στυλ Μαρσέιγ να χάνονται στο γοητευτικό μεσογειακό τοπίο της Μέσης Καλιφόρνια) τελειοποιήθηκε η τεχνική της ταυτόχρονης προσβολής φαλάγγων από A-10 (κατά τεκμήριο κινούμενο στον άξονα κίνησης της φάλαγγας), πρώτα με Μάβερικ και μετά με το Avenger, και ταυτόχρονα από Κόμπρα κινούμενα κάθετα στον άξονα κίνησης της φάλαγγας, που θα έπλητταν με TOW κατά προτεραιότητα τα OSA (τα πρώιμα τηλεοπτικά Μάβερικ, ακόμη και τα scene mag -B, δεν επέτρεπαν την εξάντληση των κινηματικών επιδόσεων – 40 χλμ από 40.000 πόδια με 1,2 Μαχ, καμιά σχέση με Α-10 βέβαια – του βλήματος, και δεν υπήρχε κανένα εχέγγυο ότι θα μπορέσουν να πλήξουν το OSA πριν το OSA πλήξει το Α-10, αν και βέβαια το Μάβερικ ήταν fire & forget, με προηγούμενη όμως όχι σύντομη φάση lock-on-before-launch που εξέθετε το φορέα σε απειλές). Η τελική απάντηση στα παραπάνω προβλήματα ήταν το ατυχήσαν Hughes WASP και το εκπληκτικό MBDA Brimstone, αλλά και σήμερα ποιος άραγε έχει αρκετά για να τα χρησιμοποιήσει σε μαζική κλίμακα, με κίνδυνο να αναλωθούν για φορτηγά … Αλλά τότε απείχαν πολύ, ακόμη και το IIR Maverick μετά το 1984 έφθασε στην Ευρώπη.
    Φυσικά όμως και οι άλλοι δεν είχαν κάτι καλύτερο, το SA-15 (Tor M1) εισήλθε το 1991 σε υπηρεσία, το SA-19 (2K22 Tunguska) το 1990 (μια σειρά προπαραγωγής το 1984, αλλά περιορίσθηκε σε επιχειρησιακές δοκιμές). Η κρατήσασα λοιπόν προς το τέλος του Ψυχρού Πολέμου πεποίθηση της USAF – βλ. και άρθρο ΦΓΚ στην Π Οκτ 1989 για το Α-16 – ότι χαμηλά και αργά δεν επιβιώνει τίποτε, δεν ίσχυε το 1989 περισσότερο από ότι το 1977, και το ζήτημα ήταν μάλλον πράγματι η προσπάθεια της Αεροπορίας να εκφύγει των υποχρεώσεων της προς το Στρατό και να γυρίσει στα υπερηχητικά (μελέτη του Πενταγώνου, απόρρητη ως προς τις αιτιολογίες, έδινε στα Α-10Α σκορ 7 άρματα ανά έξοδο, στα F-4E/A-7D/F-16A μόλις 2,4 άρματα ανά έξοδο, βλ. και άρθρο Κ. Μπενέτου σε «Π» έκτακτο τεύχος «Άμυνα», Οκτ. 1984), δεδομένου ότι όταν κινδυνεύεις με άλωση οι απώλειες είναι αποδεκτές (δεν μιλάμε για Desert Storm και «παιδιά, δεν υπάρχει τίποτε εκεί κάτω που να αξίζει να μη ξαναδείτε τη μανούλα σας!» …). Εξάλλου, η ιδέα ότι το CAS/BAI θα γίνεται από ψηλά, έστω νύχτα με παθητικά μέσα, δεν φαινόταν βάσιμη δεδομένης της πυκνότητας των κινητών σοβιετικών SAM στην Κεντρική Ευρώπη. Ίσως τα αποτελέσματα της Mole Cricket 19 στο Λίβανο, και η απροσδόκητη βαφή όλων των F-4 & A-7 σε γκρι κάμο αντί του charcoal lizard-Europe I από το 1986 και μετά, να έδινε την εντύπωση αλλαγής δόγματος (από χαμηλά σε ψηλά), αλλά μάλλον απηχούσε την (υπαρκτή) απώλεια της πλήρους αεροπορικής υπεροχής του ΝΑΤΟ στη Μεσευρώπη από το 1983 και μετά, με την έλευση του MiG-29 (240 σοβιετικά μόνο στη ΛΓΔ, συν 24 της ΛΓΔ αργότερα, συν οι σοβιετικές μονάδες σε Τσεχοσλοβακία και Ουγγαρία, συν τα τοπικά -29, υπόψιν ότι τα F-16A/C της USAFE δεν έφεραν ούτε ΑΙΜ-7Μ ούτε ΑΙΜ-120Α βέβαια ακόμη, μόνο τα ΑΙΜ-9L, το ίδιο και τα γερμανικά Φάντομ, μόνο τα 72 F-15C του Bitburg και τα 24 όμοια του Soesterberg στην Ολλανδία, μαζί με τα 24 F-4M της RAF στη Βόρειο Γερμανία (19 & 92 Sq.) ήταν παντός καιρού και look-down/shoot-down από ΝΑΤΟϊκής πλευράς στο Κεντρικό Μέτωπο.
    Το ότι η μεταφορά του αγώνα «ψηλά» (προς ξεφόρτωμα του Α-10) ήταν προοπτική απολύτως ανεδαφική ΚΑΙ από άποψη επιβιωσιμότητας (γιατί από άποψη απόδοσης στον αντιαρματικό αγώνα παραβιάζουμε ανοικτές θύρες) καταδεικνύεται και από τα εξής:
    Στο Ιράκ το 1991, χρειάστηκαν τα μισά F-4G και τα μισά EF-111A της USAF, μαζί με τα Tornado της RAF που εξαπέλυαν μαζικά ALARM και με πάρα πολλές δεκάδες F/A-18A/C, A-6E & A-7E Ναυτικού και Πεζοναυτών, που (σε αντίθεση με τον «επίμονο θηρευτή» F-4G) εξαπέλυαν μαζικά HARM κατά εκατοντάδες, συνοδευόμενα από ΕΑ-6Β, για να επιτευχθεί καταστολή αεράμυνας του Ιράκ (και όχι πλήρης, τα άγνωστα στις βιβλιοθήκες απειλών συστήματα, π.χ. Roland, δεν κατεστάλησαν, και έφαγαν ουκ ολίγα καθαρόαιμα, όπως Α-6Ε TRAM στα 100 πόδια …). Στην Ευρώπη, με τα χιλιάδες κινητά SA-4/6/8 και τόσα άλλα (μεταξύ αυτών από το 1980 το άγνωστο στη Δύση SA-11 Gadfly = Buk M1!), ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ θα έκαναν τα 12 EF-111A από το Upper Heyford και τα 36 F-4G (hunters) με ΗΑRΜ + 36 F-16C Block 30 (killers) με Shrike και βόμβες; Θα πρόφθαιναν να έρθουν όλες οι δυνάμεις F-4G/EF-111A από ΗΠΑ; Και όλα αυτά (μεταφορά του αγώνα ψηλά) από το φόβο του απολύτως οικείου από το Γιομ Κιππούρ και τα λάφυρα της Νέλλις Shilka; Διότι, όπως δείξαμε, άλλο φοβερό και τρομερό SPAAG της ΕΣΣΔ δεν υπήρχε σε υπηρεσία (σε μονάδες, οχι σε δοκιμές) ως το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

    Κλείνω με το εξής: Άδικος ο κόπος όλων μας για το παίγνιο. Με την ένωση των Γερμανιών, βρέθηκαν τα, ούτως ειπείν, Armagedon Blueprints. Η επίθεση του ΣτΒ θα άρχιζε (όπως η κοινή λογική επιβάλλει και ο αέιμνηστος Gunston πίστευε) με μια βροχή πυρηνικών πυραύλων μέσου και μικρού βεληνεκούς στα αεροδρόμια του ΝΑΤΟ στη Γερμανία και αλλού στην Ευρώπη. Τα περίφημα αεροσκάφη, οι τακτικές, τα LANTIRN, AN/ARN-101 κλπ κλπ δεν θα έβλεπαν δράση ποτέ. Το ΣτΒ ήταν σε διαρκή ετοιμότητα (με σοβαρό κόστος εις βάρος της εκπαίδευσης): Την 3.10.1990 οι νέοι διοικητές που έστειλε η Luftwaffe στις μονάδες της LSK/LV der NVA έμειναν με ανοικτό το στόμα βλέποντας ΟΛΑ τα α/φ της κάθε πτέρυγας εντός των shelters πλήρη καυσίμων, πάνοπλα (και με όπλα αέρος άερος, και αέρος-εδάφους!), και συνδεδεμένα με γεννήτριες κλπ. Σε ειδικά μπούνκερς βρέθηκαν τυπωμένα βουνά κατοχικού νομίσματος που θα έθετε η νικήτρια δύναμη σε κυκλοφορία στην υπό κατοχή Δ. Γερμανία, καθώς και παράσημα για όλους τους άνδρες της πρώτης μεραρχίας που θα περνούσε το Ρήνο (=θα έμπαινε στην Ολλανδία). Είναι φανερό ότι, ενόψει αυτών, τα μόνα όπλα του ΝΑΤΟ με αποτρεπτικό αποτέλεσμα ήταν τα F-111E/F σε Upper Heyford/Lakenheath με τις Β61, οι BGM-109 σε Αγγλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Ιταλία, Γερμανία, και φυσικά οι Pershing II στη Neu-Ulm της Βαυαρίας. Γι’ αυτό φυσικά και οι βάσεις τους ήταν υπό διαρκή αποκλεισμό από καθιστικές διαμαρτυρίες του «ειρηνιστικού κινήματος» (το απόλυτο στρατηγικό όπλο του ΣτΒ), για να αποτραπεί η διασπορά των εκτοξευτών στα δάση και να εξουδετερωθούν με πυρηνικά όπλα ως sitting ducks στους όρχους των μονάδων τους (μαζί με τους, κατά Λένιν, «χρήσιμους ηλίθιους» των ανθρωπίνων αλυσίδων …). Και βέβαια οι πυρηνικές οβίδες για τα Μ109, τα Lance ΗΠΑ και Αγγλίας, και οι πολυάριθμες πυρηνικές νάρκες σε κρίσιμα περάσματα, γέφυρες κλπ.

  5. «Το σύστημα Head-Up Display αναβαθμίστηκε ενώ προστέθηκε ένα νέο σύστημα FLIR καθώς και τηλεοπτικό σύστημα χαμηλού επιπέδου φωτισμού (LLLTV), αποστασιόμετρο λέιζερ, ραντάρ αποφυγής αναγλύφου, αδρανειακό σύστημα πλοήγησης, υψομετρητή ραντάρ και ηλεκτρονική κινούμενη απεικόνιση χαρτών.»

    Δηλαδή αυτά που μάλλον έπρεπε να είχε εξαρχής…κρίμα πάντως, δεν είναι λίγο να υπάρχει διαθέσιμη ΕΑΥ στις ώρες που ο αντίπαλος υπολειτουργεί. Δουλειά κι αυτή πάντως, υποστήριξη στρατευμάτων σε συνθήκες IFR, για λίγους!

    • Το αρχικό ήταν τραγικό, εκτός από INS και συστήματος προβολής κινούμενου χάρτη (που είχε ο προκάτοχός του, το Κορσαίρ!) στερείτο ακόμη και αυτόματου πιλότου, δεν μπορούσες να αφήσεις το στικ για ένα λεπτό για να ουρήσεις σε έναν ουροσυλλέκτη (ή για να δεις με μια σχετική άνεση το χάρτη στα γόνατα ….). Οι τύποι με τα Α-10Α στη Δ. Γερμανία ήταν larger than life φιγούρες, δούλευαν στικ και χάρτη στο γόνατο στα 200 πόδια, και είχαν μάθει να πλοηγούνται με δάση, κάστρα, μονοπάτια, συστάδες δέντρων, ξέφωτα, καμπαναριά χωριών κλπ («αν το καμπαναριό είναι κρεμμυδόσχημο, είμαστε στο … -burg, αν είναι οξυκόρυφο είμαστε στο …-hausen» …). Τις μέρες που δεν είχαν πτητικό έργο, τους πήγαιναν με Χιούι μέχρι τα σύνορα για να σχηματίσουν εικόνα και από κοντά (από την προοπτική του εδάφους) και να γνωρίζουν κάθε δυνατότητα κίνησης και απόκρυψης αρμάτων στον τομέα τους. Κάποτε έφταναν τόσο κοντά που οι άνδρες της Στάζι από την άλλη πλευρά του σύρματος φιλοτεχνούσαν τα φωτογραφικά πορτραίτα τους για τα πλούσια άλμπουμ που τηρούσαν … Εννοείται ότι δεν έφεραν επιράμματα με ονόματα ή διακριτικά σε αυτές τις επισκέψεις για να αποφευχθούν τα χειρότερα ….

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here