22.7 C
Athens
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου, 2020
- Advertisement -

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα όρια της εξωτερικής πολιτικής της

- Advertisement -

Γράφει ο Ηρακλής Μαρδύρης

Η ύπαρξη ενός Ευρωπαϊκού αμυντικού προϋπολογισμού, ακόμα και αν αυτός είναι τεράστιος και δεν έχει όρια, μάλλον θα ωφελήσει μόνο τους εργολάβους, αν δεν συνδυαστεί με μια κοινή εξωτερική πολιτική. Η πρόσφατη κρίση που δημιούργησε η Τουρκία στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο κατέδειξε πόσο μακριά κείτεται μια τέτοια κοινή πολιτική και για αυτό ευθύνες δεν φέρει μόνο η Γερμανία και η Γαλλία, όσο και όλοι εμείς οι Ευρωπαίοι πολίτες.   
Η κάθε ευρωπαϊκή χώρα έχει την δική της εξωτερική πολιτική, που είναι αποτέλεσμα των συμφερόντων της, εμπορικών δεσμών, ενεργειακών εξαρτήσεων, κουλτούρας, ιστορικών εχθροτήτων και πολέμων. 
Βασισμένη σε αυτές τις παραμέτρους είναι και η εξωτερική πολιτική της ΕΕ, που υπάρχει (τουλάχιστον στη θεωρία), αλλά εκ του αποτελέσματος είναι ακόμα μακριά από αυτό που φιλοδοξεί να γίνει.
Η πολιτική της ΕΕ χαρακτηρίζεται από αγκυλώσεις, δυσκαμψίες και καθυστερήσεις στη λήψη αποφάσεων. Ο κύριος λόγος είναι η αρχή της ομοφωνίας. Το βέτο ή έστω η απειλή βέτο από μία μόνο από τις 27 χώρες είναι αρκετό ώστε να κάνει σχεδόν αδύνατη τη λήψη δύσκολων αποφάσεων. Κάθε χρόνο παρατηρούμε πολλά παραδείγματα αποτυχημένων πρωτοβουλιών της Ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής.  
Έχουν υπάρξει και θα συνεχίσουν να υπάρχουν πολλές προσπάθειες για να αλλάξει αυτό, αλλά ακόμα δεν έχει γίνει κάποια σημαντική πρόοδος.  Ο λόγος είναι ότι φυσικά χρειάζεται ομοφωνία για να καταργηθεί η αρχή της ομοφωνίας! Τόσο τα εθνικά συμφέροντα, που μπορεί να είναι αντιμαχόμενα με άλλων κρατών μελών της ένωσης, όσο και η έννοια της πολιτιστικής και εθνικής ανεξαρτησίας αποτελούν τροχοπέδη. 
Ένα παράδειγμα είναι η Ανατολική Μεσόγειος. Οι ενέργειες της Τουρκίας ενάντια στα Ελληνικά και Κυπριακά συμφέροντα θα έπρεπε να είχαν ως λογικό επακόλουθο τη λήψη κάποιας μορφής μέτρων από την ΕΕ εναντίων της. Η Τουρκία παραβιάζει συστηματικά τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και της Κύπρου και οι φιλικές παρακλήσεις της ΕΕ αγνοήθηκαν επιδεικτικά. 
Σε αυτή την περίπτωση, η Γερμανία, μία από τις χώρες που κατά ειρωνικό τρόπο είναι κατά της αρχής της ομοφωνίας, είναι και μία από τις χώρες που μπλοκάρουν τις κυρώσεις! Ένας από τους λόγους είναι ότι πολλοί πολίτες της είναι τουρκικής καταγωγής και το Βερολίνο δεν θέλει να τους δυσαρεστήσει.
Ταυτόχρονα όμως η Γερμανία έχει την προεδρία της ΕΕ, οπότε το δίλημμα και το πρόβλημα γίνεται μεγαλύτερο. Ειδικά σε αυτούς τους έξι μήνες, η προεδρεύουσα χώρα θα πρέπει να βάζει στην άκρη τα εθνικά συμφέροντα προς όφελος των ευρωπαϊκών, ώστε να προοδεύσει η ΕΕ ως σύνολο. Εξ΄ άλλου η ισχυρότερη εξωτερική πολιτική της ΕΕ είναι από τις δηλωμένες προτεραιότητες της Γερμανικής προεδρίας. Ένα είναι σίγουρο, ότι η Γερμανία, λόγο της ιστορίας της, επιδιώκει μια εξωτερική πολιτική βασισμένη στον διάλογο, την κατανόηση και στην αποφυγή οποιαδήποτε κλιμάκωσης και σύγκρουσης. Σε άλλες κουλτούρες όμως μια τέτοια πολιτική εκλαμβάνεται ως αδυναμία. 
Οι Τουρκικές ενέργειες είναι ένα τεστ. Μπορεί η ΕΕ να λειτουργήσει με την αρχή της ομοφωνίας; μπορεί να αποχωριστεί την αρχή της ομοφωνίας; Μπορεί μια χώρα, η Γερμανία στο παράδειγμα μας, να φύγει από την εθνική προσήλωση και να δράσει προς το Ευρωπαϊκό συμφέρον; Είναι διατεθειμένη να αφήσει τις αρχές της στην εξωτερική πολιτική και να συγκρουστεί; Είναι διατεθειμένη να διαταράξει τις διμερείς της σχέσεις με μια άλλη χώρα ώστε να ενδυναμώσει τη θέση της ΕΕ στη διεθνή σκακιέρα, στο σύνολο; 
Και αν για τον Έλληνα αναγνώστη, που είναι το θύμα των Τουρκικών ενεργειών, η απάντηση στο δίλημμα της Γερμανίας είναι ξεκάθαρη, για να μην είμαστε υποκριτές θα έπρεπε να βάλουμε την Ελλάδα στη θέση της Γερμανίας. Τι κάνουμε εμείς ή τι θα κάνουμε όταν το δίλημμα χτυπήσει τη δική μας πόρτα; Γιατί η θέση μας τώρα με την Τουρκία είναι αυτονόητη, αλλά όταν οι Εσθονοί δέχτηκαν μια διαδικτυακή επίθεση άνευ ιστορικού προηγουμένου από τη Ρωσία ή όταν η Ρωσία κατέλαβε την Κριμαία, ήταν πιο σημαντική η κοινή εξωτερική πολιτική ή τα ροδάκινα που κάναμε εξαγωγή στη Ρωσία;
Αυτή την εποχή διαπραγματευόμαστε μια συμφωνία με τη Μ. Βρετανία. Τι θα είναι πιο σημαντικό για την Ελλάδα, κάποιες διευκολύνσεις για τους Έλληνες φοιτητές και μερικοί επιπλέον Βρετανοί τουρίστες ή τα συμφέροντα των Δανών και Ιρλανδών ψαράδων; 
Θα υποστηρίξουμε τους Γάλλους στο Μάλι (που πολεμάνε), τους Ισπανούς στο Γιβραλτάρ, τους Φινλανδούς και τους Σουηδούς στην αρκτική ή θέλουμε κοινή ευρωπαϊκή πολιτική a la carte; 
Τώρα η ΕΕ είναι ένας εύκολος και πλούσιος στόχος. Οι ανταγωνιστές της αρκεί να βρουν ένα μόνο κράτος μέλος διαθέσιμο/ευκολόπιστο για να την μπλοκάρουν, και να εκμεταλλευθούν κάθε ευκαιρία, χωρίς μάλιστα τον φόβο αντιποίνων. Αρκεί για τον κάθε Τραμπ, Σι Τσινπίνγκ, Πούτιν, Ερντογάν, να βρει έναν μόνο χρήσιμο ηλίθιο για να βγάλει την ΕΕ εκτός παιχνιδιού. Αν θέλουμε να έχουμε λόγο στον μελλοντικό κόσμο και να ζήσουμε με την ελευθερία για την οποία πολέμησαν οι προγονοί μας στους πιο σκληρούς και αιματηρούς πολέμους της ιστορίας, τότε θα πρέπει να λάβουμε κάποιες σημαντικές αποφάσεις. Τίποτα δεν είναι δεδομένο και τίποτα δεν χαρίζεται. Όσο και να διαμαρτυρόμαστε, με τις ελλείψεις της και τις αδυναμίες της, η ΕΕ είναι ο φάρος της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον πλανήτη. Μπορεί κάποιοι να ελκύονται από ισχυρές προσωπικότητες όπως ο Πούτιν, αλλά ελάχιστοι (φανατισμένοι) θα προτιμούσαν να ζήσουν σε ολιγαρχικά και αυταρχικά καθεστώτα όπως της Ρωσίας ή της Κίνας. 
Η αρχή της ομοφωνίας υπάρχει για ένα λόγο. Όχι για να δένει τα χέρια της ΕΕ, αλλά για να μην υπάρχει ηγεμονία των μεγάλων στους μικρούς. Αντιστρόφως, δεν υπάρχει για να εκβιάζουν οι μικροί τους μεγάλους. Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες πρέπει να δείξουν ωριμότητα και να αποδείξουν ότι μπορούν να συνεργάζονται αρμονικά και αποδοτικά προς το κοινό καλό, διαφορετικά η κατάργηση της αρχής της ομοφωνίας θα γίνει επιτακτική και θα φανεί ως ένα αναγκαίο κακό προς την πρόοδο. Για να επιτευχθεί αυτό θα πρέπει και οι πολίτες να στέκονται στο ύψος των περιστάσεων, να γνωρίζουν τουλάχιστον που βρίσκονται στον χάρτη οι άλλες χώρες και τι προβλήματα αντιμετωπίζουν. Να θεωρείται αυτονόητο ότι οι φίλοι μας είναι οι εταίροι μας, και πρέπει να τους βοηθάμε, για να θεωρείται αυτονόητο ότι και αυτοί πρέπει να μας βοηθάνε. 

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στο ptisidiastima.com εκφράζουν απαραίτητα τους συντάκτες τους κι όχι υποχρεωτικά την ιστοσελίδα. Ο ιστότοπος δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συντακτών της και των άρθρων τους. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση των άρθρων μας χωρίς γραπτή έγκριση, αλλιώς το ptisidiastima.com θα λάβει όλα τα απαραίτητα νομικά μέτρα. Τα σχόλια των άρθρων που ακολουθούν, δεν εκφράζουν την ιστοσελίδα, παρά μόνο αυτούς τους ίδιους τους σχολιαστές. Η αρχισυνταξία έχει το δικαίωμα να λογοκρίνει σχόλιο ή να απαγορεύσει την δημοσίευσή του.

- Advertisement -
- Advertisement -
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments
evaggelos
Trusted Member
evaggelos (@evaggelos)
2 months ago

ειναι λογικο κι επομενο τα κρατη να εχουν δικη τους εξωτερικη πολιτικη καθως κ δικα τους προβληματα η ευρωπη δεν ειναι ενα κρατος δεν ειναι αμερικη κ κινα κ ρωσια κ δεν προκειται ποτε να γινει ολο αυτο ειναι ενα ουτοπικο ζητημα, ποτε ιστορικα η γερμανια δεν ειχε κοινα συμφερωντα οχι μονο με εμας αλλα κ με ιταλους αυστριακους γαλλους,αυτο που δεν γινεται αντιληπτο ειναι οτι ειμαστε διαφορετικοι πολιτισμοι.Τα ιδια ισχυουν κ στην αμυνα οσο κ να θελουν η ντασω ειναι η ντασω η ναβαλ ειναι γαλλικη ετερεια η hw ειναι γερμανικη η φικαντιερι ιταλικη κ η αποτυχια φανηκε κ απο το γιουροφαιτερ κ απο τα αλλα κοινα προγραμματα δεν εχουμε τιποτε κοινο ουτε ενιαια εξ.πολιτικη ουτε αμυνα ουτε φυσικα οικονομια.

rooster
Active Member
rooster (@rooster)
2 months ago
Reply to  evaggelos

Σε αντίθεση όμως με τα παραδείγματα που αναφέρεις, η Airbus είναι επιτυχημένη ευρωπαϊκή εταιρία, οπότε τα κράτη μπορεί να έχουν και κοινά συμφέροντα και κοινά προβλήματα, επίσης για την Γερμανία που λες πως δεν είχε ποτέ κοινά συμφέροντα με άλλες χώρες, την εποχή των σοβιετικών με ποιους είχε κοινά συμφέροντα η Γερμανία;

evaggelos
Trusted Member
evaggelos (@evaggelos)
2 months ago
Reply to  rooster

η airbus ειναι πετυχημενη κ ειναι το μοναδικο που εχει πετυχει,την εποχη των σοβιετικων η γερμανια ηταν χωρισμενη στα δυο με την ανατολικη στη σοβιετια κ την δυτικη στην αμερικη

rooster
Active Member
rooster (@rooster)
2 months ago
Reply to  evaggelos

Η ανατολική ήταν προτεκτοράτο, η δυτική ελεύθερη χώρα…

KonstantinosKaperonis
Active Member
KonstantinosKaperonis (@konstantinoskaperonis)
2 months ago

Για να γίνουμε USA, έχουμε πολύ δρόμο ακόμη.. Η Ευρώπη είναι ένα πολύ μεγάλο μωσαϊκό και τρομερά δύσκολο να υπάρχει σύμπνοια απόψεων και ταύτιση συμφερόντων. Θα ήταν σχεδόν αναρχικό ή το αντίθετο, απολυταρχικό να μπορεί η ΕΕ να καθορίζει 100% τις αμυντικές ανάγκες και δαπάνες των μελών αλλά όχι ξεχωριστά, μα σαν σύνολο. Πολύ μεγάλη κουβέντα και σε άλλη βάση εντελώς. Την καλησπέρα μου

Scalp_eg
Trusted Member
Scalp_eg (@scalp_eg)
2 months ago

Μπορεί να σας τα “χώνουμε” το τελευταίο διάστημα κυρίως για τα πολλά άρθα προτίμησης στις MMCS αλλά το σημερινό άρθρο είναι απλά εξαίρετο.
Μπράβο.

Serafino
Serafino (@serafino)
2 months ago

Η Ελλάδα λόγω της γεωγραφικής της θέσης, έχει την ατυχία να αποτελεί τον κυματοθραύστη διαφορετικών πολιτισμών, που ενώ θαυμάζουν και επιθυμουν τον πλούτο της δύσης, συγχρόνως την θεωρούν διεφθαρμένη και εργάζονται για την μετατροπή της σε κάτι που ταιριάζει στα μέτρα τους.
Όμως αυτή η γεωγραφική θέση δίνει στην Ελλάδα την ευκαιρία να αποτελέσει τον σημαντικότερο κρίκο στην αλυσίδα της Ευρώπης, τον κρίκο που την προστατεύει από την αλλοτρίωση της σε κάτι διαφορετικό. Η Ελλάδα προστατεύοντας τον εαυτό της και εξασφαλίζοντας την συνέχεια της στην ιστορία, μπορεί συγχρόνως να λάβει την απόλυτη στήριξή της δύσης, οικονομικά και στρατιωτικά. Αρκεί να παίξει αποφασιστικά και με επιτυχία αυτό τον ρόλο.
Κάποιος θα αναρρωτηθεί αν ένας τέτοιος ρόλος είναι ηθικός και αν ταιριάζει στην Ελλάδα, να καταντήσει δηλαδή ο συνοριοφύλακας της Ευρώπης. Η απάντηση είναι απλή, δυστυχώς δεν επιλέγουμε τον ρόλο μας, μας επιβάλλεται εκ των πραγμάτων. Εκτός αν θεωρείται επιλογή αυτός ο τραγέλαφος του 2015, με τους μετανάστες να λιάζονται στην Ομόνοια αρχικά και στη συνέχεια να εξαφανίζονται ως δια μαγείας στην Ευρώπη, επιλογή που ενθάρυνε τις μεταναστευτικές ροές και μας απαξίωσε στα μάτια της υπόλοιπης Ευρώπης, με τελικό αποτέλεσμα να κλείσουν τα σύνορα τους, να φτάσουμε να δεχόμαστε χρήματα για να διαχειριστούμε το πρόβλημα στο έδαφος μας μέσω ΜΚΟ, ενώ η Τουρκία ως μοναδικός ρυθμιστής των ροών, να λαμβάνει τεράστια ποσά απευθείας και να αγοράζει με αυτά, όπλα εναντίον μας.
Παίζοντας αυτό τον ρόλο, αυξάνουμε κατακόρυφα την γεωπολιτική μας ισχυ και συγχρόνως μειώνουμε την ισχύ της Τουρκίας, μπορούμε να απαιτούμε ευρωπαική συνδρομή στα συνοριακά μας προβλήματα και να πείθουμε και τον πιό δύσπιστο για το ζωτικό για εμάς, αλλά και για αυτούς τελικά αξίωμα, ότι τα σύνορα της Ελλάδας και τα ενεργειακά αποθέματά της, αξίζουν την προστασία όλης της Ευρώπης.
Μέχρι η Ε.Ε να μετατραπεί σε κάτι διαφορετικό, με συνοχή και κοινές πολιτικές σε πολυσύνθετα θέματα όπως αυτά της εξωτερικής πολιτικής θα περάσουν αρκετά ακόμη χρόνια. Προς το παρόν θα πρέπει να αρκεστουμε στο σημαντικό γεγονός ότι όλο και πιο συχνά αναφέρεται από αξιωματούχους της Ε.Ε, αλλά και κυβερνήσεων χωρών, ότι τα σύνορα της Ελλάδας είναι και της Ευρώπης. Για κάποιους μοιάζει λίγο και ανούσιο όμως είναι ένα νέο ξεκίνημα στον τρόπο που αντιλαμβάνεται η Ευρώπη την αξία της Ελλάδας ως τον προστάτη της από τις μεταναστευτικές ροές.Αν καταφέρουμε να τους πείσουμε με την αξιοπιστία μας ότι εξαρτουνται από εμάς, οι αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής που μας αφορούν θα είναι ευκολότερες και ευνοϊκότερες.

Last edited 2 months ago by refugiahurley21
Voiceofreason
Member
Voiceofreason (@voiceofreason)
2 months ago

Καλησπέρα φίλε Ηρακλή.
Σε γενικές γραμμές ασπάζομαι τις απόψεις σου, αλλά υπάρχουν κάποια σημεία στα οποία διαφωνώ.
Οι ευρωπαίοι πολίτες δεν ευθύνονται για το εάν υπάρχει εννιαία εξωτερική πολιτική, διότι ποτέ δε ρωτήθηκαν εάν συμφωνούν σε μία τέτοιου είδους ένωση. Τη μοναδική φορά που προσπάθησε η ΕΕ να τους ρωτήσει – για το Ευρωσύνταγμα – μετά τα πρώτα αρνητικά αποτελέσματα, ακολούθησαν την πεπατημένη και εγκρίθηκε μέσω των κυβερνήσεων.
Η ΕΕ ξεκίνησε ως ΕΟΚ με απώτερο σκοπό να βρίσκονται στην ίδια οικογένεια οι δύο χώρες – Γερμανία και Γαλλία- οι οποίες είχαν πάντα προστριβές. Έπειτα μετετράπηκε σε ΕΕ και μετά από πολλές διευρύνσεις καταλήξαμε στην ΕΕ των 28 και μετά την αποχώρηση της Βρετανίας στην ΕΕ των 27. Ξεκίνησε ως οικονομική ένωση και η αποκορύφωσή της ήταν η δημιουργία του Ευρώ. Από τις 28 μόνο οι 19 το υιοθέτησαν και από αυτές – ανάμεσα και εμείς – πολλές δεν έπρεπε να βρίσκονται στη ζώνη του Ευρώ λόγω του ότι δεν πληρούσαν τις προυποθέσεις ένταξης. Το πόσο ¨καλά¨ σχεδιάσθηκε η δημιουργία του νέου νομίσματος φάνηκε στην κρίση του 2008, όταν χωρίς μηχανισμούς υποστήριξης και καμίας πρόβλεψης για το πώς αντιμετωπίζουμε μία κρίση κατέληξαν Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία και Ιρλανδία να υπακούν σε ένα εξοντωτικό γερμανικό οικονομικό σχέδιο με τη σφραγίδα Σόιμπλε και Μέρκελ όταν όλη η υφήλιος τους έδειχνε ότι ήταν η λάθος συνταγή. Το αποτέλεσμα γνωστό, η οικονομική εξαθλίωση των χωρών αυτών οι οποίες μαζί με άλλες ευρωπαικές χώρες γύρισαν την πλάτη στη Γερμανία.
Βέβαια ποτέ δεν προσπάθησαν και ούτε θα ξαναπροσπαθήσουν να φέρουν κάτι ανάλογο στην κρίση των ευρωπαίων πολιτών, ειδικά μετά το δικό μας δημοψήφισμα του 2015 και της Βρετανίας για το Brexit.
Άρα μιλάμε για μια ΕΕ που δε λαμβάνει υπόψη της τις επιθυμίες των πολιτών της και γι’ αυτό οι πολίτες της δε φέρουν καμία ευθύνη. Το παιχνίδι παίζεται σε πιο υψηλό επίπεδο.
Μία άλλη παράμετρος είναι ότι η ΕΕ είναι μία ¨συνισταμένη οντότητα¨ 27 διαφορετικών οντοτήτων και όχι μία. Η ΕΕ αποτελείται από χώρες με μεγάλη ιστορία, και είναι δύσκολο για κάποιους να πετάξουν την εθνική τους ταυτότητα για να βρεθούν κάτω από την σημαία της ΕΕ. Αυτό φοβάται η ΕΕ – την άρνηση- και δε διεξάγει κανένα δημοψήφισμα για το οτιδήποτε γιατί ξέρει εκ των προτέρω το αποτέλεσμα. Έτσι καταλήγουμε πάντα η όποια καινούργια ενοποίηση να αποφασίζεται πολιτικά από τις κυβερνήσεις και συγκεκριμένα από τη Γερμανία και τη Γαλλία και οι υπόλοιποι να ακολουθούν. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση της Μέρκελ ¨όταν συμφωνούν Γερμανία και Γαλλία τα προβλήματα λύνονται¨.
Άρα το όποιο δικαίωμα βέτο που αναφέρεις – δε θυμάμαι να έχει πολυχρησιμοποιηθεί- είναι στην ουσία ανενεργό. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα για τον προυπολογισμό για τον covid, όπου οι Βόρειοι επέμεναν οι επιδοτήσεις να πέσουν κάτω από τα 500 δις και οι Μακρόν, Κόντε και Σάντσεθ είπαν ότι αυτό είναι ένα σοβαρό θέμα και θα βάλουμε βέτο. Όσο το είδες εσύ άλλο τόσο το είδα και γω. Όπως και ότι εμείς τα Σκόπια μπορούμε να τα βάλουμε 27 φορές βέτο μέχρι την ένταξή τους στην ΕΕ αν το δεις να γράψεις άρθρο. Ο λόγος το κουμάντο το κάνει η Γερμανία συμφωνεί έπειτα με τη Γαλλία και ακολουθούν όλοι οι άλλοι σαν τα ¨πρόβατα¨ γιατί τους έχουνε οικονομικά δεσμευμένους. Τόσο απλά. Και επειδή ανέφερες πολύ σωστά και τον εγκεκριμένο προυπολογισμό, θα δούμε τί έδωσε η κάθε χώρα ως αντάλλαγμα. Και εάν προσθέσουμε τη μεγάλη παρέμβαση της Γερμανίας στην επίλυση του Σκοπιανού και την παρέμβασή της από τις αρχές του Ιουλίου για να κάτσουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους Τούρκους – που η ΕΕ τους χρειάζεται- θα δούμε για ποια ευρωπαική εξωτερική πολιτική μιλάμε.
Όσο για το εάν εμείς θα τρέχαμε να βοηθήσουμε μία άλλη χώρα. Νομίζω είμαστε η μοναδική χώρα στην ΕΕ που έχει ένα γείτονα που θέλει αλλαγή συνόρων.

rooster
Active Member
rooster (@rooster)
2 months ago

Είναι προς το συμφέρον και των μικρών αλλά και των μεγάλων μελών, η ΕΕ να είναι ισχυρή πολιτικά και να εκπροσωπεί τα συμφέροντά τους (τι είναι καλύτερο για την Γερμανία και τις εταιρίες της, να σταθεί εμπορικά μονή απέναντι στις ΗΠΑ ή μέσω της ΕΕ;). Η κάθε χώρα έχει τα συμφέροντα της αλλά μία διαδικασία πολιτικής ενοποίησης (παράλληλα με την οικονομική) είναι εφικτή και χρειάζεται χρόνο αλλά και τόλμη. Η ανά περίπτωση εφαρμογή της αρχής της ομοφωνίας ως προς την υποχρέωση αμοιβαίας αλληλεγγύης, είναι χαρακτηριστικά του πως οι διαφορές που θα ανακύπτουν πρέπει να λύνονται συμβιβαστικά ”βλέποντας” την μεγάλη εικόνα, πχ άλλη βαρύτητα θα έχουν τα θέματα εθνικής ασφαλείας και άλλη τα εμπορικά. Με τις μικρές μας δυνάμεις πρέπει να υποστηρίζουμε την πολιτική ενοποίηση της ΕΕ.

- Advertisement -

Το Σχόλιο της Ημέρας

Μήπως τελικά είναι άθλια η κατάσταση του τουρκικού ναυτικού; αυτός είναι ο λόγος που ελληνική φρεγάτα “ακουμπά” πλέον το Oruç Reis “ξεδιάντροπα”;

 Τι πάμε και συζητάμε σαββατιάτικα...  έχουμε όμως καλούς λόγους. Πριν λίγες μέρες, κυκλοφόρησε μια φωτογραφία, που δείχνει ξεκάθαρα μια ελληνική φρεγάτα κλάσης S, δίπλα...
- Advertisement -

Το τεύχος μας που κυκλοφορεί

- Advertisement -

Κύριο Άρθρο

Τουρκικά Type 214TN, ο νέος κίνδυνος για το ΠΝ, αν και...

24
 Είναι κοινό μυστικό πως τα ελληνικά υποβρύχια 214ΗΝ είναι αυτή τη στιγμή ο βασικός πονοκέφαλος για το τουρκικό ναυτικό. Όχι πως τα άλλα υποβρύχια...
- Advertisement -
Card image

October 2020

Αγορά 3.99
- Advertisement -
Card image

ΠΤΗΣΗ 2014 November 2014 #342

Αγορά
- Advertisement -
Card image

ΠΤΗΣΗ 2019 Μάιος #396

Αγορά 3.99

Related News

Ανθυποβρυχιακός Πόλεμος – Σόναρ και Ηχοσημαντήρες

Γράφει ο Ηρακλής Μαρδύρης Σε προηγούμενο άρθρο μας είχαμε κάνει μια εισαγωγή στη μοντέρνα χρήση των υποβρυχίων και στον ανθυποβρυχιακό πόλεμο. https://www.ptisidiastima.com/future-asw/ Πριν συνεχίσουμε, θα κάνουμε μια...

Επίθεση στο Ναγκόρνο Καραμπάχ – Όλοι είναι κερδισμένοι (;)

Γράφει ο Ηρακλής ΜαρδύρηςΣε προηγούμενο άρθρο αναφερθήκαμε στις αιτίες που ήταν οι κινητήριες δυνάμεις πίσω από την αναζωπύρωση των συγκρούσεων στον Καύκασο. Μερικές εβδομάδες...

Ανθυποβρυχιακός Πόλεμος – προετοιμασία για το μέλλον

Γράφει ο Ηρακλής Μαρδύρης Η σημασία της θάλασσας για την Ελλάδα είναι κάτι που δεν χωράει πολύ ανάλυση. Κανείς μας δεν μπορεί να φανταστεί την...