13.9 C
Athens
Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου, 2021
- Advertisement -

‘Fox 2 kill!’ Όταν δύο «Fitter» έμπλεξαν με τις λάθος «Γάτες»

- Advertisement -

Σαράντα πέντε δευτερόλεπτα. Τόσο διήρκεσε η εμπλοκή αμερικανικών F-14A και λιβυκών Su-22 πάνω από τον Κόλπο της Σύρτης, από την εκτόξευση του πρώτου πυραύλου αέρος-αέρος από τους Λίβυους μέχρι την κατάρριψη και του δεύτερου Fitter. Οι επικές παρατεταμένες αερομαχίες του πολέμου της Κορέας ακόμη και αυτές στο Βιετνάμ ανήκαν στο παρελθόν. Όχι πως η αερομαχία πάνω από την Σίντρα ήταν λιγότερο επική.
Η πρώτη κατάρριψη για το αμερικανικό Ναυτικό από τον πόλεμο του Βιετνάμ, η πρώτη εναέρια νίκη για το F-14A και η πρώτη εμπλοκή μεταξύ αεροσκαφών με πτέρυγες μεταβλητής γεωμετρίας σημειώθηκε στις 19 Αυγούστου 1981, σε μια αναμέτρηση που έμεινε στην ιστορία ως το περιστατικό του Κόλπου της Σύρτης (Gulf of Sidra Incident). Αντιδρώντας βάσει των ισχυόντων κανόνων εμπλοκής, τα πληρώματα δύο αμερικανικών F-14A της Μοίρας Μαχητικών VF-41 ‘Black Aces’ που είχαν απονηωθεί από το αεροπλανοφόρο USS Nimitz (CVN-68) αναχαίτισαν και κατέρριψαν δύο Su-22M-3K ‘Fitter-H’ της Αεροπορίας του Καντάφι με την υποστήριξη ενός ιπτάμενου ραντάρ E-2C Hawkeye της Μοίρας Έγκαιρης Προειδοποίησης VAW-124 ‘Bear Aces’.
Το συμβάν που προσέλκυσε την παγκόσμια προσοχή δεν ήταν μια απλή αερομαχία. Όταν το 1974 ο Συνταγματάρχης Καντάφι χαρακτήριζε ως «λιβυκά χωρικά ύδατα» την θαλάσσια περιοχή κάτω των γεωγραφικών συντεταγμένων 32° 30΄ κατά παράβαση του Διεθνούς Δικαίου, οι Ηνωμένες Πολιτείες περιορίσθηκαν σε ένα επίσημο διάβημα –το οποίο ο Λίβυος ηγέτης αγνόησε επιδεικτικά. Έξι χρόνια αργότερα, όταν ένα αμερικανικό αναγνωριστικό που πετούσε εντός «λιβυκής περιοχής» δέχθηκε επίθεση, ο Πρόεδρος Κάρτερ διέταξε τον 6ο Στόλο να μείνει μακριά.

Ο Πρόεδρος Ρήγκαν είχε διαφορετική άποψη. Το Ναυτικό πήρε εντολή να πραγματοποιήσει ασκήσεις ελεύθερης ναυσιπλοΐας (Freedom of Navigation) οι οποίες κατέληξαν σε γυμνάσια βολής πυραύλων ανοικτής θάλασσας (Open Ocean Missile Exercise) από τα αεροπλανοφόρα USS Forrestal και USS Nimitz.
Το μήνυμα προς την Τρίπολη δεν μπορούσε να ήταν πιο άμεσο: Οι Ηνωμένες Πολιτείες έπαιρναν πολύ σοβαρά την προβολή ναυτικής ισχύος στα διεθνή ύδατα. Οι δε κανόνες εμπλοκής που είχαν οι Αμερικανοί Διοικητές στην περιοχή καθιστούσαν σαφές ότι θα αντιδρούσαν άμεσα για την προστασία των μέσων τους, χωρίς να περιμένουν έγκριση από προϊσταμένη αρχή. Για τους χειριστές των μαχητικών αυτό σήμαινε «μην ανοίξετε πυρ μέχρι να ανοίξουν πυρ εναντίον σας».
Από την πλευρά της η Λιβύη δεν έδειχνε διατεθειμένη να υποχωρήσει, στέλνοντας καθημερινά πάνω από την Μεσόγειο οπλισμένα Su-22 Fitter και MiG-23MS Flogger, θηριώδη αναχαιτιστικά MiG-25 Foxbat, γαλλικά Mirage F.1 και Mirage 5D κλιμακώνοντας την ένταση. Όταν στις 18 Αυγούστου 1981 ξεκίνησε η άσκηση, λιβυκά MiG-25 επιχείρησαν να προσεγγίσουν τις Ομάδες Μάχης των δύο αεροπλανοφόρων αλλά αναχαιτίσθηκαν από μαχητικά επιφυλακής F-4J Phantom της Μοίρας VF-74 από το USS Forrestal και F-14A των Μοιρών VF-41 και VF-84 που απονηώθηκαν από το USS Nimitz.

Στην προσπάθειά τους να εντοπίσουν την θέση των αμερικανικών αεροπλανοφόρων, οι Λίβυοι έστειλαν 35 ζευγάρια μαχητικών από… κάθε τύπο που διέθετε η Αεροπορία τους. Οι επιθετικοί ελιγμοί μεταξύ λιβυκών μαχητικών και αμερικανικών που προστάτευαν τα πλοία του Στόλου έδωσαν και πήραν, ωστόσο η κατάσταση δεν κατέληξε σε θερμό επεισόδιο. Η δεύτερη ημέρα της άσκησης θα ήταν διαφορετική.
Το πρωί της 19ης Αυγούστου, δύο F-14A Tomcat της VF-41 με χαρακτηριστικά κλήσης ‘Fast Eagle 102’ και ‘Fast Eagle 107’ εκτελούσαν περιπολία μάχης (CAP) ανοικτά των λιβυκών ακτών όταν λίγο πριν την λήξη της, τα πληρώματα των αμερικανικών μαχητικών εντόπισαν στις 07:15 π.μ. στο ραντάρ ένα ζευγάρι λιβυκών Fitter να πλησιάζει γρήγορα. Ο πιλότος του ‘Fast Eagle 107’, Cdr. Larry ‘Music’ Muczynski, περιγράφει τις δραματικές στιγμές που ακολούθησαν.

«Ο Lt. Dave Venlet, χειριστής ραντάρ (RIO) του Cdr. Henry ‘Hank’ Kleemann που πετούσε το ‘Fast Eagle 102’, έπιασε έναν στόχο προερχόμενο από ένα αεροδρόμιο που παρακολουθούσαμε. Λίγο μετά, τον ίδιο στόχο έπιασε και ο δικός μου χειριστής ραντάρ, Lt. Jim Anderson. Έγινε αμέσως αντιληπτό ότι ερχόταν προς τα εμάς διότι κατευθυνόταν καταπάνω μας ανεβαίνοντας στα 20.000 πόδια που ήταν το υψόμετρό μας και επιτάχυναν στους 540 κόμβους…»
«… Ο Αντιπλοίαρχος Kleemann πετούσε Νο 1 και εγώ παραστάτης του στην «ώρα 3», περίπου ένα-δυό μίλια μακριά του, οπότε τον έβλεπα… Καθώς πλησιάζαμε τους Λίβυους ήταν πρόδηλο ότι είχαν καλές οδηγίες από επίγειο ραντάρ αναχαίτισης (GCI) αφού κάθε φορά που πηγαίναμε να τους κόψουμε, έκαναν ελιγμό και εξουδετέρωναν την κίνησή μας…» Ήταν σαφές ότι τα δύο Tomcat δεν θα μπορούσαν να κερδίσουν αρχικό πλεονέκτημα έναντι των Fitter κι έτσι τα αμερικανικά επιτάχυναν στους 500 κόμβους με πλήρη μετάκαυση.

«Όταν ο Αντιπλοίαρχος Kleemann ήταν 1.000 πόδια μπροστά μου και περίπου 500 από πάνω τους, έκλινε αριστερά για να περάσει άνωθεν του σχηματισμού ώστε να μπορέσουμε να τα αναγνωρίσουμε οπτικώς. Εκείνη την στιγμή, η αριστερή πλευρά του προπορευόμενου λιβυκού αεροσκάφους φωτίστηκε από μια μεγάλη φλόγα καθώς πυροδοτήθηκε ο κινητήρας του πυραύλου. Ήμουν από εκείνη την πλευρά και ήταν φανερή η τεράστια πορτοκαλί λάμψη και το ίχνος καπνού που άφησαν το αεροπλάνο περνώντας κάτω από το αεροσκάφος του Αντιπλοιάρχου Kleemann…»
«…Μετά, ακολούθησε μια τροχιά σαν μπανάνα προς το αεροπλάνο μου αλλά έγινε αντιληπτό ότι κανείς μας δεν επρόκειτο να χτυπηθεί από τον πύραυλο κι έτσι δεν μας απασχόλησε». Τα αμερικανικά είχαν δεχθεί επίθεση και αμέσως τα λιβυκά τζετ θεωρήθηκαν «εχθρικά». Τα F-14 μπορούσαν πλέον να εμπλακούν.
Ο Αντιπλοίαρχος Kleemann κατευθύνθηκε αρχικά προς τον αρχηγό του λιβυκού σχηματισμού αλλά όταν είδε το ‘Fast Eagle 107’ να πλησιάζει τον Νο 1 του ζευγαριού, ανέστρεψε κατευθυνόμενος προς τον Νο 2 τον οποίο πλησίασε από πίσω πολύ γρήγορα. Όμως επειδή ήταν νωρίς το πρωί, ο ήλιος ήταν χαμηλά στον ορίζοντα και ο Λίβυος έτυχε να περνά μπροστά από τον ήλιο καθώς έστριβε σκληρά αριστερά.

Ο Cdr. Kleemann περίμενε το Su-22 να φύγει από τον ήλιο και τότε εξαπέλυσε εναντίον του έναν ΑΙΜ-9L από απόσταση ¾ του μιλίου. O ‘Lima’ όρμησε από τον αριστερό φορέα οπλισμού 1Α και μετά αναστρέφοντας 90ο χτύπησε το λιβυκό Fitter στην ουρά. Το αεροπλάνο άρχισε να περιστρέφεται, το αλεξιπροχώριο πετάχτηκε έξω και ο Λίβυος χειριστής εγκατέλειψε όσο μπορούσε πιο γρήγορα.
Μετά τον παραστάτη, ήταν η σειρά του αρχηγού του λιβυκού σχηματισμού να πέσει στα νύχια της «Γάτας» του Αντιπλοιάρχου Muczynski. «Ο αρχηγός τον οποίο κυνηγούσα είχε ολοκληρώσει την ανοδική στροφή του και κατευθυνόταν «καρφί» βόρεια-βορειοδυτικά. Ξεκίνησε μια ελαφρά δεξιά στροφή αλλά πέτυχα μια καλή θέση βολής πίσω του. Όπλισα τον AIM-9L πυροδοτώντας τον επίσης από τον σταθμό 1Α. Ο Sidewinder πήγε κατευθείαν στην «πίπα» του τύπου και ανατίναξε τα πάντα από την ρίζα της πτέρυγας και πίσω, σε μια τεράστια πύρινη μπάλα…»
«… Από την στιγμή που ήμουν μόλις μισό μίλι στην «ώρα 6» του, αυτό που φοβήθηκα περισσότερο ήταν μην καταρριφθώ ο ίδιος από την εισρόφηση συντριμμιών από τους κινητήρες μου. Τράβηξα 6g σχεδόν κάθετα και όταν βγήκα από την πορεία των συντριμμιών γύρισα ανάποδα. Κοίταξα κάτω και είδα από τα φτερά και μπροστά (το αεροπλάνο) να στροβιλίζεται πέφτοντας φλεγόμενο. Μετά από περίπου δύο περιστροφές, είδα τον πιλότο να εγκαταλείπει αλλά δεν είδαμε να ανοίγει αλεξίπτωτο…»

Τα αμερικανικά μαχητικά επέστρεψαν στο αεροπλανοφόρο ενώ οι Λίβυοι διεξήγαγαν Έρευνα και Διάσωση για τους δύο πιλότους τους. Μια ώρα αργότερα, δύο λιβυκά MiG-25 πέταξαν προς τα αεροπλανοφόρα με ταχύτητα 1,5 Μαχ όμως μόλις «φωτίστηκαν» από τα ραντάρ των F-14 επιφυλακής που εστάλησαν να τα αναχαιτίσουν, άλλαξαν γνώμη και έφυγαν χωρίς να επιστρέψουν.
Ακούστε τις συνομιλίες των Αμερικανών χειριστών με το ιπτάμενο ραντάρ και την εμπλοκή τους με τα λιβυκά τζετ στο ακόλουθο ηχητικό ντοκουμέντο. Η διπλή κατάρριψη με συνοπτικές διαδικασίες από τις «Γάτες» του αμερικανικού Ναυτικού ήταν η υπενθύμιση μιας σκληρής αλήθειας: όταν κάποιος διεκδικεί κάτι, πρέπει να έχει και τα ανάλογα μέσα για να το υποστηρίξει.

Αλέξανδρος Θεολόγου
Πρώτη δημοσίευση 4/3/2018

Διαβάστε επίσης

1992: Η επεισοδιακή αυτομόληση Λίβυου πιλότου με MiG-23 στην Κρήτη και η αναχαίτησή του από A-7

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στο ptisidiastima.com εκφράζουν τους συντάκτες τους
κι όχι απαραίτητα τον ιστότοπο. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς γραπτή
έγκριση. Σε αντίθετη περίπτωση θα λαμβάνονται νομικά μέτρα. Ο ιστότοπος
διατηρεί το δικαίωμα ελέγχου των σχολίων, τα οποία εκφράζουν μόνο το συγγραφέα
τους.

- Advertisement -
- Advertisement -

10 ΣΧΟΛΙΑ

Subscribe
Notify of
10 Comments
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments
Nikolaos

Η πρώτη από τις δύο αερομαχίες (1981, 1989) των “Λιβυκών Πολέμων” …
Η πρώτη εμπλοκή, του 1981, είναι επίδειξη απόλυτης κυριαρχίας του USN, υπό τη μπαγκέτα του μεγάλου καλλιτέχνη των αιθέρων Hank Kleemann (η μοίρα είναι σκληρή και για τους μεγάλους αεροπόρους … σκοτώθηκε λίγα χρόνια αργότερα όταν, σε ένα freak accident, ανετράπη το Χόρνετ του κατά την προσγείωση, συνθλίβοντας το πιλοτήριο …). Έστησε, μετά την πρώτη βολή του λιβυκού (στο γάμο του Καραγκιόζη …), την εμπλοκή στα μέτρα του και την εξετέλεσε by the book. Και ο wingman ανταποκρίθηκε.
Η δεύτερη εμπλοκή, του 1989, είναι ένα άθροισμα σπασμωδικών κινήσεων ανθρώπων που, παρά την κατά τεκμήριο εντατικότατη εκπαίδευση (245-270 ώρες πτήσης το χρόνο εκείνη την εποχή στο Ναυτικό, αμιγής εκπαίδευση χωρίς καθόλου πραγματικές επιχειρήσεις σε Μέση Ανατολή ή άλλού, οι οποίες συχνά είναι εκπαιδευτικώς αντιπαραγωγικές), δείχνουν να αιφνιδιάζονται από την εξέλιξη της κατάστασης (πίστευαν ότι, αντιλαμβανόμενοι την κυματομορφή της illumination, οι άλλοι θα φύγουν …) και να μην ξέρουν από πού να αρχίσουν … Όλα αυτά με πολύ ανώτερα αεροσκάφη.
Από όλα αυτά μπορούμε να αρυσθούμε πολύτιμα συμπεράσματα για την ΠΑ και την απειλή της ΤΗΚ, και το λέω με αφορμή άστοχα σχόλια που γράφονται τον τελευταίο καιρό εδώ:
α) Ένας αναγνώστης έγραφε (με αφορμή την ιστορική αναδρομή) ότι δεν θέλουμε ανθρώπους σαν τον Αλ. Μπρίντακ, προτιμούμε ανθρώπους που δεν παίρνουν ρίσκα και δεν διακινδυνεύουν ζωές και υλικά. Προφανώς ούτε ασκήσεις ΙΕΡΑΞ …
Στη γραμμή αυτή περίπου επιχειρηματολογούσαν στις ΗΠΑ όσοι πέτυχαν στα τέλη της δεκαετίας του ’80 την κατάργηση του προγράμματος των Aggressors της USAF, μετά από αρκετά θανατηφόρα ατυχήματα εκπαιδευομένων σε αερομαχία με την «ελίτ», και επικαλούμενοι την «αλαζονεία» των Aggressors (οι ελάχιστες μοίρες του σήμερα, που αποτελούν σχηματισμούς εχθρικής απεικόνισης και πετούν στις Red Flag, είναι σκιά και μόνο του προγράμματος των δεκαετιών του ’70 και ’80, όταν οι Aggressors, με δύναμη πολλών μοιρών, περιόδευαν σε όλες τις πτέρυγες μάχης και εκπαίδευαν επί εβδομάδες το προσωπικό σε ACM.). Οι αντίθετοι επρέσβευαν ότι οι απώλειες στην εκπαίδευση είναι ανεκτές και προλαμβάνουν πολλαπλάσιες στον πόλεμο, και ότι αυτοί που δεν έχουν έκθεση στο real thing (αερομαχία στα άκρα για την επιβίωση, ουαί τοις ηττημένοις) είναι έτσι κι αλλιώς «κρέας για τα κανόνια» και δεν θα επιβιώσουν της πρώτης αποστολής τους.
β) Άλλος έγραφε, πιο πρόσφατα, ότι πρέπει επιτέλους η ΠΑ να διαλέξει (!) αν θέλει διαθεσιμότητες ή (!!) πολλές (!!!) ώρες πτήσεως για να επαίρεται ότι έχει τους καλύτερους πιλότους στο ΝΑΤΟ, κλίνοντας προς την πρώτη εκδοχή, αφού “τα α/φ μόνο για αποτροπή τα έχουμε”. Φυσικά, ο αντίπαλος ξέρει πάντα την εκπαίδευση, και τα α/φ δεν είναι ποτέ “αποτροπή” από μόνα τους. Αν τα συμφέροντα του Ισραήλ π.χ. το απαιτούσαν, αύριο θα ισοπέδωνε (λέμε τώρα … σύμμαχοι είναι …) τη Σαουδική Αραβία με 100 F-16, και τα 150 F-15 & 72 Typhoon της τελευταίας δεν θα έκαναν τίποτε, ή θα καταρρίπτονταν σαν μύγες από τα F-16. Και η Κένυα με τα 12 (μπαρουτοκαπνισμένα) F-5E δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να την πέσει στην Ουγκάντα με τα 6 Su-30.
Τα skills, ιδίως ACM, παίρνουν δεκαετίες ανάπτυξης τακτικών και εκπαίδευσης για να αναπτυχθούν, και χάνονται σε ελάχιστα χρόνια. Επίσης, δεν αναπτύσσονται ταχύρρυθμα, όταν ανακύψει ανάγκη, μετά από χρόνια αδράνειας και ελαχίστων ωρών πτήσεως. Οι πολλαπλοί ρόλοι των σύγχρονων μαχητικών είναι ευλογία, αλλά και κατάρα όταν δεν συνοδεύονται από επαρκείς ώρες εκπαίδευσης, γιατί τότε όλοι γίνονται jack of all trades, master of none …

dimitrisx

Εκείνο που θα πρέπει να προβληματίζει στην περίπτωση της δικιάς μας ΠΑ, είναι οι δηλώσεις για νέες σειρές πιλότων μειωμένης απόδοσης και τα “χαζά” ατυχήματα. Ναι θα πρέπει να ακολουθούμε τις τεχνολογικές εξελίξεις και τις όποιες ευκολίες προσφέρουν, αλλά ταυτόχρονα δεν θα πρέπει η ΠΑ να απολέσει ότι την έχει φέρει σε αυτό το υψηλό επίπεδο. Ένα ακόμη σημείο αρνητικό είναι και η απώλεια έμπειρων στελεχών, με παραίτηση και φυγή τους στον ιδιωτικό τομέα. Και βέβαια συμφωνώ με τα όσα ανέφερε ο Nikolaos πιο πάνω. Το επιθετικό πνεύμα του Μπρίντακ, αλλά και του Robin Olds θα πρέπει να διαπνέει την ΠΑ, έστω και αν πρόκειται για αεροπόρους μιας άλλης εποχής. Να αναφέρω βέβαια, το τι χρειάζεται η ΠΑ το γνωρίζουν καλύτερα τα έμπειρα και καταρτισμένα στελέχη της.

chriss8

Οι νέες γενιές πιλότων είναι εξαιρετικές! αυτό που θα πρέπει να μας φοβίζει είναι η φυγή στον ιδιωτικό τομέα…

Andreas

Προσυπογράφω! Δεν θέλουμε έναν Μπρίντακ. Θέλουμε 20 μοίρες γεμάτες Μπριντακ.

NIKOS

Το επεισόδιο, όπως το αποτύπωσε καλλιτεχνικά η Fujimi στο εξώφυλλο του κιτ του F-14A στην 1/72:
https://www.scalemates.com/kits/fujimi-28001-grumman-f-14a-tomcat–120656#
Με τιμή στις 5200δρχ το ’90, ήταν για χρόνια το ακριβότερο 72άρι κιτ που είχα αγοράσει. Ακόμα έχω το κουτί…

christos_choris_a

Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε! Καλά αυτό είναι το “επίσημο” αφήγημα των Αμερικάνων. Υπάρχει κανείς λογικός σ’ αυτόν τον πλανήτη που να πιστεύει οτι τα Αμερικάνικα Tomcats θα άφηναν τα “Fitter” να τα πλησιάσουν σε απόσταση βολής πυραύλου υπέρυθρης καθοδήγησης; Δεν θα τα είχαν “καθαρίσει” νωρίτερα αν όχι με πυραύλους Phoenix ( μπορεί να ήθελαν να κάνουν οικονομία ) τουλάχιστον με πυραύλους Sparrow από απόσταση ασφαλείας; Φαίνεται οτι εκτός των fake news καταναλώνουμε και μπόλικα “fake oldies” φτιαγμένα για τους ρομαντικούς μυγοχάφτες.

Raptor001

Αν τους καθάριζαν με phoenix η AIM-7 θα φαίνονταν οι κακοί Αμερικανοί κάνουν ότι θέλουν και σκοτώνουν κόσμο. Αφήνοντας να έρθουν πιο κοντά και με την υποψία ότι Fitter έριξαν πρώτα πήραν έγκριση να καθαρίσουν το θέμα νόμιμα….
Κοινώς πως θα φαινόταν στην κοινή γνώμη Ελληνικά F-16 κατέρριψαν τουρκικό με AIM-120C5 στα καλά καθούμενα, από το μετά από σκληρή εμπλοκή με irist και αφού οι Τούρκοι έριξαν πρώτα… Ανεπιτυχώς….

chikichiki

Το περιστατικό συνέβη σε ειρηνική περίοδο. Ισχύουν καθορισμένοι κανόνες εμπλοκής, με τον κυριότερο “δε βαράω σε καιρό ειρήνης χωρίς ΠΡΟΤΕΡΟ λόγο”. Ορίστε και μια μύγα για χάψιμο: μαγνητοφώνηση του περιστατικού από πλοίο αεράμυνας που έπλεε με την ομάδα μάχης (USS Biddle CG-34). Σημειωτέον πως αυτή η κασέτα ΔΕΝ προέρχεται από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, αλλά την ανέβασαν μέλη του πληρώματος του πλοίου με δική τους πρωτοβουλία στην ιστοσελίδα που διατηρούν για το πλοίο τους (σύνδεσμος βετεράνων): https://www.youtube.com/watch?v=qIUpzNMbfY8 Βρείτε ελεύθερα τις αντιφάσεις σε σύγκριση με το “επίσημο αφήγημα”.

Nikolaos

Δεν προέβλεπαν οι κανόνες εμπλοκής τέτοιες βολές. Ο chikichiki τα εξήγησε περίφημα. Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο: Τα μαχητικά αεροπλανοφόρων έχουν ένα ορισμένο μέγιστο βάρος προσνηώσεως. Αυτή η τιμή δεν μπορεί να υπερβαθεί, διότι αν υπερβαθεί το α/φ θα πρέπει να προσεγγίσει το αεροπλανοφόρο με τέτοια ταχύτητα (για να μη περιπέσει σε απώλεια στήριξης), ώστε η επιτυχής προσνήωση να είναι απίθανη, ή ακόμη και να υπερβαθούν τα όρια μηχανικής καταπόνησης (και θραύσης) γάντζου ανάσχεσης και σκελών συστήματος προσγειώσεως. Τι σημαίνει αυτό; Το άθροισμα [απόβαρο + βάρος του πληρώματος + καύσιμο για 3-4 ανεπιτυχείς απόπειρες προσνηώσεως, ή για diversion σε άλλο αεροδρόμιο ή αεροπλανοφόρο, κατά περίπτωση και ανάλογα με γεωγραφική θέση, καιρικές συνθήκες κλπ] + όπλα πρέπει να είναι μικρότερο ή ίσο του μεγίστου βάρους προσνηώσεως. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι τα όπλα θα πρέπει να απορριφθούν (όλα τα άλλα μεγέθη είναι ανελαστικά!) αν υπερβαίνουν ένα ορισμένο βάρος! Όχι καλή ιδέα για όπλα που κοστίζουν άνω του $ 1.000.000 έκαστο (τότε!) … Για το F-14A, το μέγιστο επιστρεφόμενο οπλικό φορτίο ήταν, πάνω κάτω, 2 ΑΙΜ-54 + 2 ΑΙΜ-7 + 2 ΑΙΜ-9, ή 4 ΑΙΜ-7 και 4 ΑΙΜ-9 που ήταν το σύνηθες φορτίο περιπολίας με προοπτική εμπλοκής σε “διακεκαυμένη ζώνη”. Τα ΑΙΜ-54 δεν ήταν πολλά (ίσως 3000 για όλα τα αεροπλανοφόρα), και φυσικά τηρούνταν για τη μεγάλη απειλή, τα Tu-16/22/22M με υπερηχητικά αντιπλοϊκά βλήματα πλεύσης των 3 Μαχ με πυρηνική κεφαλή (τα ΑΙΜ-54 θα έπρεπε να καταρρίψουν όχι μόνο τα βομβαρδιστικά, αλλά και τα βλήματα, για να σώσουν την αρμάδα).
Δεν είναι ντροπή να ρωτά κάποιος αν δεν ξέρει (το κάνω με μεγάλη επιτυχία σε πολλά πράγματα), και δεν βλέπω το λόγο κάποιος που δεν ξέρει να προσβάλλει εκείνους που ξέρουν. Αρκετά τοξικοί έχουν γίνει οι πολιτικοί διάλογοι στο περιοδικό, οι φίλοι της αεροπορίας θα περιφρουρήσουμε απόλυτα τουλάχιστον αυτό που μας έχει απομείνει ως καταφύγιο, η τεχνική και η ιστορία της αεροπορίας.

ANTONIS

Θυμήθηκα ένα άρθρο σας από το 1982?! ( αν δεν κάνω λάθος – το έχω το τεύχος πάντως , μπορώ να το κοιτάξω ) που εξετάζεται η δυνατότητα υπεράσπισης του Αιγαίου από F – 14 με καθοδήγηση απο E 2 Hawkeye. Μου έτρεχαν τα σάλια…

Last edited 2 months ago by ANTONIS
- Advertisement -

Το Σχόλιο της Ημέρας

Αγορά μεταχειρισμένων ή καινούργιων Arleigh Burke για το ΠΝ, πόσο μπορεί να “ισχύει” το σενάριο; η ΠΤΗΣΗ απαντά

 Ο έγκυρος δημοσιογράφος Βασίλης Νέδος στη σημερινή ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της Κυριακής,  ανάμεσα σε όλα τα άλλα που αναφέρει στο ρεπορτάζ του, αποκαλύπτει και το ενδιαφέρον...

Το τεύχος μας που κυκλοφορεί

- Advertisement -

Κύριο Άρθρο

RAFALE.jpg

ΕΚΤΑΚΤΟ: Οι συμβάσεις των Rafale «πέρασαν» σε χρόνο ρεκόρ το Ελεγκτικό...

14
Η προσπάθεια για όσο το δυνατόν πιο ταχεία υπογραφή των συμβάσεων προμήθειας για τα 18 μαχητικά Rafale, πέρασε σε χρόνο -κυριολεκτικά- ρεκόρ από το...
- Advertisement -
Card image

January #008

Αγορά 4.49
- Advertisement -
Card image

ΠΤΗΣΗ Δεκέμβριος 2020

Αγορά 4.49
- Advertisement -
Card image

ΠΤΗΣΗ 2017 July #374

Αγορά 2.29

Related News

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – 25 Ιανουαρίου 1996: Ίμια, ο “πόλεμος των σημαιών” αρχίζει

Θορυβημένος από τις δηλώσεις του τουρκικού ΥΠΕΞ μετά την Χριστουγεννιάτικη προσάραξη τουρκικού πλοίου στις βραχονησίδες Ίμια, ο δήμαρχος Καλύμνου, Δημήτρης Διακομιχάλης, συνοδευόμενος από τον...

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – 25 Ιανουαρίου 1945: Ο επίλογος των Αρδεννών…

- Η μάχη των Αρδεννών φτάνει στο τέλος της. Με την Αμερικανική αντεπίθεση σε πλήρη ανάπτυξη, οι τελευταίες γερμανικές άμυνες διασπάστηκαν και απωθήθηκαν....

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – 25 Ιανουαρίου 1573: Μάχη της Μικαταγκαχάρα, το όνειδος του Ιεγιάσου

Ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου υφίσταται μια συντριπτική ήττα από τις δυνάμεις του νταΐμιο Ταγκέτα Σινγκέν. Ο τελευταίος συγκέντρωσε έναν εντυπωσιακό στρατό για τα ιαπωνικά δεδομένα...