Luftwaffe και F-104: Μοιραία σχέση

26
6804
Μοιραστείτε το άρθρο
  • 194
  •  
  •  

Εντυπωσιακή επιτάχυνση, βαθμός ανόδου και ταχύτητα, σκανδαλώδες ιστορικό ασφαλείας! Το μοναδικό One-O-Four σε εννέα λέξεις. Απ’ όλες τις Αεροπορίες του ΝΑΤΟ που εξοπλίσθηκαν με τον «Επανδρωμένο Πύραυλο» της Lockheed, η δυτικογερμανική Luftwaffe έμεινε στα χρονικά ως αυτή με τον χειρότερο δείκτη ασφαλείας: από τα συνολικά 916 Starfighter που αποκτήθηκαν –το 35% της παραγωγής– χάθηκαν σε ατυχήματα 292 αεροσκάφη. Μαζί χάθηκαν και 116 πιλότοι, συμπεριλαμβανομένων οκτώ Αμερικανών.

Το F-104 ήταν το αεροπλάνο που συνέτριψε το αίσθημα ανωτερότητας των Γερμανών. Μερικοί πιλότοι χρειάσθηκε να το εγκαταλείψουν έως και δύο φορές κατά την διάρκεια της καριέρας τους. Η ομαδική συντριβή στις 19 Ιουνίου 1962 τεσσάρων διθέσιων F-104F του WaSLw 10 που εκτελούσαν δοκιμές για την αεροπορική επίδειξη της επομένης με αφορμή την ενεργοποίηση του JaboG 31 στο Nörvenich εξαιτίας απώλειας προσανατολισμού ενός εκ των χειριστών, στοίχισε την ζωή σε τρείς Γερμανούς και έναν Αμερικανό εκπαιδευτή. Ήταν ένα από τα πολλά ατυχήματα που θα ακολουθούσαν.

Ο Τύπος οργίασε. Σαν να μην έφθανε η οσμή σκανδάλου που περιέβαλλε την απόκτησή του (ο υπουργός Άμυνας Φραντς-Γιόζεφ Στράους φέρεται να έχει πει ότι έτσι και άνοιγες ένα συρτάρι στο γραφείο σου, κάποιος άνθρωπος της Lockheed θα πεταγόταν από αυτό) τα ατυχήματα συσσωρεύοντο με ανησυχητικό ρυθμό. Der Tod war schneller. Το F-104 ήταν γρήγορο αλλά ο Θάνατος ήταν γρηγορότερος.

Τα συνηθέστερα αίτια ήταν το σφάλμα χειριστού (106 ατυχήματα, ποσοστό 37% των απωλειών) λόγω αποπροσανατολισμού ή αποτυχημένης εξόδου από βύθιση ένεκα εσφαλμένης εκτίμησης ύψους. Άλλα 102 ατυχήματα (35%) είχαν ως αίτιο την μηχανική βλάβη –πρόβλημα με το σύστημα καυσίμου, τα flaps ή τα υδραυλικά– ενώ 17 πτώσεις (6%) οφείλονταν σε καιρικές συνθήκες π.χ πρόσκρουση στο έδαφος (CFIT) ή αχρήστευση των οργάνων του αεροσκάφους από κεραυνό. Πρόσκρουση με πουλιά, εισρόφηση ξένου αντικειμένου (FOD) και άλλα αίτια έγιναν αφορμή για 63 ακόμη ατυχήματα (22%).

Γιατί έπεφταν τα γερμανικά F-104; Η εσπευσμένη ένταξη του τύπου σε υπηρεσία προκειμένου η Δυτική Γερμανία να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της στο ΝΑΤΟ, ιδίως στον τομέα της πυρηνικής αποτροπής, υπονόμευσε την ομαλή εκμετάλλευση του Starfighter. Το πρόγραμμα του F-104 ήταν εξαιρετικά φιλόδοξο για τις τότε δυνατότητες της Luftwaffe καθώς τα σχέδια προέβλεπαν την δημιουργία 20 Πτερύγων μέσα σε πέντε χρόνια!

Μόνο που η μεταπολεμική Luftwaffe ήταν μια νέα και άπειρη Αεροπορία για ένα τέτοιο αεροπλάνο. Η εμπειρία της μέχρι τότε ήταν με υποηχητικά τζετ πρώτης γενιάς όπως τα CM.170 Magister και τα αμερικανικής προέλευσης Τ-33Α, F-86 και F-84F. Ξαφνικά οι χειριστές βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις προκλήσεις της πτήσης στα 2 Μαχ με ένα αεροσκάφος που «δάγκωνε» πολύ άσχημα αν αγνοούσες τις προειδοποιήσεις του. Το τεράστιο άλμα στις επιδόσεις αποδείχθηκε τραγικά μεγάλο για τους άπειρους Γερμανούς πιλότους.

Ο τρόπος εκπαίδευσης σίγουρα δεν βοηθούσε. Οι χειριστές της Luftwaffe εκπαιδεύοντο σε δύο διαφορετικά μέρη, στην αεροπορική βάση Luke στις ΗΠΑ και στην Δυτ. Γερμανία. Στην Αριζόνα οι ιδανικές καιρικές συνθήκες ήταν ο κανόνας και ο χώρος εκπαίδευσης δίχως περιορισμούς –ακριβώς το αντίθετο απ’ ότι στην Γερμανία, όπου οι εκπαιδευόμενοι έπρεπε να πετάξουν χαμηλά, με μεγάλη ταχύτητα, συχνά σε καιρό «σούπα». Η τέλεια συνταγή για ατύχημα.

Η μακρά αποχή των Γερμανών από τις στρατιωτικές πτήσεις το διάστημα 1945-1956 και οι ανεπαρκείς ώρες εκπαίδευσης σε καθημερινή βάση έκαναν τα πράγματα επικίνδυνα πολύπλοκα. Επιπροσθέτως, στην αρχή υπήρχαν λίγα εκπαιδευτικά αεροσκάφη διαθέσιμα. Ουσιαστικά το προκεχωρημένο/επιχειρησιακό στάδιο της εκπαίδευσης γινόταν μόνο όταν οι πιλότοι πήγαιναν στις Μοίρες. Εκεί, τα διθέσια εκπαιδευτικά ήταν επίσης περιορισμένα. Είναι ενδεικτικό ότι τα πρώτα χρόνια οι χειριστές των F-104 πετούσαν F-86F Sabre (Canadair CL-13 Mk.6) ή F-84F Thunderstreak για να διατηρήσουν την πτητική τους ικανότητα.

«Επρόκειτο να παραλάβουμε τα ολοκαίνουργια Starfighter αμέσως μόλις παραδίδαμε τα F-84F, όμως το σχέδιο δεν λειτούργησε» λέει ο Joachim Zieger, πρώην πιλότος F-104. «Εν τω μεταξύ μας άφηναν να πετάμε στο πίσω κάθισμα του F-104F απλώς για την αίσθηση ενώ περιμέναμε εναγωνίως τα δικά μας «Gustav» (F-104G). Για να μας κρατήσουν απασχολημένους οι ανώτεροί μας σκέφτηκαν κάθε είδους ενασχόληση και θέματα.

Καθημερινές αθλοπαιδιές, π.χ βόλεϊ, συζητήσεις για ιστορικές μάχες, την δημιουργία μας χορωδίας πιλότων… Η πιο ακριβή χορωδία στον κόσμο –αποτελούμενη από χειριστές που ο καθένας τους είχε ολοκληρώσει έναν κύκλο εκπαίδευσης αξίας 250.000 δολαρίων– ήταν κορυφαία και καταχειροκροτείτο» θυμάται. Οι ελλείψεις στο εξοπλισμό υποστήριξης, στα ανταλλακτικά αλλά και σε εκπαιδευμένους μηχανικούς πάνω στο αεροπλάνο ήταν σαφώς παραφωνία. Και δεν ήταν το μόνο πρόβλημα.

Λόγω έλλειψης ικανού αριθμού εκπαιδευτικών, οι Γερμανοί πιλότοι μάθαιναν το ραντάρ του F-104G σε ένα… C-47 με τον κώνο του F-15A-41B NASARR (North American Search And Ranging Radar) στο ρύγχος. Με τον τρόπο αυτό η Bundesluftwaffe εκπαίδευε τρείς ιπτάμενους σε μια έξοδο. Ο πρώτος που πέταξε solo με το νέο τζετ ήταν ο Günther Rall, άσσος του Β΄ ΠΠ με 275 νίκες, εκ των οποίων οι 272 στο Ανατολικό Μέτωπο. Κατετάγη στην μεταπολεμική Αεροπορία το 1956 και επωμίσθηκε το έργο της επίβλεψης της εκπαίδευσης των υποψηφίων χειριστών.

Σύναξη Experten: Σμηναγός Fritz Obleser, Αντισμήναρχος G. Rall, Επισμηναγός Erich Hartmann και άλλοι στις ΗΠΑ για εκπαίδευση στα F-84F. Luke AFB, 1957

Ένας ακόμη άσσος του πολέμου που εντάχθηκε στην νεοσύστατη Αεροπορία της Δυτ. Γερμανίας ήταν ο Erich ‘Bubi’ Hartmann (352 καταρρίψεις) αλλά αντίθετα με τον Rall είχε σοβαρές επιφυλάξεις για το F-104 και δεν δίστασε να τις εκφράσει ευθαρσώς. Η άποψη ότι η Γερμανία δεν χρειαζόταν το Starfighter, ούτε οι πιλότοι της μπορούσαν να το χειριστούν λόγω ανεπαρκούς πείρας, δεν ωφέλησε την σταδιοδρομία του στην νέα Luftwaffe και το 1970 «πείσθηκε» να αποστρατευτεί. Όμως ο Hartmann είχε πετάξει με F-104 στις Ηνωμένες Πολιτείες και ήξερε καλά για τι μιλούσε. Τα γεγονότα τον δικαίωσαν.

«Δεν υπήρχε σχεδόν ούτε εβδομάδα χωρίς κάποια συντριβή» θυμάται ο Wilhelm Göbel, βετεράνος πιλότος Starfighter. Μερίδιο απωλειών είχε και η Αεροπορία Ναυτικού καθώς δύο Μοίρες της Marineflieger εφοδιάστηκαν με τον τύπο. Το F-104 είχε σχεδιαστεί ως αναχαιτιστικό υψηλών επιδόσεων όμως σε γερμανική υπηρεσία επιφορτίσθηκε με μια πληθώρα διαφορετικών αποστολών, από αναχαίτιση και τακτική αναγνώριση έως προσβολή στόχων στο έδαφος και πυρηνική κρούση. Η αδυναμία πολλών χειριστών να κρίνουν την σωστή ταχύτητα, γωνία προσβολής (AoA) και το κατάλληλο ύψος για απαγκίστρωση είχε συνήθως κατάληξη μια τρύπα στο έδαφος. Το προσωνύμιο Erdnagel (πάσσαλος) δεν βγήκε τυχαία. Ούτε ήταν το μοναδικό.

Το 1966, στην κορύφωση της κρίσης, γνωστής ως «Starfighter-Krise», το αεροπλάνο φιγουράριζε στα πρωτοσέλιδα σαν Der Witwenmacher (δημιουργός χηρών) ή Der Fliegender Sarg, «ιπτάμενο φέρετρο». Μέχρι και τραγούδι γράφτηκε για το Starfighter αλλά όχι ως ύμνος. Τίτλοι όπως «Το Φέρετρο με τους Σταυρούς» (Der Sarg mit dem Balkenkreuz) και «Ο Θάνατος ήταν πιο Γρήγορος» επιβάρυναν ακόμη περισσότερο στο μυαλό της κοινής γνώμης την ήδη κακή φήμη του αεροσκάφους.

Vergöttert und Verteufelt –θεοποιημένο και δαιμονοποιημένο. Έτσι βρήκε το F-104 ο Generalleutnant Johannes ‘Macky’ Steinhoff, παλιός άσσος της Luftwaffe στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ένας από τους πιλότους που πρόλαβαν να πετάξουν με τζετ, όταν ανέλαβε Επιθεωρητής Αεροπορίας. Ήξερε πως τον περίμενε πολλή δουλειά.

Το πρώτο που έκανε ήταν να καθηλώσει όλα τα F-104 επί τρεις εβδομάδες για επιθεώρηση και βελτιώσεις στο σύστημα εγκατάλειψης, στις καλύπτρες και στο Automatic Pitch Control του αεροπλάνου. Οι προτάσεις που ακολούθησαν περιελάμβαναν την προσθήκη ρουκέτας στο εκτινασσόμενο κάθισμα C-2 της Lockheed, εγκατάσταση συρματόσχοινου ανάσχεσης και φώτων προσέγγισης στα αεροδρόμια και βελτίωση του εξοπλισμού επιβίωσης σε περίπτωση εγκατάλειψης πάνω από θάλασσα. Είναι χαρακτηριστικό ότι λόγω των εκτινασσόμενων προς τα κάτω C-2 οι χειριστές σε πολλές περιπτώσεις δίσταζαν να εγκαταλείψουν εάν βρίσκονταν σε μικρό ύψος, επιλέγοντας να εκτελέσουν αναγκαστική προσγείωση με το αεροπλάνο τους –απόφαση που συνήθως είχε τραγικά αποτελέσματα.

Η απόσυρση των ‘JaBo’ F-84F επισπεύσθηκε με στόχο την αποδέσμευση χειριστών για τις Μοίρες των F-104 και την αύξησή τους ανά Μοίρα, παράλληλα με την βελτίωση της εργοστασιακής υποστήριξης/συντήρησης των εξοπλισμένων με τον τύπο Πτερύγων. Το 1967, έναν χρόνο μετά την υιοθέτηση των νέων μέτρων, ο ρυθμός των ατυχημάτων μειώθηκε στα 2,4 ατυχήματα ανά 10.000 ώρες πτήσης φθάνοντας σχεδόν στα επίπεδα των άλλων χωρών του ΝΑΤΟ που πετούσαν Starfighters. Το επόμενο έτος τα αρχικά καθίσματα της Lockheed αντικαταστάθηκαν από τα MB GQ7A, μηδενικού ύψους και ταχύτητας.

Το 1969 ο Αντιπτέραρχος Steinhoff πέτυχε να περάσει από το γερμανικό Κοινοβούλιο ρύθμιση που όριζε την παραμονή σε υπηρεσία χειριστών τζετ της Luftwaffe και του Ναυτικού μέχρι το 40 έτος της ηλικίας τους, ώστε να μην αποχωρούν έμπειροι πιλότοι. Σταδιακά η συχνότητα των περιστατικών αναχαιτίσθηκε κάπως όμως τα ατυχήματα ποτέ δεν έλειψαν. Το F-104 απέδειξε όπως έλεγε ο αρχιδοκιμαστής της Lockheed, Tony LeVier, ότι είναι «ένα αεροπλάνο που ποτέ, μα ποτέ, δεν συγχώρεσε το παραμικρό λάθος». Οι Γερμανοί το γνωρίζουν καλύτερα απ’ όλους.

Αλέξανδρος Θεολόγου

 

Πρώτη δημοσίευση 25/1/2018


Μοιραστείτε το άρθρο
  • 194
  •  
  •  

newest oldest most voted
Notify of
Spider
Guest
Spider

Τα ίδια πάνω κάτω έγραψε και ο Χρήστος Φακινός στο βιβλίο του ¨ΠΕΤΩΝΤΑΣ¨ για τα starfighter.
Όμορφο αεροπλάνο, με εκπληκτικές επιδόσεις, ακόμη και με τα σημερινά δεδομένα, ακατάλληλο όμως για στρατιωτική χρήση.

Nikolaos
Guest
Nikolaos

Θαυμάσιο άρθρο, η υπογραφή εγγύηση όπως πάντα!
Προσθέτω στα προβλήματα την παράλειψη της γενιάς των πρώτων υπερηχητικών (Super Mystere, F-100A/C/D Super Sabre), που παρατηρήθηκε και στην ΠΑ. Αν και αεροπορίες που δεν παρέλειψαν αυτή τη γενιά δεν είχαν λιγότερα ατυχήματα (Δανία) … To Super Sabre ήταν bitch κι αυτό …
Επίσης, τα προβλήματα ηθικού από τη διαβρωτική διάκριση ανάμεσα σε χειριστές α’ και β’ κατηγορίας (F-104 & Fiat G.91, αντίστοιχα), με τους δεύτερους να μην έχουν άξιες λόγου ελπίδες ιεραρχικής εξέλιξης …

George_K
Guest
George K

Έχουν γραφτεί τόσα πολλά για αυτό το αεροπλάνο…
κι όμως ακόμα και τώρα μέσα από φωτογραφίες, βίντεο, αλλά και όταν το βλέπεις σαν gate guard η σε μνημείο.., το λιγότερο που σου φέρνει είναι ανατριχίλα. Όχι από φόβο, αλλά από δέος.
Σε κάνει να ονειρεύεσαι ότι μαζί του εξερευνάς τα όρια της ατμόσφαιρας.
Τιμή και δόξα στους Έλληνες αεροπόρους που είχαν την τύχη να δαμάσουν αυτή την υπέροχη και δύσκολη πτητική μηχανή. Ένα αεροπλάνο που ξεδίπλωνε άμεσα τις αρετές, τις ικανότητες, και τα όρια των χειριστών του…

MANOS
Guest
MANOS

Aς αφήσουμε τις ωραιοποιήσεις. Ήταν ένα πολύ κακό αεροσκάφος. Τόσο απλά.
Δεν είχαν μόνο οι τότε αντίπαλοι τις κακές στιγμές τους.

Kanenas
Guest
Kanenas

Καμία ωραιοποίηση. Μια κατασκευή που μπορούσε να πετάξει ψηλοτερα χαμηλότερα γρηγορότερα απ’ οτιδήποτε σύγχρονο της. Με λόγο βάρους ώσης που θα μπορούσε θεωρητικά να απογειωθεί από κάθετη θέση θέλει φαντασία να σκεφτεί κανείς ότι χρειάζεται σεβασμό κ σίγουρα χέρια ;

Spider
Guest
spider

Εκτός από την ταχύτητά του και τον μεγάλο βαθμό ανόδου, τίποτε άλλο δεν το έκανε ικανό μαχητικό. Σε όλους τους άλλους τομείς υστερούσε δραματικά για να μην μιλήσουμε για δείκτες ασφαλείας.. Ο επίσημος λόγος ώσης προς βάρους ήταν 0,54 για μέγιστο βάρος απογείωσης και 0,76 απλά φορτωμένο. Για να απογειωθεί κάθετα θα έπρεπε να είναι άδειο με λιγότερες από 1600 λίβρες καύσιμο και full μετάκαυση!!! Σίγουρα χέρια και σεβασμό θέλουν όλα τα μαχητικά τζετ, πολύ περισσότερο εκείνης της εποχής. Μην παρασύρεστε από κάποια εντυπωσιακά ρεκόρ ταχύτητας και ανόδου που κατέκτησε το 104, ούτε από την θρυλική ταινία ”The Right Stuff”.… Read more »

GEORGE
Guest
GEORGE

Καλημέρα και καλό μήνα …Ακόμα και στην ταινία The Right staff φαίνεται πόσο επικίνδυνο ήταν αυτό το αεροσκάφος ,καθώς ο Chuck Yeager λίγο έλειψε να μην επιστρέψει ζωντανός ..

Μιχαλης
Guest
Μιχαλης

Η ΠΑ παντως ειχε απο τα μικρότερα ποσοστά ατυχήματος παγκοσμιως. Κι αυτο προφανως οφείλεται στο γεγονός οτι οι Έλληνες πιλότοι δεν ητανε στοκοι.
Και δεν νομιζω οτι οφείλεται σε λιγοτερες ωρες χρησης. Άλλωστε ακομα και η Καναδικη αεροπορια ειχε σοβαρο ποσοστό ατυχηματων κοντα στο 30%.
963 μαχητικα τοτε… Σημερα 124 eurofighter εκ των οποίων τα 4 λειτουργικα…

Spider
Guest
Spider

Έχει ο Καναδάς eurofighter????
Μήπως εννοείς κάτι άλλο?

Houdini
Guest
Houdini

Αναφέρεται στην Γερμανική ΠΑ η οποία έχει πολυ χαμηλές διαθεσιμότητες

Spider
Guest
Spider

Πρέπει να είσαι Houdini για να καταλάβεις τί εννοεί.

Spider
Guest
spider

Πρέπει να είναι Houdini κανείς, για να καταλάβεις τί εννοεί ο φίλος μας..

Michalis
Guest
Michalis

H ΠΑ παντως ειχε χαμηλα ποσοστά ατυχήματος. Και δεν νομιζω οτι δεν ειχαν ωρες χρησης τα συγκεκριμένα αεροσκάφη. Οι δικοί μας πιλοτοι δεν ηταν στοκοι.

Mitsos_Mantzos
Guest
Μήτσος Μάντζος

Καταρχήν ακόμα μία φορά Συγχαρητήρια για το άρθρο. Πράγματι ο Αστρομαχητης ήταν εντελώς ακατάλληλος για την Γερμανία, και για να γίνω πιο συγκεκριμένος για το γερμανικό καιρό, όπου τις περισσότερες μέρες του χρόνου βρέχει και η νέφωση είναι υπερβολικά χαμηλή σε συνδυασμό και με τις ιδιαιτερότητες του f-104 ήταν θανάσιμος συνδυασμός. Κάποτε ένας Ιπτάμενος (F104) μου είχε διηγηθεί ότι σε μία ανταλλαγή μοιρών πέταξαν για Γερμανία, όταν φτάσανε η νέφωση ήταν πυκνή και χαμηλή με αποτέλεσμα να μην μπορούν να δουν το διάδρομο, με τα πολλά, επειτα από τρεις συνεχόμενες προσπάθειες κατάφερε να το προσγειώσει. Μου είπε ότι ήταν από… Read more »

Nikolaos
Guest
Nikolaos

Ακριβώς! Μήτσο, είναι το πιο εύστοχο σχόλιο που έγινε ποτέ στην ΠΤΗΣΗ για το θέμα των γερμανικών Starfighter. Αυτό είχε επισημάνει ήδη ο μέγας βρετανός δοκιμαστής πιλότος Roland Beamont, όταν πέταξε το -Α στην έρημο (Έντουαρντς) τέλη δεκαετίας του ’50. Και ο Καναδάς, που είχε ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό απωλειών από τη Γερμανία, σχεδόν ακέραιο 50% (!), επιχειρούσε με τον τύπο ΜΟΝΟ από γερμανικό έδαφος, σε αποστολές αρχικά πυρηνικής κρούσεως, και έπειτα CAS (!!!)/BAI, με π/β Μ61, βόμβες Mk.82 Snakeye ή διασποράς αντιαρματικές Hunting BL.755, ή ακόμη καλάθους ρουκετών 2,75″ (προς το τέλος τις ταχύτατες CRV-7). Η Ισπανία δεν είχε καμιά… Read more »

Mitsos_Mantzos
Guest
Μήτσος Μάντζος

Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το χρησιμοποιούσαν σε ρόλους κρούσης; Καμια σχέση δηλαδή για την αποστολή που δημιουργήθηκε , επικίνδυνα ακατάλληλο.

Nikolaos
Guest
Nikolaos

Πολύ καλό θέμα! Το α/φ σχεδιάστηκε από τον θρυλικό Κέλλυ Τζόνσον του Skunk Works ως μαχητικό αεροπορικής υπεροχής, επί τη βάσει δεκάδων συνεντεύξεων που πήρε από βετεράνους της Κορέας, και οι οποίοι φορτικά αξίωναν ανώτερες επιδόσεις, ιδίως ταχύτητας και βαθμού ανόδου. Είναι αυτά στα οποία ένοιωθαν ότι το Σέημπρ υστερούσε έναντι του Μιγκ-15. Μικρή λεπτομέρεια: ΔΕΝ είπαν στον Κέλλυ ότι η ευελιξία τους είναι αδιάφορη, μάλλον τη θεωρούσαν δεδομένη από το Σέημπρ, και αυτονόητη και στα μελλοντικά μαχητικά …. Ο Κέλλυ ξεκίνησε να σχεδιάσει ένα α/φ με αυτές τις προτεραιότητες, ελαχιστοποιώντας την οπισθέλκουσα με κάθε δυνατό τρόπο και βάζοντας τον… Read more »

Mitsos_Mantzos
Guest
Μήτσος Μάντζος

Σε ευχαριστώ Νικόλα, εάν και οι γνώσεις μου συγκριτικά με τους φίλους που γράφουνε εδώ στην πτήση παίρνουν βαθμό κάτω από τη βάση, καλα δεν θα μιλήσω για τις δικές σου γνώσεις και τον γραπτό σου λόγο γιατί θα εξαφανιστώ. Απλά έχω μία ιδιαίτερη σχέση με αστρομαχητές και κουρσάρους λόγω πρότερου βίου.

Nikolaos
Guest
Nikolaos

Αγαπητέ μου φίλε,
πάντοτε χαρά μου να συνομιλώ μαζί σου, θαυμάζω πάντα τον αυθόρμητο και ειλικρινή ενθουσιασμό σου τόσο για την κοινή μας αγάπη, το αεροπλάνο, όσο και για το αγαπημένο μας περιοδικό και το φόρουμ! Είσαι ο μόνος που ξεκινά τη μέρα στο φόρουμ με μια εγκάρδια ενθουσιώδη καλημέρα! Και σε θεωρώ και πολύ ενήμερο, με βεβαιότητα …

Jomasprot
Guest
Jomasprot

Έχω την εντύπωση ότι ο Καναδάς και η Ιταλία είχαν κατά ποσοστό μεγαλύτερο δείκτη ατυχημάτων (άνω του 40% του συνολικού αριθμού αεροσκαφών)

Andreas
Guest
Ανδρέας

Το αίσθημα ανωτερότητας τους από που πήγαζε; Κάτι F 4F που είχαν έρθει 117ΠΜ κόντεψαν να μας πεθάνουν από τα γέλια.
Το F 104 ήταν δύσκολο αλλά από την άλλη έβγαζε χειριστές. Ήταν πολύ δύσκολο για μια αεροπορία σαν τη γερμανική που δεν ήταν πια η Λουφτβαφε. Κακά τα ψέματα η παράδοση έσπασε.

Left950
Guest
Λευτερης

Η φωτο με το μισο αεροπλανο στη θαλασσα, ειναι στην κερκυρα, 19/9/1967. Η ιστορια λεει οτι ο πιλοτος εχασε τον κινητηρα και εκανε εκτακτη προσγειωση στην κερκυρα, ξεφυγε απο τον διαδρομο και οντας 3 μετρα μεσα στο νερο, προσπαθησε να ενεργοποιησει το σωσιβιο του μεσα στο σκοταδι, αλλα τελικα ξαναδεθηκε στο καθισμα (!!!) και εκτοξευτηκε , σοβαρα τραυματισμενος.

kaymen
Guest
kaymen

Υπάρχει και μια πολύ καλή Γερμανική ταινία, το Starfighter – Sie wollten den Himmel erobern (2015), πάνω στο θέμα των ατυχημάτων και του παρασκηνίου και με εντυπωσιακές σκηνές με γερμανικά Starfighters, ιδίως αυτή που ο πιλότος προσπαθεί να συνεφέρει τον συνάδελφό του που έχει χάσει τις αισθήσεις του εν πτήσει, ακουμπώντας την ακροπτερύγια δεξαμενή του με αυτή του άλλου αεροσκάφους! Οσοι δεν την έχουν δει, ας σπεύσουν!

pkakouris
Guest
Πάνος Κακούρης
χρηστος χαλελης
Guest
χρηστος χαλελης

μπραβο στην πτηση για τις πολυ επαγγελματικες παρουσιασεις …

Δημήτρης
Guest
Δημήτρης

Σχεδίαση της εποχης που οι αεροποριες και οι σχεδιαστες ειχαν επικεντρωθει στην ταχυτητα και ακομη μαθαιναν την υπερηχητικη πτηση. Παραλληλα ενα τεραστιο σκανδαλο προμηθειων.