- Advertisement -

Συμφέρει τελικά η εγχώρια ανάπτυξη αμυντικών συστημάτων; Το ινδικό μαχητικό Tejas αποδεικνύεται πιο ακριβό από τα Sukhoi-Su-30MKI και Su-57

- Advertisement -

Η αυτονομία στους αμυντικούς εξοπλισμούς και η απόκτηση οπλικών συστημάτων “κομμένα-και-ραμμένα” στα μέτρα της κάθε χώρας είναι ένας διακαής πόθος όλων των επιτελείων αλλά αντικειμενικοί παράγοντες το απαγορεύουν. Η ανάπτυξη ενός οπλικού συστήματος είναι μια πολύπλοκη διαδικασία που απαιτεί εξειδικευμένο προσωπικό, σύγχρονες εγκαταστάσεις και πολύ χρήμα για να αναπτυχθούν οι τεχνολογίες που συνθέτουν ένα πολύπλοκο σύστημα όπως ένα πολεμικό πλοίο ή ένα αεροπλάνο και πάλι απαιτούνται χρόνια ερευνών, δοκιμών και ωρίμανσης. Όλα αυτά μεταφέρονται στο οπλικό σύστημα με τη μορφή κόστους για να αποσβεστούν οι δαπάνες χρόνων σε έρευνα, υλικά και επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό.
Ωστόσο, όταν οι πόροι ενός κράτους δεν είναι αρκετοί, είτε με τη μορφή χρημάτων προς επένδυση είτε εγκαταστάσεων και έμπειρου προσωπικού, η ανάπτυξη οπλικών συστημάτων μπορεί να αποδειχθεί μια διαδικασία τόσο κοστοβόρος που να ανατρέψει προϋπολογισμούς και προγράμματα αφήνοντας τελικά τη χώρα φτωχή και έκθετη στα αμυντικά προβλήματα.

Πρώτη πτήση για το πρώτο επιχειρησιακό Tejas LCA Mk1… μετά από 30 σχεδόν χρόνια ανάπτυξης


Μια τέτοια περίπτωση είναι αυτή του Tejas. Το ινδικής ανάπτυξης μονοκινητήριο, δελταπτέρυγο μαχητικό εκκίνησε σαν πρόγραμμα στις αρχές τηςε δεκαετίας του 1980 για να ενεργοποιήσει την ινδική πολεμική αεροπορική βιομηχανία και να αποδώσει ένα ελαφρύ μαχητικό χαμηλού κόστους που θα αντικαθιστούσε σε μεγάλους αριθμούς τα παλιά σοβιετικά μαχητικά που εξόπλιζαν (και εξοπλίζουν ακόμα) την ινδική αεροπορία και το ινδικό ναυτικό.
Το πρόγραμμα παρουσίασε τεράστιες καθυστερήσεις και υπερβάσεις κόστους που ανέβαλαν σχεδόν για 40 χρόνια την ένταξή του σε υπηρεσία μέχρι να αποκτηθεί η πολυπόθητη τελική επιχειρησιακή πιστοποίηση από την ινδική υπηρεσία αεροπλοΐας τον Φεβρουάριο του 2019. Το αεροσκάφος είναι συγκρίσιμο από άποψη διαστάσεων και βάρους με το σουηδικό Gripen και το σινο-πακιστανικό JF-17 αν και πολύ ελαφρύτερο μικρότερων επιδόσεων από σχέδια όπως το αμερικανικό F-16 Fighting Falcon ή το κινεζικό J-10 Firebird.
Πολλά από τα προβλήματα του Tejas προέρχονται από την έλλειψη ικανής τεχνογνωσίας της ινδικής αεροπορικής βιομηχανίας που ανάγκασαν την Ινδία να ενσωματώσει έτοιμα υποσυστήματα από την διαθνή αγορά στο σχέδιο. Έτσι, ο κινητήρας του είναι ο αμερικανικός F404 της General Electric (που αναπτύχθηκε αρχικά για το F-20 Tigershark στη δεκαετία του ’70), πολλά ηλεκτρονικά συστήματα προέρχονται από το Ισραήλ και οι πύραυλοι που το οπλίζουν είναι ρώσικοι.

Το Ινδικό Ναυτικό εγκαταλείπει το Tejas Mk.2 και ζητά ένα εγχώριο δικινητήριο μαχητικό;


Λόγω ακριβώς της προμήθειας ξένων κρίσιμων υποσυστημάτων, το Tejas δεν είναι φθηνό αεροσκάφος, ούτε μπορεί κανείς να το αποκαλέσει “εγχώριας ανάπτυξης” τη στιγμή που βγάζοντας τον κινητήρα και τα ηλεκτρονικά δεν έχεις στην ουσία αεροσκάφος. Βασικό επιχείρημα της ανάληψης της προσπάθειας να αναπτυχθεί εγχώρια ένα μαχητικό είναι πως η συναρμολόγηση στο έδαφός του προς όφελος του δημοσίου θα ωφελήσει την εθνική βιομηχανία και οικονομία και θα κρατήσει το κόστος χαμηλά. Έτσι έγινε για παράδειγμα με τα πακιστανικά JF-17, τα Ching Kuo της Ταϊβάν ή τα J-10 και JL-15 της Κίνας και τα αμερικανικά F-16. Ωστόσο, η αγορά 83 μαχητικών Tejas Mk1A πρόσφατα τιμήθηκε προς 62.7 εκατομμύρια δολάρια το αεροσκάφος ξεσηκώνοντας αντιδράσεις και ειρωνικά σχόλια μεταξύ του επιτελείου αεροπορίας.

H ινδική αεροπορία θα πρέπει να αποσύρει 10 Μοίρες παλιών μαχητικών μέχρι το 2024, σύμφωνα με τους αναλυτές

Οι αντιδράσεις δεν είναι αδικαιολόγητες: τα εθνικά προγράμματα οπλικών συστημάτων έχουν το πλεονέκτημα να αποτελούν τα κράτη ανάπτυξης και “προνομοιούχους αγοραστές”, πέρα από τα προαναφερθέντα οφέλη στην εθνική οικονομία, την εργασία και παραγωγή χιλιάδων σχεδιαστών, εργαστηρίων, ινστιτούτων, βιομηχανιών, την παραγωγή ποσοτήτων πρώτων υλών και μεταποίησης, τα κράτη τιμολογούν τα αεροσκάφη σε τιμές κοντά στο κόστος παραγωγής, που είναι σημαντικά μικρότερες από το κόστος μεταπώλησης στο εξωτερικό. Χαρακτηριστικά: το μαχητικό F-35 των ΗΠΑ, που ταλαιπωρήθηκε όσο λίγα με προβλήματα ανάπτυξης, καθυστερήσεις και υπερβάσεις προϋπολογισμού, αγοράζεται από τις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ έναντι 80 εκατομμυρίων δολαρίων αλλά πωλείται 200 εκατομμύρια το ένα στους πελάτες του εξωτερικού. Αντίστοιχα, το ρωσικό μαχητικό Su-57 πωλείται 110 εκατομμύρια σε πελάτες εξωτερικού αλλά για τη ρωσική αεροπορία στοιχίζει μόλις 35 εκατομμύρια.
Μοιραία, η ινδική αεροπορία αναθεωρεί τα σχέδιά της σχετικά με το “εγχώριας ανάπτυξης” μαχητικό. Όταν το Tejas Mk1A κοστίζει 62.7 εκατομμύρια δολάρια το ένα, πόσο αναμένεται να κοστίσει το υπό ανάπτυξη αναβαθμισμένο Tejas Mk2 που ετοιμάζεται να εξοπλίσει το ναυτικό για τις μοίρες αεροπλανοφόρων του; Την ίδια ώρα, το Su-30MKI που συναρμολογείται στην Ινδία και είναι δικηνητήριο και σαφώς μεγαλύτερων δυνατοτήτων, κοστίζει λιγότερο από 60 εκατομμύρια το κομμάτι. Αν μάλιστα αγοραστεί απευθείας από τη Ρωσία, χωρίς εμπλοκή των ινδικών βιομηχανιών, η τιμή του πέφτει στα 43 εκατ. δολάρια. Το σουηδικό Gripen προσφέρεται στα 60 εκατ. δολάρια και το αμερικανικό F-16 στα 50 εκατ. δολάρια και τα δύο με κατασκευή στην Ινδία.

Η κατάσταση επιδεινώνεται για την Ινδία γιατί οι ανάγκες αντικατάστασης των παλιών μαχητικών τη δεκαετία του ’80, 40 χρόνια μετά είναι επιτακτικές. Στα επόμενα χρόνια η ινδική αεροπορία θα χρειαστεί 12 μοίρες αεροσκαφών και αυτό είναι μόνο η αρχή αλλά με το κόστος των “εθνικών” μαχητικών στο ύψος απόκτησης ξένων μαχητικών, η επιλογή συγκράτησης του αμυντικού προϋπολογισμού θα πάρει μάλλον προτεραιότητα. Αμυντικοί αναλυτές λένε πως η κρίσιμη στιγμή για την αγορά των 200 μαχητικών Tejas ήρθε και πέρασε. Με τα μάτια 10 και 20 χρόνια μπροστά, μέχρι να ολοκληρωθούν δηλαδή οι παραδόσεις των παρωχημένων πια μαχητικών, πιστεύουν πως η Ινδία θα πρέπει να ξεχάσει το Tejas δίνοντας όλη της την προσπάθεια στην ανάπτυξη του 5ης γενεάς “προηγμένου μέσου μαχητικού ( Advanced Medium Combat Aircraft – AMCA ). Ο στόχος είναι το 2070 και το παλιό μαχητικό (με τεχνολογία δεκαετιών του 1970 κασι 1980) θα είναι ένας αναχρονισμός. Το δίδαγμα είναι πως η ανάπτυξη εγχώριας τεχνολογίας είναι ένα ακριβό σπορ που δεν πρέπει να αναλαμβάνει κανείς αν δεν έχει τα απαραίτητα εφόδια και κυρίως υπομονή και πνεύμα οικονομίας.

Η Lockheed Martin πρόθυμη να βοηθήσει στην ανάπτυξη ινδικών μαχητικών


Πηγή

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στο ptisidiastima.com εκφράζουν απαραίτητα τους συντάκτες τους κι όχι υποχρεωτικά την ιστοσελίδα. Ο ιστότοπος δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συντακτών της και των άρθρων τους. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση των άρθρων μας χωρίς γραπτή έγκριση, αλλιώς το ptisidiastima.com θα λάβει όλα τα απαραίτητα νομικά μέτρα. Τα σχόλια των άρθρων που ακολουθούν, δεν εκφράζουν την ιστοσελίδα, παρά μόνο αυτούς τους ίδιους τους σχολιαστές. Η αρχισυνταξία έχει το δικαίωμα να λογοκρίνει σχόλιο ή να απαγορεύσει την δημοσίευσή του.

- Advertisement -
- Advertisement -
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments
LYK
LYK (@lyk)
6 months ago

Εάν τραβήξεις το NPV σε 50 – 100 χρόνια συμφέρει μάλλον. Απλώς σε 20-30 χρόνια δεν είσαι θετικός.

My_name_is_Nobody
Noble Member
My_name_is_Nobody (@my_name_is_nobody)
6 months ago

Eμένα όλο αυτό κάτι μου θυμίζει.comment image

zap
Active Member
zap (@zap)
6 months ago

Αγαπητε, μηπως μπορειτε να μοιραστειτε μαζι μας πως ανεβαζετε εικονες στις απαντησεις σας;

My_name_is_Nobody
Noble Member
My_name_is_Nobody (@my_name_is_nobody)
6 months ago
Reply to  zap

Aν έχεις βρει την εικόνα στο διαδίκτυο απλά αντιγράφεις το URLcomment image
και το κάνεις copy paste στην απάντηση σου.
Προσοχή το URL πρέπει να τελειώνει σε .jpg ή .png αλλιώς απλά θα φανεί μόνο το URL και όχι η εικόνα. Το παραπάνω συνήθως δουλεύει αλλά όχι 100%.
Αν την φωτογραφία την έχεις στο κινητό η στον υπολογιστή σου πρέπει πρώτα να την αναβάσεις σε κάποια σελίδα διαμοιρασμού φωτογραφιών. Εγώ χρησιμοποιώ το imgur.

zap
Active Member
zap (@zap)
6 months ago

Ευχαριστω παρα πολυ.

Lefteris
Trusted Member
Lefteris (@lefteris)
6 months ago

χαρτί υγείας πάνω σε μακέτα τι συμβολίζει άραγες ;

x-m
Noble Member
x-m (@x-m)
6 months ago

Ας ελπίσουμε να μην αλλάξουν γνώμη και να προχωρήσουν το project. Αν και οι δυνατότητες τους είναι αμφίβολο αν θα μπορούν να το υποστηρίξουν . Το ΔΝΤ έχει μόλις ξεπροβάλει απο τη γωνία.

evaggelos
Trusted Member
evaggelos (@evaggelos)
6 months ago

τα οπλικα ειναι ενας τεχνολογικος παραδεισος αλλα κι ενα βαρελι χωρις πατο για μικρες χωρες η χωρες με ανυπαρκτες υποδομες γι αυτο κ βλεπουμε τα σφαλματα ινδιας κ τουρκιας οπως ακομα κ τα λαθη που γινονται σε κινα ακομη κ στην προηγμενη σχετικως ρωσια,για μενα στα οπλικα μικρη χωρα ειναι παραδειγμα η σουηδια με το γκριπεν κ δη το παλαιο που ειχε κ κινητηρα βολβο (το νεο εχει τζενεραλ) αυτα ως προς τα μαχητικα,φυσικα θα μπορουσαν πολλες χωρες να φτιαξουν μικρα εκπαιδευτικα (aero h pc 9 οχι αερματσι)

Nikolaos
Noble Member
Nikolaos (@nikolaos)
6 months ago
Reply to  evaggelos

Μια μικρή διευκρίνιση μόνο, οι σουηδικοί κινητήρες είναι μεν Volvo Flygmotor, αλλά είναι κατόπιν αδείας κατασκευές ξένων σχεδίων. Του Draken ήταν Rolls Royce Avon (ο κινητήρας του Hunter) με προσθήκη τεράστιου μετακαυστήρα (παρόμοιος με του English Electric Lightning, που είχε όμως δύο …), του Viggen ήταν ένας μοναδικός κινητήρας σε στρατιωτική εφαρμογή, ο turbofan Pratt & Whitney JT8D των Boeing 737 διασκευασμένος με μετακαυστήρα και με αναστροφή ώσης, και του αρχικού Gripen ο κλασικός GE F404 των Hornet …

Stavrogin1
Active Member
Stavrogin1 (@stavrogin1)
6 months ago

το tejas είναι πράγματι καμένο
και το 5ης γενιάς με ορίζοντα 2070????? άκλαφτο
αλλά το μέγεθος ο πλυθισμός η βιομηχανική ικανότητα της ινδίας την κάνει δυνάμει υπερδύναμη. Και πάλι θα ματώσει σε R & D εως που να αποκτήσει πείρα σε τεχνολογίες που ολοένα θα ανανεώνονται και θα αλληλοματαιώνονται. Η λυση θα ηταν η συμμετοχή της με αξιώσεις σε απο κοινου ανάπτυξη μαχητικού είτε με δυναμεις ευρωπαικές, είτε ασιατικές.
Όσο για την Ελλαδίτσα θα ηταν ευτηχής για μια συμμετοχή εως και 10% σε πρόγραμμα μαχητικού. Εχει στα αλήθεια κατι να προσφέρει σε προγράμματα τυπου Fcas και Tempest?

LYK
LYK (@lyk)
6 months ago
Reply to  Stavrogin1

Φυσικά. Ραντάρ και έξυπνες ιδέες σχεδιασμού αεροσκαφών. Εάν είσαι έξυπνος …
Γιατί όταν ο Έλληνας σκέφτεται… ειδικοί επί αιώνες σηκώνουν τα χέρια ψηλά.

SAAB
Active Member
SAAB (@saab)
6 months ago

Εάν κρίνω από τα άρθρα που έχουν δημοσιευτεί τους τελευταίους μήνες για το πόσο αποδίδει στην εγχώρια οικονομία η κατασκευή οπλικών συστημάτων, μάλλον οι Ινδοί βγήκαν κερδισμένοι. Γι’ αυτό το λόγο ξεκίνησαν την προσπάθεια για κατασκευή αεροσκάφους 5ης γενιάς.

Lefteris
Trusted Member
Lefteris (@lefteris)
6 months ago

Από όλο το άρθρο κρατάω και το ότι αυτοί οι τρελοί οι Ισραηλίτες έδωσαν ραντάρ που μπορεί να δώσει στοιχεία βολής σε ότι επιθυμεί ο πελάτης.
Επειδή τα F35 που θα μας έδιναν δωρεάν οι ΗΠΑ δεν έρχονται, η αναβάθμιση όλου του στόλου μας και η ομογενοποίηση του είναι μονόδρομος την επόμενη 10ετία.
Η προμήθεια αριθμού Mirage 2000 για να φτάσουμε έναν αριθμό 60-80 με ένα πακέτο εκσυγχρονισμού που να περιλαμβάνει αυτή την έτοιμη λύση των Tejas, με πλήρη αξιοποίηση όλων των όπλων της ΠΑ (και γιατί όχι ένα κρυφό απόθεμα από R77PD και KH35U !!! )
Εννοείται αγορά από την πηγή και διαγωνισμός για ιδιωτικές εταιρείες που μπορούν να αναλάβουν το έργο εκσυγχρονισμού υπό την στέγη (κυριολεκτικά και μεταφορικά) της ΕΑΒ, μειώνοντας τον χρόνο αποπεράτωσης και δίνοντας τεχνογνωσία και μεροκάματα στις εγχώριες επιχειρήσεις.

randomname
Member
randomname (@randomname)
6 months ago

Προφανώς όταν έχεις 1.5 δις πλυθησμό ,το 5ο μεγαλύτερο gdp, και βάσιμες προσδοκίες για οικονομίες κλιμακας, δεν τίθεται ερώτημα.
Συμφέρει και πολύ μάλιστα. Έτσι γεννάς βιομηχανία. Και ας είναι το προιόν αρχικά κακό σε σχέση με τον ανταγωνισμό.
Η ISRO (Indian Space Research Organisation) για παράδειγμα είναι πολύ επιτυχημένη και έχει ανεβάσει στο διάστημα πάνω απο 300 δορυφόρους άλλων χωρών. Αν κολλούσαν στο “συμφέρει;” τωρα θα είχαν μείνει στην καλλιέργεια ριζιού…

DimitrisXr
DimitrisXr (@dimitrisxr)
6 months ago

το μαχητικό F-35 των ΗΠΑ αγοράζεται από τις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ έναντι 80 εκατομμυρίων δολαρίων αλλά πωλείται 200 εκατομμύρια το ένα στους πελάτες του εξωτερικού. Αντίστοιχα, το ρωσικό μαχητικό Su-57 πωλείται 110 εκατομμύρια σε πελάτες εξωτερικού αλλά για τη ρωσική αεροπορία στοιχίζει μόλις 35 εκατομμύρια.
Παλι πρωτοπορος η Ελλαδα καθως θα ειμαστε η πρωτη χωρα που θα αγορασει οπλικο συστημα σε χαμηλοτερη τιμη απο τη χωρα παραγωγης ([email protected]) αφου θα μας χαρισουν το R&D. χαχαχαχαχα

npo
npo (@npo)
6 months ago

Υπάρχουν δύο διαφορετικά πράγματα, η χώρα και το κράτος.
Αν κάτι που αγοράζει το κράτος απο εγχώρια εταιρία στοιχίζει έστω και τα διπλά απ ότι θα κόστιζε η εισαγωγή του, τα χρήματα αυτά μένουν στην χώρα (αισίως, δλδ αν δεν έχεις αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο) και κυκλοφορούν δίνοντας και στο κράτος φόρους, και ένα μέρος τους ίσως επανεπενδυθεί απ τον ιδιωτικό τομέα.
Συνεπώς κάτι εγχώριο που είναι πιο ακριβό για τα οικονομικά του κράτους μπορεί να μην είναι πιο ακριβό για την οικονομία της χώρας.
Βασική προϋπόθεση βέβαια εκτός του εμπορικού ισοζυγίου είναι και το προϊόν να κάνει την δουλειά, όχι αλλα Γρέκα, πληρώνουμε και δεν παίρνουμε τίποτα που να λειτουργεί και πρέπει να το ξαναπληρώσουμε.. Να μην αναφερθώ τα χρήματα που φεύγουν σε Ελβετίες.

Nikolaos
Noble Member
Nikolaos (@nikolaos)
6 months ago
Reply to  npo

Αυτό είναι ο ορισμός της επιδότησης. Δεν το λέω για καλό ή για κακό, απλώς είναι και θέμα αν μπορείς οικονομικά να το κάνεις, ή τουναντίον απλώς κατασπαταλάς σπάνιους πόρους αναγκαίους για την εθνική άμυνα σε πράγματα που δεν πληρούν τις επιχειρησιακές απαιτήσεις.

KaizerAmstelVonLagerS
KaizerAmstelVonLagerS (@kaizeramstelvonlagers)
6 months ago

Τι ωραιο αρθρο….Και επεσε και κοντα.Ευχομαι το διαβασει ο φιλος που ειχαμε μια συζητηση πανω στο θεμα.

d.b
d.b (@d-b)
6 months ago

Μην ξεχνάμε ότι οι Ινδοί προσπαθούν από την δεκαετία το 60 με το Marut και πάλι δεν έχουν καταφέρει αρκετά.
Λάμπρο παράδειγμα αποτελούν οι Κινέζοι που εχουνανει επιστήμη το reverse engineering και χάρις τις τεράστιες δυνατότητες παραγωγής έφεραν αποτελέσματα.
Το έχουμε ξαναγράψει ότι τόσο κρίσιμες τεχνολογίες δεν είναι διαθέσιμες εύκολα.
Ακόμη και οι Ισραηλινοί διέκοψαν το Lavi και ευτυχώς το βλεπουμε ως j10

Observer
Observer (@observer)
6 months ago

Καταρχήν το α/φος δεν “τιμήθηκε” αλλά “τιμολογήθηκε”. Φαντάζομαι ότι είναι σφάλμα του ορθογραφικού ελέγχου του word. Όλα σωστά και ωραία στο άρθρο, αλλά δυστυχώς η κατασκευή εγχωρίου μαχητικού περνάει μέσα από τη διαδικασία του “πληρώνω και μαθαίνω”. Δεν είναι κακό το Tejas ως σχέδιο και το θεωρώ βιώσιμο για μια δεκαετία τουλάχιστον. Ας ελπίσουμε ότι οι Ινδοί θα μάθουν.

chikichiki
Trusted Member
chikichiki (@chikichiki)
6 months ago

Είναι αυτονόητο πως όταν πληρώνεται εκτός από κόστος αγοράς και κόστος ανάπτυξης, πρέπει το κράτος να είναι προετοιμασμένο να πληρώσει περισσότερα, και να αναλάβει, αν δεν υπάρχει η σχετική τεχνογνωσία, μεγαλύτερο ρίσκο. Επιπλέον το επιχείρημα επιστροφής των χρημάτων στην οικονομία δεν διατηρεί τόσο την αξία του όταν μιλάμε για χώρες με ελλειμματικό εμπορικό ισοζύγιο. Τα προβλήματα πολλαπλασιάζονται εκθετικά όταν έχουμε να κάνουμε με χώρες των οποίων οι θεσμοί είναι ανεπαρκέστατοι και οι κοινωνίες ανώριμες, όπως Ινδία ή Ελλάδα, γιατί τα γραφειοκρατικά κωλύματα πολλαπλασιάζονται σαν κορωνοϊός και η αρπαγή καθίσταται ο πραγματικός σκοπός του προγράμματος. Η ίδια ανεπάρκεια είναι επίσης που οδηγεί συχνά τις χώρες στην υπεροπτική επιδίωξη προγραμμάτων τα οποία πολύ απλά δεν μπορούν να στηριχθούν από το υπάρχον τεχνολογικό υπόβαθρο ή τα οικονομικά μεγέθη. Αυτά δεν σημαίνουν ότι δεν υπάρχουν σημαντικά πλεονεκτήματα στην ανάπτυξη εθνικής αμυντικής βιομηχανίας, πρέπει όμως να ζυγίζονται κατά περίπτωση, με αντικειμενικές εκτιμήσεις των υφιστάμενων δυνατοτήτων και χωρίς επιρροές από εθνικιστικά πυροτεχνήματα, που μοιραία οδηγούν σε καραμπινάτες αποτυχίες τύπου Tejas. Μερικές φορές είναι καλύτερο, ή απλά το μόνο εφικτό, να αγοράσεις απ’έξω και να κάνεις ό,τι μπορείς για να εξασφαλίσεις αυτόνομη υποστήριξη (που είναι και ο κύριος λόγος ανάπτυξης αμυντικής βιομηχανίας), αντί να διαλέγεις έναν δρόμο που μπορεί και να είναι ανέφικτος.

nigozs
Active Member
nigozs (@nigozs)
6 months ago

Μιλάμε για την Ινδία. Πυρηνική χώρα που λόγω υπερπληθυσμού θεωρείται και υπερδύναμη. Μία υπερδύναμη που παίρνουν φωτιά τα αεροπλανοφόρα της, υποβρύχια καταδύονται με ανοικτή μπουκαπορτα και ένα εκπαιδευτικό αεροσκάφος κάνει 20 χρόνια να “πετάξει”.
Εκτός των άλλων με πλήρως αγορασμενα οπλικά συστήματα ή με παροχή τεχνολογίας, αυτά εκλείπουν αξιοπιστίας με αποτέλεσμα πάλι να καταφεύγουν σε αγορές από το εξωτερικό με ελάχιστες εξαιρέσεις (βλ. πύραυλο Brahmos).
Το ζήτημα είναι, τί ακριβώς θέλεις.
Εδώ η Τουρκία και η Κίνα λειτούργησαν διαφορετικά, αν και ακολουθούν διαφορετικούς δρόμους.
Η Τουρκία εξαγόρασε εταιρείες χάλυβα και ανέπτυξε την διάλυση πλοίων ώστε να κατέχει πρώτη ύλη. Γνωστές εταιρείες όπως η Grundig πωλήθηκαν με την τεχνογνωσία έτοιμη. Πλήρωσαν/κατασκόπευσαν/υπεκλεψαν/αντέγραψαν τεχνολογίες και έκαναν συνεργιες που βόλευαν ή είχαν μακροπρόθεσμο όφελος (βλ. Mangusta) προσπαθωντας να αναπτύξουν ταυτόχρονα και δικό τους λογισμικό.
Λειτουργικά ή όχι, τώρα μαθαίνουμε σιγά σιγά.
Εν ολίγοις, χώρες με τεράστιο τεχνολογικό υπόβαθρο για να εξελίξουν ορθά ένα προϊόν κάνουν δεκαετίες ίσως και εικοσαετία.
Ινδοί, Τούρκοι και Κινέζοι βρίσκονται σε αναζήτηση. Προβάδισμα για προφανείς λόγους εχει η Κίνα η οποία εκτός των άλλων πρέπει να καταπολεμήσει και το γνωστό, made in China.

Chris
Chris (@chris)
6 months ago

Σε κάθε περίπτωση με μέγεθος παραγγελίας “10 μοίρες αεροσκαφών” η κατασκευή ξένου αεροσκάφους εγχώρια με μεταφορά τεχνολογίας θα ήταν ιδιαίτερα συμφέρουσα οικονομικά και θα απέδιδε εγκαίρως ένα ικανό αεροσκάφος. Σε αντίθεση με ότι έγινε τώρα.

x-m
Noble Member
x-m (@x-m)
6 months ago

Καταρχάς , αφού μιλάμε για την Ινδία, ας μάθουν πρώτα να πετάνε χωρίς να πέφτουν σαν τις μύγες και μετά ας περάσουν στην κατασκευή.

GK_
Member
GK_ (@gk_)
6 months ago

«Περί Αμυντικής βιομηχανίας το ανάγνωσμα»
Όταν εμείς οι κοινοί «θνητοί» μπαίνουμε σε «ξένα χωράφια» και ασχολούμαστε με ζητήματα Εθνικής Άμυνας, σε συχνή και τακτική βάση εμφανιζόμαστε να σχολιάζουμε και για την Ελληνική Αμυντική Βιομηχανία, όπως επίσης και για τα κοινώς λεγόμενα «χάλια» της. Σε γενικές γραμμές ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τα προβλήματα διαφέρει στον καθένα μας εξαιτίας της διαφορετικής πληροφόρησης που αυτός έγινε αποδέκτης.
Έτσι λοιπόν προσωπικά θεωρώ ότι επί της αρχής η ενασχόληση με ανάλογα ζητήματα έχει κάποιες βασικές προϋποθέσεις:
Ξεκινάει με το «… Έχεις Χρήματα;» και τελειώνει με το «… Έχεις Χρήματα;». Στο μεσοδιάστημα ξετυλίγεται ένα «σεντόνι» που περιλαμβάνει αρχές management, οικονομικών, οργάνωση, τεχνογνωσία και τεχνολογία στον αμυντικό τομέα με ένα σωρό άλλα πράγματα που πρέπει να ληφθούν το ίδιο υπόψη στον ίδιο ή και ακόμη και σε μεγαλύτερο βαθμό. Αλλά η αρχική και τελευταία, δηλαδή το «… Έχεις Χρήματα;» αποτελούν το «Α» και το «Ω».
Η Ελλάδα σε διαχρονική βάση προσπάθησε να αποκτήσει μια Αμυντική Βιομηχανία. Σε γενικές γραμμές η αιτία είναι να μην ξαναγίνουμε μάρτυρες ενός σκηνικού όπως εκείνου του Αλέξανδρου Παπάγου που τις παραμονές του Β’ ΠΠ προσπάθησε ματαίως να αποκτήσει μια σειρά από οπλικά συστήματα από διαφορετικές χώρες χωρίς όμως το πολυπόθητο αποτέλεσμα, καθώς οι ίδιες οι χώρες αυτές εκδήλωσαν αδυναμία ικανοποίησης των ελληνικών αιτημάτων, γιατί οι πολεμικές βιομηχανίες τους ήδη εργαζόντουσαν στο 110% των δυνατοτήτων τους για να καλύψουν τις εθνικές ανάγκες και απλά ζητούσαν να περιμένεις στην «ουρά» μαζί με κάποιους άλλους που είχαν παραπλήσια προβλήματα με την Ελλάδα.
Η συγκρότηση και η διατήρηση «ζωντανής» μιας εθνικής αμυντικής βιομηχανίας σε καθολική και μόνιμη βάση δεν είναι ένα είδος «πολυτελείας» ούτε ο αυτοσκοπός για τα «μάτια του κόσμου», αποτελεί μια εθνική ανάγκη γιατί με την παρουσία της σε δύσκολες στιγμές μπορεί να συνεισφέρει εκεί που οι υπόλοιποι (συμμαχικά κράτη σε αδυναμία αποστολής των όπλων) αποτυγχάνουν.
Από αυτό το σημείο και μετά εύλογο είναι το ερώτημα σχετικά με ποια μορφή πρέπει ή δεν πρέπει να έχει αυτή η βιομηχανία. Στην περίπτωση της Ελλάδας, πρέπει να παρατηρηθεί ότι ένα συγκριτικό πλεονέκτημα που η χώρα έχει είναι το φτηνότερο εργατικό κόστος ανά εργατοώρα παράγωγης ενός όπλου ή υποσυστήματος σε σχέση με τις σημαντικότερες χώρες της Δύσης παραγωγούς οπλικών συστημάτων διεθνώς. Εάν στην συνέχεια επιτευχτούν και οι ιδανικές συνθήκες με βάση την αρχή της «οικονομίας κλίμακας», τότε το παραγόμενο σύστημα μπορεί να κοστίσει ακόμη φτηνότερα στον Έλληνα φορολογούμενο. Βέβαια για να φτάσουμε σε ένα τέτοιο σημείο είναι υποχρεωτικό να γίνουν πραγματικότητα μια σειρά από προϋποθέσεις, (το λεγόμενο «σεντόνι»(!) που ανέφερα αρχικά).
Όσοι ασχολούνται με ζητήματα βιομηχανίας (οι περισσότεροι είναι Μηχανικοί του Πολυτεχνείου και αυτή η ενασχόληση αποτελεί το λεγόμενο “core business” αυτής της κατηγορίας των επιστημόνων), θα αρχίσουν να κουνούν το κεφάλι τους με νόημα, καθώς τα «μαργαριτάρια» του απώτερου παρελθόντος και οι λεγόμενες «αμαρτίες» των κρατικών ή κρατικοδίαιτων αμυντικών βιομηχανιών για πολλούς είναι ακόμη νωπά. Η κατάληξη της ΕΛΒΟ ή ποιο πρόσφατα και της Ηλεκτρομηχανικής της Κύμης, τα προβλήματα της ΕΑΒ, των ΕΑΣ, των Ναυπηγείων, μόνο για να αναφέρω τα πολύ ποιο γνωστά που «κράζουν» από πολύ μακριά, είναι σημαντικά παραδείγματα μιας μη ορθής ανάγνωσης του «σεντονιού» που συνδυαστικά με πολιτικές επιθυμίες και κάποιες (φρούδες) ελπίδες για την διατήρηση της «πολυθρόνας» δημιούργησαν ένα διαστρεβλωμένο πλαίσιο λειτουργίας που σαν πραγματικό «σφουγγάρι» απορρόφησε πολύτιμους χρηματοοικονομικούς πόρους με αμφίβολα αποτελέσματα, πράγμα που έχει οδηγήσει πολλούς στο να σκέφτονται «όλα εισαγόμενα» και «αστούς μετά να λένε ότι θέλουν». Μια τέτοια επιλογή μας επιστρέφει στον διάσημο Αλέξανδρο Παπάγο τις παραμονές του Β’ ΠΠ και σε ένα σκηνικό που ήδη παίχτηκε και ζήσαμε τα επακόλουθα. Για αυτόν τον λόγο δεν μπορούμε να συμμεριστούμε αυτή την θέση. Τουναντίον, είναι υποχρεωτικό να βγουν από το «ράφι» και να ξεσκονιστούν τα εξοπλιστικά του παρελθόντος για να γίνουν αντικείμενο μιας ποιο εμπεριστατωμένης μελέτης έτσι ώστε να κατανοηθεί καλύτερα σε ποια έκταση κάποια «λάθη» μπορούν να είχαν διορθωθεί από τότε, δίνοντας μια καλύτερη σχέση κόστους προς απόδοσης σε συγκεκριμένα εξοπλιστικά προγράμματα.
Η ανάγκη μια κριτικής αναθεώρησης πολλών εξοπλιστικών πολίτικων του παρελθόντος είναι υποχρεωτικό να συμβεί για να μπορέσουμε να αποφύγουμε να επαναληφτούν τα ιδία και αυτά επιζήμια λάθη του «τότε».
Επί της αρχής, τα προβλήματα της Εθνικής Άμυνας αφορούν την Δομή Δυνάμεων και τα εξοπλιστικά προγράμματα που πρέπει να την συνοδεύουν. Σε γενικές γραμμές είναι μέσα στο ΚΥΣΕΑ που γίνεται η λεγομένη «ζύμωση». «Εκεί» τα επιτελεία προωθούν και «εκεί» η κυβέρνηση αποφασίζει.
Πως μια εθνική βιομηχανία μπορεί να «κουμπώσει» με τα εκάστοτε ΚΥΣΕΑ και να ευνοήσει την χώρα; Αυτό είναι δουλειά της ΓΔΑΕΕ! Είναι αυτή ακριβώς που πρέπει να φροντίσει έτσι ώστε να υπάρξει το μέγιστο όφελος από κάθε πλευρά, σφαιρικά, σε «360 μοίρες». Είναι αυτή που πρέπει να «τετραγωνίσει το κύκλο». Στον βαθμό που θα το επιτύχει, άλλο τόσο θα ευνοηθούν όλα τα συμβαλλόμενα μέρη, είτε άμεσα (ΕΕΔ, Κυβέρνηση, βιομηχανία) είτε έμμεσα (φορολογούμενοι, εργαζόμενοι (μη άνεργοι)).
Λαμβάνοντας υπόψη τα προηγούμενα, σε ορισμένα εθνικά ζητήματα, η συμμέτοχη της αμυντικής βιομηχανίας μετατρέπεται σε πραγματικό «βραχίονα». Το πρόβλημα, όπως συνήθως συμβαίνει με πάρα πολλά θέματα της καθημερινότητας είναι να πραγματοποιηθεί αυτό που συνήθως σχολιάζουμε με τα λόγια.
Ένα θέμα που είναι σημαντικό για να ευνοηθεί η βιομηχανία είναι η παρουσία του «ρευστού» χρήματος. Δυστυχώς οι εξοπλιστικές πολιτικές του κράτους δεν λαμβάνουν υπόψη αυτή την πτυχή, είτε λόγο αδυναμίας, είτε λόγο άλλων αιτιών.
Για παράδειγμα, πρόσφατα γίναμε μάρτυρες μιας διεύρυνσης της αμυντικής σχέσης με την φίλη και σύμμαχο στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ Γαλλία που περιστρέφεται γύρω από 2 φρεγάτες ΑΑ αμύνης με δυνατότητες καταστροφής στόχων μακριά βαθιά στο έδαφος ενός πιθανού αντιπάλου με την χρήση πύραυλων κατηγορίας cruise τύπου Scalp – Naval. Η προσφορά των 2 φρεγατών αυτή, είναι ακόμη σε ένα ενδιάμεσο στάδιο και δεν έχει ολοκληρωθεί με αποτέλεσμα να μην είναι απολύτως γνωστό το τι περιέχει και τι όχι. Μια ενδιαφέρουσα πτυχή της υπό διαπραγμάτευσης σύμβασης είναι η συμφωνία για την παρουσία ελληνικών εταιριών σαν εργολάβοι για λογαριασμό του γαλλικού ναυπηγικού οίκου DCNS. Μια άλλη πτυχή αφόρα την παρουσία ενός χρηματοδοτικού πλαισίου βασισμένου σε τραπεζικό δανεισμό. Δηλαδή τα πλοία αυτά θα αποχτηθούν, όπως αγοράζουμε τα διαμερίσματα εμείς οι θνητοί, πληρώνοντας σε δόσεις σε βάθος πολλών ετών μέχρι να τα ξεχρεώσουμε. Η έλλειψη του απαραιτήτου «ρευστού» υποχρεώνει το κράτος να βασιστεί σε μια τράπεζα που θα «διευκολύνει» την αποπληρωμή των πλοίων αυτών.
Σε ένα γενικότερο πλαίσιο, μέχρι σε ποιο βαθμό είμαστε σε θέση να γενικεύσουμε μια παραπλήσια τεχνική αγορών αγαθών και υπηρεσιών σε συνδυασμό με αποπληρωμές σε τράπεζες σε βάθος χρόνου χωρίς να θέσουμε υπό αμφισβήτηση τα δημοσιονομικά και την σταθερότητα του «οικοδομήματος» που λέγεται «Ελληνικό δημόσιο»; Πριν από πολλά χρόνια έγινε γνωστό ότι το ελληνικό δημόσιο, εφάρμοζε μια τεχνική “swap” των ελληνικών ομόλογων σε συνάρτηση με μια πολύ γνωστή τράπεζα της Αμερικής, επιτρέποντας έτσι να «ψαλιδιστεί» το χρέος για τις λίγες ήμερες που εξέλειπαν μέχρι την λήξη του έτους και να μην εμφανίζεται σε όλο το εύρος του το χρέος του κράτους σαν % του ΑΕΠ. Λίγες ήμερες μετά, με την είσοδο του νέου έτους, το χρέος που παρακρατήθηκε από την τράπεζα επέστρεψε στους «δικαιούχους» κι η τράπεζα πληρώθηκε αναλόγως για την «διευκόλυνση».
Τι μας λέει αυτό; απλά ότι ο τραπεζικός δανεισμός, είχε ξεπεράσει τα αποδεκτά όρια!
Δηλαδή είχε γίνει ήδη μια «φυλακή» που ήταν δύσκολο να βγει η Ελλάδα χωρίς πρώτα να «ματώσει».
Αυτές οι αποφάσεις του απώτερου παρελθόντος υποχρεωτικά βάζουν σε ένα νέο πλαίσιο το όλο σύστημα χρηματοδότησης που χρησιμοποιήθηκε για πάρα πολύ καιρό και που οδήγησε σε μεγάλο βαθμό στο σκηνικό του φθινοπώρου του 2009 με την γνωστή ρύση: «υπάρχουν λεφτά». Μέχρι σε ποιο βαθμό είναι δυνατό να αποφευχθεί να επαναληφτεί το σκηνικό του 2009-2010 κάποτε στο μέλλον; Σε ποιο βαθμό η τεχνική αυτή εφαρμοζόμενη στην εξοπλιστική πολιτική των ΕΕΔ επικούρησε στο να φτάσει η χώρα στην άσχημη θέση που βρέθηκε το φθινόπωρο του 2009; Είναι δυνατό να αποκτηθούν τα οπλικά συστήματα που θεωρούνται απαραίτητα χωρίς να είναι «εκ των ουκ άνευ» αυτή η τεχνική;
Το εξοπλιστικό πρόγραμμα των μετά Ιμίων εποχής, ήταν μεγαλεπήβολο. Ακόμη και σήμερα παραμένει άγνωστο η πραγματική έκταση της χρηματοοικονομικής δέσμευσης. Το ίδιο συμβαίνει και για τους ολυμπιακούς αγώνες του 2004. Μέχρι σε ποιο βαθμό η τραπεζική χρηματοδότηση έσπρωξε την Ελλάδα να κολυμπήσει πρώτα στα «βαθειά» και μετά να κτυπήσει «ύφαλο»;
Μπορεί η Ελλάδα με την χρήση απευθείας και αποκλειστικά και μόνο των χρημάτων του προϋπολογισμού να χρηματοδοτήσει τις εξοπλιστικές δαπάνες χωρίς να χρησιμοποιήσει τα τραπεζικά «εργαλεία» (δανεισμός, παράγωγα, κλπ);
Μια «Ελαφριά Φρεγάτα», με μήκος περίπου 115μ. και εκτόπισμα 3.000 – 4.000 τόνων (δηλαδή σαν τις ΜΕΚΟ 200 ΗΝ, κλάσης «Ύδρα») κοστίζει, πάνω κάτω, γύρω στα 300 εκ € εάν την αγοράσουμε στην βάση των 4 πλοίων, από ένα «ξένο» ναυπηγείο με όλα τα όπλα που το ΠΝ επιθυμεί κατασκευασμένα αποκλειστικά στο εξωτερικό και με 0% ΕΠΑ. Είναι λογικό ότι με 530 εκ € προϋπολογισμό για την εξυπηρέτηση της Δημοσίας Πιστής» (δηλαδή αποπληρωμή των εξοπλιστικών προγραμμάτων του παρελθόντος) είναι λίγο δύσκολο να χρηματοδοτηθεί μια κλάση 4 πλοίων, χωρίς την τραπεζική χρηματοδότηση και την αποπληρωμή σε βάθος χρόνου. Αλλά εάν το συμβαλλόμενο (ξένο) ναυπηγείο βάλει σαν «πλάτη» μια τράπεζα ή θα παραδώσει σχεδόν ετοιμοπαράδοτο το πλοίο (βλέπε, περίπτωση «Έλλη» και «Λήμνος» το 1981-1982) ή θα τα ναυπηγήσει στην έδρα του με χρόνους παράδοσης από 4 έως 7 χρόνια από την κατάθεσης της προκαταβολής.
Ένα ναυπηγικό πρόγραμμα άξιας 1,2 δις € σαν το (υποθετικό) προηγούμενο με 10% προκαταβολή και (ελπίζουμε) με επιτόκιο 2% και μια περίοδος αποπληρωμής περίπου 10 με 15 έτη, θα οδηγήσει σε μια προσαύξηση του κόστους αγοράς των 4 πλοίων που μπορεί να φτάσει από 10% έως και το 15% της αρχικής άξιας του συμβολαίου. Δηλαδή τα 4 πλοία θα κοστίσουν μέχρι 1,32 – 1,37 δις €. Σε βάθος χρόνου, περίπου 10 ετών κατά μέσο όρο αυτό μεταβάλλεται σε μια ετήσια αποπληρωμή περίπου 110 εκ. € ετησίως επιτρέποντας την αποπληρωμή των 4 πλοίων με το 21% του ετησίου προϋπολογισμού, αλλά με 0% ΕΠΑ. Στην περίπτωση των 15 ετών με 92 εκ € περίπου.
Είναι δυνατό να αποκτηθεί το ίδιο πλοίο με περίπου 200 – 225 εκ € χωρίς τράπεζα; Δηλαδή είναι εφικτό να αποκτηθούν 4 πλοία με 800 – 900 εκ €; Αντί για τα περίπου 1,32-1,37 δις € με την προηγούμενη μέθοδο; Πρόκειται για μια μείωση κατά 32% – 42% περίπου της χρηματοοικονομικής δέσμευσης του ελληνικού κράτους. Εξοικονομούμε περίπου 430 – 570 εκ € από τα 4 πλοία τα οποία μας μένουν στην «τσέπη» για να τα χρησιμοποιήσουμε αυτά τα χρήματα κάπου αλλού! Είναι εφικτό;
Αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να απαντήσει η ΓΔΑΕΕ! Και για να το κάνει πρέπει να έρθει σε επαφή με μια σειρά από ελληνικές εταιρίες που θα πληροφορήσουν σχετικά με το τι και τι όχι μπορεί και δεν μπορεί να κατασκευαστεί στην Ελλάδα και σε ποιες τιμές! Στο παρελθόν, η ΕΒΟ με 90% ΕΠΑ, παρέδιδε τυφέκια και ελαφρά πολυβόλα στον ΕΣ κατά 25% φτηνότερα από το εισαγόμενο. Σήμερα, τι είναι δυνατό να πραγματοποιηθεί και με ποιες προϋποθέσεις; Μόνο η ΓΔΑΕΕ μπορεί να απαντήσει!
Μια ματιά και στα τεκταινόμενα στην Ινδία και Πακιστάν.
Οι ινδοί προσπαθούν να αποκτήσουν ένα τοπικά σχεδιασμένο μαχητικό αεροσκάφος. Ο αντικειμενικός σκοπός να τους κοστίσει όσο κοστίζει σε εμάς μια «μοτοσικλέτα»! Λαμβάνοντας υπόψη ότι στην Ινδία το κατά κεφαλήν ακαθάριστο ετήσιο προϊόν είναι λίγο πολύ περίπου το 1/16 με το 1/20 ή και ακόμη το 1/25 σε σχέση με εκείνο που έχει ένας ευρωπαίος πολίτης, η Ινδική Πολεμική Αεροπορία είναι σχετικά εύκολο να αποκτήσει το Tejas με την ίδια ευκολία που εμείς πληρώνουμε μια γιαπωνέζικη μοτοσικλέτα μικρό – μεσαίου κυβισμού σε μια αντιπροσωπεία. Το γιατί δεν τους «βγήκε» πρέπει να μελετηθεί με βάση τις αρχές εκείνου του «σεντονιού» που καθώς φαίνονται έχουν παραβιαστεί πολλάκις φόρες με αρνητική παρενέργεια τα γνωστά παρατράγουδα.
Δείτε επίσης το Πακιστάν που συμπαράγει κατόπιν άδειας στο τοπικό τους «ΚΕΑ» το κινέζικο JF17 με εισαγόμενο μόνο τον κινητήρα! Σε αυτούς ο λογαριασμός «βγήκε» και είναι με χαμόγελα! εκεί πέρα το JF17 τους κοστίζει όσο ένα «ποδήλατο»!

x-m
Noble Member
x-m (@x-m)
6 months ago

Με την προϋπόθεση ότι αναφερόμαστε σε σοβαρά προϊόντα και όχι σε καρικατούρες τύπου Tejas, αυτό το “σπορ” είναι για 5-6 χώρες στον πλανήτη . Που έχουν την τεχνολογία, την εσωτερική ζήτηση , την οικονομική δυνατότητα αλλά και τις δυνατότητες για εξαγωγές. Οι υπόλοιποι , περισσότερο ικανοί (Ισραήλ ) ή λιγότερο θα πρέπει να προσαρμόσουν τη στρατηγική τους αναλόγως. Η συμμετοχή π.χ. ακόμα και κατά 5-10 % στην παραγωγή ενός αεροσκάφους δεν είναι καθόλου αμελητέα υπόθεση. Αλλά ακόμα και αυτό για κάποιους (ονόματα μη λέμε υπολήψεις μην θιγούμε) είναι τεράστιο άλμα.

Thras
Trusted Member
Thras (@thras)
6 months ago
Reply to  x-m

Συμφωνώ απόλυτα. Αυτή τη διαδρομή πρέπει να ακολουθήσει και η Ελλάδα. Συμμετοχή σε πολυεθνικά προγράμματα (FCAS, EuroCorvette, νέο ΜΒΤ κλπ) με εξασφαλισμένη επιτυχία και σίγουρες παραγγελίες.
Έτσι μειώνεται ο κίνδυνος αποτυχίας του προγράμματος ή παραγωγής τελικών προϊόντων πολύ χαμηλών επιδόσεων και αποκτάς τεχνογνωσία διατηρώντας θέσεις εργασίας (άρα και χρήμα) εντός της χώρας.

George
Trusted Member
George (@george)
6 months ago

Μπαίνουν θέματα εθνικού εγωισμού και την πατάνε. Είτε με εγχώριες αναπτύξεις οπλικών συστημάτων είτε με επιδοτούμενες και μονίμως ελλειμματικές εταιρίες
Η καλύτερη προσέγγιση είναι ενσωμάτωση εγχώριων υποσυστημάτων, ιδίως ηλεκτρονικών από εγχώριες ιδιωτικές εταιρείες που έχουν ΚΑΙ πελάτες στο εξωτερικό.
Αυτές θα πρέπει να παίρνουν και αντισταθμιστικά κατασκευές εξαρτημάτων για κάθε αγορά ή συμπαραγωγή.
Καταφέρνεις έτσι να ξεφύγεις από το να συντηρείς βιομηχανίες ζόμπι αντί αυτές να προσφέρουν στη διάχυση know how στην εθνική οικονομία.
Κλασσικό παράδειγμα σε αυτή την κατεύθυνση η Δανέζικη Terma αλλά υπάρχουν κι άλλες

Stratilatis
Member
Stratilatis (@stratilatis)
6 months ago

Νομίζω ότι το άρθρο ξεκινάει από μία λάθος παραδοχή, ότι το εγχώρια ανεπτυγμένο προιόν είναι ή πρέπει να είναι πάντα φθηνότερο. Δεν υπάρχει πιο λανθασμένη άποψη από αυτή την παραδοχή.
Το κόστος ανάπτυξης είναι το ίδιο είτε για ένα σύστημα είτε για 1000, η διαφορά είναι ότι το ποσοστό ανάπτυξης στο τελικό κόστος είναι μικρότερο στα 1000 συστήματα εν σχέση με το 1 σύστημα,
Ακόμα και χώρες όπως οι ΗΠΑ, το κόστος ανάπτυξης ενός νέου συστήματος κοστίζει υπερβολικά στους κρατικούς προϋπολογισμούς.
Αν και δεν γνωρίζω 100% τον αμερικάνικο μηχανισμό, από όσο θυμάμαι είναι κάπως σαν
αρχικά δηλώνει την ανάπτυξη ενός νέου συστήματος και τις προδιαγραφές που πρέπει να έχει και ζητάει αιτήσεις συμμετοχής. Σε όσες εταιρίες δηλώσουν συμμετοχή πληρώνει το seeding capital.
Εν συνεχεία επιλέγει δύο ή τρεις εταιρίες που θα παρουσιάσουν πρωτότυπα για την συνέχεια του διαγωνισμού στις οποίες πληρώνει το κόστος ανάπτυξης και κατασκευής.
Τέλος ο νικητής του διαγωνισμού προπληρώνεται το 30% της αγοράς άμεσα για να αναπτύξει γραμμη παραγωγής.
Για το F35 πχ, επειδή είχε υπερβεί τον προϋπολογισμό, τα πρώτα 200 αεροσκάφη φτιάχνονται χειροποίητα.
Χώρες όπως η Ελλάδα που είναι μικρές αγορές το κόστος είναι αρκετά μεγάλο.
Αλλά χώρες όπως η Ελλάδα ή η Ινδία έχουν άλλα δεδομένα που πρέπει να λάβουν υπόψη τους. Αυτό είναι ότι έχουν σαν δυνητικούς αντιπάλους με τους οποίους έχουν συνεχείς τριβές, χώρες που παίζουν και με όλες τις υπερδυνάμεις, πράγμα που τους προβληματίζει σε περίπτωση συνολικής σύρραξης πως θα συμπεριφερθουν οι προμηθευτές.
Ήδη για το Tejas υπήρχε έντονη αντίδραση για την χρήση ενός αμερικανικού κινητήρα, μιας και οι πακιστανοί χρησιμοποιούν και αυτοί αμερικανικό κινητήρα.
Όσο για το SU30MKI δεν συναρμολογείται μόνο στην Ινδία αλλά και έχει αναβαθμιστεί με ινδικό σχεδιασμό αναβάθμισης. Κάτι σαν τα F35 του ισραήλ.

- Advertisement -

Το Σχόλιο της Ημέρας

Τι ρόλο έπαιξε η πολεμική αναμέτρηση Ελλάδας-Άξονος στην τελική έκβαση του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου;

Ο δρόμος προς τον 2ο ΠΠ – Πρελούδιο Θα μπορούσαμε να πούμε πως ο 2ος ΠΠ έγινε για το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών που είχε αφήσει ανοιχτούς...
- Advertisement -

Το τεύχος μας που κυκλοφορεί

- Advertisement -

Κύριο Άρθρο

Τα Mirage 2000-5Mk2 επιστρέφουν στον αέρα, σύντομα οι διαθεσιμότητες στο 100%

33
 Όπως αποκάλυψη προχτές και ο ΥΕΘΑ στη Βουλή, η 114 ΠΜ έχει γίνει αποδέκτης ποσοτήτων κρίσιμων ανταλλακτικών για τα μαχητικά αεροσκάφη Mirage 2000-5Mk2. H...
- Advertisement -
Card image

October 2020

Αγορά 3.99
- Advertisement -
Card image

ΠΤΗΣΗ 2015 July 2015 #350

Αγορά
- Advertisement -
Card image

ΠΤΗΣΗ 2014 September 2014 #340

Αγορά

Related News

Τα Mirage 2000-5Mk2 επιστρέφουν στον αέρα, σύντομα οι διαθεσιμότητες στο 100%

 Όπως αποκάλυψη προχτές και ο ΥΕΘΑ στη Βουλή, η 114 ΠΜ έχει γίνει αποδέκτης ποσοτήτων κρίσιμων ανταλλακτικών για τα μαχητικά αεροσκάφη Mirage 2000-5Mk2. H...

Επίδειξη Δυνατοτήτων από Εθνικής Φρουρά και βρετανικές δυνάμεις (Εικόνες)

Συνεχίστηκαν χθες, με τη δεύτερη και κύρια Επίδειξη Δυνατοτήτων (Capabilities Demonstration), οι εκπαιδευτικές δραστηριότητες της Εθνικής Φρουράς με τη Βρετανική Ναυτική Δύναμη «Littoral Response...

Αφιέρωμα: Η Ιταλική Αεροπορία στη Χειμερινή Επίθεση του Μουσουλίνι το 1940

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο τεύχος 84 της Π&Δ, τον Οκτώβριο του 1991 H ΙΤΑΛΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ ΣΤΗ XEIMEPINH ΕΠΙΘΕΣΗ TOY ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ TO...