Δεν έχει μόνο η Λουφτβάφε προβλήματα διαθεσιμότητας. Δεν ξέρουμε αν και κατά πόσο αποτελεί παρηγοριά για τους Γερμανούς βέβαια από ό,τι φαίνεται τα ίδια και χειρότερα υπάρχουν και αλλού.

Μόλις 4 γερμανικά Eurofighter σε επιχειρησιακή κατάσταση σύμφωνα με το Spiegel

Συγκεκριμένα, πρόσφατα ο υπουργός Άμυνας της Μαλαισίας ομολόγησε κατά την διάρκεια ομιλίας του στην βουλή, ότι από σύνολο 18 αεροσκαφών Su-30MKM και 10 MiG-29 είναι όλα καθηλωμένα εκτός από 4 από τα Su-30MKM.

Τα υπόλοιπα 14 εκ των Su-30MKM βρίσκονται σε διάφορα στάδια συντήρησης, κι η Αεροπορία της χώρας, σύμφωνα με τον υπουργό, δεν είχε καταφέρει να διατηρήσει καλύτερες διαθεσιμότητες.

Τα αεροσκάφη ρωσικής κατασκευής είχαν παραδοθεί το 1995 (τα MiG-29) ενώ τα Su-30MKM σε δυο παρτίδες το 2007 και το 2009.

O υπουργός Άμυνας της Μαλαισίας

 

Σύμφωνα με τον υπουργό, το συμβόλαιο υποστήριξης με τον υπεργολάβο που είχε υπογραφεί από την προηγούμενη κυβέρνηση είχε τερματιστεί κι η τωρινή κυβέρνηση προσπαθεί να αναθέσει την συντήρηση των αεροσκαφών σε εγχώριες εταιρείες.

Η Μαλαισία διαθέτει κι έναν μικρό αριθμό οκτώ διθέσιων F-18D Hornet αμερικανικής κατασκευής και εκπαιδευτικών Hawk 108/208 αγγλικής κατασκευής.

11 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Τι δεν πάει καλά με τα σύγχρονα μαχητικά;
    Τι θέλω να πω: Τα ηλεκτρονικά στερεάς κατάστασης είναι εξ ορισμού πολύ πιο αξιόπιστα από τα παλαιότερα, δεν έχουμε ραντάρ με λυχνίες και τρανζίστορς.
    Οι ασύρματοι έχουν κάνει άλματα.
    Τα ηλεκτρικά/υδραυλικά επίσης.
    Οι κινητήρες έχουν κατά μερικές κλίμακες μεγέθους μεγαλύτερη αξιοπιστία σε σχέση με τις προηγούμενες γενεές.
    Υπάρχει διαγνωστικός εξοπλισμός στα ίδια τα α/φ.
    Να υποθέσω ότι το θέμα είναι πως τα ανταλλακτικά είναι πλέον πάρα πολύ ακριβά σε σχέση με το παρελθόν;
    Θα μπορούσε βέβαια κάποιος να μου πει «και πού ξέραμε στο παρελθόν τι διαθεσιμότητες είχε η αεροπορία μιας σουλτανευομένης δημοκρατίας», όποιος την αποκάλυπτε μπορεί και να απαγχονιζόταν …

    • Ιδιαίτερα ενδιαφέρον ερώτημα, ειδικά όταν συμπεριλάβουμε στην εξίσωση το γεγονός ότι μιλάμε στη συγκεκριμένη περίπτωση για ρωσικά μαχητικά, τα οποία υποτίθεται πως έχουν μια κάποια «ανοσία» σε τέτοιου τύπου προβλήματα. Βέβαια το πλήθος των μεταβλητών είναι ήδη μεγάλο, αφού τεράστιο ρόλο παίζουν και παράγοντες πέραν του ίδιου του α/φους, η ορθολογική προμήθεια ανταλλακτικών (προσωπικά δεν ήταν λίγες οι φορές που βλέποντας παρακμιακές χώρες-κουτσουλιές να αποκτούν απειροελάχιστα Strike Flanker αναρωτήθηκα σε πόσες μέρες από την παραλαβή θα καθηλώνονταν λόγω αδυναμίας υποστήριξης), η ύπαρξη τεχνικού προσωπικού υψηλής κατάρτισης, τα οικονομικά μεγέθη. Είναι πράγματι μεγάλο μυστήριο που με απασχολεί κι εμένα το που σκαλώνουν τελικά όλα αυτά τα κατά τα άλλα σύγχρονα αεροσκάφη, ενώ έχουν αποκτήσει αντικειμενικά εξαιρετικές βελτιώσεις στον τομέα της αξιοπιστίας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση τουλάχιστον, το όνομα της χώρας δεν εμπνέει και τη μέγιστη εμπιστοσύνη, άρα ίσως να μην φταίει το ίδιο το αεροπλάνο. Για όλες τις υπόλοιπες…άγνωστο. Αλλά η συνεχής αύξηση του κόστους τόσο α/φών όσο και ανταλλακτικών σε συνδυασμό με τους πετσοκομμένους προϋπολογισμούς είναι καλός υποψήφιος. Η πολυπλοκότητα αυτή καθαυτή νομίζω πως πλέον δε μπορεί να θεωρηθεί αυτοτελώς ως αξιόπιστο κριτήριο για τις διαθεσιμότητες μιας δύναμης μαχητικών (βλ. Ιράν με τα «δικινητήρια» -αχ αυτή τη λέξη πως την τρέμουμε-, Αργεντινή με SuE/AM-39). Αν πχ η σημερινή Luftwaffe είχε MiG-29, τα πράγματα δεν θα ήταν απαραίτητα πολύ καλύτερα απ’ότι με τα Typhoon…

      • Εύλογοι προβληματισμοί. Στα οικονομικά της Μαλαισίας δεν πρέπει να έγκειται πάντως, είναι πετρελαιοπαραγωγός χώρα, όχι ευκαταφρόνητων φυσικών γενικότερα πόρων, και η αεροπορία της είναι μικρού μεγέθους και «στοχευμένη» στην αεροπορική υπεροχή και κρούση πάνω από τη διαφιλονικούμενη υφαλοκρηπίδα της Νότιας Κινεζικής Θάλασσας (όπου εγείρει αξιώσεις). Δεν γνωρίζουμε βέβαια πώς ιεραρχούν τις προτεραιότητες, αλλά δεν έχουν μεγάλες προμήθειες για στρατό ξηράς, ακόμη και στο ναυτικό μετρημένοι είναι.

      • Διερωτώμαι επίσης μήπως ο κανιβαλισμός προσφορών στις διαγωνιστικές διαδικασίες οδηγεί τις προμηθεύτριες σε συμβάσεις έως και ζημιογόνες, που φυσικά μετά πρέπει να βγάλουν τα λεφτά τους μέσω συμβολαίων FOS αστρονομικής τιμολόγησης (εκεί η προμηθεύτρια και όχι πλέον η αγοράστρια είναι βασίλισσα …)

    • Τα οπλικά συστήματα γίνονται όλο και πιο περίπλοκα, οπότε, παρά τις θεωρίες και τις διαβεβαιώσεις των εταιριών, τελικά χρειάζονται περισσότερη συντήρηση. Μη νομίζουμε όμως πως αυτό συνέβη κατά λάθος. Τα ανταλλακτικά είναι μια τεράστια πηγή εσόδων.

      Στη δεκαετία του 80 και 90 έμενα σε σπίτι από όπου βλέπαμε όλες τις προσγειώσεις της 110 ΠΜ. Η δραστηριότητα της ΠΑ ήταν πολύ αυξημένη εκείνα τα χρόνια. Κάθε μέρα, το μεσημέρι, επέστρεφαν ΔΕΚΑΔΕΣ αεροσκάφη. Ακόμα και πριν το Μνημόνιο αυτή η δραστηριότητα είχε πέσει κατά πολύ. Όσον αφορά τις διαθεσιμότητες παλαιών αεροσκαφών, τα RF-84F (η 110 είχε μια ολόκληρη μοίρα) πετούσαν σχεδόν όλα κάθε μέρα, ενώ για χρόνια νόμιζα πως το πιο πολυπληθές αεροπλάνο της ΠΑ ήταν το Τ-33. Αμέτρητα ήταν και τα A-7, ενώ κάθε μέρα έβγαζαν τουλάχιστον 4 F-4E και άλλα 4 RF-4E. Οπότε, νομίζω αυτή είναι η απάντηση για το αν ήταν ή δεν ήταν διαθέσιμα τα παλιά αεροσκάφη. Η δεκαετία του 80 ηταν η χρυσή εποχή της ΠΑ. Τα αεροπλάνα ήταν διαθέσιμα σε πολύ υψηλούς αριθμούς. Οι πιλότοι πετούσαν συνέχεια. Εκπαιδεύονταν συνέχεια. Είμαι απολύτως σίγουρος πως οι σημερινοί πιλότοι δεν είναι τόσο καλοί όσο εκείνοι και ελπίζω μόνο αυτή η χρόνια κακοδαιμονία να έχει πλήξει και τη «φίλη και σύμμαχο».

      Τώρα, για τη Μαλαισία, να μας γίνει μάθημα. Η σημαντική λεπτομέρεια του άρθου είναι πως η Μαλαισία είχε αναθέσει τη συντήρηση σε ιδιωτική εταιρία και η συντήρηση έπαψε όταν η σύμβαση έληξε και κανείς δεν την ανανέωσε. Οι σοβαρές ένοπλες δυνάμεις κάνουν μόνες τους τη συντήρηση. Πρέπει να μπορούν μόνες τους να συντηρήσουν, γιατί όταν ω μη γένοιτο έρθει εκείνη η κρίσιμη ώρα, δε θα προλαβαίνει κανείς να κάνει συμβάσεις, χώρια που δε θα έχε τα λεφτά. Όπως και να έχει, δε με εκπλήσσει που η αεροπορία της Μαλαισίας είναι διακοσμητική. Όταν χάθηκε η πτηση ΜΗ370, μετά την αναστροφή της, πέταξε μέσα από τον εναέριο χώρο της Μαλαισίας και δεν την εντόπισε κανείς, αλλά βγήκε η αεροπορία της Ταϊλάνδης τρεις μέρες μετά και είπαν ότι την έβλεπαν στα δικά τους ραντάρ – που σημαίνει πως οι χειριστές των ραντάρ αεράμυνας της Μαλαισίας κοιμόταν (ή, ελλείψει σοβαρού εχθρού, τα ραντάρ ήταν κλειστά).

      • «Η δεκαετία του 80 ηταν η χρυσή εποχή της ΠΑ. Τα αεροπλάνα ήταν διαθέσιμα σε πολύ υψηλούς αριθμούς. Οι πιλότοι πετούσαν συνέχεια. Εκπαιδεύονταν συνέχεια. Είμαι απολύτως σίγουρος πως οι σημερινοί πιλότοι δεν είναι τόσο καλοί όσο εκείνοι και ελπίζω μόνο αυτή η χρόνια κακοδαιμονία να έχει πλήξει και τη «φίλη και σύμμαχο».»
        Πολύ σημαντικές παρατηρήσεις. Ειδικά για τύπους όπως το Φάντομ, τα παραπάνω αποτελούν έναν άθλο.
        Νομίζω ότι με τη πάροδο του χρόνου από την ήττα στην Κύπρο η εθνική εγρήγορση ατόνησε.
        Οπωσδήποτε, οι αυξημένες δυνατότητες των σύγχρονων εξομοιωτών, αλλά και τα ασύγκριτα πιο «φιλικά» προς το χειριστή πτητικά χαρακτηριστικά των νεότερων τύπων, μείωσαν κατά τι τις ανάγκες πολλών ωρών πτήσης.
        Από την άλλη, δεν μπορώ να απομακρύνω την υποψία ότι έχουν τρωθεί σοβαρά όψεις της επιχειρησιακής εκπαίδευσης από τη μείωση των ωρών πτήσης.
        Είναι όμως επίσης αλήθεια ότι τύποι όπως το F-5A/B ήταν πραγματικά αεριωθούμενα Spitfire, με ηλεκτρονικό εξοπλισμό που περιοριζόταν σε μαγνητική πυξίδα, δέκτη TACAN και ένα απλούστατο γυροσκοπικό σκοπευτικό. Πράγματα απλά, φθηνά και προπάντων ΛΙΓΑ. Τώρα μόνο τα ραντάρ, βοηθήματα ναυτιλίας, δέκτες RWR, πομπούς ECM, διανομείς αναλωσίμων παραπλάνησης, ατρακτίδια σκόπευσης κλπ απαιτούν αστρονομικά ποσά και εξειδικευμένα συνεργεία τεχνικών.

      • Νομίζω πως δεν επαρκεί αυτή η μάλλον υπεραπλουστευτική θεώρηση (χωρίς παρεξήγηση) για να ερμηνεύσει τα φαινόμενα που παρατηρούνται. Είναι αντικειμενικό γεγονός των φυσικών επιστημών ότι οι σύγχρονες τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται στα α/φη είναι πολύ πιο αξιόπιστες απ’ότι οι παλαιότερες. Έχουμε πλέον λιγότερα κινούμενα μέρη (πχ ραντάρ AESA), πολύ πιο ανθεκτικά υλικά, πολύ πιο προσαρμόσιμο σχεδιασμό, software-based αρχιτεκτονική (πχ μια αναβάθμιση λογισμικού κάνει αυτό που πριν 20 χρόνια ήταν επιτεύξιμο μόνο με εκτενείς αλλαγές υλικού). Εσείς ο ίδιος περιγράφετε (χτυπώντας μας right in the nostalgia, παρεμπιπτόντως) πως η ΠΑ έβγαζε καθημερινά πολυάριθμες εξόδους με…F-4. Άραγε δεν ήταν το F-4 ίσως το πιο πολύπλοκο μαχητικό που έβαλε ποτέ σε υπηρεσία η ΠΑ, τουλάχιστον για εκείνη την εποχή; Το δικηνητήριο τέρας πολλαπλού ρόλου, με το υπερπολύπλοκο multimode ραντάρ του, τα «δύστροπα» κατευθυνόμενα όπλα στους αμέτρητους φορείς ανάρτησης, τη «σπαστή» πτέρυγα με τις χίλιες δυο κινούμενες επιφάνειες, το RWR, τα ηλεκτρονικά ναυτιλίας/υπολογιστές, πως έβγαζε αυτό το αεροπλάνο που από κάθε άποψη θα έπρεπε να είναι ο Shahanshah των hangar queens τόσες εξόδους; Από το αντίθετο άκρο του φάσματος πάλι, ποια η έκπληξη στο ότι τα T-33 και τα RF-84 πετούσαν συχνά όταν η σχεδιαστική τους φιλοσοφία ουδέποτε χρειάστηκε την ενσωμάτωση εξελιγμένων τεχνολογιών;

        Πρέπει επιπλέον να σχετικοποιήσουμε και το επίπεδο εκπαίδευσης ως προς την εποχή. Τα τότε πληρώματα είχαν μια Α ποιότητα, αλλά στις δεκαετίες που έχουν μεσολαβήσει η συσσωρευμένη παγκόσμια εμπειρία που έχει φτάσει μέχρι την ΠΑ μέσω των συμμάχων της και οι νέες μέθοδοι και νοοτροπίες έχουν επιφέρει τόσο σαρωτικές αλλαγές που πολύ πιθανό να μη μπορούμε να εξάγουμε αξιόπιστα συμπεράσματα για το επίπεδο των σημερινών χειριστών με τέτοιου τύπου συγκρίσεις. Φυσικά, με την γνωστή πορεία της χώρας στην πράξη υποθέτω πως το συμπέρασμά σας βγαίνει σωστότατο…

        • Να προσθέσω ότι τις τελευταίες δύο δεκαετίες (και μάλιστα την τελευταία) η επιχειρησιακή φιλοσοφία, αντίληψη και εκπαίδευση πέρασε στο σχεδιασμό πολύπλοκων επιχειρήσεων και έφυγε από την κουλτούρα των «αναχαιτίσεων» (δηλαδή του φον Ριχτχόφεν). Πράγμα που σε μεγάλο βαθμό αποτελεί συμβολή των Φαντομάδων (και ιδίως του Βαϊτση) …
          Πάντως πράγματι τότε είχαμε μεγάλες διαθεσιμότητες ακόμη και στα Φάντομ (για τα Θάντερφλας τι να πω, είναι ένας ζωντανός θρύλος αξιοπιστίας και επιχειρησιακών αρετών, ιδίως εμβέλειας και φωτογραφικών αποτελεσμάτων, σε αντίθεση με τα θλιβερά RF-5A …), πράγμα που μπορεί να έχει να κάνει και με την υψηλή ετήσια στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ, τάξεως 500 εκατομμυρίων δολαρίων, που προφανώς πήγαινε κατά προτεραιότητα σε ανταλλακτικά και οπλισμό (φυσικά μόνο αμερικανικό, τα προβλήματα διαθεσιμότητας αφορούσαν μόνο τα μη αμερικάνικα μέσα της εποχής, π.χ. ΑΜΧ-10 του ΕΣ, εκεί απαιτείτο σπάνιο συνάλλαγμα …).

  2. Ο προηγουμενος πρωθυπουργος είναι στη φυλακή για υπεξαιρεση μερικων δις απο το δημοσιο ταμειο επενδυσεων. Λογικό είναι να μην υπάρχουν λεφτά για την αμυνα.
    Παντως αυτοι ξυπνησανε.

  3. Είναι προβληματικοί οι ρώσοι στο να υποστηρίζουν τα όπλα που πουλάνε.
    Π.χ υπάρχει στην Ελλάδα ένα τεχνικό πρόβλημα με το χ αντιαεροπορικό σύστημα. Στέλνουν από εδώ ένα e-mail στους ρώσους για να ζητήσουν την βοήθεια τους και αυτοί απαντάνε μετά από ένα χρόνο.
    Παλαιά συνέβαινε και το εξής. Οι ρώσοι δεν είχαν αυτό που λέμε λαικά, after sales. Xαλούσε π.χ κάτι στο σύστημα S-300 μιάς χώρας με αποτέλεσμα να έβγαινε το σύστημα οφ, να έπρεπε να πάει το χ υποσύστημα στην Ρωσία για επισκευή και να περιμενες πότε θα επιστρέψει για να ξαναδουλέψει το σύστημα.
    Οι ρώσοι δεν παρείχαν ανταλλακτικά.
    Tους πήρε αρκετά χρόνια για να βελτιωθούν στο θέμα της υποστήριξης. (F.O.S)

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here