Την δεκαετία του ’60, η αποικιοκρατία βρισκόταν στην δύση της κι οι πάλαι ποτέ παντοδύναμες ευρωπαϊκές δυνάμεις αναγκάζονταν από τις νέες συνθήκες στο παγκόσμιο στερέωμα να εγκαταλείψουν τις παλιές τους υπερπόντιες κτήσεις.

Το Karel Doorman αγκυροβολημένο στην Παπούα, το 1961

Κάποιες φορές η μετάβαση στο νέο καθεστώς έγινε με ειρηνικό τρόπο, άλλες η ανεξαρτησία των πρώην αποικιών εξασφαλίστηκε μετά από αιματηρούς πολέμους ανεξαρτησίας.

Κι υπήρξαν και περιπτώσεις όπου η ειρηνική μετάβαση κρεμόταν από μία κλωστή μέχρι να ολοκληρωθεί. Αυτή ήταν η περίπτωση της πρώην ολλανδικής αποικίας στην Παπούα – Νέα Γουινέα που τελικά προσαρτήθηκε από την Ινδονησία.

Η Ολλανδία είχε την πρόθεση να υπερασπιστεί στρατιωτικά και διατηρήσει υπό την κυριαρχία την συγκεκριμένη αποικία. Για τον σκοπό αυτό είχε διαθέσει τη ναυαρχίδα του στόλου της, το αεροπλανοφόρο HNLMS Karel Doorman (R81) με ένα συνοδευτικό στολίσκο καταδρομικών.

Το Karel Doorman με τα συνοδευτικά του, ήταν μία αξιόλογη δύναμη κρούσης, αρκετή για κάθε αποτροπή.

Το συγκεκριμένο αεροπλανοφόρο ήταν το πρώην HMS Venerable, ένα σκάφος της κλάσης Colossus το οποίο αποσύρθηκε από τις τάξεις του Βασιλικού Ναυτικού με την λήξη του Β’ ΠΠ.

Αγοράστηκε το 1948 από την Ολλανδία και εξοπλίστηκε με μαχητικά αεροσκάφη και λίγο αργότερα δέχτηκε κάποιες ριζικές αναβαθμίσεις όπως κεκλιμένο κατάστρωμα για παράλληλη προσνήωση κι απονήωση αεροσκαφών, καταπέλτες ατμού και νέα ηλεκτρονικά συστήματα.

Μετέφερε μόνο μία μικρή μοίρα ναυτικών μαχητικών Sea Hawk, που όμως όντας εξοπλισμένα με πύραυλους AIM-9 Sidewinder ήταν μία ικανότατη δύναμη αποτροπής για τα δεδομένα της περιοχής.

Ναυτικό μαχητικό αεροσκάφος Sea Hawk με πύραυλους ΑΙΜ-9. Αν και της πρώιμης έκδοσης -Β, σε σχέση με τα εχθρικά μαχητικά που διέθεταν μόνο εσωτερικά πυροβόλα, είχε πρωτοφανές πλεονέκτημα.

Οι Ολλανδοί είχαν παραγγείλει τα συγκεκριμένα ναυτικά μαχητικά και συγκεκριμένα την έκδοση Mk 50 ειδικά για το αεροπλανοφόρο τους, καθώς η ολλανδική Αεροπορία επιχειρούσε με Hawker Hunter, μία μοίρα των οποίων είχε μεταφέρει στο κατάστρωμά του το Karel Doorman με προορισμό την Παπούα για την ενίσχυση της αεράμυνάς της.

Επρόκειτο λοιπόν για το μεγαλύτερο εμπόδιο στον στρατιωτικό σχεδιασμό των επιτελών των ινδονησιακών Ενόπλων Δυνάμεων στον δρόμο για την προσάρτηση της Παπούας. Έπρεπε να βγει από την μέση αν ήταν η επιχείρησή τους να είχε κάποια επιτυχία.

Για τον σκοπό αυτό, οι Ινδονήσιοι δεν λυπήθηκαν χρήματα, έστω και αν αυτά ήταν δανεικά. Καθώς δεν μπόρεσαν να βρουν ανταπόκριση στην Δύση, απευθύνθηκαν στην τότε Σοβιετική Ένωση.

Επίσκεψη Ινδονήσιων αξιωματούχων στο Κρεμλίνο το 1960…

Πράγματι, μετά από την επίσκεψη Χρούστσεφ στην Τζακάρτα το 1958, συμφωνήθηκε η πώληση ενός επιβλητικού πακέτου όπλου που περιλάμβανε ό,τι καλύτερο μπορούσε να εξαχθεί τότε από την ΕΣΣΔ.

Μεταξύ αυτών ήταν 26 βομβαρδιστικά αεροσκάφη Tu-16KS Badger-B τουλάχιστον 6 από τα οποία θα ήταν οπλισμένα με τους ολοκαίνουριους τότε αντιπλοϊκούς πύραυλους πλεύσης AS-1 Kennel / KS-1 Komet.

Μαζί με τα αεροσκάφη αυτά, εγκρίθηκε η πώληση και μαχητικών αεροσκαφών MiG-21 για την προστασία τους. Έτσι η ινδονησιακή Αεροπορία έκανε πολλά άλματα προόδου. Έγινε μόλις η τέταρτη Αεροπορία παγκοσμίως με στρατηγικά βομβαρδιστικά μεγάλης εμβέλειας.

Ο βάρους 3 τόνων πύραυλος AS-1/KS-1 θύμιζε ένα MiG-15 χωρίς πιλοτήριο…

Επίσης έγινε και η πρώτη στο νότιο ανατολικό ημισφαίριο με μαχητικά αεροσκάφη ικανά να πετάξουν με ταχύτητες 2 Mach, αλλά και μία από τις μετρημένες στα δάχτυλα χώρες με πύραλους πλεύσης στο οπλοστάσιό τους!

Οι εν λόγω πύραυλοι KS-1 Komet ήταν βέβαια πρωτόγονα συστήματα πρώτης γενιάς, ουσιαστικά ήταν κάτι σαν αεροσκάφη MiG-15 χωρίς πιλοτήριο, με ένα μικρό κώνο για ραντάρ έρευνας κι ένα απλό λινκ για την κατεύθυνσή του.

Όμως με πολεμική κεφαλή 600 κιλών, πιστευόταν ότι και μόνο δυο να πετύχαιναν το ολλανδικό αεροπλανοφόρο θα ήταν αρκετοί να το αχρηστέψουν εντελώς κι ενδεχομένως και να το βυθίσουν.

Τα Tu-16 ήταν εκείνη την περίοδο το νούμερο ένα όπλο της ΕΣΣΔ μαζί με τα υποβρύχια για την εξουδετέρωση των αμερικανικών αεροπλανοφόρων. Εξού και συγκέντρωσαν την προσοχή των Ινδονήσιων…

Τα νέα τότε αεροσκάφη θα επιχειρούσαν από την αεροπορική βάση Ισβαντζούντι στην περιοχή Μάντιουν της Ιάβας, που ήταν κι η μοναδική με διάδρομο αρκετά ενισχυμένο και μακρόστενο ώστε να υποστηρίξει τα νέα αυτά τεράστια αεροσκάφη.

Ο στόχος όλων αυτών των εξοπλισμών, το Karel Doorman βρισκόταν στην περιοχή συνεχώς ήδη από το 1960 όχι μόνο για τυπική προβολή σημαίας αλλά για να υπογραμμίσει την δέσμευση της Ολλανδίας για την διατήρηση των εδαφών της.

Αξίζει να σημειωθεί πάντως ότι το επιτελικό σχέδιο για την αχρήστευση ή ιδανικά την βύθιση του ολλανδικού αεροπλανοφόρου δεν αφορούσε αποκλειστικά το συνδυασμό Tu-16 και AS-1 αλλά μία συνδυασμένη επιχείρηση πολλαπλών μέσων.

Μία μοίρα μαχητικών MiG-17 θα πετούσε μπροστά από τα βομβαρδιστικά σε μία προσπάθεια να προσομοίωνε επίθεση στο ολλανδικό αεροπλανοφόρο. Αυτό ουσιαστικά θα ήταν ένας αντιπερισπασμός ώστε τα αεροπλάνα του Karel Doorman να απονηωθούν για να το προστατέψουν.

Χωρίς αεροσκάφη και αεροπορική κάλυψη πλέον, το ολλανδικό πλοίο θα ήταν ανυπεράσπιστο ενάντια σε επίθεση από θαλάσσης, που θα την αναλάμβανε ο ινδονησιακός στόλος με επικεφαλής τη ναυαρχίδα του, το νέο τότε ταχύ καταδρομικό KRI Irian (πρώην σοβιετικό Ordzonikidze κλάσης Sverdlov).

Αξίζει να σημειωθεί δε ότι λόγω του κατεπείγοντως της επιχείρησης και του ότι οι Ινδονήσιοι ναυτικοί δεν είχαν προλάβει ακόμα να εκπαιδευτούν επαρκώς στο συγκεκριμένο καταδρομικό. Όπως αναφέρεται το ένα τρίτο του πληρώματός του την περίοδο που θα διεξάγονταν η επιχείρηση ήταν Ρώσοι…

Το καταδρομικό KRI Irian είχε σχεδιαστεί να εμπλακεί κι αυτό σε περίπτωση που χρειαζόταν.
Αν η επίθεση αποτύγχανε, ή αν οι γεωγραφία δεν ευνοούσε τη ναυμαχία, τότε θα έμπαιναν στην εικόνα τα Tu-16 με τους αντιπλοϊκούς τους πύραυλους. Θεωρούνταν βέβαιο ότι κάποιοι τουλάχιστον από τους πύραυλους θα πετύχαιναν το αεροπλανοφόρο.

Αν παρόλαυτά δεν κατάφερναν να το βυθίσουν, τότε στην εικόνα θα καλουνταν τα επίσης καινούρια τότε υποβρύχια κλάσης Whiskey που μόλις είχε παραλάβει το ινδονησιακό Ναυτικό. Με την ολλανδική αρμάδα να έχει ήδη εξουθενωθεί και πάει οπωσδήποτε κάποιες ζημιές από την προηγηθείσα μάχη, τα υποβρυχια θα αναλάμβαναν να αποτελειώσουν τους επιζήσαντες με τορπίλες.

Κι εν τω μεταξύ βρισκόταν σε εξέλιξη μία μαζική διπλωματική προσπάθεια για την αποσώβηση του πολέμου και την επίτευξη μίας ειρηνικής λύσης που βέβαια, όπως την εννοούσε η κάθε πλευρά θα έρχονταν μόνο με την Παπούα για τρόπαιο.

Φαίνεται ότι αυτή η κούρσα εξοπλισμών στο τέλος ήταν αρκετή για να κερδίσει τον πόλεμο χωρίς καν να γίνει πόλεμος. Οι ΗΠΑ είχαν επιβάλλει ένα ντε φάκτο εμπάργκο όπλων στην Ινδονησία, που ήταν άλλωστε κι η αιτία που στράφηκε στην ΕΣΣΔ.

Θορυβημένη από την στροφή αυτή, η Ουάσιγκντον αποφάσισε να επιδιώξει μία επαναφορά της αχανούς αυτής νησιωτικής χώρας στην σφαίρα επιρροής της Δύσης. Δυστυχώς για την Ολλανδία, η αποικία της στην περιοχή θα ήταν μία παράπλευρη απώλεια της επιδίωξης αυτής.

Κατόπιν ασφυκτικών πιέσεων, η Ολλανδία υποχρεώθηκε ουσιαστικά να απεμπολήσει τις κτήσεις της και να τις παραχωρήσει σε μία ενδιάμεση μεταβατική κυβέρνηση και να αποχωρήσει οριστικά από την περιοχή, κλείνοντας ένα μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία της.

Χαρακτηριστικό του κλίματος που επικρατούσε δε, ήταν ότι ενώ το Karel Doorman ήταν προγραμματισμένο να επισκεφθεί την Γιοκοχάμα της Ιαπωνίας για τον εορτασμό των 350 ετών εμπορικών σχέσεων Ολλανδίας – Ιαπωνίας, λόγω των διαμαρτυριών όχι μόνο στην Ινδονησία αλλά και στην Ιαπωνία, η ιαπωνική πρόσκλησή ακυρώθηκε.

Σε μια άλλη επίσκεψη στην Αυστραλία δε, το τοπικό σωματείο ναυτεργατών κήρυξε απεργία συμπαράστασης στον καταπιεσμένο από την αποικιοκρατία λαό της Παπούας με αποτέλεσμα το αεροπλανοφόρο να μην μπορεί να βασιστεί σε βοήθεια ρυμουλκών για να δέσει στο λιμάνι! Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκαν τα αεροσκάφη του ως κινητήριος δύναμη, με αναμένους κινητήρες και ακινητοποιημένα στο κατάστρωμα!

Παρόλο πάντως που τελικά η πολεμική αναμέτρηση πλήρους κλίμακας αποφεύχθηκε, για όλο το διάστημα μέχρι την ειρηνική κατάληξη του διπλωματικού μαραθωνίου, τα ινδονησιακά πληρώματα ήταν με το δάχτυλο στην σκανδάλη, κυριολεκτικά.

Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία του Ιντρούς Αμπάς, αρχισμηνία χειριστή τηλεπικοινωνιακών συστημάτων σε Tu-16 εν αναμονή της επίθεσης στο ολλανδικό αεροπλανοφόρο.

Κατά δήλωσή του, οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ινδονησίας και της Ολλανδίας στον ΟΗΕ, ήταν μια από τις πιο τρομακτικές στιγμές που είχαν ζήσει τα πληρώματα καθώς παρακολουθούσαν τις ομιλίες από το ραδιόφωνο. Οι διαταγές τους ήταν ότι αν οι συνομιλίες κατέληγαν σε αποτυχία, να μην δίσταζαν να εκτελέσουν την αποστολή τους.

Οι περισσότεροι παρά τον προσεκτικό σχεδιασμό και προετοιμασία τους, πίστευαν ότι η πτήση προσβολής του αεροπλανοφόρου θα ήταν αποστολή αυτοκτονίας κι ότι δεν θα γύριζαν σπίτι τους.

Το Karel Doorman από εκεί και πέρα μετά από αυτή την άδοξη κατάληξη της παρουσίας του στις πρώην ολλανδικές κτήσεις, δεν έμελε να έχει πολλές ακόμα ημέρες με το ολλανδικό Ναυτικό. Ανακατασκευάστηκε το 1964 έχοντας μετατραπεί σε ανθυποβρυχιακό αεροπλανοφόρο και εκτελούσε πλέον περιπολίες στον Ατλαντικό Ωκεανό χωρίς μαχητικά αεροσκάφη.

αν και με καταβολές από τον Β’ ΠΠ, το Karel Doorman είχε εκσυγχρονιστεί σημαντικά με καταπέλτες, κεκλιμένο κατάστρωμα και σύγχρονα για την εποχή ηλεκτρονικά συστήματα.

Τελικά πουλήθηκε στην Αργεντινή ως ARA Venticinco de Mayo, όπου και ολοκλήρωσε την θητεία του στα τέλη της δεκαετίας του ’90, όντας ντε φάκτο παροπλισμένο για πολλά χρόνια.

Η Ολλανδία δεν απέκτησε ποτέ ξανά αεροπλανοφόρο στη ναυτική της ιστορία μέχρι σήμερα. Ωστόσο το όνομα Karel Doorman παρέμεινε στην επιφάνεια μεταβιβάζομενο στην εκάστοτε ναυαρχίδα του στόλου ή πρώτο πλοίο νέας κλάσης.

29 ΣΧΟΛΙΑ

    • Το Mikhail Kutuzov κλάσεως Sverdlov είναι. Το παράξενο είναι ότι φέρει τον αριθμό του παλαιότερου, ιδίου ρόλου, καταδρομικού Komsomolets, κλάσεως Vasily Chapayev, που υπηρετούσε την ίδια περίοδο στο Ναυτικό της ΕΣΣΔ … οι πλευρικοί πύργοι των 57 μμ, τα φινιστρίνια κάτω από το κατάστρωμα και το «σπάσιμο» της γραμμής του καταστρώματος (δεν φθάνει ως την πρύμνη) είναι χαρακτηριστικά των Ζβέρντλοφ, όπως και η υπερυψωμένη σε κυματοθραύστη πλώρη των Μπάλτιμορ … Κατά τα λοιπά, η γενική διάταξη είναι όντως παρόμοια ..

  1. Πάντα μου έκανε μεγάλη εντύπωση η προθυμία των Σοβιετικών να πουλήσουν μέχρι και όπλα όχι μόνο εξελιγμένα, αλλά στρατηγικού χαρακτήρα. Μπορεί να ξεχνάω κανέναν αλλά αν όχι, τότε η ΕΣΣΔ ήταν η μόνη χώρα στον κόσμο που εξήγαγε στρατηγικά βομβαρδιστικά, και μάλιστα με αντιπλοϊκούς πυραύλους πλεύσης. Σίγουρα μπορεί να ήταν ρεζερβέ για τους καλούς πελάτες, αλλά πάντα με εντυπωσίαζε ως γεγονός. Λιγότερο από εντυπωσιακή βέβαια ήταν η χρήση τους στην πράξη, τόσο από την Αίγυπτο (αν δε κάνω λάθος πολύ περιορισμένη χρήση) όσο και από το Ιράκ (κύριοι στόχοι τα δεξαμενόπλοια στον Περσικό Κόλπο), για άγνωστους (σε εμένα) λόγους. Στην εν λόγω περίπτωση πάντως νομίζω πως το Karel Doorman θα ήταν ο βέβαιος χαμένος της υπόθεσης, ο συνδυασμός Tu-16K/KS-1 είχε κατασκευαστεί ως αντίμετρο ακριβώς για αυτή τη γενιά αεροπλανοφόρων και άρα ήταν εμφανώς ένα βήμα μπροστά.

    • Κατά την ταπεινή μου γνώμη ο λόγος είναι η τραγική υστέρηση των σοβιετικών τακτικών α/φ σε φορτίο/εμβέλεια, οπότε οι επιχειρησιακές ανάγκες των καλών πελατών απαιτούσαν (υπο)στρατηγικά α/φ. Π.χ. δεν υπήρχε αιγυπτιακό τακτικό α/φ (MiG-17, MiG-21, Su-7) ικανό να φθάσει Τελ Αβίβ/Χάιφα, ούτε καν από το Σινά, άρα ο συνδυασμός Tu-15/AS-5 «Kelt» ήταν αναγκαίος (πάντως το 1973 20 από τα 25 AS-5 που εξαπολύθηκαν καταρρίφθηκαν από το Ισραήλ). Αλλά και τα Tu-16, παρά τα εξαιρετικά δύσκολα πτητικά χαρακτηριστικά και το τραγικό μητρώο ασφαλείας) έδωσαν πρωτόγνωρες επιχειρησιακές δυνατότητες σε Λιβύη και Ιράκ: Η Λιβύη πέτυχε σημαντικές καταστροφές στο αεροδρόμιο της Ν’Τζαμένα στο Τσαντ, βάση των Τζάγκουαρ της Γαλλίας που είχαν γίνει ο κακός δαίμονας της Λιβύης, με βόμβες ελεύθερης πτώσεως (το Κροτάλ στάθηκε ανίκανο να πλήξει το υψηλά και ταχέως ιπτάμενο βομβαρδιστικό, και η κατάρριψη που ακολούθησε έγινε με MIM-23B I-HAWK … πράγμα που οδήγησε και στο εύρημα ότι πλήρωμα ήταν ανατολικογερμανοί μισθοφόροι ή αποσπασμένοι). Το Ιράκ πέτυχε αντίστοιχα τον βομβαρδισμό της Τεχεράνης, όπου τα Tu-16 τύφλωσαν πλήρως τα ραντάρ των F-4E με ισχυρότατους εσωτερικούς παρεμβολείς, ενώ και εξ επόψεως κινηματικών επιδόσεων αποδείχθηκαν μη ανασχέσιμα από F-5E και οριακά από F-4E (Tomcat υπήρχαν ελάχιστα διαθέσιμα, και αυτά ήταν δεσμευμένα σε BARCAP πάνω από τους τερματικούς σταθμούς φόρτωσης πετρελαίου, που ήταν η αιμοδοσία της χώρας …). Αντίστοιχα αποτελέσματα (υποστρατηγικής κρούσεως) οι εξοπλισμένες από τη Δύση δυνάμεις τα επετύγχαναν με τακτικά α/φ (π.χ. Νότιος Αφρική με Canberra & Buccaneer), που φυσικά είχαν πολύ χαμηλότερο κόστος χρήσης, πολύ υψηλότερη διαθεσιμότητα και απαιτούσαν πολύ λιγότερη εκπαίδευση και συντήρηση.
      Προκαλεί δέος πάντως ο υπερεξοπλισμός της Ινδονησίας, όταν έλαβαν το MiG-21 η ίδια η ΕΣΣΔ το διέθετε σε ελάχιστα συντάγματα, ένα εκ των οποίων ήταν αποσπασμένο στην Κούβα για άμυνα των πυραύλων.

      Συχνά μέμφομαι τους Αμερικάνους ότι τα κάνουν όλα the american way (μεγάλη δαπάνη με μικρό αποτέλεσμα, π.χ. τεράστιο τονάζ βομβών στο γάμο του καραγκιόζη στο Βιετνάμ, κυνήγι καμηλιέρηδων με F-22 σήμερα κλπ.), αλλά το συγκεκριμένο θέμα το έλυσαν με καθαρά σοβιετικό/αγγλικό/γαλλικό (δηλαδή αποτελεσματικό) τρόπο: Λίγη υποστήριξη πληροφοριών από τη CIA στον Σουχάρτο, και μια εν εξελίξει περιφερειακή υπερδύναμη – σφήνα μεταξύ ΝΑ Ασίας και Αυστραλίας, δορυφόρος της ΕΣΣΔ και προσεχώς (τότε) της Κίνας, εξουδετερώθηκε σε ένα χρόνο και βυθίστηκε στην εσωστρέφεια ….

  2. Για την ιστορία, το ινδονησιακό (πουλήθηκε για σκραπ στην Ταϊβάν λίγα χρόνια αφού ο Σουχάρτο ήρθε στα πράγματα, οπότε τον Σουκάρνο και τους κομμουνιστές φίλους του τους έφαγε το μαύρο σκοτάδι … τα δε MiG-21 παραδόθηκαν στην USAF Systems Command για «αξιοποίηση» από τους «κόκκινους αετούς» …) ως σοβιετικό «Ορτζονικίτζε» μετέφερε τον Χρουστσώφ σε επίσημη επίσκεψη στην Αγγλία. Τότε συνέβη και το περιστατικό με τον βετεράνο βρετανό δύτη Lionel Crabb, ο οποίος εξερευνούσε τα ύφαλα του φιλοξενουμένου πλοίου στο λιμάνι του Portsmouth όταν … τον έφαγε το μαύρο σκοτάδι (κυριολεκτικά όμως … δεν βρέθηκε ποτέ … από τα μεγάλα μυστήρια του Ψυχρού Πολέμου).
    Είναι γεγονός ότι οι Ολλανδοί πιέστηκαν πάρα πολύ από τις ΗΠΑ, που περνούσαν την «αντιιμπεριαλιστική» τους περίοδο και μόλις 6 χρόνια πριν είχαν αδειάσει τους Αγγλογάλλους (και το Ισραήλ …) στην κρίση του Σουέζ. Η στάση της Ολλανδίας, πέρα από τα τετριμμένα στερεότυπα περί αποικιοκρατίας, είχε στέρεη βάση, καθώς απέβλεπε στην αυτοδιάθεση/ανεξαρτησία της Δυτικής Παπούα (πρώην Ολλανδικής Νέας Γουϊνέας, Παπούα – Νέα Γουϊνέα είναι ΑΛΛΟ κράτος, στο ανατολικό ήμισυ του ιδίου νησιού, πρώην έδαφος της Αυστραλίας και από τη δεκαετία του 1970 ανεξάρτητο κράτος με αρχηγό κράτους τη Βασίλισσα Ελισσάβετ ΙΙ και μέλος της Βρετανικής Κοινοπολιτείας), που είχε πληθυσμό ΜΗ ινδονησιακής εθνότητας, και προεχόντως χριστιανικό (οι Ινδονήσιοι είναι μουσουλμάνοι). Η επιχειρηματολογία της Ινδονησίας ως «διαδόχου κράτους» εφ’ όλων των κτήσεων της Ολλανδίας στον Ινδικό ήταν τουναντίον ασθενής. Εν προκειμένω, ο Κέννεντυ στάθηκε αδικαιολόγητα ενδοτικός απέναντι σε έναν τυπικό αδίστακτο μεταποικιακό δυνάστη (τον ινδονήσιο εθνάρχη Σουκάρνο), ο οποίος ήταν συνοδοιπόρος των Ιαπώνων στο Β’ ΠΠ και ήδη αναμόχλευε όλη την ΝΑ Ασία με τις αποβάσεις καταδρομέων στη Μαλαισία και τον ανταρτοπόλεμο στο Μπόρνεο κατά των εκεί μαλαισιανών εδαφών, τις διεισδύσεις στην Δυτική Παπούα (μία κατέληξε σε κανονική ναυμαχία, όταν τρεις ινδονησιακές τορπιλάκατοι που επρόκειτο να αποβιβάσουν άνδρες στη Δυτική Παπούα εντοπίσθηκαν από ολλανδικό P-2 Neptune και καταβυθίστηκαν από τα α/τ Evertsen & Kortenaer) κλπ. Η ανεξαρτησία της Ολλανδικής Νέας Γουϊνέας θα έδινε στη Δύση ένα χριστιανικό εθνικό κράτος, σταθερό σύμμαχο – προμαχώνα της Αυστραλίας. Αντ’ αυτού επελέγη να ταϊσθεί το αναθεωρητικό θηρίο που λέγεται Ινδονησία, που αρχικά με αδέσμευτο/κρυπτοκομμουνιστικό και μετά με ισλαμιστικό πρόσημο αναμόχλευε επί δεκαετίες την περιοχή (βλ. και γενοκτονία του πορτογαλόφωνου χριστιανικού πληθυσμού στο Ανατολικό Τιμόρ 1975-99 …). Η αλήθεια είναι ότι το σχέδιο του θρυλικού αμερικανού διπλωμάτη Ellsworth Bunker (προσωπικού εμπίστου του Τζον Κέννεντι, μετέπειτα πρέσβεως των ΗΠΑ στο Βιετνάμ τα κρίσιμα χρόνια 1967-73), το οποίο η Ολλανδία αναγκάστηκε να αποδεχθεί τον Ιούλιο/Αύγουστο 1962, προέβλεπε δημοψήφισμα στη Δυτική Παπούα για αυτοδιάθεση μετά από κάποια χρόνια … μόνο που αυτό φυσικά έγινε υπό κατοχή, και με … ινδονησιακές προδιαγραφές … ακολούθησε μαζικός εποικισμός της περιοχής με μουσουλμάνους από άλλα νησιά της Ινδονησίας, ώστε σήμερα η πληθυσμιακή σύνθεση να έχει αλλοιωθεί πλήρως. Περιττό να πούμε ότι, όπως στα ομοειδή αναθεωρητικά κράτη (Τουρκία κλπ) που αναζητούν «ζωτικό χώρο», η αλλαγή ιδεολογικού προσήμου στην εξουσία δεν άλλαξε τίποτε … Η συμμαχία στρατιωτικών/ιμάμηδων που στήριζε το σύστημα Σουχάρτο δεν ήταν σε αυτά τα πράγματα πιο πρόθυμη να συμμορφωθεί με τους νόμους της διεθνούς κοινωνίας και με τα ανθρώπινα δικαιώματα από ότι ο προετοιμαζόμενος για επιβολή μαοϊκού καθεστώτος εθνάρχης Σουκάρνο (στο ζήλο της προετοιμασίας του οργάνωσε τη δολοφονία των αρχηγών των γενικών επιτελείων … ατυχώς γι’ αυτόν, ο Σουχάρτο επέζησε … ένα χρόνο μετά ο Σουκάρνο και τα 900.000 μέλη του τοπικού ΚΚ ήταν νεκροί … οι απόγονοί τους καταδιώκονται απηνώς μέχρι και σήμερα, και το πολύ που τους επιτρέπεται είναι ένα μεροκάματο ως πλανόδιοι πωλητές …)

    • Την ίδια μαλακία έκαναν Αμερικανοί και Γερμανοευρωπαίοι και στην κοντινή τη γειτονιά μας κατά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Έστησαν το ακραιφνώς μουσουλμανικό κράτος της Βοσνίας με θρησκευτικά παρακλάδεια και στο Κοσυφοπέδιο, και εκ του γεωγραφικού προσδιορισμού βάφτισαν το νέο κράτος και εφηύραν εκ του μηδενός ένα νέο έθνος το Βοσνιακό. (Το ίδιο κάνουν και με τα Σκόπια, εκ του γεωγραφικού προσδιορισμού βαφτίζουν το νέο έθνος/κράτος Μακεδονία) Το οποίο φυσικά έσπευσαν να θέσουν υπο τη στοργική αγκάλη τους όλα τα ισλαμοφασιστικά καθεστώτα της Μ.Ανατολής όπως η Ερντογανική Τουρκία, το Κατάρ και η Σ. Αραβία σπρώχνοντας πακτωλό πετροδολαρίων για το άνοιγμα θρησκευτικών σχολών, Τζαμιών κλπ. Έτσι μέσα στην καρδιά της ηπειρωτικής Ευρώπης ιδρύθηκε ένα κράτος δορυφόρος του Μουσουλμανισμού και οιονεί (παρά)κεντρο και ασφαλές καταφύγιο του τζιχαντισμού.
      Εύγε καλύτερα δεν γινόταν….

      • Αν δεν υπήρχε το νέο έθνος/κράτος Μακεδονία, θα έπρεπε να το εφεύρει η Ελλάδα. Οταν ο Τίτο έκανε την βάφτιση της υπό Σερβική κατοχή βουλγαρομακεδονίας σε Μακεδονία, κανείς στην Ελλάδα δεν διαμαρτυρήθηκε, γιατί μας βόλεψε τα μέγιστα. Και τώρα που οι βουλγαρομακεδόνες αφηνιάζουν ότι είναι Μακεδόνες, στην ουσία το παιχνίδι μας παίζουν. Διότι μια από τις μεγαλύτερες προτεραιότητες της Ελληνικής διπλωματίας τα τελευταία 150 χρόνια, είναι το να μην δημιουργηθεί η Μεγάλη Βουλγαρία. Αλλά κάπου το 1991, οι Ελληνες πολιτικάντηδες αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν την ιστορία αυτή για μερικά ψηφαλάκια και πήραν το θέμα από τα χέρια της διπλωματίας και το έκαναν κλωτσοπατινάδα.

        • @Bc59
          Το Μακεδονικό έχει «αλλάξει πίστα» δύο φορές τα τελευταία 74 χρόνια,μία το 1944 όταν ανακηρύχθηκε η «Ομόσπονδη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεντόνιγια»,και άλλη μία το 1991,όταν αυτή κατέστη κυρίαρχο κράτος.
          Η Βουλγαρία γήκε από το παιχνίδι τό 1944,και από το 1991 δέν έχει δυναμική για να διεκδικήσει την Βαρδαρία,αλλά ούτε και θα είναι ο μόνος διεκδικητής,διότι οι Αλβανοί έχουν συμπαγές μπλόκ εκεί μέσα.
          Το αγγλοσαξωνικής επινοήσεως και ηχητικής «επιχείρημα» ότι «Αν δεν υπήρχε το νέο έθνος/κράτος Μακεδονία, θα έπρεπε να το εφεύρει η Ελλάδα.»,δέν είναι παρά ένα επικό τρολλάρισμα στην κενοδοξία του Νεορωμηού.
          Στην πραγματικότητα πρόκειται για παρόλα που στοχεύει να αμβλύνει τα εθνικά μας ανακλαστικά αλλά και την κριτική προσέγγιση στο αντικείμενο.
          Επειδή όμως κάπου πρέπει να στηριχθεί η παρόλα,ώστε να δημιουργεί πειστικούς συνειρμούς,στηρίχθηκε στο ότι μία βουλγαρική Βαρδάσκα αποκόπτει την Ελλάδα από την Σερβία και κατ΄επέκταση την Ευρώπη,αγνοώντας σκοπίμως ότι η Εγνατία Οδός και οι λιμενικές υποδομές της χώρας μπορούν να αντιμετωπίσουν αυτό το πρόβλημα.
          Στην πραγματικότητα,το αντιμετώπισαν ήδη την δεκαετία του ΄90.
          Επειδή η κατάρριψη αυτής της θεωρίας δέν είναι δύσκολη,ως αναπλήρωση αυτού του μπαμπούλα έρχεται το «επιχείρημα» της αστάθειας σε περίπτωση διαλύσεως της Βαρδάσκας.
          Το ερώτημα μου εν προκειμένω,είναι «και λοιπόν»;
          Το Τέτοβο έδειξε ήδη το 2001 ότι το μόρφωμα με το ψευδώνυμο «Μακεδονία»,ΔΕΝ εγγυάται σταθερότητα.
          Εδώ έχει απειληθεί εμφύλιος ακόμη και μεταξύ των σλαβοφώνων του εν λόγω κράτους,άρα,ούτε κάνοντας τους το χατήρι τσιμεντώνεις κάποια σταθερότητα.

          ΥΓ
          Άσχετο,αλλά επειδή κόλλησα με εκείνα τα αυτοκινούμενα του Εβρου,έχεις κάτι νεώτερο;

    • Πλήρης κ σωστή τοποθέτηση πραγματικά! …το ίδιο δεν έγινε κ λίγο νωρίτερα στον «πρώτο Κουμμουνιστικό Κίνδυνο» όπου για να γίνει η ανάσχεση επιρροής δώσανε στον Κεμαλ γη κ ύδωρ ενώ προηγουμένως είχε πάρει και την Κάλυψη της Σοβιέτ ;

  3. Τα πλέον εγκάρδια συγχαρητήρια μου, κύριε Παυλίδη, από τα ελκυστικότερα άρθρα της χρονιάς.
    Θα ευχόμουν να βλέπουμε πιο συχνά τέτοια άρθρα, που είναι στον πυρήνα της ύλης του περιοδικού: Ο ρόλος της αεροπορικής ισχύος ως καταλύτου πολιτικών διεργασιών, κτήσεως ή απώλειας κυριαρχίας. Δύο game changers (το αεροπλανοφόρο της μητρόπολης αφενός, και τα, συνοδευόμενα από κορυφαία μαχητικά, στρατηγικά βομβαρδιστικά με βλήματα πλεύσεως της ανερχόμενης δύναμης αφετέρου) διεκδίκησαν την ανάσχεση και την επιτάχυνση της ιστορίας, αντίστοιχα …
    Αυτά αξίζει να τα βλέπουμε εμείς. Γράφουν πολλοί εδώ (και ενήμεροι μάλιστα) ότι δεν πρόκειται να γίνει πόλεμος με την Τουρκία. Είναι όντως το πιθανότερο, αλλά διόλου καθησυχαστικό: Όταν ο συσχετισμός των δυνάμεων φθάσει (ενδεχομένως … ακόμη είναι αναστρέψιμη η τάση …) σε σημείο όπου η ολοσχερής συντριβή της Ελλάδος χωρίς μείζονα διακινδύνευση της Τουρκίας θα παρίσταται βέβαιη, η πρώτη θα παραδώσει είτε εξουσίες της ως παρακτίου κράτους ή μέρος της κυριαρχίας της ή αμφότερα, χωρίς πόλεμο ….

    • Δεν θα χρειαστεί να κάνουν πόλεμο οι Τούρκοι. Δουλεύουν μεθοδικά και κάνουν ΥΠΟΜΟΝΗ όπως είχε πει και ο Οζάλ δεκαετίες πριν. Όλα τα εθνικά θέματα θα «λυθούν» αφού προηγηθεί η κατάλληλη ωρίμανση με Μνημόνια όπως αυτό των Πρεσπών… Το «Μακεδονικό» θα είναι ο τυφλοσούρτης, θα ακολουθήσουν το «Τσάμικο» και το μεγάλο πακέτο «Αιγαίο-Θράκη» συν Κύπρος.

  4. Ασχέτως του ποιος είχε ηθικά δίκιο και το ότι σε γενικές γραμμές στο ηθικό σκέλος δεν υπάρχουν ομοιότητες με Ελλάδα Τουρκία, εγώ βλέπω ομοιότητες στον στρατηγικό χειρισμό.

    Μια πλευρά είναι ιδιοκτήτρια και μια διεκδικήτρια.
    Η ιδιοκτήτρια κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, η διεκδικήτρια ξεκινάει μια σταδιακή στρατηγική:
    -Με το μπίρι μπίρι προσπαθεί να πείσει την παγκόσμια κοινότητα για το δίκαιο της διεκδίκησής της και το άδικο της κατοχής των άλλων.
    -βάζει νομικές και ηθικές σάλτσες
    -σταδιακά αρχίζει να εξοπλίζεται μέχρι να γίνει αστακός, και με τρόπο πολύ στοχευμένο (οι άλοι ακόμη δεν κάνουν τίποτα).
    -αγοράζει από Ρωσία σημαντικά οπλικά συστήματα και αρχίζει διπλωματικές γλύκες μαζί της αφού οι ΗΠΑ τους είχαν επιβάλλει περιορισμούς (είπατε τίποτα?)
    -αν και η Ολλανδία ανέκαθεν ήταν ισχυρός σύμμαχος των ΗΠΑ, η ανησυχία για τις γλύκες των διεκδικητών με τους Ρώσους και ότι θα χάσουν ένα πολύτιμο σύμμαχο, έκαναν τις ΗΠΑ να το παίζουν ουδέτεροι (με κάποια βοήθεια στους διεκδικητές και εν μέρει εναντίον των πιστών και υπάκουων συμμάχων)
    -όταν άναψαν τα αίματα, οι Ολλανδοί προσπάθησαν να το πολεμήσουν, αλλά κατάλαβαν ότι πολεμικά και διπλωματικά έχασαν το παιχνίδι οπότε κατ’ ουσία συνθηκολόγησαν και αποδέχτηκαν την διεκδίκηση των άλλων.

    Βγάλτε τις χώρες Ολλανδία και Ινδονησία, βγάλτε και το ποιος είχε ηθικά δίκιο ή όχι από την εικόνα (βασική διαφορά με εμάς), και βρε βρε, κατι ολόιδιο μου θυμίζει αυτή η περίπτωση.

  5. Eνδιαφέρουσα ιστορία.

    Για το πολιτικό σκέλος της υπόθεσης. Αν δεν αντιδρούσαν οι δύο υπερδυνάμεις και κυρίως η ΕΣΣΔ η Ολλανδία θα συνέχιζε την άκρως ‘δημοκρατική’ και ‘ανθρωπιστική’ πρακτική της αποικιοκρατίας. Δεν ήθελε δηλαδή να σταματήσει, απλά δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς.

    Αυτό είναι το πολύ πρόσφατο παρελθόν των πολιτικών και πολιτισμένων (;) μας εταίρων εντός ΕΕ.

    • Ναι την ετοίμαζαν για ανεξαρτησία όπως την υπόλοιπη Νέα Γουινέα (την Δυτική) αλλά ευτυχώς η κατάσταση σώθηκε από τους Ινδονήσιους και τους τότε συμμάχους της (ΕΣΣΔ) που την κατέλαβαν και εξόντωσαν το 25% του πληθυσμού της.
      Το υπόλοιπο οι αποικιοκράτες δυστυχώς πρόλαβαν και το έκαναν ανεξάρτητο!
      Οποτε ατυχώς φαντάζομαι δεν είχαμε άλλη γενοκτονία!

      Καλό είναι να διαβάζουμε και λίγο πριν σχολιάζουμε ιδίως όταν μιλάμε για γενοκτονίες……
      Είναι ντροπή να επιλέγουμε να μην τις δούμε επειδή δεν κολλάνε με τη πολιτική μας τοποθέτηση

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here