Την προηγούμενη εβδομάδα ένα αεροσκάφος ναυτικής συνεργασίας P-3K2 της πολεμικής αεροπορίας της Νέας Ζηλανδίας προχώρησε στην άφεση 14 βομβών των 500lb στο πεδίο βολής Kaipara, στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής κατάρτισης του προσωπικού στη διαδικασία.

 

Όπως αναφέρει το «Medium», οι βόμβες μεταφέρονταν στην αποθήκη οπλισμού και αφέθηκαν από ύψος 500-1.000ft.

20 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Οι νεοζηλανδοί παίζουνε B παγκόσμιο πόλεμο?
    Από το συγκεκριμένο ύψος το Orion έχει ελπίδες επιβίωσης μονο εάν βομβαρδίζει ιθαγενείς με βέλη…
    πάντως αν χρειάζονται μαχητικά, έχουμε εδώ κάτι F-16 Block30 να ρίχνουνε μπόμπες όλη μέρα!

  2. Τώρα πιστευω να κατάλαβαν οι πολεμιοι των ΠαπαΘρι γιατι τα αναβαθμισαμε. Καλώς η κακώς χρειαζόταν ενα στρατηγικο βομβαρδιστικό για carpet bombing στα βάθη της Ανατολίας. Οι δυνατότητες ASW ηταν απλά βιτρίνα.

  3. Το αεροσκάφος αυτό έχει φτιαχτεί για να πετάει πάνω από την θάλασσα με 10 μποφόρ. Δε είναι βομβαρδιστικό, απλά οι συμπαθείς Νεοζηλανδοί βγάλανε τα αποθημενα τους. Ας τους χαρίσουμε μια ντουζίνα Α-7 Corsair να παίζουν.

  4. Είναι απλά εκπληκτικά αυτά τα αεροσκάφη σε αποστολή εγγύς υποστήριξη.

    Οι βόμβες είναι επιβραδυνόμενες (τουλάχιστον) όπως φαίνεται από τις φωτογραφίες και αυτά τα αεροσκάφη χρησιμοποιούνται και σε αποστολές εναντίον ανταρτών που η αντιαεροπορική απειλή είναι χαμηλή. Σε αυτή την περίπτωση είναι προτιμότερη η αποστολή τέτοιων αεροσκαφών (με δυνατότητα μεγάλη παραμονής στην περιοχή ενδιαφέροντος) παρά η αποστολή πανάκριβων (σε κόστος χρήσης) μαχητικών..

    Βέβαια όσον αφορά τους Νεοζηλανδούς αυτοί έχουν ένα λόγο παραπάνω να χρησιμοποιούν τα σε αποστολές βομβαρδισμού αφού μου φαίνεται δεν έχουν πια μαχητικά..

    Είχε κάνει η ΠΤΗΣΗ πρόσφατα μία παρουσίαση των Γαλλικών Atlantic με ατρακτίδια σκόπευσης και βόμβες καθοδήγησης laser (SDB) που περιπολούσαν και κάναν αποστολές πάνω από Συρία-Ιρακ εναντίων ανταρτών ( βέβαια σε αυτήν την περίπτωση σε συνεργασία με JTAC και από μεγάλα ύψη)…

    Οι Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις που έχουν επενδύσει τόσα χρήματα στον εκσυγχρονισμό των P-3 θα πρέπει πιστεύω να εκμεταλλευτούν και αυτή την δυνατότητα των αεροσκαφών….

    • «Οι Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις που έχουν επενδύσει τόσα χρήματα στον εκσυγχρονισμό των P-3 θα πρέπει πιστεύω να εκμεταλλευτούν και αυτή την δυνατότητα των αεροσκαφών….»

      Γιατί όμως; Τι θα κάνει ένα φορτηγό Mk 82 για εμάς;

      • Τα P-3 καμία πολεμική αποστολή (ούτε ανθυποβρυχιακή) μπορούν να αναλάβουν στο Αιγαίο εάν προηγουμένως η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία δεν έχει επικρατήσει πλήρως.

        Επίσης σε καμία περίπτωση δεν μιλάμε για φορείς βομβών ελευθέρας πτώσεως αλλά για φορείς βομβών laser σε συνδυασμό με κάποιο ατρακτίδιο (Litening- Sniper) για αφέσεις από μεγάλο ύψος (όπως ακριβώς χρησιμοποιούν οι Γάλλοι τα Atlantic στο Ιράκ και στην Συρία εξοικονομώντας τεράστια ποσά από αποστολή μαχητικών για την ίδια αποστολή).

        Έτσι θα μπορούσαμε να συμμετάσχουμε σε συμμαχικές αποστολές με ελάχιστο κόστος, και να εξασφαλίσουμε ανταλλάγματα..

        Μία άλλη αποστολή θα ήταν η καταστολή κάποιας εσωτερικής ανταρσίας…π.χ οι αλβανοί (που η σημερινή προδοτική «Ελληνική» κυβέρνηση τους χαϊδεύει και τους αφήνει να δολοφονούν Έλληνες πολίτες) απειλούν ότι ετοιμάζουν «απελευθερωτικό στρατό της τσαμουριάς»!!!! Οι Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις θα μπορούσαν σε μία τέτοια περίπτωση, πολύ εύκολα να ελέγξουν την κατάσταση, με μερικές μονάδες συνοριοφυλακής, μερικούς JTAC (ΕΤΑ) και 1 εξοπλισμένο P-3 με ατρακτίδιο σκόπευσης Litening και φορτωμένο με καμιά 20αριά laser SDB να περιπολεί στην Ήπειρο…………….Έτσι η Ελλάδα θα κρατούσε το κόστος της αντιμετώπισης – τερματισμού της όποιας ανταρσίας σε χαμηλά επίπεδα και δεν θα ανάλωνε τις ώρες από τα υπερπολίτιμα μαχητικά της και επιθετικά ελικόπτερα..

        • Τα P-3 μπορούν να αναλάβουν αποστολές και σε περιβάλλοντα απειλών, απλώς φυσικά πρέπει η απειλή να μην υπερβαίνει κάποια (αρκετά υψηλά θα έλεγα) επίπεδα. Αν δε κάνω λάθος τα ιρανικά P-3 έκοβαν βόλτες στον στενό Περσικό Κόλπο επί 8 χρόνια χωρίς πολλά προβλήματα. Τα P-3 αν δε κάνω λάθος έχουν και δικά τους ECM που δίνουν μια τέλος πάντων αξιοπρεπή ικανότητα αυτοάμυνας.

          Δε νομίζω το κόστος να είναι ελάχιστο, μπορεί να είναι turboprop αλλά αυτό δε συνεπάγεται χαμηλό κόστος χρήσης, αλλιώς και τα Tu-95 θα ήταν φθηνά. Μιλάμε για τετρακινητήρια α/φη μεγάλου μεγέθους και με πολυμελές πλήρωμα, αυτά μονάχα υψηλό κόστος μπορούν να συνεπάγονται συνολικά (μετρώντας δηλαδή και κόστη εκπαίδευσης πληρωμάτων κλπ), πιθανότατα υψηλότερο ενός μαχητικού.

          Η Γαλλία απ’όσο γνωρίζω δε χρησιμοποιεί τα Atlantique στο ρόλο επειδή είναι οικονομικά, αλλά επειδή έχουν μεγάλη εμβέλεια/αυτονομία (σημαντικό για έναν expeditionary πόλεμο) και είναι ως ΑΦΝΣ εξοπλισμένα με σουίτες ISR/ESM που επίσης βοηθούν ιδιαίτερα σε τέτοιους πολέμους, ενώ είναι και σαφώς πολύ αποτελεσματικότερα σε ρόλους FAC. Αναμφίβολα πάντως το συντριπτικό ποσοστό των αποστολών κρούσης/ΕΑΥ το έχουν αναλάβει τα Rafale.

          Ήδη αυτά τα α/φη είναι ικανά να συμμετέχουν σε συμμαχικές αποστολές με τον υφιστάμενο εξοπλισμό αποστολής.

          Αν και το σενάριο είναι μάλλον τραβηγμένο, υποθέτω πως θεωρητικά ένα φορτηγό βομβών σε ρόλο ανάλογο των B-52 θα είχε μια κάποια ωφέλεια. Πάντως τα βομβαρδιστικά ΕΑΥ γενικά δε συνηθίζουν να περιπολούν πάνω από χώρο δυνητικού ενδιαφέροντος «μήπως και», αλλά εμφανίζονται κατ’απαίτηση όταν η χρήση τους είναι πρακτικά βέβαιη και η ανάγκη παραμονής τους δεδομένη. Και το πρόβλημα εδώ είναι ότι για χτύπημα κατ’απαίτηση, οι αποστάσεις μας συνήθως επιτρέπουν και τη χρήση F-16 στο ρόλο. Ή στη χειρότερη T-6.

    • Δεν υπαρχει πρακτικη χρησιμοτητα για αποστολες βομβαρδισμου απο ΑΦΝΣ στο Αιγαιο. Υπαρχει υπερπληθωρα μαχητικων γιάυτη τη δουλεια. Αν ηταν να φορτωθουν οπλα στα Ρ-3, οι Α/Ε Χαρπουν θα ηταν η προφανης λυση.

  5. Θεωρητικό και συννάμα αιρετικό: αν τα ελληνικά P-3 δεν προορίζονταν να (ξανα0χρησιμοποιηθούν ως ΑΦΝΣ, πώς θα φαινόταν η μετατροπή τους (καλωδιώσεις, συστήματα βολής κλπ.) σε πλατφόρμες εξαπόλυσης όπλων μακρού πλήγματος όπως οι SLAM-ER που είναι ήδη πιστοποιημένοι σε νεότερες εκδόσεις τους και μπορούν να μεταφερθούν σε σχετικά μεγάλους αριθμούς;;;

    • Οι αποστάσεις σε εμάς γενικά δεν επιβάλλουν την ύπαρξη επιθετικών αεροσκαφών με εμβέλεια της κλάσης του P-3. Από κει και πέρα, ικανότητα για τόσο βαθύ χτύπημα θα μπορούσε να είναι ωφέλιμη, αλλά όταν μιλάμε για τέτοιο βάθος διείσδυσης μιλάμε επίσης για άμυνες από τις οποίες ένα P-3 δεν είναι ικανό να επιβιώσει. Σε τέτοιου τύπου αποστολές τα βομβαρδιστικά είναι κατά κανόνα ασυνόδευτα και βασίζονται στα δικά τους αντίμετρα και «ψαγμένες» τακτικές για τις οποίες είναι συχνά σχεδιαστικά βελτιστοποιημένα. Το P-3 δεν έχει τέτοιας ποιότητας αντίμετρα, και κανείς δε πρόκειται να μας τα δώσει, ούτε έχουμε τα λεφτά να τα πάρουμε. Επιπλέον πιθανό πρόβλημα αποτελούν οι S-400, οι οποίοι έχουν εξωπραγματική εμβέλεια εναντίον μεγάλων και αργών στόχων και ακόμα χειρότερα είναι μεγαλύτερη της εμβέλειας του SLAM-ER (που παρεμπιπτόντως δεν είναι ούτε αυτός στο οπλοστάσιό μας ενώ από την άλλη έχουμε ήδη έναν ανώτερο πύραυλο με καλύτερο standoff αλλά που δε φέρεται από P-3). Μένει έτσι μόνο η πτήση NOE/terrain following ως πιθανή λύση (ειδικά λόγω της κατάστασης των τουρκικών SHORADs), αλλά ακόμα κι αυτή δεν φαίνεται να δίνει αισθητά μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας, ενώ έτσι μειώνεται δραματικά και η εμβέλεια του α/φους που κατά περίπτωση μπορεί και να μειώνεται αρκετά ώστε να αναιρεί ολόκληρο το concept (βλ. εξαναγκασμός B-58 σε διείσδυση χαμηλού ύψους).

      Για μένα προσωπικά η μόνη εναλλακτική χρήση μεγάλων αεροπλάνων στο δικό μας περιβάλλον είναι ως φορείς όπλων που για τον Α ή Β λόγο δε μπορούν να φέρουν τα μαχητικά και χρειάζεται μεγαλύτερη πλατφόρμα. Πχ αν σε κάποιο παράλληλο σύμπαν υπήρχε κάποιος δυτικός αεροεκτοξευόμενος P-800 (παρεμπιπτόντως είναι μια χώρα δε θυμάμαι πια που έχει σφηνώσει μια τετράδα P-800 σε ολλανδική ελαφριά φρεγάτα), ή αν το ΠΝ πάθαινε νόσο τρελών αγελάδων και αγόραζε τίποτα σε Hsiung Feng 3…

      • Φίλτατε να κατ’ αρχάς να (ξανα)ξεκαθαρίσω ότι η παραπάνω «πρόταση» είναι καθαρά θεωρητική/υποθετική. Διευκρινίζω όμως τα εξής:
        -Όπλα stand-off προσφέρουν ακριβώς αυτό που λες. Δηλαδή δεν αναγκάζουν τα αεροσκάφη-φορείς τους να διεισδύσουν στην περιοχή όπου η εχθρική αεράμυνα κυριαρχεί.
        -Όταν η αεράμυνα του εχθρού ενισχύεται, χρειάζονται όλο και περισσότερα τέτοια όπλα για ευρεία γκάμα στόχων. Οι SCALP-EG, που σωστά υπενθυμίζεις, είναι πανάκριβοι και προορίζονται για πολύ συγκεκριμένη κατηγορία στόχων «υποστρατηγικού» χαρακτήρα. Οι δε φορείς τους είναι ελάχιστοι και δεν δύνανται να τους εξαπολύσουν «μαζικά». Άρα δεν καλύπτουν και την ανάγκη για ένα σχετικά φθηνό stand-off όπλο ικανού βεληνεκούς που να μπορεί να χρησιμοποιηθεί ευρύτερα.
        -Η όντως πολύ μεγάλη εμβέλεια του P-3 δεν είναι απαραίτητο ότι πρέπει να αξιοποιηθεί μόνο για μετάβαση σε μακρινές περιοχές ενδιαφέροντος. Μπορεί να αξιοποιηθεί και για να παραμείνει το αεροσκάφος στον αέρα περιπολώντας για περισσότερο διάστημα σε κοντινότερες αποστάσεις. Για τον υποθετικό ρόλο που αναφέρω πιο πάνω δε, θα μπορούσε να αξιοποιηθεί ώστε να μεταβεί το αεροσκάφος σε ασφαλή σημεία σχετικά μακριά από το πεδίο της κύριας εχθρικής δραστηριότητας για να εξαπολύσει τα stand-off όπλα του από μη αναμενόμενες κατευθύνσεις. Αντίστοιχα, εάν ήταν φορέας αντιπλοικών βλημάτων, θα μπορούσε να περιπολεί στην Αν. Μεσόγειο αποτελώντας επίφοβο όπλο για κάθε εχθρικό πλοίο (τονίζω επ’ ευκαιρία το εγκληματικό του να μην ενσωματωθούν νέα όπλα στο πλαίσιο του προγράμματος εκσυγχρονισμού P-3HN).

        Y.Γ.: Η χώρα που ψάχνεις είναι η Ινδονησία, η οποία έχει εγκαταστήσει P-800 Yakhont σε τουλάχιστον μία παλαιά φρεγάτα της κλάσης Leander/Van Speijk.

  6. Εγω δε καταλαβαίνω γιατι με την αναβάθμιση στα δικα μας P 3 δε υπάρχει πρόβλεψη για εγκατάσταση ενος τετραδυμου αρτεμις 30 σε ουριαιο πυργισκο ηλεκτρικής υποβοήθησης και για ομοιοτυπια και ευκολια συντήρησης αλλον ενα ραχιαιο……Αν βεβαια η επιστροφή κερδων απο πεταλωμα γαριδας η ακομα και κώλυμα μπρικιων, δεν επαρκει για αυτο το μεγεθος αναβαθμισης, ας προχωρήσουμε δίδυμο ραχιαιο αρτεμις με option τετραδυμου μελοντικα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here