Η Ρωσία θα «απαντήσει» σε τυχόν ενεργή συνεργασία της Σουηδία και της Φινλανδίας με το NATO, δήλωσε χαρακτηριστικά ο Ρώσος Υπουργός Άμυνας Σεργκέι Σόιγκου.

«Η ανάμειξη του NATO στη Σουηδία και τη Φινλανδία είναι ανησυχητική και η συμφωνία που υπογράφει το Μάιο, προβλέπει συμμετοχή τους σε ασκήσεις της Συμμαχίας και τη πιθανότητα χρήσης των συστημάτων διοίκησης και ελέγχου (του NATO) για στρατεύματα και οπλισμό» δήλωσε ο Σόιγκου όπως μεταδίδει το Interfax, και συμπλήρωσε λέγοντας πως «Τέτοια βήματα από τη Δύση, οδηγούν στη καταστροφή του υπάρχοντος συστήματος ασφάλειας στο κόσμο, γεννούν μεγαλύτερη δυσπιστία και μας αναγκάζουν να λάβουμε ανταποδοτικά μέτρα

Ο Σόιγκου έθιξε επίσης το γεγονός πως ο αριθμός των νατοϊκών στρατευμάτων στην Ανατολική Ευρώπη έχει αυξηθεί από 2.000 σε 15.000 προσωπικό και πάνω από 100 ασκήσεις έχουν διεξαχθεί από τις αρχές του χρόνου με τη συμμετοχή έως 80.000 στρατιωτών.

Επεσήμανε επίσης πως με τη βοήθεια των ΗΠΑ, 5 κέντρα κυβερνοεπιχειρήσεων έχουν στηθεί στην Φινλανδία, Εσθονία, Πολωνία, Γερμανία και Γαλλία, ενώ το NATO σκόπιμα ενισχύει τη στρατιωτική του δραστηριότητα στην Ανατολική Ευρώπη.

Σχόλιο: Μπορεί όντως το NATO να πιέζει τη Ρωσία στην Ανατολική Ευρώπη (και όχι μόνο), αλλά όπως θα δούμε σε επικείμενο άρθρο μας, η Συμμαχία αντιμετωπίζει σοβαρότατα προβλήματα στην ανάπτυξη δυνάμεων στη περιοχή.

 

9 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Το ΝΑΤΟ ανέλαβε την υποχρέωση α) να μην εγκαταστήσει βαριές (τ/θ) δυνάμεις (τρίτων κρατών μελών, εννοείται) στο έδαφος του πρώην ΣτΒ, β) να μην εγκαταστήσει τακτικά πυρηνικά όπλα στο ίδιο έδαφος, γ) να μην σταθμεύουν μόνιμα πτέρυγες μάχης τρίτων κρατών μελών στο ίδιο έδαφος (όπως USAFE, RAFG στη Γερμανία). Αυτά τηρούνται στο ακέραιο. Οι δυνάμεις που αναπτύσσονται για ασκήσεις είναι κάτι MOWAG Piranha (ή όπως λέγονται στις ΗΠΑ) με πεζικό, ανίκανες να σταματήσουν βαρείς τ/θ σχηματισμούς που θα είχαν σκοπό να εισβάλλουν, δεν έχουν μόνιμους στρατωνισμούς και αποσύρονται (σε Γερμανία ή απ’ όπου ήρθαν) αμέσως μετά το πέρας της άσκησης. Τα αεροσκάφη που αστυνομεύουν τον εναέριο χώρο των Βαλτικών Χωρών είναι μονοψήφιου αριθμού, και δεν επιχειρούν καν απο HAS, ούτε υπάρχουν υποδομές για υποδοχή αμερικανικών πτερύγων μάχης σε περίπτωση κρίσης (οι τεράστιες πρώην βάσεις σοβιετικών στρατηγικών βομβαρδιστικών στις Βαλτικές Χώρες στερούνται υποδομών για εξυπηρέτηση δυτικών α/φ). Η μοίρα Α-10 που αναπτύσσεται περιοδικά σταθμεύει υπαιθρίως, και φεύγει με το πέρας της άσκησης.
    Τώρα, αν αυτές τις δεσμεύσεις η Ρωσία τις εξέλαβε ως δέσμευση για πλήρη μονομερή αφοπλισμό, και την ενοχλούν ακόμη και οι υποδομές επικοινωνιών, μάλλον θα πρέπει να επιστρατεύσει νομικούς για να τη βοηθήσουν στην ερμηνεία. Ούτε φυσικά μπορούν να ερμηνευθούν όλα αυτά ως παραίτηση των ενδιαφερομένων κρατών από το κατ’ άρθρον 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ δικαίωμα ατομικής ή συλλογικής αυτοάμυνας.
    Όσο για το γεγονός ότι η Ρωσία αντιμετωπίζει τις σκανδιναυϊκές χώρες ως χώρες περιορισμένης κυριαρχίας, στις διεθνείς σχέσεις των οποίων έχει βέτο, αυτό θα έπρεπε να προβληματίσει βαθιά πολλούς που διάκεινται φιλικά προς τη Ρωσία. Σημειωτέον ότι η Φινλανδία τηρεί με θρησκευτική ευλάβεια τις δεσμεύσεις της συνθήκης ειρήνης με την ΕΣΣΔ (οροφή 60 μαχητικών κλπ).

    • » Σημειωτέον ότι η Φινλανδία τηρεί με θρησκευτική ευλάβεια τις δεσμεύσεις της συνθήκης ειρήνης με την ΕΣΣΔ (οροφή 60 μαχητικών κλπ).»

      Σε αυτα τα κλπ ειναι και η
      H μη εισοδος σε συνασπισμους; ( το κυριοτερο )
      Η μη χρηση οπλων αερος-εδαφους; ( κλαιν μαιν)

      • Διορθώνω: Οι εις βάρος της Φινλανδίας περιορισμοί σε αριθμό ανδρών των τριών κλάδων, τοννάζ πολεμικών πλοίων και αριθμό α/φ τίθενται όχι με τη Συνθήκη (φιλίας, συνεργασίας και αμοιβαίας συνδρομής) της Μόσχας του 1948 (που θέτει και τον περιορισμό της μη συμμετοχής της Φινλανδίας «σε συμμαχίες όπου συμμετέχει η Γερμανία»), αλλά με τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947 μεταξύ όλων των νικητριών δυνάμεων αφενός και της Φινλανδίας αφετέρου (αφορούσε και τις εδαφικές διευθετήσεις σε Καρελία, Πέτσαμο κλπ). Η Φινλανδία με μονομερή δήλωσή της του 1990 δήλωσε ότι δεν δεσμεύεται από τις οροφές και τους εν γένει περιορισμούς της Συνθήκης των Παρισίων (ατύπως όμως τηρεί τις οροφές, απλώς αρνείται ότι το κάνει συμμορφούμενη). Επειδή βεβαίως η Συνθήκη των Παρισίων δεν προβλέπει κάτι τέτοιο, και ούτε η Φινλανδία ήταν συμβαλλόμενο μέρος στη CFE ώστε να θεωρηθεί ότι το θέμα ρυθμίστηκε διαφορετικά από μεταγενέστερη (και άρα κατισχύουσα) ειδική σύμβαση μεταξύ τουλάχιστον των αρχικών συμβαλλομένων, νομικό έρεισμα για τη στάση της Φινλανδίας μπορεί να βρεθεί στη Χάρτα των Παρισίων του ΟΑΣΕ το 1990, όπου είναι και η ίδια συμβαλλόμενο μέρος μαζί με την ΕΣΣΔ και όλες τις λοιπές νικήτριες δυνάμεις (άρα και μέρη της Συνθήκης των Παρισίων του 1947), στην οποία ρητώς διαλαμβάνεται ότι «In this context we fully recognize the freedom of States to choose their own security arrangements.»
        Η δε Συνθήκη Συνθήκη (φιλίας, συνεργασίας και αμοιβαίας συνδρομής) της Μόσχας του 1948 (που θέτει και τον περιορισμό της μη συμμετοχής της Φινλανδίας «σε συμμαχίες όπου συμμετέχει η Γερμανία») καταργήθηκε ρητά με τη νεότερη, από Ιανουάριο 1992, Συνθήκη Ρωσίας (διαδόχου κράτους της ΕΣΣΔ, όπως η ΟΔΓ είναι διάδοχο κράτος του Γερμανικού Ράιχ), η οποία δεν διαλαμβάνει κανέναν τέτοιο περιορισμό.
        Για την ιστορία, η Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947 μεταξύ νικητριών δυνάμεων αφενός και ηττημένων αφετέρου (πλην Αυστρίας – 1955 – και Γερμανίας – 1990) έγινε κόσκινο από την πρώτη στιγμή. Ενδεικτικά, από τους ηττημένους α) Ρουμανία και Βουλγαρία δεν απεκατέστησαν ατομικές ελευθερίες και πολυκομματικό δημοκρατικό σύστημα, όπως όλοι οι ηττημένοι δεσμεύτηκαν, β) η Ιταλία βα) δεν πλήρωσε πολεμικές επανορθώσεις στην ΕΣΣΔ όπως ανέλαβε, ββ) ενώ της απαγορευθηκε να έχει αεροπλανοφόρα, υποβρύχια, κατευθυνομένους πυραύλους και πάνω από … 200 βαρέα ή μέσα άρματα, έγινε στρατιωτική – και ιδίως ναυτική – περιφερειακή δύναμη. Βεβαίως, «εν τη παρανομία ουκ ισότης», απλώς λέω ότι κανείς δεν πήρε τόσο τοις μετρητοίς τις δεσμεύσεις αυτές (πλην εδαφικών, που εφαρμόστηκαν από όλους τους ηττημένους κατά γράμμα, και επανορθώσεων, ιδίως η Φινλανδία πλήρωνε για 10-15 χρόνια το 2% του ΑΕΠ της στην ΕΣΣΔ υπό μορφή προϊόντων και διαρκών αγαθών.).

  2. Δηλαδή η κάθε χώρα πρέπει να ρωτά την ρωσία και τον δικτατορίσκο της αν θέλει να συνεργαστεί ή να μπουν σε κάποιον οργανισμό;δεν πάνε καλά.

    • Θες να συζητησουμε τι γινεται απ τους απο δω αν μια χωρα παει να μπει στη σφαιρα επιρροης της ρωσιας? Ξεκινας απο εσωτερικη αποσταθεροποιηση κ φτανεις μεχρι κ βομβαρδισμο…

  3. Να συμπληρώσουμε ότι οι ανατολικές χώρες του ΝΑΤΟ υπολείπονται κατά πολύ των οροφών της Συνθήκης CFE, στην πραγματικότητα είναι σε κλάσμα αυτών σε όλα τα κύρια οπλικά συστήματα.
    Η άμυνα της ανατολικής Ευρώπης εξαρτάται από τη δυνατότητα ταχύτατης ενίσχυσής της με βαρύ υλικό. Αυτό απαιτεί α) υποδομές, συγκοινωνιών και επικοινωνιών, και β) τακτικότατες ασκήσεις.
    Η απουσία μονίμως στρατωνιζομένων βαρέων δυνάμεων, τακτικών πυρηνικών και πτερύγων μάχης δίνει στη Ρωσία την επιθυμητή ασφάλεια από αιφνιδιαστικό blitzkrieg, που προφανώς ήταν και ratio των σχετικών δεσμεύσεων (που πρόθυμα παρέσχον οι Δυτικοί τότε). Τουναντίον, η αξίωση να μην υπάρχει και δυνατότητα έγκαιρης ενίσχυσης εκθέτει τη Ρωσία ανεπανόρθωτα ως επιθυμούσα τη στρατηγική ομηρεία της Ανατολικής Ευρώπης δια της συντήρησης δυνατότητας σαρωτικού ρωσικού blitzkrieg εις βάρος της.

  4. «Σχόλιο: Μπορεί όντως το NATO να πιέζει τη Ρωσία στην Ανατολική Ευρώπη (και όχι μόνο), αλλά όπως θα δούμε σε επικείμενο άρθρο μας, η Συμμαχία αντιμετωπίζει σοβαρότατα προβλήματα στην ανάπτυξη δυνάμεων στη περιοχή.»

    Η συμμαχία ΔΕΝ αντιμετωπίζει προβλήματα στην ανάπτυξη δυνάμεων, μπορούν να αναπτυχθούν οπουδήποτε στην υφήλιο σε σύντομο χρονικό διάστημα.

    • Εδώ η ιδέα είναι όμως ότι πρέπει να κινηθούν δια ξηράς, και σύντομα, βαριές τεθωρακισμένες δυνάμεις και η εφοδιαστική τους αλυσίδα. Είναι πολύ δύσκολο δι’ αέρος (ένα άρμα ανά δρομολόγιο ανά α/φ). Και μιλάμε για ανάπτυξη δυνάμεων που θα κάνουν πραγματικές πολεμικές επιχειρήσεις κατά συμπαγών ταχυκίνητων μεγάλων σχηματισμών μοντέρνου και σοβαρού στρατού, όχι τίποτε φελλάχων και καμηλιέρηδων … Στο Ιράκ το 1990 πήρε πέντε μήνες η μεταφορά όλου αυτού του στρατού. Δεν νομίζω ότι αν – όπως προς στιγμή φοβήθηκαν οι Δυτικοί – ο Σαντάμ προέλαυνε τις πρώτες μέρες στο Νταχράν και στα υπόλοιπα κράτη του Κόλπου, επρόκειτο να τον σταματήσει η 82η Αερομεταφερομένη, η 1η Πτέρυγα Μάχης με τα Φ-15 και μια πτέρυγα με Α-10, που είχαν πάει ως «πυροσβεστική» άμεσα …

      • Σίγουρα το οδικό δίκτυο, αν ήταν σαν της Γερμανίας, θα διευκόλυνε την διέλευση των συμμαχικών στρατευμάτων, αν νικούσαν οι σύμμαχοι.

        Αν νικούσαν οι Ρώσοι τότε το οδικό δίκτυο θα διευκόλυνε την επέλαση των Ρώσων.

        Παρόλα αυτά δεν γνωρίζω την κατάσταση των δρόμων των ανατολικών χωρών, αλλά νομίζω ότι η αιτία που θα δυσκόλευε τις συμμαχικές δύναμης είναι ο στρατός των Ρώσων και όχι το οδικό δίκτυο.

Comments are closed.