To ρωσικό υπουργείο Άμυνας αποφάσισε να επαναφέρει τους πολυ-ηχητικούς πύραυλους Kh-22 σε υπηρεσία. Ήταν το βασικό αντιπλοϊκό όπλων των αεροσκαφών κρούσης Tu-22 για πολλά χρόνια, αλλά αποσύρθηκαν αρχές της προηγούμενης δεκαετίας. Σύμφωνα με τη ρωσική εφημερίδα Izvestia, η επαναφορά τους θα συνδυαστεί με αναβάθμιση ώστε να έλθουν στα επίπεδα της τελευταίας έκδοσης του πύραυλου, που έχει νέα κωδικοποίηση Kh-32.

Καλλιτεχνική απεικόνιση του νέου πύραυλου.

Συνολικά 32 πύραυλοι θα αναβαθμιστούν κι επανέλθουν   σε υπηρεσία σε διάστημα τριών ετών έναντι κόστους 300 εκατομμυρίων ρουβλιών (4,1 εκατομμύρια ευρώ). Ο πύραυλος κατασκευάστηκε από την εταιρεία Raduga Design Bureau, που θα αναλάβει και την αναβάθμιση. Μέχρι σήμερα έχει κατασκευάσει πάνω από 3.000 πύραυλους του τύπου τόσο με συμβατική όσο και με πυρηνική κεφαλη.

Οι αναβαθμισμένοι πύραυλοι θα διαθέτουν πιο ισχυρό πυραυλοκινητήρα, ελαφρύτερη πολεμική κεφαλή αλλά μεγαλύτερες δεξαμενές καυσίμου κι επομένως κι εμβέλεια, η οποία σχεδόν θα διπλασιαστεί στα περίπου χίλια (!) χιλιόμετρα. Παράλληλα θα εξοπλιστεί με νέο ραντάρ αδρανειακής στοχοποίησης ανθεκτικό σε παρεμβολές, σχεδιασμένο για επιχειρήσεις σε περιβάλλον βαριάς αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής άμυνας.

Το Tu-22 σχεδιάστηκε για μεταφορά τριών πυραύλων του τύπου, δυο στις πτέρυγες κι ενός ήμι-βυθισμένου στην άτρακτο.

Η σχεδίαση της νεότερης έκδοσης Kh-32 ξεκίνησε τη δεκαετία του ’90 κι ως εκ τούτου ταλανίστηκε από προβλήματα ανάπτυξης λόγω οικονομικής δυσπραγίας. Κύριος φορέας του θα είναι τα αναβαθμισμένα Tu-22M3.

Ο συνδυασμός της υψηλής του ταχύτητας (περί τα 5 Mach!) και της απρόβλεπτης πτήσης του τον καθιστούν εξαιρετικά δύσκολο στην αναχαίτιση. Ο πυραυλοκινητήρας εκκινεί μετά την άφεση του πύραυλου, που έπειτα παίρνει ύψος μέχρι την στρατόσφαιρα όπου επιτυγχάνει την βέλτιστη ταχύτητα πλεύσης. Έπειτα στο τελικό στάδιο πτήσης αρχίζει κάθετη κάθοδο και κατευθύνεται στον στόχο του στην μέγιστη ταχύτητά του, όπως αναφέρει η ρωσική εφημερίδα.

Με βάση όλα τα παραπάνω λοιπόν, ο συγκεκριμένος πύραυλος στην θεωρία τουλάχιστον είναι πρακτικά ανίκητος. Βέβαια στην πράξη δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ και πουθενά ώστε να επιβεβαιωθούν οι ισχυρισμοί του κατασκευαστή.

Η Δύση πάντως ήδη από τα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου αν κι έκρινε ότι δεν συνέτρεχε λόγος να αναπτύξει κάτι αντίστοιχο , είχε εντάξει σε υπηρεσία αντίστοιχων επιδόσεων ιπτάμενους στόχους (όπως ενδεικτικά τους BQM-34F, GQM-163 και τους AQM-37 που βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε υπηρεσία), ενώ τη δεκαετία του ’90, το αμερικανικό Ναυτικό είχε καταφέρει να αγοράσει (!!!) από την χρεωκοπημένη Ρωσία του Γιέλτσιν εκπαιδευτικούς MA-31 (Kh-31)…

Αεροσκάφος F-4 δοκιμών του αμερικανικού Ναυτικού, τροποποιημένου για την μεταφορά Kh-31. Ο rear weapons officer του αεροσκάφους σ’ αυτήν την λήψη ήταν Ρώσος ναύαρχος…

13 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Μιας και θίγεται το θέμα, θεωρώ άξιο αναφοράς πως ο γνωστός από το βιβλίο του για τα F-14 του Ιράν Tom Cooper απ’όσο γνωρίζω ισχυρίζεται (σε άλλα βιβλία του, τα οποία δυστυχώς έχω παραλείψει να τα αποκτήσω, εν μέρει λόγω προσωρινών μικρών κλονισμών στην αξιοπιστία του συγγραφέα λόγω συνεχιζόμενων αμφισβητήσεών του τόσο από Ιρανούς όσο και από Ιρακινούς που του προσάπτουν…ό,τι μπορούν να σκεφτούν) ότι οι Σοβιετικοί στη διάρκεια του ίδιου πολέμου προσάρμοσαν στα ιρακινά Blinder πυραύλους Kh-22. Και όχι μόνο αυτό, ισχυρίζεται επίσης ότι οι πύραυλοι είχαν πάρα πολύ φτωχά αποτελέσματα (χρησιμοποιούμενοι με παθητικό ερευνητή ραντάρ για καταστολή αεράμυνας, Kh-22P, καΙ ίσως κάποια έκδοση για επίθεση στόχων εδάφους). Μια μάλλον απογοητευτική επίδοση για ένα το λιγότερο τρομακτικό στα χαρτιά όπλο. Η νέα αναβάθμιση βέβαια μάλλον θα το κάνει πλέον αντάξιο της φήμης του (αν και το κόστος φαίνεται…χαμηλό).

    Σχετικά όμως με τα target drones, δε νομίζω να είναι κάποιο από αυτά αντίστοιχο του Kitchen. Τα Firebee είναι υποηχητικά-low supersonic και το GQM-163 είναι sea skimmer, αφήνοντας ως πιθανό αντίστοιχο μόνο τη σειρά AQM-37 με άγνωστες όμως σημαντικές παραμέτρους (τροχιά-προφίλ πτήσης κλπ). Σε κάθε περίπτωση, ο πύραυλος απ’ότι φαίνεται κάνει ό,τι μπορεί για να προκαλέσει τις αντιβαλλιστικές άμυνες να δοκιμάσουν την τύχη τους με αυτόν, όπως και ο Zircon.

    • Τι ειπώθηκε για τον Κούπερ απο Ιρανούς και Ιρακινούς; Παρακολουθώ τον συγγραφέα αυτό και θα με ενδιέφερε να γνωρίζω.

      • Έχει περάσει λίγος καιρός από τότε, αλλά θα σας πω αυτά που θυμάμαι και μπορώ να ξαναβρώ (ενδεικτικά πάντως αφήνω πρόχειρο αυτό το σύνδεσμο: http://www.f-16.net/forum/viewtopic.php?f=46&t=8293&start=135 ). Υπάρχουν φωνές (οι οποίες φαίνονται να σχετίζονται με βετεράνους του αεροπορικού πολέμου ’80-’88) που ισχυρίζονται μεταξύ άλλων ότι ο Cooper έχει πολλές ανακρίβειες, μερικές σκόπιμες, ότι έχει πλαστογραφήσει/εφεύρει στοιχεία (χαρακτηριστική η αμφισβήτηση της περίπτωσης της τριπλής κατάρριψης από έναν AIM-54), ότι συμπεριφέρθηκε αλλοπρόσαλα στα άτομα που δέχτηκαν να συνεργαστούν μαζί του, πως έχει διαπράξει λογοκλοπή (πχ http://www.f-16.net/forum/viewtopic.php?f=46&t=24905&sid=91e1848bc3a362cbc7f9590a2e9a93c9&start=15 ) και άλλα παρόμοιας φύσης. Θυμάμαι κι άλλα συγκεκριμένα παραδείγματα, όπως ας πούμε τον ισχυρισμό (πρέπει να είναι στο σύνδεσμο πιο πάνω) ότι ο Ταξίαρχος Ahmad Sadik (με τον οποίο έχει συνεργαστεί σε πολλά βιβλία του, ειδικά στο Iraqi Fighters 1953-2003) είναι…ανύπαρκτο πρόσωπο. Για την ακρίβεια, αν την θυμάμαι σωστά η φήμη λέει ότι ο φερόμενος ως αξιωματικός της ιρακινής ΠΑ ήταν ένας άσχετος με second-hand πολεμικές ιστορίες τις οποίες παρέδωσε στον Cooper με γερή δόση φαντασίας, που με τη σειρά του τις πήρε αυτούσιες και τις απέδωσε στον «Brigadier General Sadik» προς εμπλουτισμό των βιβλίων του…άλλο παράδειγμα είναι αυτή η φωτογραφία https://scontent-sof1-1.xx.fbcdn.net/v/t31.0-8/22047873_1645508565524491_840268240027523928_o.jpg?_nc_cat=0&_nc_eui2=AeEbU_hhqcgAgQoLN-VLDg6Rb8fWk6Q78JRzD8Yd-Zq8_5P5r8H9XtQiKcvNiG_u-9CuOKZkhTtvVkfOOmVo19nzEAmN5V8igSR_wVyPU4ffCw&oh=8d81b8a8286a3ef50249a471d65ef5cc&oe=5B9C8C91 , που θέλει να δείξει ότι η φερόμενη ως λήψη του TISEO που περιλαμβάνεται σε βιβλίο του είναι τροποποίηση της κάτω εικόνας. Βέβαια κοιτώντας την κλίση της πτέρυγας, τη γωνία του εκτινασσόμενου καθίσματος, και την απόσταση μεταξύ των άκρων των δυο κάθετων κοιλιακών πτερυγίων αναρωτιέμαι αν πράγματι υφίσταται λόγος καχυποψίας ή αν ο δημιουργός της εικόνας χρειάζεται οφθαλμίατρο…

        Εδώ που τα λέμε, η γενικότερη ποιότητα αυτών των κατηγοριών με έχει κάνει να αναρωτηθώ πόσες από αυτές είναι πραγματικά αληθείς και πόσες οφείλονται απλά σε γνωστές παθογένειες που χαρακτηρίζουν τέτοιες δυσλειτουργικές και πολύπαθες κοινωνίες (κι εμείς άλλωστε κάτι ξέρουμε από το σύνδρομο «μύγα στο συλλογικό σπαθί μας»)…Αν μου επιτρέπετε όμως μια προσωπική άποψη, επικοινωνώντας με τον άνθρωπο, πρέπει να πω ότι αν είναι πράγματι αυτός που λένε ότι είναι, το κρύβει πάρα πολύ καλά. Μου φάνηκε απόλυτα ισορροπημένος, λογικός και αντικειμενικός (έχει πει πράγματα για αεροπορικές μάχες που δυσαρεστούν ή εκπλήσσουν Ιρανούς, Ιρακινούς, ακόμα και Ισραηλινούς και Αμερικάνους!!), μάλιστα θα έλεγα πολύ ευγενικός, και γενναιόδωρος με τις πληροφορίες. Όταν τον ρώτησα για ένα συγκεκριμένο έγγραφο της USAF το οποίο είχε άλλοτε επικαλεστεί, δε δίστασε να μου δείξει σελίδες από αυτό (αν ήταν ψεύτικες, είναι εξωπραγματικά ταλαντούχος πλαστογράφος). Έχει συνεργαστεί με άτομα με «επαληθεύσιμα» διαπιστευτήρια (βλ. Doug Dildy), έχει δημοσιεύσει έναν δυσθεώρητο όγκο αξιόπιστων στοιχείων και πληροφοριών (οι περισσότερες φωτογραφίες της εποχής από Persian Cats -και όχι μόνο- που κυκλοφορούν σήμερα πρέπει να προέρχονται από την έρευνά του) και παρά τις φωνές των πνευμάτων αντιλογίας, έχει γίνει αποδεκτός από μια μερίδα κόσμου ακόμα και στη Μέση Ανατολή: https://youtu.be/3BJ1cdMHzKM?t=2m45s

        Εν τέλει, οι ανασφάλειές μου σχετικά με την αξιοπιστία του θεωρώ πλέον πως δεν έχουν και τόση σημασία, γι’αυτό θα σας προέτρεπα να μην ανησυχείτε. Ήδη από τότε που απέκτησα το πρώτο βιβλίο (για τα Tomcat), υπήρχαν εντός ισχυρισμοί και διατυπώσεις που δεν μου «κάθονταν» καλά, και σήμερα ο ίδιος θεωρεί το βιβλίο αυτό μάλλον παρωχημένο, απ’όσο έχω καταλάβει. Αυτό όμως δε με εμπόδισε να αποκτήσω αυτό που ήθελα, δηλαδή μια ιδέα για το ρόλο που έπαιξαν αυτά τα αεροπλάνα στον πόλεμο. Ό,τι και αν ισχύει, είναι γεγονός πως αυτές οι περίοδοι της ιστορίας των συγκεκριμένων περιοχών είναι το λιγότερο θολές, και τα βιβλία του, ακόμα και με δόσεις υπερβολών ή ανακρίβειες, είναι ό,τι πιο ολοκληρωμένο υπάρχει σήμερα διαθέσιμο σε αυτή την πλευρά του πλανήτη πάνω στο θέμα, με διαπιστωμένη αξιοπιστία τουλάχιστον όσον αφορά το γενικότερο κομμάτι τους. Αυτό τον καιρό, το μεγαλύτερό μου πρόβλημα που εμποδίζει την απόκτησή τους δεν είναι η αξιοπιστία, είναι να βρω το χρόνο (και το κουράγιο!) να τα διαβάσω…

        • Βαθύτατα υπόχρεως για το χρόνο σας να μου απαντήσετε!
          Κι εγώ το ίδιο πρόβλημα έχω με τα αεροπορικά βιβλία …

          Θεωρείτε ότι υιοθετεί πιο πρόθυμα τους ιρανικούς ισχυρισμούς;

          Αν πάντως κάτι πειστικό λέγει (στη βίβλο του από τη Σίφερ) είναι ότι τελικά, πέρα από την «ομίχλη του πολέμου», πολλοί είχαν λόγους να μείνει στο σκοτάδι αυτός ο σημαντικός πόλεμος: Το Ιράν, για να μην αναδειχθεί η συμβολή της Αεροπορίας (αμφίβολης πάντα νομιμοφροσύνης σε σχέση με τους Πασνταράν …) στον αγώνα, οι ΗΠΑ (πολύ κλονιστικό το στοιχείο ότι αμερικάνικα συστήματα υψηλότατης τεχνολογίας λειτούργησαν για χρόνια χωρίς υποστήριξη απο την κατασκευάστρια χώρα), η ΕΣΣΔ για επιχειρησιακούς λόγους, η Γαλλία για εσωτερικούς κλπ.

          • Παρακαλώ, χαρά μου να βοηθάω, ειδικά σε θέματα για τα οποία μπορώ να φλυαρώ επ’άπειρον (αν και αυτό δε χρειάζεται να το πω, φάνηκε από την έκταση του σχολίου!).

            Δεν μπορώ να έχω ολοκληρωμένη άποψη σε αυτό το ζήτημα καθώς έχω μόνο ένα από τα σχετικά βιβλία του, αλλά κάτι που και ο ίδιος έχει πει επανειλημμένα είναι πως ό,τι προκατάληψη υπάρχει στα βιβλία του οφείλεται στη δυσανάλογη διαθεσιμότητα πληροφοριών από τις εκάστοτε πηγές. Οι Ιρανοί του παρείχαν πολύ περισσότερα στοιχεία και ήταν πολύ πιο πρόθυμοι να μιλήσουν, σε σχέση με τους λιγοστούς Ιρακινούς από τους οποίους έπρεπε να τα βγάζει…με το τσιγκέλι. Και σίγουρα δε βοήθησε η ανεπανόρθωτα ζημιογόνα εισβολή των ΗΠΑ, αφού εκτός των θανάτων που προκάλεσε, κατέστρεψε τεράστιας σημασίας έγγραφα και στοιχεία. Ούτε βοήθησε η επακόλουθη εκστρατεία εκδίκησης των Ιρανών ( https://abcnews.go.com/International/iranian-revenge-iraqi-air-force-pilots/story?id=12298641 ), που έκανε όσους είχαν απομείνει να εξαφανιστούν από προσώπου γης…τουλάχιστον για το F-14 Units In Combat πάντως πρέπει να πω πως ναι, υπήρχε μια φαινομενική «μεροληψία», που εκδηλωνόταν κυρίως μέσω εξιστόρισης απανωτών επιτυχιών και της γλαφυρής περιγραφής της ανικανότητας των Ιρακινών να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά την απειλή (ειδικά μετά το φιάσκο που ήταν ο AIM-7 για τις ΗΠΑ, οι επιτυχίες που περιγράφονταν για τον εκθετικά πιο πολύπλοκο Phoenix ήταν δύσκολο να γίνουν πιστευτές). Πιστεύω όμως πως δε θα μπορούσε να είναι κακοπροαίρετη.

            Σίγουρα δεν υπήρχε μεγάλη προθυμία να μαθευτεί το τι γινόταν εκείνο το διάστημα στην περιοχή, αν και είναι δύσκολο να προσδιοριστεί πόση από την υπάρχουσα άγνοια οφειλόταν σε «παθητική» απόκρυψη στρατιωτικών πληροφοριών και πόση αφορούσε «ενεργή» παραπληροφόρηση. Ακόμα θυμάμαι ντοκιμαντέρ (νομίζω το επεισόδιο για το F-14 της σειράς Wings του Discovery) όπου άτομα υποτίθεται του κλάδου έλεγαν ότι τα ιρανικά F-14 σάπιζαν στην έρημο παρέα με τους σαμποταρισμένους Phoenix, ενώ μόλις λίγα χρόνια πριν, το Γραφείο Πληροφοριών Ναυτικού συνέτασσε αναφορές επί αναφορών για μαζικές εκτοξεύσεις AIM-54 πάνω από τον Περσικό Κόλπο…και το χειρότερο είναι πως έχουμε να κάνουμε με έναν από τους πραγματικά ελάχιστους συμβατικούς πολέμους όπου αναμετρήθηκαν σε μεγάλη κλίμακα όπλα υψηλής τεχνολογίας συγκρίσιμων γενεών και οι τακτικές με τις οποίες προορίζονταν να χρησιμοποιηθούν. Ίσως η μόνη σύρραξη της εποχής που επιτρέπει μια πραγματική αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας «κλασικών» συστημάτων που όμως στον υπόλοιπο βίο τους έμειναν αδοκίμαστα.

          • https://www.amazon.co.uk/Iran-Iraq-1980-1988-Schiffer-Military-History/dp/0764316699/ref=sr_1_45?s=books&ie=UTF8&qid=1526821141&sr=1-45&refinements=p_27%3ATom+Cooper

            Το προτείνω ένθερμα, υπάρχει ακόμη καινούργιο σε τιμή βιβλιοπωλείου, μεταχειρισμένο αρχίζει και φθάνει σφαίρες … Γεφίμ Γκόρντον! Η μεγάλη εικόνα για τον αγώνα στον αέρα, σε στενή συσχέτιση με την αεράμυνα και τις επιχειρήσεις στο έδαφος. Ένα έργο μεγάλης πνοής.

  2. «ίδιου πολέμου προσάρμοσαν στα ιρακινά Blinder πυραύλους Kh-22»

    Δεν χρειαζονταν να προσαρμουσουν πυραυλους ΚΗ-22 ,καθως οι ΚΗ-22 αποτελουν οπλο του ΤU-22Κ απο τη δεκαετια του 60.Το ιρακ ειχε παραλαβει 24 τετοιους πυραυλους.
    Αυτοι ηταν χρησιμοι εναντιον στοχων με μεγαλη ηχω σε ρανταρ ( μεγαλα πλοια, μεγαλα συγκροτηματα κατασκευων κλπ.)Δεν ξερω αν μεσα στους 24 αυτους πυραυλους υπηρχαν και ΚΗ-22P ,επισης συστημα του 60+.
    Το κυριο οπλο ΑRM (περα των γαλλικων) ηταν το ΚΗ-28P που ειναι μια μικρογραφια του ΚΗ-22.
    Τα ΤU-22Μ φερουν τους ΚΗ-22Μ που απλα εχουν το σχημα των ΚΗ-22 και εντελως διαφορετικα ηλεκτρονικα, αυτα ειναι συστηματα του 1980+.

  3. Επί Γιέλτσιν τι δεν αγόρασαν οι ΗΠΑ από την Ρωσία είναι το ερώτημα.
    Μέχρι και το F-35B, ένα μείζον όπλο, ανάγεται στο ξεχασμένο Yak-141.

  4. άραγε πόσο αποτελεσματικα ειναι τα οπλα CIWS Mk-15 Phallanx, Goalkeeper, Sea Zenith και ΑΚ-630 έναντι σε υπερηχητικους αντι-πλοικους πυραύλους? εχουν σχεδιαστει με αυτες τις προδιαγραφες ειτε εξαρχης είτε σε μεταγενεστερες εκδοσεις? ή περιοριζονται μόνο σε υποηχητικους πυραύλους?

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here