20.5 C
Athens
Παρασκευή, 20 Μαΐου, 2022
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΔΙΕΘΝΗΠράσινοι κουρσάροι στους ουρανούς της ΝΑ Ασίας: Το Vought Α-7D της USAF...

Πράσινοι κουρσάροι στους ουρανούς της ΝΑ Ασίας: Το Vought Α-7D της USAF στη μάχη, μέρος β΄

- Advertisement -

Συνεχίζουμε εδώ την εξιστόρηση για τη δράση του A-7D της Αμερικανικής Αεροπορίας στον πόλεμο του Βιετνάμ. Στο α΄ μέρος είδαμε τη γενική εικόνα των εξελίξεων στην περιοχή και την επανάληψη από το 1972 των μαζικών αμερικανικών βομβαρδισμών κατά του Βορείου Βιετνάμ. Ταυτόχρονα καταγράψαμε πώς η Αμερικανική Αεροπορία είχε εξελίξει το A-7D με εξαιρετικά προηγμένο ηλεκτρονικό εξοπλισμό ναυτιλίας και επίθεσης.

Πράσινοι κουρσάροι στους ουρανούς της ΝΑ Ασίας: Το Vought Α-7D της USAF στη μάχη, μέρος α΄

Για την επιχειρησιακή αξιοποίηση ενός τέτοιου προηγμένου οπλοσυστήματος η USAF ανέθεσε τη διοίκηση της εκπαιδευτικής μοίρας (ΣΜΕΤ, σε ορολογία ΠΑ) που συγκρότησε και την εκπόνηση του σχετικού curriculum το φθινόπωρο του 1970 σε ένα από τα πλέον λαμπρά αστέρια της, τον αντισμήναρχο Robert M. Bond. Ο Bond, στο κορύφωμα μιας ένδοξης καριέρας, επρόκειτο να αποκτήσει παναμερικανική φήμη με το θάνατό του σε δυστύχημα στο Groom Lake της Νεβάδα το Μάιο του 1984, στα χειριστήρια ενός… MiG-23 της USAF, φέροντας ήδη το βαθμό του αντιπτεράρχου και υποδιοικητή της Air Force Systems Command.

A-7D του ΣΜΕΤ, 310th TFTS, 58th TFTW, Luke AFB, Arizona, 1970. Τα πρώτα A-7D έφεραν στη δεξιά πλευρά του ρύγχους ανασυρόμενο σωλήνα εναερίου ανεφοδιασμού στο πρότυπο του Ναυτικού, όπως επιβεβαιώνει η φωτογραφία. Τα αεροσκάφη αυτά παρέμειναν σε εκπαιδευτικές μοίρες και δεν έφθασαν σε πτέρυγες προορισμένες για υπερπόντια ανάπτυξη. Η ασυνήθιστη διαμόρφωση με 4 δεξαμενές στους φορείς 1,3,4 & 6 υποδηλοί εκπαίδευση ναυτιλίας σε μεγάλες αποστάσεις.

Η τότε μυστικοπάθεια και κατατρομοκράτηση των spotters από Ομοσπονδιακούς πράκτορες είχε οδηγήσει – όπως πληροφορείτο το ελληνικό κοινό της εποχής από την «ΠΤΗΣΗ» – στην εντύπωση ότι η συντριβή αφορούσε το άγνωστο ακόμη stealth αεροσκάφος της USAF, που πετούσε στην ίδια περιοχή με «βιτρίνα» μια μονάδα A-7D, τύπο με τον οποίο ο επιφανής αυτός αεροπόρος είχε συνδέσει το όνομά του και τη φήμη του.

Αντιπτέραρχος Robert M. Bond, ένας μύστης των «μαύρων» και ξένων τεχνολογιών, γητευτής των «κόκκινων αετών» του Groom Lake και στυλοβάτης της αρχικής επιχειρησιακής αξιοποίησης του A-7D από την USAF σε νεότερη ηλικία.

Η πρώτη ετοιμοπόλεμη πτέρυγα, η 354th TFW (τακτική πτέρυγα μάχης) στη Myrtle Beach AFB, ένα αξιαγάπητο θέρετρο της Ν. Καρολίνα στις ακτές του Ατλαντικού, διοικείτο από άλλον έναν αξιωματικό του ιδιώματος του επιστήμονα – χειριστή: Ο μειλίχιος, γκριζομάλλης 45χρονος διοπτροφόρος Σμήναρχος Evan W. Rosencrans, προσωποποίηση της τελειοθηρίας και της επιμονής, ήταν ο άνθρωπος που θα ετοίμαζε άψογα τους «πράσινους Κουρσάρους» για τη μεγάλη στιγμή (αν και τελικά άλλος διοικητής τους οδήγησε στη μάχη). Το χαμηλών τόνων παρουσιαστικό του ήπιου ανδρός με τους άψογους τρόπους έκρυβε έναν ψημένο γερόλυκο με 133 πολεμικές αποστολές με F-80 Shooting Star στην Κορέα, 132 αντίστοιχες με το F-100 Super Sabre στο ‘Ναμ, και κατάρριψη MiG-15 με το δραματικά υποδεέστερο F-80!

Ήταν φανερό ότι ένα όπλο σαν το A-7D δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από τους ουρανούς της ΝΑ Ασίας καθώς το δράμα πλησίαζε προς την κορύφωσή του. Και πράγματι, στις 10/10/1972 η superbase των ΗΠΑ στην Ταϊλάνδη, Korat RT, έδρα ήδη μιας τεράστιας μεικτής πτέρυγας (388thTFW), υποδέχθηκε την 354th TFW της Τακτικής Αεροπορικής Διοίκησης (TAC), σε προσωρινή υπηρεσία (TDY) αρχικώς 6 μηνών, με τα νεότατα A-7D στη ζώνη ευθύνης της PACAF (Pacific Air Forces) και ειδικότερα της 7th Air Force.

Η βάση της Ταϊλανδικής Βασιλικής Αεροπορίας στο Korat σε φωτογραφία του 1988. Ελάχιστα έχουν αλλάξει από την εποχή που φιλοξενούσε άνω των 200 αεροσκαφών της USAF το 1972.

Η πτέρυγα (κωδικός ουράς ΜΒ, από το Myrtle Beach), ακριβέστερα προωθημένο κλιμάκιο αυτής, αφίχθη με 2 από τις 4 μοίρες της (353rd TFS, 355th TFS), αλλά με συνολικά 72 αεροσκάφη που αντιστοιχούν σε 3 μοίρες, και με αντίστοιχο αριθμό πληρωμάτων. Στις 16/10/1972 η μεταστάθμευση είχε ολοκληρωθεί. Οι λοιπές μοίρες παρέμειναν στις ΗΠΑ προς συνέχιση του εκπαιδευτικού έργου και αντικατάσταση των προωθημένων στον προβλεπόμενο χρόνο.

Χάρτης των αεροπορικών βάσεων που χρησιμοποίησαν οι αμερικανικές δυνάμεις κατά τον Πόλεμο της Νοτιοανατολικής Ασίας, 1964-1973. Ευκρινής η θέση των πρωτευουσών και η διαδρομή του περιφήμου “Διαδρόμου του Χο Τσι Μινχ”.

Συνοδεία και υποστήριξη Έρευνας και Διάσωσης Μάχης

Ήδη από τον Αύγουστο του 1972 οι επιτελείς της 7ης Αεροπορικής Δύναμης, με ζώνη αρμοδιότητας το Δυτικό Ειρηνικό και άρα και τη ΝΑ Ασία, είχαν επιλέξει το A-7D για τον σημαντικότατο ρόλο της συνοδείας & υποστήριξης έρευνας και διάσωσης μάχης (Combat Search and Rescue, CSAR). Γνωστό ως αποστολή “Sandy”, από τον κωδικό κλήσης που χρησιμοποιούσαν τα αεροσκάφη που πετούσαν σε αυτό το ρόλο. Η πυκνότατη δράση της USAF πάνω από μια πάνοπλη και πυκνοκατοικημένη χώρα όπως το Β. Βιετνάμ και οι διαρκώς υψηλές απώλειες την είχαν εύλογα οδηγήσει σε δέσμευση σημαντικών πόρων στην αποστολή αυτή. Οι εξαιρετικώς επίλεκτοι, σπάνιας φυσικής κατάστασης και κατά κανόνα εφηβικής ή μετεφηβικής ηλικίας parajumpers/pararescuemen της USAF μεταφέρονταν στη ζώνη διάσωσης αρχικώς με τα ελικόπτερα Sikorsky HH-3E Jolly Green Giant (έκδοση του SH-3 Sea King με ευρεία καμπίνα, ράμπα φόρτωσης, βίντσι μεγάλου μήκους και δυνατότητα ανεφοδιασμού εν πτήσει), τα οποία και περισυνέλεγαν τους καταρριφθέντες.

Ο τύπος συμπληρώθηκε, από το 1970, με τα πολύ μεγαλύτερα και ικανότερα Sikorsky HH-53B/C Super Jolly Green Giant (έκδοση του CH-53D Sea Stallion των Πεζοναυτών με βίντσι μεγάλου μήκους, εξωτερικές δεξαμενές καυσίμου και εσωτερικές αυτοσφραγιζόμενες, τοπική θωράκιση και δυνατότητα ανεφοδιασμού εν πτήσει). Κύρια βάση των παραπάνω ελικοπτέρων έρευνας και διάσωσης μάχης της USAF (αλλά κυρίως των μοιρών ειδικών επιχειρήσεων, με τα CH-3E, UH-1P & Douglas A-1E/H/J Skyraider) ήταν η αεροπορική βάση Nakhon Phanom της Ταϊλάνδης, σε ελάχιστη απόσταση από τα σύνορα της χώρας αυτής με το Λάος και η εγγύτερη προς το Β. Βιετνάμ, άρα εξ ορισμού η καταλληλότερη. Η πίστα της με PSP (pierced-steel planking), όπως τα αεροδρόμια του Β’ ΠΠ, έχει γίνει μάρτυρας πάρα πολλών εξαιρετικά παράτολμων επιχειρήσεων, για τις οποίες ακόμη ελάχιστα είναι γνωστά.

Άλλο κλιμάκιο στάθμευε στο Da Nang, τη βορειότερη βάση στο Ν. Βιετνάμ, μια αχανή superbase, κοινής χρήσεως από τη USAF και το Σώμα Πεζοναυτών, με κίνηση αντίστοιχη μείζονος διεθνούς αεροδρομίου.

Sikorsky HH-53C Super Jolly Green Giant, 37th Aerospace Rescue and Recovery Squadron, Da Nang 1970-71. Το μεγαλύτερο, ταχύτερο και πλέον ευέλικτο ελικόπτερο της Δύσεως εκείνη την εποχή. Τα τυπικά boxes του Βιετνάμ προστατεύουν τα παρακείμενα αεροσκάφη από το ενδεχόμενο να εκραγεί ένα εξ αυτών από πλήγμα όλμου των Βιετκόνγκ. Περιστατικά του είδους κάθε άλλο παρά σπάνια ήταν. Shelters από σκυρόδεμα φτιάχτηκαν ωστόσο ελάχιστα, τόσο λόγω κόστους, όσο και λόγω του ότι με εγκαταστάσεις ευρωπαϊκού τύπου θα ήταν αδύνατο να διατηρηθεί ο φρενήρης ρυθμός των επιχειρήσεων (το πτητικό έργο από πίστα είναι ασύλληπτα πιο αποδοτικό, καθώς το προσωπικό μοιράζεται ανάμεσα σε πολλά αεροσκάφη ευρισκόμενα σε διαφορετικό στάδιο εξυπηρέτησης).

Τα ελικόπτερα αυτά συνοδεύονταν στην εχθρική ενδοχώρα, αλλά αυτονόητα και στο Λάος, επίσης “bandit country” και θέατρο πολλών καταρρίψεων, από Douglas A-1 Skyraider (μονοθέσια A-1H/J ή και πολυθέσια A-1E) της USAF.

To θαυμάσιο εμβολοφόρο πρώην μέσο βομβαρδιστικό του Ναυτικού, με δάφνες τόσο στην Κορέα όσο και στο Βιετνάμ, διαθέσιμο σε μεγάλους αριθμούς μετά την αντικατάστασή του στα αεροπλανοφόρα από το A-6A Intruder, ήταν το ιδεώδες αεροσκάφος για το ρόλο: Ο αερόψυκτος αστεροειδής εμβολοφόρος 18κύλινδρος υπερτροφοδοτούμενος κινητήρας 55 λίτρων Wright R-3350 Duplex-Cyclone των 2700 ίππων ήταν όχι μόνο ανθεκτικός στα πλήγματα βολίδων, αλλά και ένας αδιαπέραστος θώρακας για το χειριστή. Το οπλικό φορτίο ήταν ασυναγώνιστο σε μάζα και ποικιλία (σε αναρίθμητους φορείς, με δυνατότητα απίθανων συνδυασμών), η συντήρηση απλούστατη, η αξιοπιστία παροιμιώδης και η ταχύτητα τέτοια που του επέτρεπε να ακολουθεί τα ελικόπτερα CSAR.

Το φορτίο του Skyraider προκαλεί δέος. Εδώ διασπορείς υποπυρομαχικών και βόμβες Mk. 82 με επιμηκυμένους πυροσωλήνες, ώστε να εξασφαλίζεται η έκρηξη πάνω από τη επιφάνεια του εδάφους, προς μεγιστοποίηση της διασποράς των θραυσμάτων και εντυπωσιακή διεύρυνση της ακτίνας φονικότητας της έκρηξης, αντί για δημιουργία κρατήρα. Οι πυροσωλήνες αυτοί συνηθίζονταν στο Βιετνάμ, στο μέτρο που οι συνήθεις στόχοι ήταν στρατεύματα στην ύπαιθρο και ελαφρά οχήματα, και όχι οχυρώσεις. Το Skyraider έφερε απίστευτη ποικιλία διασπορέων υποπυρομαχικών, εκρηκτικών αερίων/καυσίμων (= θερμοβαρικές βόμβες, όπως η τερατώδης BLU-72/B των 2450 λιβρών, η οποία με 2245 λίβρες προπανίου προκαλούσε κάτι σαν μίνι πυρηνική έκρηξη), μη – φονικά χημικά όπλα, πλήθος εμπρηστικών βομβών και γενικά ό,τι πιο ανορθόδοξο, ευρηματικό και φρικτά φονικό είχε να επιδείξει η USAF. Τα αεροσκάφη συχνά πετούσαν αποστολές με ανοιχτές καλύπτρες για… δροσιά, θυμίζοντας άλλες εποχές του αεροπορικού όπλου.

Ωστόσο, η εξελισσομένη διαδικασία της «Βιετναμοποίησης» του πολέμου απαιτούσε τη μεταβίβαση των πολύτιμων αυτών αεροσκαφών στην Αεροπορία της Δημοκρατίας του Βιετνάμ, η οποία είχε τεράστια εμπειρία στη χρήση του. Άλλωστε το αεροσκάφος ήταν από κάθε άποψη καταλληλότερο για το βασικό ρόλο της Αεροπορίας των Νοτίων, ήτοι την εγγύς αεροπορική υποστήριξη, σε σχέση με τους άλλους τύπους που χρησιμοποιούσε ο Νότος (Cessna A-37B, Northrop F-5A).

Το A-7D δεν μπορούσε να πετάξει βέβαια με αρκούντως χαμηλή ταχύτητα για να ακολουθεί τα ελικόπτερα, όπως το Skyraider. Ωστόσο, το ακριβέστατο σύστημα ναυτιλίας/επίθεσης του επέτρεπε να διατηρεί περιπολίες σε race track pattern πάνω από τη ζώνη διάσωσης, και να επισημαίνει με το HUD τη θέση των καταρριφθέντων «μαρκάροντας» τις ακριβείς συντεταγμένες, ώστε να επαναπροσεγγίσει από άλλη γωνία / ύψος / κατεύθυνση, αναλόγως της απειλής και της εξελισσομένης τακτικής καταστάσεως.

Όπως και τα Α-1, τα A-7D θα εξέπεμπαν πυρά καταστολής τοπικής αεράμυνας, ενώ θα κρατούσαν μακριά από τους καταρριφθέντες τις εχθρικές δυνάμεις που θα κινούντο προς σύλληψή των, με τα πλέον ετερόκλητα μέσα. Όπως καπνογόνα προς δημιουργία προπετάσματος καπνού μεταξύ καταρριφθέντος και διωκτών, δακρυγόνα και βέβαια πάσης φύσεως πυρομαχικά, ιδίως το πυροβόλο Μ61 και ρουκέτες των 2,75 ιντσών, ή και βόμβες κατά περίπτωση.

Τα A-7D της 354th TFW στην απολύτως χαρακτηριστική παρηλλαγμένη πίστα του Korat, που κάνει τα σταθμευμένα αεροσκάφη δυσδιάκριτα από τον αέρα.

Στις αρχές Νοεμβρίου 1972 τα A-7D από το Korat άρχισαν εκπαιδευτικές πτήσεις με τα HH-53C Super Jolly, με πολύπειρους χειριστές των Skyraider ως παρατηρητές επί των ελικοπτέρων, για να αξιολογούν την επίδοση του «Κουρσάρου» στον ιδιότυπο και εξαιρετικά απαιτητικό ρόλο.

Η διαγραφή τροχιών γύρω από κινούμενα ελικόπτερα στάθηκε εξαιρετική δοκιμασία για την πλοηγική τέχνη, την αντίληψη της τακτικής κατάστασης, την πειθαρχία διατήρησης σχηματισμού και τη δυνατότητα αντίδρασης σε εχθρικά πυρά. Τα πληρώματα των Α-7 ανταπεξήλθαν ωστόσο σε χρόνο ρεκόρ στην πρόκληση. Έτσι στις 7/11/1972 τα παλαίμαχα Skyraider πέταξαν για τελευταία φορά στο ρόλο “Sandy”, ενώ στις 18/11/1972 ο Σμηναγός Colin Arnold Clark επρόκειτο να διευθύνει την πρώτη διάσωση με κάλυψη από A-7D. Μια επική αποστολή εννιά ωρών που επρόκειτο να γραφεί στην ιστορία της αεροπορίας και την οποία θα παρουσιάσουμε εκτενώς σε επόμενο άρθρο. Η 354η Πτέρυγα επρόκειτο να ολοκληρώσει συνολικά 22 διασώσεις μάχης με θαυμαστή επιτυχία στη διάρκεια του Πολέμου.

Έρευνα και Διάσωση Μάχης! HH-53C Super Jolly, πρακτικά αόρατο πάνω από τη ζούγκλα στην τυπική παραλλαγή Βιετνάμ, ανυψώνει διασωθέντα με το βίντσι.

Σε μια τυπική αποστολή “Sandy”, τα A-7D πετούσαν σε σχηματισμό τεσσάρων για κάθε ελικόπτερο που συνόδευαν. Τα τρία πρώτα του σχηματισμού έφεραν (πέραν των δύο εξωτερικών δεξαμενών στους εσωτερικούς υποπτερύγιους φορείς και του πλήρους φόρτου 1.000 βλημάτων για το εσωτερικό πυροβόλο Μ61 των 20 mm) 2 μη απορριπτόμενους διανομείς υποπυρομαχικών CBU-38, δύο ρουκετοβόλα LAU-3 έκαστο με 19 ρουκέτες των 2,75 ιντσών με εκρηκτική κεφαλή και άλλα δύο όμοια με ρουκέτες λευκού φωσφόρου για σήμανση στόχων με λευκό καπνό.

Ο τυπικός οπλισμός ενός A-7D σε αποστολή “Sandy“, όπως περιγράφεται στο κείμενο. Ευδιάκριτη και πάλι η… πιξελαρισμένη πίστα του Korat. Δεν είναι σαφές τι ακριβώς φοβόντουσαν οι Αμερικανοί, αφού τα ελάχιστα Il-28 “Beagle” του Β. Βιετνάμ στάθμευαν μονίμως στην Κίνα για να μην καταστραφούν από τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς (και τα MiG αντίστοιχα μεταφέρονταν κρεμασμένα από κολοσσιαία ε/π Mil Mi-6 σε ορεινά καταφύγια αμέσως μετά την προσγείωσή τους). Άλλη αμερικανική βάση στην περιοχή δεν συνήθιζε να καμουφλάρει την πίστα της. Το α/φ της φωτό είναι της 3rd TFS, που συστήθηκε το 1973 ως οργανική μοίρα “Sandy” της 7th Air Force, περισσότερα γι’ αυτήν στο γ’ μέρος του άρθρου. Η έλλειψη ΑΙΜ-9 είναι εύλογη, η φωτό είναι μετά τις Συμφωνίες των Παρισίων και η δράση μόνο στην Καμπότζη κατά το χρόνο της φωτό.

Το τέταρτο του σχηματισμού έφερε τις δύο CBU-38 και αντί των ρουκετοβόλων δύο βόμβες διασποράς καπνογόνων CBU-12, για να απλώσει παραπέτασμα καπνού ανάμεσα στην εχθρική δύναμη και στη ζώνη προσγείωσης του ελικοπτέρου διάσωσης. Πύραυλοι αέρος αέρος ΑΙΜ-9 δεν φέρονταν σχεδόν ποτέ από τα Α-7 της USAF στο Βιετνάμ, σε αντίθεση με εκείνα του Ναυτικού.

Πολύ συχνά ένα από τα A-7D του σχηματισμού έφερε βόμβες διασποράς δακρυγόνων, σε αέριο μορφή ή σε σκόνη. Η USAF πειραματίσθηκε πολύ με μη-φονικές χημικές ουσίες στο Βιετνάμ, με κύριο φορέα τα Α-1 και ενίοτε με αξιοθρήνητα αποτελέσματα. Σώζεται μαρτυρία για άφεση αερίων που θα αδρανοποιούσαν δήθεν τον αριθμητικά υπέρτερο εχθρό για να επιτευχθεί απαγκίστρωση κλιμακίου ειδικών δυνάμεων, αλλ’ αντ’ αυτού το αέριο προκάλεσε … υπερδιέγερση και μανία στην εχθρική δύναμη, η οποία με ακάθεκτη ορμή και αδιάφορη για απώλειες άλωσε με θυελλώδη έφοδο τη φίλια θέση. Τα δακρυγόνα πάντως ήταν συνήθως δραστικά, αρκεί να ρίπτονταν με συνεκτίμηση της διεύθυνσης του ανέμου, ώστε να μην κάνουν δυσχερή τη ζωή των καταρριφθέντων Αμερικανών αντί των Βιετναμέζων διωκτών τους.

Παρά τον εξοπλισμό του A-7D, ορισμένες αποστολές, ιδίως κατά το σούρουπο, απαιτούσαν την παρουσία προωθημένου παρατηρητή αέρος σε ελικοφόρο αεροσκάφος ένοπλης αναγνώρισης OV-10A Bronco της USAF. Αυτό ήταν εξοπλισμένο με πρωτοποριακό για την εποχή σύστημα νυχτερινής παρατήρησης Pave Nail της LTV Electrosystems, το οποίο περιελάμβανε και καταδείκτη λέιζερ, καθώς και το αποστασιόμετρο λέιζερ / εντοπιστή σεσημασμένων με λέιζερ στόχων Pave Spot.

Το OV-10A Bronco ήταν το ανώτερο από όλα τα α/φ της USAF στο ρόλο του προωθημένου ελεγκτή αέρος (Forward Air Controller), και συντόνιζε με μαεστρία της επιθέσεις «ξετρυπώνοντας» τον αντίπαλο και σημαίνοντας τη θέση του με καπνογόνο ρουκέτα λευκού φωσφόρου. Η δεξιότητα και αυταπάρνηση των χειριστών και παρατηρητών αυτού του ρόλου τους κατατάσσει στη χορεία των μεγάλων αεροπόρων. Τα α/φ που μετέφεραν το «σίδερο» ήξεραν ακούγοντας την εμβληματική φράση του FAC “Hit my smoke!” ότι η επιτυχία είναι εγγυημένη.

Η έμφαση του τοπικού διοικητή στην έρευνα και διάσωση μάχης – με δέσμευση μάλιστα των καλύτερων ίσως ελαφρών αεροσκαφών κρούσης που διέθετε στην υποστήριξη αυτής της αποστολής! – μπορεί να ξενίζει το μέσο αναγνώστη, που ίσως δεν έχει διαβάσει πολλά για αυτή την όχι τόσο προβεβλημένη αεροπορική αποστολή, αλλά για την USAF στο Βιετνάμ αποτελούσε αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα για τους εξής κυρίως λόγους:

Α) Είναι στοιχειώδης υποχρέωση μιας ένοπλης δύναμης η προσπάθεια ανάκτησης καταρριφθέντος προσωπικού της που εκτίθεται σε τέτοιας έντασης κινδύνους.

Β) Παράλειψη ή πλημμελής εκπλήρωση της υποχρέωσης αυτής οδηγεί αργά ή γρήγορα στην καταρράκωση του ηθικού των πληρωμάτων.

Γ) Η σύλληψη των καταρριφθέντων ήταν ευχερής, καθώς το βόρειο Βιετνάμ ήταν πυκνοκατοικημένο και – πέραν των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας της χώρας – ένοπλα κλιμάκια παλλαϊκής αμύνης αναζητούσαν ενεργητικά τους καταρριφθέντες ακόμη και σε δασώδεις περιοχές. Ακόμη και τα λεπτά μέχρι την άφιξη των Jolly Green μετρούσαν.

Δ) Κάθε συλληφθέν πλήρωμα ήταν ένα επιπλέον διαπραγματευτικό χαρτί για το Β. Βιετνάμ έναντι των ΗΠΑ.

Ε) Η κομμουνιστική παράταξη (Β. Βιετνάμ, αντάρτες Βιετκόνγκ στο Ν. Βιετνάμ, συνοδοιπόροι στο Λάος, Ερυθροί Χμερ στην Καμπότζη) είχε, με τη βοήθεια ΕΣΣΔ και Κίνας, αναπτύξει σε βαθμό τελειότητας την υποκλοπή των αμερικανικών επικοινωνιών (COMINT), αλλά και τη συλλογή πληροφοριών από πρόσωπα (HUMINT). Οι Ταϊλανδοί εργάτες στα οικήματα των αξιωματικών, η εξωτικού κάλλους σερβιτόρα στη Λέσχη Αξιωματικών ή και οι τοπικές «σύζυγοι» του προσωπικού στις κοντινές πόλεις μπορούσαν να είναι – και συχνά ήταν – κατάσκοποι. Όλες οι τηλεπικοινωνίες των Αμερικανών ήταν, καθ’ όλη τη διάρκεια του Πολέμου του Βιετνάμ, διάτρητες. Τα ονόματα των ιπταμένων ήταν γνωστά, ενώ συχνότατα υποκλεπτόταν και ποιοι συγκεκριμένα πετούσαν σε συγκεκριμένη αποστολή!

Τα στοιχεία αυτά, που συλλέγονταν τοπικώς, αντιπαραβάλλονταν με την τεράστια βάση δεδομένων (όχι σε ψηφιακή μορφή, βέβαια, αλλά πληρέστατη) που διατηρούσε η ΕΣΣΔ για το προσωπικό των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων. Έτσι αν π.χ. ήταν γνωστό στο Β. Βιετνάμ ότι στον αμερικανικό σχηματισμό που σήμερα θα βομβάρδιζε, το αεροσκάφος Νο. 1 είχε πιλότο αντισμήναρχο με προϋπηρεσία σε μονάδες στρατηγικών όπλων, η προσπάθεια κατάρριψης και σύλληψης του γινόταν πραγματική σταυροφορία, ενδιαφέροντος της ίδιας της «ερυθράς μητρόπολης» ΕΣΣΔ! Τέτοια πρόσωπα, όπως και στον προ 20ετίας πόλεμο της Κορέας μεταφέρονταν – σε περίπτωση σύλληψης – στην ΕΣΣΔ για ανάκριση, και είτε αφομοιώνονταν εκόντες-άκοντες, εγκαθιστάμενοι εκεί και αποκτώντας οικογένεια, ή εξαφανίζονταν αφού έλεγαν (ή όχι) ό,τι γνώριζαν.

Έτσι ήταν ζωτικό για την ίδια τη στρατηγική αποτροπή των ΗΠΑ να μην πέσουν τέτοια πρόσωπα στα χέρια των κομμουνιστών, πολύ περισσότερο καθώς οι βαρύτατες απώλειες και η έλλειψη προσωπικού ανάγκαζε την USAF να στέλνει σε μονάδες μαχητικών στο Βιετνάμ πληρώματα από πτέρυγες στρατηγικού βομβαρδισμού (Β-52, Β-58). Οι τελευταίες διαλύονταν με ταχύ ρυθμό εκείνη την εποχή λόγω εισόδου των διηπειρωτικών πυραύλων και των FB-111A σε υπηρεσία.

Εξαιρετική αρετή των A-7D στον ως άνω ρόλο ήταν η τεράστια εμβέλεια του τύπου. Κατά μαρτυρίες αξιωματικών της USAF, το A-7D μπορούσε χωρίς εναέριο ανεφοδιασμό να φθάσει, από τη βάση του στο Korat (πολύ εγγύτερα στη Μπανγκόκ παρά στα σύνορα με το Λάος), σε οποιονδήποτε στόχο στο Λάος, στην Καμπότζη ή στο Β. Βιετνάμ, με την εξαίρεση των απωτάτων βορείων περιοχών του τελευταίου στην κινεζική μεθόριο (όπου όμως σπανίως επιχειρούσε η USAF προς αποφυγή μεθοριακών επεισοδίων με την Κίνα). Αν και υπήρχε μεγάλος στόλος εναερίων τάνκερ KC-135A διαθέσιμος στο θέατρο των επιχειρήσεων (κυρίως από την τεράστια αεροπορική βάση U Tapao της Νότιας Ταϊλάνδης, τμήμα του μεγάλου ναυστάθμου Sattahip της ασιατικής χώρας, αλλά και από το Korat), η ιδιότητα αυτή του A-7D απλούστευε το σχεδιασμό των επιχειρήσεων. Υπήρχαν ασφαλώς επί 24ώρου βάσεως KC-135A σε καθορισμένες τροχιές πάνω από το Λάος, την ανατολική Ταϊλάνδη και τον Κόλπο του Τονκίνου (για να ανεφοδιάζουν Phantom σε MiG CAP ή να «ρυμουλκούν» πίσω στη βάση χτυπημένα αεροσκάφη που έχαναν καύσιμο σχεδόν με το ρυθμό που το ελάμβαναν από το τάνκερ), αλλά δεν έμεναν ποτέ χωρίς δουλειά…

Εξυπακούεται ότι και οι χρησιμοποιούμενοι τύποι ελικοπτέρων έρευνας και διάσωσης μάχης δεν υστερούσαν σε εμβέλεια, τόσο λόγω σχεδιαστικών χαρακτηριστικών όσο και λόγω της ανεκτίμητης ικανότητας ανεφοδιασμού εν πτήσει.

Ας σημειωθεί, τέλος, ότι την αποστολή έρευνας – διάσωσης μάχης για τα καταρριφθέντα στο Β. Βιετνάμ πληρώματα του Ναυτικού των ΗΠΑ την ανελάμβαναν ελικόπτερα Kaman HH-2C Seasprite (σπάνια και ελάχιστα γνωστή έκδοση του αειθαλούς ναυτικού ελικοπτέρου, με θωράκιση και πυργίσκο πολυβόλων στη θέση του ραντάρ κάτω από το ρύγχος) του ιδίου του Ναυτικού, με κλιμάκια SEALS, επιχειρώντας από σκάφη επιφανείας.

 Απαγόρευση πεδίου μάχης (ΒΑΙ) – Εγγύς αεροπορική υποστήριξη (CAS)

Η αποστολή “Sandy“, οσοδήποτε κρίσιμη, δεν ήταν φυσικά σε θέση να απασχολεί κατ’ αποκλειστικότητα μια πτέρυγα 72 αεροσκαφών. Τα Α-7D έδρασαν, μεταξύ άλλων, σε αποστολές νυχτερινής συνοδείας των gunship AC-130A στο Λάος. Τα τελευταία, εξοπλισμένα με αισθητήρες νυκτερινής οράσεως και απίθανους συνδυασμούς από Gatling miniguns 7,62 mm, Gatling πυροβόλα των 20 mm,  Bofors των 40 mm και οβιδοβόλο των 105 mm κατεδίωκαν απηνώς την αδιάλειπτη κυκλοφορία βορειοβιετναμικών φαλάγγων φορτηγών στο «Διάδρομο του Χο Τσι Μινχ» στο Λάος κατά τις νυκτερινές ώρες. Αντίστοιχα, κατά τη διάρκεια της ημέρας τα περάσματα και οι γνωστοί αμαξιτοί δρόμοι βομβαρδίζονταν καθημερινά από τακτικά α/φ της USAF, επί χρόνια, με μέτρια αποτελέσματα, παρά τις μεσοσταθμικώς τουλάχιστον 125 εξόδους βομβαρδισμού την ημέρα από διάφορες μονάδες.

Το σεληνιακό τοπίο του διαβόητου Tchepone στο Νότιο Λάος, ενός από τα στρατηγικότερα σημεία του “Διαδρόμου του Χο Τσι Μινχ” βορείως του Τριεθνούς Καμπότζης / Λάος / Ν. Βιετνάμ, κόμβου πολλών κλάδων του “Διαδρόμου”. Στο μέσο και δεξιά φαίνονται οι πυλώνες 10-15 μέτρων (υπάρχουν ως σήμερα) γκρεμισμένης από τους βομβαρδισμούς οδικής γέφυρας. Επειδή ο ποταμός είναι μικρού σχετικά πλάτους και με βάθος ενός μέτρου το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου, άρα βατός για βαρέα ντηζελοκίνητα φορτηγά ZIL, KAMAZ κλπ., έχουν σχηματισθεί δύο εμφανείς οδεύσεις στα πρανή της κοίτης σε αμφότερες τις όχθες (ακόμη και το υποβρύχιο τμήμα του δρόμου είναι εμφανές), σημειούμενες ως Α και Β στην αεροφωτογραφία. Επειδή η περιοχή λόγω ποταμού αποτελούσε σημείο συμφόρησης φορτηγών, βομβαρδιζόταν από τους Αμερικανούς πολλές φορές την ημέρα κάθε μέρα για 8 έτη. Οι τεράστιοι κρατήρες διαμέτρου 5 μέτρων γέμιζαν εντός ελαχίστου χρόνου από τις χιλιάδες των βορειοβιετναμικών συνεργείων που στρατοπέδευαν στην περιοχή, φυσικά μόνο με φτυάρια και κουβάδες, ώστε να εξυπηρετηθούν άμεσα και πάλι τα αναρίθμητα φορτηγά. Δεν ήταν λίγες οι φορές που α/φ της USAF πέτυχαν τα συνεργεία αυτά εν δράσει, με αποτέλεσμα ακόμη και εκατοντάδες νεκρούς σε ένα πέρασμα ενός μόνο σχηματισμού. Εξυπακούεται ότι οι λόφοι της περιοχής γύρω από το ποτάμι βούλιαζαν στα α/α των 23, 37 και 57 mm, και στο σημείο έχουν καταρριφθεί πάρα πολλές δεκάδες τακτικά μαχητικά της USAF, ιδίως Phantom (κατά πάσα πιθανότητα χιλιάδες φορές ακριβότερα από το άθροισμα των κατεστραμμένων φορτηγών). Συνήθως οι Αμερικανοί που κατερρίπτοντο στο “Διάδρομο” δεν ανευρίσκοντο ποτέ, και παραμένουν ως επί το πλείστον αγνοούμενοι.

Η συνοδεία δεν είχε χαρακτήρα προστασίας από εναέριες απειλές, που σπάνιζαν έτσι και αλλιώς στο Λάος (μόνο μια κατάρριψη αμερικανικού F-102A Delta Dagger από βορειοβιετναμικό MiG-21 έχει αναφερθεί), και για τις οποίες υπήρχαν τα πολύ καταλληλότερα Phantom. Περισσότερο ήταν δύναμη καταστολής αεράμυνας (δηλαδή αντιαεροπορικού πυροβολικού των Βορείων, καθώς οι SAM έφθασαν αργότερα στο Λάος) για την περίπτωση που το gunship συναντούσε πυκνά πυρά. Η αντικατάσταση των τακτικών αεροσκαφών (F-4D με LORAN και LGBs, B-57G Night Intruders με ραντάρ, FLIR, LGBs και εμπρηστικές βόμβες, A-6C Intruder με FLIR/LLLTV) από τα AC-130A Gunship στο «Μονοπάτι» είχε οδηγήσει σε άλμα στον αριθμό κατεστραμμένων φορτηγών, αλλά τα ογκώδη α/φ ήταν σίγουρα πιο ευάλωτα.

Grumman A-6C Intruder με FLIR και LLLTV (ενισχυτή φυσικού φωτός) σε κεντρικό μόνιμο ατρακτίδιο κολοσσιαίου όγκου, βάρους και οπισθέλκουσας. Η σπανιότερη – μόνο 12 α/φ – από όλες τις εκδόσεις του Α-6, εξελιγμένη ειδικά για το νυκτερινό κυνήγι φορτηγών στο «Διάδρομο». H μοίρα VA-35 “Black Panthers” και το USS America, αεροπλανοφόρο Ανατολικής Ακτής υπό κανονικές συνθήκες, έμειναν στο Βιετνάμ από Ιούνιο 1972 ως Μάρτιο 1973.

Ήδη όμως την πρώτη ημέρα τους στη ΝΑ Ασία τα A-7D κλήθηκαν σε δράση στην εξ ορισμού απαιτητικότερη αποστολή, εκείνη της εγγύς αεροπορικής υποστηρίξεως φιλίων τμημάτων ήδη εμπεπλεγμένων με τον εχθρό. Πράγματι, στις 16/10/1972 η 320η Μεραρχία του Βορειοβιετναμικού Στρατού περικύκλωσε μονάδα του Νοτίου Βιετνάμ και τους Αμερικανούς στρατιωτικούς συμβούλους της στο My Thach στα κεντρικά υψίπεδα του Ν. Βιετνάμ, όχι μακριά από το Pleiku. Οι αμυνόμενοι πολεμούσαν διαρκώς από την πασχαλινή εισβολή του Μαρτίου, και η κόπωση της μάχης τους είχε καταστήσει ευχερή λεία, πέραν της αριθμητικής τους μειονεξίας. Ευρισκόμενοι υπό συνεχές σαρωτικό πυρ όλμων, ΠΑΟ, RPG και φορητών όπλων, είχαν πλέον ελάχιστες ελπίδες. Έτσι AH-1G Cobra του Στρατού των ΗΠΑ ανέλαβαν δράση, αλλά ήταν φανερό ότι χρειαζόταν πραγματικό «σίδερο» αν επρόκειτο να διασωθούν οι πολιορκημένοι.

Α-7D με διανομείς υποπυρομαχικών CBU-58 πάνω από τη ζούγκλα. Το συγκεκριμένο α/φ, AF 70-970, είναι εκείνο με το οποίο ο θρυλικός Colin A. Clark πέταξε κατά την επική 9ωρη αποστολή “Sandy” της 18.11.1972, ίσως τη μεγαλύτερη στιγμή στην ιστορία των «κουρσάρων». Το α/φ βρίσκεται από το 1992 που αποσύρθηκε στο Μουσείο της USAF.

Επί 6 ώρες, όλα τα διαθέσιμα A-7D της 354ης Πτέρυγας σφυροκοπούσαν τις θέσεις της βορειοβιετναμικής 320ης με βόμβες των 500 λιβρών, διανομείς υποπυρομαχικών CBU-58 και τα εσωτερικά πυροβόλα Μ61 των 20 mm, επικουρούμενα – σε μια ασυνήθιστη συνάντηση λευκών και πρασίνων Κουρσάρων – από τα πρακτικώς πανομοιότυπα Α-7Ε της VA-37 “Bulls” του Ναυτικού από το USS Saratoga. Μια από τις σχετικώς σπάνιες παρουσίες αεροπλανοφόρου Ανατολικής Ακτής στο Βιετνάμ.

Ναύτης βγήκε στη στεριά για περιπολία: A-7E, VA-37 “Bulls”, USS Saratoga.

Η πολιορκία λύθηκε αυθημερόν, ενώ και για τις επόμενες 48 ώρες οι Κουρσάροι κατεδίωξαν απηνώς μέσα στη ζούγκλα τα υπολείμματα της 320ης, η οποία άφησε στο πεδίο της μάχης ένα τεράστιο οπλοστάσιο. Παρόμοιες αποστολές ανελήφθησαν και στο Λάος, όμως για ευνόητους λόγους καλύπτονται από βαθύ σκοτάδι.

Παιδιά Χμονγκ σε πάμπτωχο ορεινό χωριό στον 21ο αιώνα. Οι μνήμες του πολέμου υπάρχουν ακόμη και 55 χρόνια μετά, όπως μαρτυρεί το πολυβολείο από κορμούς.

Οι δυνάμεις των Χμονγκ του Στρατηγού Vang Pao είχαν βέβαια οργανική εγγύς αεροπορική υποστήριξη από εξοπλισμένα εκπαιδευτικά T-28D Trojan τα οποία πετούσαν Αμερικανοί πολίτες μισθοφόροι της CIA, ασυναγώνιστοι «μύστες» της τέχνης του up, close and personal αεροπορικού πολέμου, εκεί που ο χειριστής του αεροσκάφους αναγνωρίζει το πρόσωπο εκείνου που σκοτώνει.

T-28D Trojan, τύποις της Βασιλικής Αεροπορίας του Λάος, στην υπηρεσία των φιλοαμερικανών Hmong του Στρατηγού Vang Pao, φωτογραφημένο το Σεπτέμβριο του 1972 στο «άντρο» του Στρατηγού, το απόκρυφο Long Tieng. Μια απόλυτα προστατευμένη βάση σε βαθιά κοιλάδα εντός της ζούγκλας του Λάος. Ελάχιστα άρθρα στον άκρως ειδικό τύπο έχουν επιτρέψει “ματιές” και μόνο σε αυτόν τον μυστικοπαθή κόσμο της μυθιστορηματικής απόρθητης επί έτη βάσεως .

Αλλά αυτοί οι αφανείς μεν, παγκοσμίου κλάσεως δε αεροπόροι δεν είχαν αρκετή δύναμη πυρός στη διάθεσή τους όταν ο Βορειοβιετναμικός Στρατός επετίθετο με μεγάλες μονάδες. Τότε σήμαινε η ώρα του «Κουρσάρου».

Εθνικό Κοιμητήριο του Arlington, Va., USA, 2015: Σμήναρχος της USAF προσφωνεί επιζήσαντες Χμονγκ στο ετήσιο μνημόσυνο των Πεσόντων Συμμάχων Χμονγκ. Ο ορεσίβιος αδάμαστος πολεμικός λαός αντιμετώπισε γενοκτονική επίθεση με χημικά όπλα που προμήθευσε η ΕΣΣΔ στο κομμουνιστικό καθεστώς του Λάος το 1979, με μαρτυρίες για αφανισμό χωριών και έως 1.000 νεκρούς από πρόσφυγες που κατέφυγαν στην Ταϊλάνδη. Το κατοπινό περιστατικό “Yellow Rain” του 1982 με μυκοτοξίνες θεωρήθηκε τελικώς αναξιόπιστη αναφορά. Πολλοί Χμονγκ για να επιβιώσουν κατέβηκαν στους κάμπους (στο Υψίπεδο των Αμφορέων, μεταξύ άλλων) και στις πόλεις. Αρκετοί εξακολουθούν να συντηρούν αντάρτικο κατά των κομμουνιστών και στον 21ο αιώνα στην απροσπέλαστη ζούγκλα της Κορδιλλιέρας του Αννάμ, ζώντας με την ελπίδα ότι κάποτε θα ξαναφανούν τα ελικόπτερα της Air America για να τους δώσουν όπλα για τη ρεβάνς κατά των μισητών “Ερυθρών” . Το ζήτημα περνά απαρατήρητο πλέον, καθώς η σκληρά στρατοκρατική κομμουνιστική χώρα διανύει περίοδο ανάπτυξης και εκμετάλλευσης των ορυκτών της με μονοπωλιακές παραχωρήσεις σε ξένες μεταλλευτικές εταιρίες. Στο διαβόητο Tchepone η ζούγκλα εκχερσώθηκε για το πιο σύγχρονο χρυσωρυχείο στον κόσμο.

Και στις αποστολές αυτές το Α-7D έλαμπε δια της τεράστιας αυτονομίας που του εξασφάλιζε ο οικονομικός turbofan και η ικανή χωρητικότητα καυσίμου. Ο λόγος και πάλι στον βετεράνο της 354th TFW στο Βιετνάμ, Σμηναγό Don Cornell της USAF: «Δεν ήταν συνήθης πρακτική, αλλά ορισμένες φορές ένας σχηματισμός μας απογειωνόταν από το Korat της Ταϊλάνδης για έναν στόχο νότια της Σαϊγκόν, ελάμβανε διαταγή εν πτήσει να παρεκκλίνει για τη ζώνη Steel Tiger του Νοτίου Λάος (περιοχή από την οποία διερχόταν ο «Διάδρομος Χο Τσι Μινχ») και ακολούθως να παρεκκλίνει εκ νέου για αντιμετώπιση εξελισσομένου απροόπτου στο Υψίπεδο των Αμφορέων (Plaine des Jarres, Plain of Jars) στο Βόρειο Λάος, να πραγματοποιήσει άφεση βομβών εκεί και να επιστρέψει χωρίς ανεφοδιασμό στο Korat. Οι πτήσεις αυτές ήταν δυνατόν να διαρκέσουν τρεις ώρες και να καλύψουν συνολική απόσταση 1.000 μιλίων (1.609 χιλιομέτρων), κάτι απλώς αδιανόητο για το F-100 με το οποίο πετούσα παλαιότερα».

Χμονγκ στο απόκοσμο Υψίπεδο των Αμφορέων (Plaine des Jarres) στο Βόρειο Λάος. Οι μεγαλιθικές κατασκευές του 1200 – 600 π.Χ. ήταν κατά πάσα πιθανότητα ταφικά μνημεία ενός αγνώστου πολιτισμού, ο οποίος δεν άφησε πόλεις, ναούς, γραφή ή κάτι άλλο αναγνωρίσιμο πέρα από τα μυστηριώδη πυθάρια. Το Υψίπεδο είχε σχεδόν ερημώσει μετά το 1969 από τους σαρωτικούς αμερικανικούς βομβαρδισμούς.

Βομβαρδισμός στρατηγικών στόχων

Οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις των Παρισίων μεταξύ ΗΠΑ και Β. Βιετνάμ κατέρρευσαν χωρίς αποτέλεσμα το Νοέμβριο του 1972. Ήταν ορατό νωρίτερα, αλλά οι ανάγκες των αμερικανικών εκλογών υποχρέωναν τον Πρόεδρο Νίξον να καλλιεργεί προσδοκίες ειρήνευσης στους πολίτες (“Peace is at hand”). Το αφήγημα αυτό, σε συνδυασμό με τη συνεπή υλοποίηση των προεκλογικών του δεσμεύσεων του 1968 περί απόσυρσης των αμερικανικών χερσαίων δυνάμεων από το Βιετνάμ, του επέτρεψε την πλέον σαρωτική επανεκλογή στη μέχρι τότε ιστορία των Αμερικανικών προεδρικών εκλογών, με 48 στις 50 πολιτείες και 60,7% (!) της λαϊκής ψήφου. Οι Δημοκρατικοί, αντίστοιχα, είχαν κάνει επιλογή αυτοχειρίας με την απονομή του χρίσματος στον αριστερό Γερουσιαστή George S. McGovern, ο οποίος με τις θέσεις του περί νομιμοποίησης των ναρκωτικών, παροχής αμνηστίας στους ανυπότακτους και λιποτάκτες του Βιετνάμ, περικοπής των αμυντικών δαπανών κατά 37% (!) σε τρία έτη και με την επιλογή ενός γερουσιαστή με βαρύτατη διπολική διαταραχή ως υποψηφίου αντιπροέδρου, είχε αποξενώσει πλήρως τον μέσο Αμερικανό πολίτη. Με την επανεκλογή του Nixon, η ώρα είχε έρθει για να πιεσθεί ο Βορράς: Η ώρα της επιχείρησης Linebacker II ή «Πολέμου των 11 Ημερών».

Οι πρωταγωνιστές: Ταλαιπωρημένα B-52D μετά την επιστροφή τους από το Ανόι τροχοδρομούν στο U-Tapao. Η παραλλαγή είναι η SIOP της SAC στις πάνω επιφάνειες, με το κάτω των πτερύγων και τις πλευρές της ατράκτου σε μαύρο για ελάχιστη αντανακλαστικότητα στο φως των προβολέων αεράμυνας, κατά τα πρότυπα του Β΄ ΠΠ).

Πολλά έχουν γραφεί για τον κορμό της επιχείρησης, με τις επιδρομές των Β-52 στο Ανόι και τον λιμένα της Χαϊφόνγκ, όπως και για την αδιάλειπτη προσπάθεια καταστολής αεράμυνας από USAF και Ναυτικό.

Τα θρυλικά F-105G Wild Weasel της USAF, ταχύτατα και απολύτως εξειδικευμένα αεροσκάφη καταστολής αεράμυνας με AGM-45 Shrike & AGM-78 Standard ARM, «συγκάτοικοι» των A-7D στο Korat.

Τα «πράσινα» A-7D είχαν ενεργό, αν και ελάχιστα γνωστό, ρόλο και στην επιχείρηση αυτή, πλήττοντας αυτή τη φορά στρατηγικούς στόχους, όπως βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ραδιοσταθμούς, αναμεταδότες εκπομπών, σιδηροδρομικούς σταθμούς ελιγμών (συγκρότησης συρμών) και αποθήκες προμηθειών, όλους εντός του αστικού ιστού της βορειοβιετναμικής πρωτεύουσας. Έχοντας εμβέλεια 833 χιλιομέτρων με φορτίο 2 εξωτερικών δεξαμενών των 1.137 λίτρων και 12 βόμβες Mk. 82 των 500 λιβρών, ή αντίστοιχα 1.018 χιλιομέτρων με τις ως άνω δεξαμενές και 4 βόμβες Mk. 83 των 1.000 λιβρών, πάντα με προφίλ high-low-low-high και 90 χλμ. (ή 5 λεπτά) με τη μέγιστη ταχύτητα των 560 κόμβων σε χαμηλό ύψος, ο «Κουρσάρος» ήταν ιδεώδες αεροσκάφος για την αποστολή.

Κατά το διάστημα πριν τον «Πόλεμο των 11 Ημερών», τα A-7D εξετέλεσαν και αποστολές βομβαρδισμού από μεγάλο ύψος, σε σχηματισμό δύο ως τεσσάρων A-7D με ένα F-111A, το οποίο λειτουργούσε ως pathfinder.

Τέτοιοι βομβαρδισμοί, με εγγενώς μικρή ακρίβεια, γίνονταν με βάση τις ενδείξεις του ραντάρ του pathfinder ή με LORAN ή ακόμη και με TACAN, αναλόγως της κάλυψης, ήταν δε λύση ανάγκης σε νεφοσκεπείς ημέρες και ιδίως την εποχή των Μουσώνων για να διατηρηθεί μια στοιχειώδης πίεση στο Βορρά. Αυτονόητο είναι ότι η πτήση πάνω από τα σύννεφα μεγιστοποιούσε τον κίνδυνο από SAM, τον οποίον ο χειριστής δεν βλέπει έγκαιρα, ενώ τα μάλλον πρωτόγονα RWR της εποχής δεν βοηθούσαν ουσιωδώς, και συχνά αποπροσανατόλιζαν με το συνεχή βόμβο.

Προσωρινός απολογισμός δράσεως

Στις πρώτες δέκα εβδομάδες τους στο μέτωπο της ΝΑ Ασίας, από την άφιξή τους στις 16/10/1972 μέχρι το πέρας της επιχείρησης Linebacker II στις 29/12/1972, τα 72 A-7D της 354ης Πτέρυγας της USAF (που ήταν όλη η δύναμη του τύπου στο θέατρο των επιχειρήσεων) συμπλήρωσαν 16.819 ώρες πτήσεως σε 6.568 εξόδους. Επετεύχθη έτσι ένας μέσος όρος 62 εξόδων ημερησίως, ένα διόλου ευκαταφρόνητο επίτευγμα, ένδειξη της υψηλής αξιοπιστίας του τύπου. Το επίτευγμα γίνεται ακόμη πιο θαυμαστό αν συνεκτιμηθεί:

α) η ασυνήθιστα υψηλή μέση διάρκεια των αποστολών,

β) το γεγονός ότι ο τύπος ήταν ακόμη νέος και η πτέρυγα στο τέλος μιας τεράστιας εφοδιαστικής αλυσίδας τουλάχιστον 20.000 χιλιομέτρων, εν μέσω ασύλληπτων αναγκών, και

Συγκάτοικος των Α-7D: Εναέριο Κέντρο Διοίκησης και Ελέγχου C-130E-II στο Korat. Η καμπίνα των διοικητών ήταν προσθαφαιρούμενο κοντέινερ. Εξωτερικά ξεχωρίζει ο σπάνιος αυτός “Ηρακλής” από το πλήθος των κοιλιακών κεραιών και το ογκώδες κλιματιστικό στο πλάι της ατράκτου.

γ) το γεγονός ότι η πτέρυγα μοιραζόταν μια βάση ενός μόνο διαδρόμου αποπροσγείωσης με δύο μοίρες F-4E Phantom, δύο μοίρες F-105G Wild Weasel, μια μοίρα F-4C Wild Weasel IV, μια μοίρα α/φ ηλεκτρονικών παρεμβολών Douglas EB-66E, μία μοίρα εναερίων σταθμών διοίκησης C-130E-ΙΙ ABCCP, μια μοίρα ΑΣΕΠΕ EC-121 Warning Star (AWACS έκδοση του Super Constellation), μια μοίρα ιπταμένων αναμεταδοτών EC-121R Constellation και μια μοίρα τάνκερ KC-135A, για ένα σύνολο άνω των 200 αεροσκαφών, πολλά εκ των οποίων μεγάλα!

H 42η TEWS- Τακτική Μοίρα Ηλεκτρονικού Πολέμου – με τα Douglas EB-66E Destroyer στάθμευε στο Korat. Στη δεκαετία του ’80 ανασυστάθηκε με EF-111A Raven στον ίδιο ρόλο.

Μπορεί να φαντασθεί κάποιος την εναέρια κυκλοφορία στο Korat να μην υπολείπεται πολύ των μεγάλων διεθνών αεροδρομίων της εποχής!

Στον 21ο αιώνα, καλλονές με παντελόνια παραλλαγής δεν είναι ασυνήθιστο θέαμα. Τότε όμως, έπρεπε να πάει κάποιος στην Ταϊλάνδη για να τις απολαύσει: Lockheed EC-121R Constellation της USAF από το Korat. Το πανέμορφο γηραιό αεροσκάφος αναμετέδιδε δεδομένα μικρών σεισμογράφων που «έσπερνε» η USAF κατά μήκος του «Διαδρόμου του Χο Τσι Μινχ» στο Λάος για να εντοπίζει την παρουσία των βορειοβιετναμικών φορτηγών. Η σκούρη κηλίδα πάνω στην άτρακτο μαρτυρεί ότι κάποτε ίσως υπήρξε ΑΣΕΠΕ EC-121 της USAF ή VW-2 του Ναυτικού. Το αποτέλεσμα των εξατμίσεων των μαγικών εμβολοφόρων στο κάμο είναι μια πρόκληση για τους μύστες του μοντελισμού και το κοντσέρτο για 72 κυλίνδρους κάτι που όσοι ζήσαμε με Ντακότες μόνο να φανταστούμε μπορούμε…

Οι απώλειες του τύπου στη μάχη, παρά τις ακραία επικίνδυνες αποστολές, ήταν μία κατάρριψη στο Β. Βιετνάμ και δύο στο Λάος, καθιστώντας τον «Κουρσάρο» τον πιο επιβιώσιμο τύπο (βάσει αναλογίας απωλειών ανά εξόδους και ώρες πτήσεως σε συνθήκες μάχης) της Αμερικανικής Αεροπορίας από όλους όσοι υπηρέτησαν στην «κρεατομηχανή» της ΝΑ Ασίας.

Συνεχίζεται στο γ΄ και τελευταίο μέρος

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στο ptisidiastima.com εκφράζουν τους συντάκτες τους
κι όχι απαραίτητα τον ιστότοπο. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς γραπτή
έγκριση. Σε αντίθετη περίπτωση θα λαμβάνονται νομικά μέτρα. Ο ιστότοπος
διατηρεί το δικαίωμα ελέγχου των σχολίων, τα οποία εκφράζουν μόνο το συγγραφέα
τους.

- Advertisement -
- Advertisement -

33 ΣΧΟΛΙΑ

Subscribe
Notify of
33 Comments
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments
- Advertisement -

Το Σχόλιο της Ημέρας

Δύο Έλληνες ναύαρχοι συζητούν τη βύθιση του Moskva και την απαξίωση του Ρωσικού Ναυτικού στην Ουκρανία

Ένα από τα πολλά «ευφυολογήματα» που έχουν κυκλοφορήσει για τον πόλεμο στην Ουκρανία (αν και κανένας πόλεμος δεν είναι πεδίο για εξυπναδισμούς) λέει το...

Το τεύχος μας που κυκλοφορεί

- Advertisement -

Κύριο Άρθρο

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Άρμα Μάχης Leopard 2A4/5, η γενιά που οδήγησε στα ελληνικά...

0
Του Κώστα Καρναβά, αναδημοσίευση από την ΠΤΗΣΗ, τεύχος 170, Ιούλιος 1999Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Leopard 2 είναι μια ολοκληρωμένη και ώριμη σχεδίαση με...
- Advertisement -
Card image

Μάιος #024 ΠΤΗΣΗ 2022

Αγορά 4.49
- Advertisement -

Σαν σήμερα

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – 20 Μαΐου 1941:”Επιχείρηση Ερμής”, η Μάχη της Κρήτης...

0
Έχοντας ολοκληρώσει την κατάκτηση της ηπειρωτικής Ελλάδας, η γερμανική διοίκηση εξαπολύει την «επιχείρηση Ερμής» (Unternehmen Merkur), για την κατάληψη της Κρήτης από αέρος.Στο νησί...
- Advertisement -
Card image

Απρίλιος #023 ΠΤΗΣΗ 2022

Αγορά 4.49
- Advertisement -
Card image

Μάρτιος 022 PTISI March 2022

Αγορά 4.49

Related News

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Άρμα Μάχης Leopard 2A4/5, η γενιά που οδήγησε στα ελληνικά Leo2HEL

Του Κώστα Καρναβά, αναδημοσίευση από την ΠΤΗΣΗ, τεύχος 170, Ιούλιος 1999Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Leopard 2 είναι μια ολοκληρωμένη και ώριμη σχεδίαση με...

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – 20 Μαΐου 1941:”Επιχείρηση Ερμής”, η Μάχη της Κρήτης ξεκινάει

Έχοντας ολοκληρώσει την κατάκτηση της ηπειρωτικής Ελλάδας, η γερμανική διοίκηση εξαπολύει την «επιχείρηση Ερμής» (Unternehmen Merkur), για την κατάληψη της Κρήτης από αέρος.Στο νησί...

Ολοκληρώθηκε η πολυεθνική αεροπορική άσκηση «NATO Tiger Meet 2022» (Εικόνες)

Την Παρασκευή 20 Μαΐου 2022 ολοκληρώθηκε η πολυεθνική αεροπορική άσκηση μεσαίας κλίμακας «NATO Tiger Meet 2022», η οποία ξεκίνησε τη Δευτέρα 9 Μαΐου στην...