Αν μπορούσε να γυρίσει πίσω τον χρόνο, το αμερικανικό Ναυτικό ίσως να μην απέσυρε τα F-14 Tomcat το 2006. Το πρόγραμμα F/A-XX θα μπορούσε να κλείσει το χάσμα που άφησε η απόσυρση του «Γάτου» της Grumman και η ματαίωση προγραμμάτων όπως τα NATF και A/F-X, όμως η έμφαση που δίδεται στην ανάπτυξη ενός υβριδικού μαχητικού/επιθετικού αεροσκάφους κινδυνεύει να αφήσει τα αεροπλανοφόρα του Ναυτικού χωρίς μαχητικό αεροπορικής υπεροχής 6ης γενεάς, προειδοποιεί έκθεση του Hudson Institute.

Η προώθηση του μελλοντικού F/A-XX ως μαχητικού πολλαπλών ρόλων εις αντικατάσταση του Super Hornet υποσκελίζει τον ζωτικής σημασίας ρόλο της αεροπορικής υπεροχής. Οι νέες γεωπολιτικές εντάσεις, όπως έδειξε με τον πλέον εύγλωττο τρόπο η πρόσφατη Κορεατική κρίση, αλλά και οι καινούργιες απειλές που προκύπτουν για τα αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ από μαχητικά τα οποία θα κληθούν να αντιμετωπίσουν τα F/A-18E/F Super Hornet και τα F-35C, ίσως είναι η ευκαιρία να επιστρέψει στο προσκήνιο ο παραμελημένος αυτός ρόλος.

«Ένας ακόμη νέος τύπος αεροσκάφους που απαιτείται είναι ένα μαχητικό αεροπορικής υπεροχής… Δεδομένης της αυξημένης ανάγκης για υποστήριξη μαχητικών από αεροπλανοφόρα, η συγκεκριμένη δυνατότητα είναι κρίσιμη» τονίζεται στην έκθεση «Sharpening the Spear: The Carrier, the Joint Force, and High-End Conflict» του Hudson Institute.

Οι συντάκτες της έκθεσης επισημαίνουν ότι τόσο το Super Hornet όσο και το F-35C έχουν να αντιμετωπίσουν την πρόκληση νέων μαχητικών 5ης γενεάς (Sukhoi T-50 PAK-FA, Chengdu J-20) με σημαντικά πλεονεκτήματα όσον αφορά την ακτίνα δράσης, την επιχειρησιακή οροφή, την δυνατότητα απόκρυψης λόγω χαρακτηριστικών stealth και τα όπλα αέρος-αέρος μεγαλύτερης εμβέλειας. «Τα μαχητικά 5ης γενεάς και οι τύποι που θα ακολουθήσουν θα δύνανται να εμπλακούν με επιτυχία εναντίον των υπαρχόντων και μελλοντικών αεροσκαφών των αμερικανικών αεροπλανοφόρων, διαπερνώντας τις άμυνες για να πλήξουν στόχους υψηλής αξίας, όπως αεροσκάφη εγκαίρου προειδοποίησης, ανθυποβρυχιακά αεροσκάφη και ιπτάμενα τάνκερ…» αναφέρουν χαρακτηριστικά.

Ήδη, αεροσκάφη σαν τα ρωσικά Su-30SM και Su-35S αλλά και τα κινεζικά J-11D και J-15 συνιστούν σοβαρή απειλή για τα F/A-18E/F που βρίσκονται σήμερα σε υπηρεσία. Τα Super Hornet είναι υποδεέστερα σε ταχύτητα έναντι των J-11 τα οποία επιπροσθέτως διαθέτουν το πλεονέκτημα ότι μπορούν να εξαπολύσουν βλήματα αέρος-αέρος ευρισκόμενα εκτός της εμβέλειας των ΑΙΜ-120 των αμερικανικών μαχητικών.

Το F-35C ουδέποτε σχεδιάσθηκε ως μαχητικό αεροπορικής υπεροχής, υπενθυμίζουν, με αποτέλεσμα το προφίλ αποστολής να περιορίζεται στα μεσαία ύψη και με δυνατότητα μεταφοράς προς το παρόν μόλις δύο βλημάτων AIM- 120 εσωτερικώς. «Ως προσωρινό μέτρο, το Ναυτικό και η Αεροπορία θα έπρεπε να επιταχύνουν την αναβάθμιση των μαχητικών στο επίπεδο Block 5 που θα επιτρέψει την μεταφορά έξι AIM-120» υποστηρίζουν.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 οι σχεδιαστές του Ναυτικού οραματίζονταν το JSF σε ρόλο κρούσης με όριο μόλις 6,5g και περιορισμένη δυνατότητα αέρος-αέρος. Μάλιστα ορισμένοι τότε συζητούσαν την απόσυρση των F-14 με αντάλλαγμα την διατήρηση των Α-6 Intruder σε υπηρεσία. Στην μεταψυχροπολεμική εποχή, η εναέρια μάχη φάνταζε απομεινάρι του παρελθόντος και η έμφαση περνούσε στις επιχειρήσεις αέρος-εδάφους. Αυτή η εσφαλμένη, όπως απεδείχθη, αντίληψη και η έλλειψη πιστώσεων εξηγούν τον λόγο που το αμερικανικό Ναυτικό δεν προχώρησε με τα προγράμματα NATF (Naval Advanced Tactical Fighter) και A/F-X.

Εάν υλοποιείτο το τελευταίο, το Ναυτικό θα είχε ένα μαχητικό όχι απαραιτήτως υψηλής επιτάχυνσης αλλά με σχετικά υψηλή ταχύτητα πλεύσης, εφοδιασμένο με μια πληθώρα ενεργών και παθητικών αισθητήρων και αρκετά όπλα στην –εσωτερική– αποθήκη οπλισμού του, διαθέτοντας χώρο και για την υιοθέτηση μελλοντικών τεχνολογιών, όπως HPM (Ηigh Powered Microwaves) και λέιζερ. Αποτελώντας τμήμα του επιχειρησιακού δόγματος Outer Air Battle, το μαχητικό αεροπορικής υπεροχής θα μπορούσε να αντιμετωπίσει όπλα, αεροσκάφη και αισθητήρες του αντιπάλου από ικανές αποστάσεις.

Βεβαίως, το εν λόγω δόγμα του Ναυτικού ανάγεται στην δεκαετία του ’80, όταν οι ΗΠΑ ετοιμάζονταν να αντιμετωπίσουν επιθέσεις σοβιετικών βομβαρδιστικών Tu-22M Backfire, πυρηνοκίνητα πυραυλοφόρα υποβρύχια κλάσης Oscar (Project 949A Antey) και ομάδες μάχης πυρηνικών καταδρομικών τύπου Kirov, σημειώνει ο πρώην Αμερικανός υφυπουργός Άμυνας Robert Work. Αν και το Ναυτικό ήταν σχετικά σίγουρο πως θα μπορούσε να βυθίσει τα Oscar και τις μονάδες επιφανείας του αντιπάλου πριν προλάβουν να εξαπολύσουν τους πυραύλους τους, δεν έδειχνε τόσο βέβαιο για την έγκαιρη εξουδετέρωση της απειλής που συνιστούσαν τα Tu-22M.

Στο πλαίσιο του συγκεκριμένου δόγματος, τα F-14 των αεροπλανοφόρων θα προσπαθούσαν να καταρρίψουν τα Backfire και τους πυραύλους cruise που θα εκτόξευαν. Ωστόσο ένα τέτοιο σενάριο διαπιστώνεται κατά πόσο λειτουργεί μόνο με έναν τρόπο –στην πράξη. Κάτι που σίγουρα κανείς λογικός δεν επιθυμεί να δει. Η αναδυόμενη όμως απειλή που συνιστά η στρατηγική απαγόρευσης περιοχής την οποία ακολουθεί μεθοδικά η Κίνα, καθιστά το θέμα ξανά επίκαιρο. Και αυτή την φορά το αμερικανικό Ναυτικό φαίνεται να μην έχει κάτι αντίστοιχο των θρυλικών F-14 για να κάνει την διαφορά.

Οι διαφορετικές αντιλήψεις Ναυτικού και Αεροπορίας –το πρώτο προσανατολίζεται σε ένα πιο αμυντικό concept ενώ η USAF θέλει μια περισσότερο επιθετική πλατφόρμα αεροπορικής υπεροχής– σημαίνει ότι αναπόφευκτα θα υπάρξουν διαφορές όσον αφορά την κύρια αποστολή και τις πιθανές απειλές στην προσέγγιση που θα ακολουθήσουν τα προγράμματα F/A-XX και F-X, όπως υπήρξαν στην περίπτωση των F-35 και F-22, επισημαίνουν Αμερικανοί ειδικοί. Προς το παρόν, το αμερικανικό Ναυτικό θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις επιχειρησιακές προκλήσεις των καιρών με ό,τι έχει.

Αλέξανδρος Θεολόγου  

 

 

21 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Αλλη μια αποστολη που απλα δεν μπορει να εκτελεσει το F35. Οσο καλο και αν ειναι σε αυτο που κανει δεν παυει να υπαρχει μια απατη στην αρχικη απαίτηση του αεροσκαφους που θα αντικαταστησει σχεδον ολους τους τυπους. Ειδικα η μικρη εμβέλεια του το κανει ακαταλληλο σε τετοιες αποστολές. Ειναι πασιφανες οτι στην σχεδιαση περασαν περισσοτερο οι απαιτησεις των πεζοναυτων παρα του ναυτικου που θα βρεθει σε υποβαθμισμενο ρολο σε σχεση με το παρελθόν.

  2. Η πικρή αλήθεια είναι ότι με το μονοπώλιο της McAir-Boeing καλύφθηκαν αξιόπιστα, με χαμηλό κόστος και πρωτόγνωρη επιχειρησιακή ευελιξία ανάγκες δύο δεκαετιών συνεχών εκστρατειών, κατά κανόνα χαμηλής, κατ’ εξαίρεση μέσης έντασης.
    Το Super Hornet είναι αυτή τη στιγμή το πλέον ώριμο, πολυσχιδές, αξιόπιστο και ετοιμοπόλεμο μαχητικό στον κόσμο.
    Ωστόσο, η εγκατάλειψη μιας απαράμιλλης στην ιστορία (με την εξαίρεση της Luftwaffe και της Heyl Ha Avir ίσως) κουλτούρας αριστείας στην εναέρια μάχη, που αρχίζει το 1969, όταν ο Frank Ault ιδρύει το Top Gun (ίσως και αρκετά νωρίτερα, με το θρύλο του Vought F-8 Crusader και των larger than life χειριστών του), και εκτείνεται μέχρι (χονδρικά) το 1989 και την τότε «αυλαία» των Λιβυκών Πολέμων, θα αφήσει βαθιά τα ίχνη της.
    Οι κινηματικές επιδόσεις του Super Hornet δεν ανήκουν στην εποχή μας, αντικειμενικά. Το σκάφος είναι προϊόν εξαιρετικά οδυνηρών συμβιβασμών, με υπερβολική οπισθέλκουσα, και μόνο σε high alpha συνθήκες λάμπει.
    Ο ρόλος του σε μια υψηλής έντασης σύγκρουση στη ΝΑ Ασία, απέναντι σε α/φ τεχνολογίας αιχμής, είναι αμφίβολος. Το F-35C θα αποδώσει βέβαια, θα είναι άξιος διάδοχος του Α-6 Intruder. Ίσως η εδραιωμένη πρωτοπορία των ΗΠΑ σε ηλεκτρονικά, η αξιοπιστία των βλημάτων (AIM-120C-7, -D), τα Growler, τα E-2D, το AEGIS, το δίκτυο, η γενικότερη επίγνωση της τακτικής κατάστασης, να σώσουν την παρτίδα. Ίσως.
    Το ίσως είναι κάτι πολύ λίγο για το Ναυτικό των ΗΠΑ. Και (όπως εύστοχα έλεγαν οι ναύαρχοι στο Κογκρέσσο όταν πάλευαν να σώσουν το Τόμκατ από τον πέλεκυ) «πράγματι, με τα χρήματα παίρνεις 24 Τόμκατ ή 96 Φάντομ. Αλλά μόνο 24 μαχητικά παίρνει το αεροπλανοφόρο!».

  3. Καλοί οι αφορισμοί για τις κινηματικές ικανότητες των F-35 ή και F/A-18, αλλά για να μη ξεχνιόμαστε, το υπέροχο F-14 υπο κάποιες συνθήκες (φορτωμένο με πλήρες φορτίο ΑΙΜ-54 πχ) περιορίζονταν στα 6,5G… όσο δηλαδή το F-4J που αντικατέστησε!

    Το σημερινό πρόβλημα μάλλον δεν είναι η πλατφόρμα αλλά τα όπλα. Αν οι Κινέζοι ή οι Ρώσοι έχουν όπλα με εμβέλεια μεγαλύτερη του AIM120 (C ή D;) τότε χρειάζεται κάτι με μακρύτερο χέρι… και βέβαια χρειάζεται και ένα ραντάρ με την εμβέλεια να το εξαπολύσει (αν το υπάρχον δε μπορεί — και δεν ξέρω αν ισχύει κάτι τέτοιο), αν και στην εποχή της δικτύωσης, αυτό ίσως ξεπερνιέται και με άλλους τρόπους.

    Αυτό που θέλω να πω είναι πως το πρόβλημα μάλλον ξεπερνιέται χωρίς την ανάπτυξη νέου μαχητικού ειδικά για αεροπορική υπεροχή…

    • Ο περιορισμός των 6.5G ήταν καθαρά για διατήρηση της ζωής της ατράκτου. Ως προς τις δυνατότητες, το αεροπλάνο έχει φτάσει και 11G σε BFM.

      • Το F-14 δεν είχε ηλεκτρονικό σύστημα ελέγχου πτήσης, οπότε τα όριά του ΠΑΝΤΑ ήταν όρια σχετικά με τη μακροζωία του, όχι όρια ‘ικανότητας’ της σχεδίασης. Το ίδιο λίγο-πολύ ίσχυε για όλα τα μαχητικά χωρίς τέτοια συστήματα. Το νούμερο των 11G σχετίζεται με μια ανεπιβεβαίωτη αναφορά Ιρανικού F-14A, κατά την οποία το αεροσκάφος μετά το γεγονός έχριζε επισκευής.

        Και το F-16, παρά το FCS, μπορεί να ξεπεράσει υπό όρους τα 9G, χωρίς αυτό να είναι ούτε επιθυμητό ούτε… δείγμα ανωτερότητας.

  4. Ηδη έχουν την λύση, φορείς laser, σε αντικατάσταση των AIM. Ο θείος ΣΑΜ δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Πάλι θα «τρέχουν» ρώσοι και κινέζοι.

  5. το προβλημα ειναι η περιορισμένη εμβελεια των αεροσκαφων των αεροπλανοφόρων.

    Αυτον που αναφέρεται ειναι μια κατα καποιο τροπο υποσημείωση στην ολη μελετη που εγείρει πολυ πιο σημαντικα θεματα.

    Η περιορισμένη εμβελεια ειναι ενα προβλημα που ακομα και το Stingray που ετοιμάζουν δεν μπορει να προσφέρει ικανοποιητική λυση

    χρειαζονται νέες τεχνολογιες

    συντομα πιστευω θα ακούσουμε για τις νέες αυτες τεχνολογιες

    πολυ ενδιαφέροντας νεα αναμένονται ….

  6. Με απλά λόγια, οι λόγοι για τους οποίους το Ναυτικό απομακρύνεται από την αεροπορική υπεροχή είναι οι εξής: περιορισμένος προϋπολογισμός και ανεξαρτησία προγραμμάτων σε σχέση με την Αεροπορία, μικρή αριθμητικά δύναμη στο πλοίο, δυσκολία ανεφοδιασμού/αναπλήρωσης απωλειών, και προτίμηση για ομοιοτυπία στο κατάστρωμα (απόρροια των προαναφερθέντων). Το USN αυτή τη στιγμή έχει μια δύναμη μαχητικών κρούσης και α/φών ηλεκτρονικού πολέμου που βασίζονται σε κοινή πλατφόρμα. Αν πάμε πίσω στο χρόνο και μετατρέψουμε μέρος αυτής της δύναμης σε μαχητικά αεροπορικής υπεροχής, ξαφνικά η δύναμη των αεροσκαφών κρούσης μειώνεται δραματικά για χάρη των μαχητικών. Σε μια δύναμη για την οποία το κάθε αεροπλάνο και το κάθε βλήμα αξίζουν το βάρος τους σε χρυσό, αφού δε μπορεί να υπάρξει «quality through quantity» σε κατάστρωμα αεροπλανοφόρου. Είναι οι ιδιαιτερότητες της ναυτικής αεροπλοΐας που τους οδηγούν σε αυτή την κατεύθυνση, και όχι κάποια ιδεοληψία.

    Το F/A-18 μπορεί να έχει αρχίσει να δείχνει να χρονάκια του (δεν είναι ούτε στελθ ούτε ευέλικτο, και τουλάχιστον ένα απ’τα 2 πρέπει να είναι παρόντα), είναι όμως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα σκαριού που «σώζεται» από τα σωθικά του, την κυριαρχία δηλαδή των αισθητήρων και των όπλων υπέρ της πλατφόρμας, ήτοι τον πιλότο και τα ηλεκτρονικά του, και τα δυο από τα καλύτερα παγκοσμίως. Έτσι μπορεί και αντεπεξέρχεται ακόμα και σε σύχρονες απαιτήσεις παρά την αρχαία πλέον (και εξαρχής μάλλον ακατάλληλη, ή έστω μη ιδανική) σχεδίαση. Η φιλοσοφία του αεροσκάφους πολλαπλού ρόλου/swing role πραγματικά έσωσε το USN, γι’αυτό και την έχουν ενστερνιστεί σε τόσο μεγάλο βαθμό. Έχεις ένα «αυτοσυνοδευόμενο» αεροπλάνο που έχει κύρια αποστολή το βομβαρδισμό, αλλά είναι επίσης πάρα πολύ επικίνδυνο στον αντιαεροπορικό αγώνα, παρά το γεγονός ότι οι ικανότητές του προορίζονται, ως δόγμα χρήσης, κυρίως για αυτοάμυνα στο δρόμο από και προς το στόχο. Όσο για τις κατώτερες επιδόσεις, δε μπορώ να πω ότι ανησυχώ τόσο. Σίγουρα πιο πρόσφατες σχεδιάσεις (βλέπε γαλλιδούλα navale), προσφέροντας supercruise σε επιχειρησιακές διαμορφώσεις και ευελιξία κάτσε καλά, έχουν μεγάλο πλεονέκτημα και είναι πιο future-proofed ενάντια στην 5η γενιά. Όμως και το ίδιο το Hornet είναι ίσα-ίσα αρκετά γρήγορο ώστε να προσδίδει στους AMRAAM αξιοπρεπείς επιδόσεις, και αρκετά ευέλικτο ώστε να φέρει τον οποιονδήποτε αντίπαλο εντός παραμέτρων για έναν AIM-9X (ήδη από το ’70τόσο το USN παρακαλούσε να χρηματοδοτηθεί ο AIM-95 για να εξασφαλίζουν μέγιστη απόδοση ανά αναλωθέν βλήμα και να γίνουν τα α/φη κρούσης του πραγματικά επικίνδυνα – η USAF δεν άκουσε, αλλά σήμερα επιτέλους το όνειρο έγινε πραγματικότητα, και το καθήκον της ευελιξίας έχει μεταπέσει από τον φορέα στο όπλο). Και γι’αυτό είναι ακόμα και σήμερα βιώσιμο το αεροπλάνο.

    Όσο για την επόμενη σχεδίαση για τα αεροπλανοφόρα, είναι αυτονόητο ότι η Αεροπορία πάλι θα έχει το πάνω χέρι προς απογοήτευση του Ναυτικού. Εκτός κι αν πουν «φτάνει πια, όχι το NACF, όχι το ATA, όχι το NATF, ε σειρά μας τώρα!», που δεν το νομίζω. Θα καταλήξουν μάλλον με μια πλατφόρμα αεροπορικής υπεροχής με δευτερεύοντα ρόλο κρούσης, που θα προστατεύει τα F-35. Κάτι σαν το Tomcat, αλλά με σχεδιαστική πρωτοβουλία και ηγεσία της αεροπορίας. Όσο κι αν δε θέλει το Ναυτικό, στο αεροπορικό κομμάτι είναι δέσμιοι της Αεροπορίας.

    • Το F/A-18 δεν είναι ευέλικτο; Από που προκύπτει αυτό; Ευέλικτο σε σχέση με τί;

      Ακόμα και το αρχικό F/A-18A/B, με τους περιορισμούς σε 7,5G, σε καθαρή διαμόρφωση (A2A) θεωρούνταν δύσκολος αντίπαλος για τα F-16N, που θυμίζω πετούσαν τελείως ‘γυμνά’ (ούτε το πολυβολο δεν είχαν, ήταν τα μόνα F-16 που πετούσαν σε διαμόρφωση που επέτρεπε supercruise)! Το νεώτερο E/F είναι σαφώς βαρύτερο, αλλά με σαφώς ικανότερους κινητήρες και FCS αποδεσμευμένο για 9G.

      • Ευέλικτο σε σχέση με τα σημερινά δεδομένα. Διευκρίνισα όμως ότι θεωρώ πως δεδομένης της ύπαρξης σύγχρονων όπλων αερομαχίας είναι ήδη επαρκέστατη η ευελιξία του. Τώρα αυτό για τα F-16N δε ξέρω αν ισχύει, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς το γεγονός ότι ο περισσότερος κόσμος, συμπεριλαμβανομένων πιλότων, θεωρούν το F-18 ανώτερο του F-16 μόνο σε χαμηλές ταχύτητες, και ας μη ξεχνάμε και την προτίμηση του δεύτερου από την USAF. Αλλά και να είναι έτσι όπως τα λέτε τα πράγματα, ίσα-ίσα που φαίνεται με αυτό τον τρόπο ακόμα πιο ορθολογική η απόφαση του USN να επιλέγει τη λύση του swing-role.

        • Δε διαφώνησα ως προς το ορθολογικό του swing-role, ίσα-ίσα, θεωρώ πως το αεροσκάφος έχει αρκετές ικανότητες Α2Α όπως είναι, όντας προφανώς μια καλή πλατφόρμα κρούσης, άρα δικαιώνεται αυτή η επιλογή. Απλώς θεωρώ πως το πλεονέκτημα πχ του F-14, ως ‘καθαρόαιμο’ μαχητικό υπεροχής, ήταν ΚΥΡΙΩΣ τα όπλα του (ΑΙΜ-54) και φυσικά το ραντάρ που είχε την εμβέλεια και τη δυνατότητα να τα χρησιμοποιήσει (μαζί με τη διαμόρφωση 2 ατόμων, για να τα εκμεταλλευτεί πλήρως). Το F/A-18E/F (ειδικά το F) για να κάνει την ίδια δουλειά, χρειάζεται ένα ωραίο ραντάρ με μεγάλη κεραία (που έχει) για να αποκαλύπτει στόχους με μικρό RCS (?), και όπλα μακρού πλήγματος. Αν ο AIM-120D δεν είναι επαρκής σε αυτό το ρόλο, μάλλον δε φταίει το F-18. Αν το ραντάρ δεν καλύπτει τις stealth απειλές του μέλλοντος, το USN θα το αντικαταστήσει ή αναβαθμίσει ανάλογα… δεν είναι καθόλου βέβαιο πως μια νέα σχεδίαση στέλθ θα μπορέσει να ενσωματώσει ραντάρ με μεγαλύτερη κεραία (ή με περισσότερα στοιχεία, αφού μιλάμε για ΑΕSA) οπότε η ανάπτυξη νέου μαχητικού για αυτό και μόνο, μάλλον δεν είναι καλή ιδέα.

          Σαφώς και δεν έπαυσε ξαφνικά να έχει αξία η ευελιξία, αλλά επιμένω πως εκεί δεν είναι τόσο εύκολος αντίπαλος το F-18, αν μιλάμε για φόρτο Α2Α (δηλ. αυτον που θα είχε σε ρόλο αεροπορικής υπεροχής). Επίσης, τα αεροσκάφη στέλθ (με εξαίρεση το F-22) σε ευελιξία φαίνεται να πλησιάζουν μαχητικά σαν τα F-16/F-18, αλλά μέχρι εκεί.

          Σχετικά με τα πρώϊμα F/A-18A και το F-16N, μια σχετική μαρτυρία είναι αυτή εδώ:
          http://www.thedrive.com/the-war-zone/3383/what-it-was-like-flying-and-fighting-the-f-16n-viper-topguns-legendary-hotrod

          Απο εκεί (στο κομμάτι ‘Parrying The Super Nimble F-16N’)

          «The Hornet also enjoyed outstanding capabilities in the forward quarter, and could also win the battle there. Additionally the Hornet could also turn with most fourth generation threats in a turning fight. The scale could be tipped simply by how the Hornet was configured and how the threat aircraft was configured. A SLICK HORNET (configured with no external stores) TAKING ON AN F-16N WAS A GREAT FIGHT. Probably the biggest advantage that the Hornet had was the lack of an angle of attack limiter, which the F-16 did have. In a very slow knife fight, the Hornet could achieve a higher angle of attack and slow its down-course speed, flushing the F-16 out in front of it. OBVIOUSLY THIS WAS ABOUT THE LAST PLACE A HORNET WANTED TO BE IN A TRUE HOSTILE ALL-ASPECT WEAPONS CAPABILITY ENVIRONMENT, but in a sterile 1 V 1 engagement, this capability might give the Hornet an advantage. To counter this, the F-16N did not want to get into a slow-speed fight with the Hornet.»

          (έβαλα σε κεφαλαία 2 κομμάτια, ένα υπέρ μου, ένα υπέρ σας)

          • Πάντα απόλαυση η συζήτηση με τους δύο αγαπητούς φίλους. Νομίζω είναι όπως τα λένε οι πιλότοι. Σε high alpha η Σφήκα δεν παίζεται. Συνολικά όμως είναι σχέδιο υφηλότερης οπισθέλκουσας και χαμηλότερης ειδικής πλεονάζουσας ισχύος σε σχέση με τον Ιέρακα. Χάνει πιο εύκολα την ενέργεια του, και την ανακτά πιο δύσκολα. Όλα αυτά τα είχε βεβαίως αντιληφθεί η USAF ήδη από το διαγωνισμό ελαφρού μαχητικού (YF-16 vs. YF-17, προγόνου του Hornet). Μιλάμε για την εποχή που μεσουρανούσε η Μαφία των Μαχητικών, και οι Πτέραρχοι έδιναν μάχες οπισθοφυλακής στο Κογκρέσσο (για περισσότερους αετούς εις βάρος των ιεράκων εις βάρος των αγριοχοίρων …). Αλλά φυσικά ο Ιέραξ δεν ήταν καλή βάση εξέλιξης ενός ναυτικού ελαφρού μαχητικού πολλαπλού ρόλου, ενώ το YF-17 ήταν.
            Θα συμφωνήσω όμως ότι όλα αυτά σχετικοποιήθηκαν με τα all-aspect, off-boresight όπλα WVR, τα HMDs και βέβαια την ωρίμανση – επιτέλους – βλημάτων BVR αυτόνομης τελικής καθοδήγησης. Πάντως οι κινηματικές επιδόσεις εξακολουθούν να έχουν ρόλο στην αποφυγή βλήματος (ιδίως όταν έχει βληθεί από απόσταση, και η κινητική του ενέργεια τείνει να εξαντληθεί) και στην πρόσδοση αρχικής ταχύτητας σε βλήμα που το ίδιο το α/φ εξαπολύει.

          • Εννοείται χαίρομαι τη συζήτηση, αλλιώς δε θα έπαιρνα μέρος.

            Δυστυχώς η αλλαγή απο τους F404 των F/A-18C/D στους F414 με τις επιπλέον 3-4 χιλιάδες λίβρες (έκαστος!) του E/F, συνοδεύτηκαν με το επιπλέον βάρος του μεγεθυμένου μαχητικού… οπότε μια ευκαιρία να λυθεί το θέμα της ειδικής πλεονάζουσας ισχύος χάθηκε: ένα C/D με τις μεγαλύτερες εισαγωγές που θέλει ο F414, ίσως ήταν μια ενδιαφέρουσα προσωρινή λύση αεροπορικής υπεροχής! ΟΚ το Super Hornet έχει περισσότερους σταθμούς όπλων, αλλά 4 ΑΙΜ-9Χ και άλλους 4 ΑΙΜ-120 μπορεί να φορέσει και το ‘Legacy’ Hornet. Το ρύγχος ήταν κοινό, και τα τελευταία C/D είχαν το ίδιο (συμβατικό) ραντάρ με τα πρώϊμα E/F, άρα το AESA των τελευταίων θεωρητικά θα μπορούσε να μπει στα πρώτα…

            Αλλά και πάλι, και με τους F414 ένα C/D δύσκολα θα ζύγωνε τα 2 Μαχ ταχύτητας (ο αγριόγατος ‘επιανε’ τα 2,3), που μάλλον είναι ζητούμενο σε καθαρόαιμο α/φ υπεροχής.

            (οι F414 θεωρητικά θα χώραγαν και στους θύλακες των J79 στα F-4J, όντας δυνατότεροι ΚΑΙ ελαφρύτεροι, άρα 2,5 Mach για πλάκα… αλλά τώρα γίνομαι γραφικός!)

          • Πραγματικά θα ήταν ένα ενδιαφέρον α/φ, το C με F414! Αλλά ο φάκελος των προδιαγραφών έλεγε: Μεγαλύτερη εμβέλεια, περισσότερο καύσιμο, περισσότερο φορτίο, και (το σημαντικότερο) μεγαλύτερη μάζα ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΜΕΝΟΥ οπλικού φορτίου στο κατάστρωμα. Αυτό είναι μια πολύ καίρια, αλλά παραγνωρισμένη στην ερύτερη δημόσια συζήτηση προδιαγραφή: Δεν μπορείς να πετάς στη θάλασσα HARM, Maverick, Harpoon, ούτε καν JDAM & LGB. Επίσης θέλεις καύσιμα για τρεις ακόμη προσεγγίσεις αν χάσεις το σύρμα με την πρώτη. Όλα αυτά προσθέτουν βάρος, που αυξάνει την ταχύτητα προσέγγισης και προσνήωσης, οδηγώντας την εκτός του φακέλου (αν και το Χόρνετ, με 241 χλμ/ώρα ταχύτητα προσγείωσης, είναι πολύ πιο καλόβολο από το Τόμκατ με 227 χλμ/ώρα, θέλει συνεχείς διορθώσεις, οι κινητήρες έχουν χειρότερη απόκριση, και σε απώλεια ενός υπάρχει θέμα ασύμμετρης ώσης, έτσι σκοτώθηκε το 1994 η πρώτη κοπέλα στους «γάτους» …).
            Η λύση είχε αποτέλεσμα (στο Σούπερ) να επιταθούν τα εγγενή χαρακτηριστικά: Τα τεράστια και παχιά LERX βελτίωσαν ακόμη περισσότερο τον ήδη άριστο έλεγχο σε υψηλότατες γωνίες προσβολής, αλλά σε συνδυασμό με τις ακόμη πιο παχιές, μεγαλύτερου εκπετάσματος και μεγαλύτερης χορδής πτέρυγες (ήδη πολύ μικρής οπισθόκλισης) ακόμη μεγαλύτερη οπισθέλκουσα (και συντελεστή και γινόμενο, λόγω μεγαλύτερης μετωπικής επιφάνειας), άρα ακόμη χειρότερες επιδόσεις διηχητικής επιτάχυνσης. Το αποκορυφωμα ήταν το φιάσκο με τους (απίστευτου έτσι όκι αλλιώς όγκου και οπισθέλκουσας) υποπτερύγιους φορείς, που τοποθετήθηκαν σε γωνία (!) γιατί δεν αποχωρίζονταν σωστά τα όπλα!
            Παρά ταύτα, νομίζω έχν απονείμει τα νενομισμένα εύσημα. Παραδόθηκαν όλα κάτω του κόστους, κάτω του βάρους, κάτω του προβλεπόμενου χρόνου. ¨Ενας βιομηχανικός θρίαμβος!

  7. Το δόγμα του αεροπλανοφόρου είχε σαν σκοπό να μεταφέρει γρήγορα μια βάση για επιχειρήσεις ή ενίσχυση σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη σύντομα. Μετά το τέλος το ψυχρού πολέμου η αναπτύξεις βάσεων σε πολλές περιοχές του πλανήτη έκαναν την ανάγκη για αεροπλανοφόρα όχι και τόσο επιβεβλημένη. Σήμερα οι ΗΠΑ μπορούν να επιχειρούν άνετα σχεδόν σε όλα τα θερμά σημεία του πλανήτη από βάσεις.
    Στο ψυχολογικό κομμάτι το δέος που προκαλεί η παρουσία του είναι πολύ σημαντική ίσως σημαντικότερη και από το πλήγμα που μπορεί ενδεχομένος να κάνει.
    Έτσι ο εστιασμός στο F22 και F35Β ακολούθησε την μοίρα των αεροπλανοφόρων.
    Η ραγδαία ανάπτυξη της κίνας στο τομέα αυτό έχει αρχίσει και ανησυχεί τις ΗΠΑ, αλλά και ο χρόνος που θα χρειαστεί η κίνα μέχρι να αναπτύξει μια δύναμη 5 και πάνω αεροπλανοφόρων δουλεύει υπέρ των ΗΠΑ για να βρουν μια αξίοπιστη λύση στο πρόβλημα.

  8. Ακριβώς όπως το λέει στο άρθρο… Ήταν μια πλήρως συνειδητή επιλογή εκ μέρους του USN. Ίσως ένας εκσυγχρονισμός του F-14, με νέους κινητήρες, AESA και ένα νέο βλήμα κατηγορίας του «Φοίνικα» να κάλυπτε τις ανάγκες ακόμα και σήμερα…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here