Αφιέρωμα: Σαρανταπέντε χρόνια από τον πόλεμο του Γιομ-Κιπούρ (1973-2018)

47
4737

Σήμερα είναι η επέτειος της έναρξης μίας εκ των πλέον σημαντικών πολεμικών αναμετρήσεων την περίοδο μετά τον Β’ ΠΠ που καθόρισε ουσιαστικά το σημερινό στάτους κβο στην Μέση Ανατολή, η ενορχηστρωμένη μαζική επίθεση στο Ισραήλ από έναν ευρύ αραβικό συνασπισμό με το βάρος των επιχειρήσεων να σηκώνουν η Αίγυπτος και η Συρία.

Παρά τον μακροχρόνιο σχεδιασμό και προετοιμασία και παρά τις μεγάλες αρχικές επιτυχίες των Αράβων, δεν κατάφεραν να επικρατήσουν των Ισραηλινών με αποτέλεσμα αφενός μεν η ύπαρξη του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή όχι απλώς ως κράτος αλλά ως μεγάλη περιφερειακή δύναμη να εδραιωθεί οριστικά και την αραβική επίθεση να αποτυγχάνει παταγωδώς με τεράστιες απώλειες.

Για την περίσταση αναδημοσιεύουμε ένα εκτενές ιστορικό αφιέρωμα για τον συγκεκριμένο πόλεμο που δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στο τεύχος 106 της Π&Δ που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1993.

***

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 20 (σ.σ. 45) ετών από τον πόλεμο του Γιομ-Κιπούρ, που αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες συγκρούσεις της σύγχρονης εποχής, παρουσιάζουμε τις ιδιαιτερότητες και τα διδάγματα που προέκυψαν από τη διεξαγωγή του. Αυτά ευτυχώς, υπό το πρίσμα των νέων εξελίξεων, που φαίνεται να υπόσχονται την εδραίωση μιας μόνιμης ειρήνης στη τόσο ταλαιπωρημένη από τους συνεχείς πολέμους Μέση Ανατολή.

Γράφουν: Κώστας Γρίβας, Μανώλης Κυπραίος

O πόλεμος του Γιομ-Κιπούρ υπήρξε η πέμπτη πολεμική αναμέτρηση μεταξύ Ισραηλινών και Αράβων, από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Είχαν προηγηθεί ο πόλεμος του “49, η εκστρατεία του Σινά το “56, ο πόλεμος των 6 ημερών το “67, και ο πόλεμος φθοράς κατά τη διάρκεια των ετών 1969-1970. Τη μεγαλύτερη σπουδαιότητα από όλες τις παραπάνω συρράξεις, με καταλυτικές συνέπειες στην ιστορία της Μέσης Ανατολής είχε ο πόλεμος των 6 ημερών με τον οποίο οι Ισραηλινοί ολοκλήρωσαν την επιτυχία τους του 1949. Με μια σαρωτική επίθεση τότε, κατέστρεψαν ουσιαστικά τις αραβικές ένοπλες δυνάμεις και υπερδιπλασίασαν τα κατεχόμενα από το Ισραήλ εδάφη, καταλαμβάνοντας τα υψώματα του Γκολάν, την Δυτική όχθη του Ιορδάνη, τη Λωρίδα της Γάζας και την αχανή Χερσόνησο του Σινά.

Οι κατακτήσεις αυτές εξάλειψαν σε μεγάλο βάθος τα τεράστια εδαφικά μειονεκτήματα που αντιμετώπιζε το Ισραηλινό κράτος και του προσέφεραν για πρώτη φορά στην ιστορία του στρατηγική ασφάλεια. Προ του πολέμου του “67 η έλλειψη στρατηγικού βάθους της χώρας αποτελούσε μια δυσάρεστη κατάσταση για τους Ισραηλινούς. Οι Σύριοι από τα υψώματα του Γκολάν που δέσποζαν της κοιλάδας του Ιορδάνη, πέρα από το ότι παρενοχλούσαν τους ισραηλινούς οικισμούς, με συνεχή πυρά πυροβολικού, θα μπορούσαν εύκολα να εισέλθουν στα ισραηλινά εδάφη σε υποθετική μελλοντική επίθεσή τους. Ταυτόσημη ήταν η κατάσταση και στα υπόλοιπα σύνορα.

Τα ισραηλινά εδάφη αποτελούσαν μια στενή γραμμή ανάμεσα στη Λωρίδα της Γάζας και τη θάλασσα από την μία και την Δυτική όχθη του Ιορδάνη από την άλλη. Σύμφωνα με τις ισραηλινές ανησυχίες τυχόν προέλαση των αραβικών δυνάμεων θα μπορούσε να κόψει τη χώρα στα δύο. Εξαπολύοντας τον κεραυνοβόλο πόλεμο των 6 ημερών, το Ισραήλ έδωσε λύση σε αυτά τα προβλήματα.

Απέκτησε, μια μικρή έστω, φυσική κάλυψη από τη Συρία με την κατάληψη του Γκολάν, τα σύνορά του με την Ιορδανία ήταν πια το φυσικό σύνορο του Ιορδάνη ποταμού, και η κατοχή του Σινά δημιούργησε ένα τεράστιο “μαξιλάρι” που θα μπορούσε να απορροφήσει την αιγυπτιακή επίθεση πριν αυτή φθάσει τα κυρίως ισραηλινά εδάφη. Το ίδιο δε το κανάλι του Σουέζ αποτελούσε ένα επιπρόσθετο φυσικό εμπόδιο. Επίσης τα χρονικά περιθώρια για έγκαιρη αντίδραση σε αεροπορική εισβολή από την Αίγυπτο τετραπλασιάστηκαν, φθάνοντας από τα 4 στα 16 λεπτά. Οι πετρελαιοπηγές του Σινά ήταν ένα επιπλέον “δώρο” για τους Ισραηλινούς.

Όμως η αστραπιαία όσο και απρόσμενη νίκη του Ά67 δεν στερούνταν μειονεκτημάτων, κυρίως μακροπρόθεσμων. Αρχίζοντας από τα λιγότερο σημαντικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι στο “μαξιλάρι” του Σινά υπάρχει και αντίλογος. Ενώ στο παρελθόν οι κινήσεις αιγυπτιακών δυνάμεων στη χερσόνησο, που εύκολα ανιχνεύονταν από τους Ισραηλινούς, αποτελούσαν την ασφαλή ένδειξη ότι “κάτι συμβαίνει”, μετά τον πόλεμο γινόταν πιο δύσκολα αντιληπτές και ερμηνεύσιμες πίσω από το κανάλι του Σουέζ. Και ενώ είχε αυξηθεί η απόσταση ασφαλείας των ισραηλινών εδαφών, είχε μειωθεί ο χρόνος αιφνιδιασμού των ισραηλινών δυνάμεων σε επίθεση των Αιγυπτίων.

Πολύ σημαντικότερα μειονεκτήματα, ωστόσο, είναι άλλα. O πόλεμος των 6 ημερών, μετέτρεψε στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης, το Ισραήλ, από μια μικρή χώρα 2.500.000 κατοίκων που μάχονταν για την επιβίωση της περικυκλωμένης από ένα πλήθος εχθρικών γειτόνων, σε μία ιμπεριαλιστική δύναμη, ένα τεράστιο στρατόπεδο δυόμισι εκατομμυρίων μιλιταριστών, και το εκκρεμές της διεθνούς συμπάθειας πέρασε στην πλευρά των Αράβων.

H κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών που προέκυψε από αυτό τον πόλεμο (ή κατά άλλους ολοκληρώθηκε σε αυτόν) συνεχίζει να αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα της M. Ανατολής στις μέρες μας, και τα προβλήματα που δημιουργεί στο Ισραήλ είναι γνωστά. Τέλος η στρατιωτική ταπείνωση των Αράβων διεύρυνε το χάσμα μεταξύ αυτών και των Ισραηλινών, βάθυνε το μίσος, μείωσε κατά πολύ τις πιθανότητες ειρηνικής επίλυσης των προβλημάτων της περιοχής και η επιθυμία εκδίκησης που προκάλεσε στους Άραβες, αποτέλεσε μια από τις κύριες αιτίες του πολέμου του Γιομ-Κιπούρ.

Έτσι οι Ισραηλινοί σε μεγάλο βαθμό δημιούργησαν αυτό που φοβόντουσανΑ δηλαδή έναν ολοκληρωτικό πόλεμο με το σύνολο των αραβικών εθνών, στον οποίο διακυβεύονταν ακόμη και η ύπαρξη της χώρας, ενώ επιπρόσθετα η υπερβολική αυτοπεποίθηση που δημιούργησε η μεγάλη νίκη συσκότισε την αντίληψη των Ισραηλινών που έτειναν πλέον να υποτιμούν σε επικίνδυνο βαθμό την πολεμική ικανότητα των Αράβων. Ένας ακόμη σημαντικός παράγων που ευνόησε τον πόλεμο του Γιομ-Κιπούρ ήταν ο ανταγωνισμός, των δύο τότε, υπερδυνάμεων στα πλαίσια του Ψυχρού Πολέμου, με τις “έμμεσες”, επιμέρους τοπικές πολεμικές συγκρούσεις.

Τα κύρια ενδιαφέροντα της ΕΣΣΔ στην περιοχή, που από το 1955 εξόπλιζε τις Αίγυπτο και Συρία, έγκειτο στην κατοχή ναυτικών και αεροπορικών βάσεων στο χώρο της Μεσογείου, οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα στο κανάλι του Σουέζ και στον Περσικό Κόλπο, έξοδο στον Ινδικό ωκεανό και κυρίως έλεγχο του πετρελαίου, το οποίο ως στρατηγικό υλικό για την Δ. Ευρώπη και την Ιαπωνία ήταν υψίστης σημασίας για τη Σ. Ένωση.

Στα τέλη του 1968, λοιπόν, η ΕΣΣΔ άρχισε τον επανεξοπλισμό της Αιγύπτου και Συρίας σε μαζική κλίμακα, αναδημιουργώντας έτσι τους κατεστραμμένους αραβικούς στρατούς. Το Νοέμβριο του 1968 η Αίγυπτος εξέπεμψε μια μεγάλη επίθεση πυροβολικού στο Σουέζ. H αντίδραση του Ισραήλ ήταν μια επιδρομή κομμάντος εναντίον ηλεκτρικών εγκαταστάσεων στο Ναζ Χαμαντί στην πεδιάδα του Νείλου σε μεγάλο βάθος μέσα στην Αίγυπτο. H εμπλοκή αυτή υπήρξε προπομπός του πολέμου φθοράς που εξελίχθηκε μεταξύ του Μαρτίου του 1960 και τον Αύγουστο του 1970.

Κατά τη διάρκεια των ετών 1967-1973 υπήρξε σχετικά με την αραβοϊσραηλινή διένεξη, έντονη διπλωματική κινητικότητα, τόσο μεταξύ των υπερδυνάμεων, όσο και μεταξύ των αραβικών χωρών και κυρίως της Αιγύπτου και των υπερδυνάμεων. O πρόεδρος Ανουάρ Σαντάτ που διαδέχθηκε το Νάσερ μετά το θάνατο του τελευταίου στις 28 Σεπτεμβρίου 1970, έκανε ένα άνοιγμα προσέγγισης προς τις Η.Π.Α., συγκρούσθηκε με τη Σ. Ένωση και μετέπειτα απεκατάστησε σε μεγάλο βαθμό τις σχέσεις μαζί της, σταθεροποίησε την εσωτερική του θέση, αντιμετωπίζοντας εν τη γενέση του ένα πραξικόπημα, και σχεδίασε τον πόλεμο εκδίκησης κατά του Ισραήλ, μαζί με τον ομόλογό του, πρόεδρο της Συρίας Χάφεζ Άσαντ.

Οι αραβικές προετοιμασίες ήταν εκτεταμένες και στόχευαν στην αναβάθμιση των οπλικών συστημάτων τους, του έμψυχου υλικού, και της στρατηγικής και τακτικής τους στη μάχη. H Αίγυπτος με πληθυσμό, εκείνη την εποχή περί τα 35 εκατομμύρια διατηρούσε μία μόνιμη δύναμη 285.000 ανδρών. Είχε δοθεί μεγάλη προσοχή στο να αποτελείται αυτή η δύναμη από τους καλύτερους άντρες της Αιγύπτου, πολυτέλεια που καθίστατο δυνατή από τον πλούτο των ανθρώπινων πόρων της χώρας.

Μέχρι το καλοκαίρι του 1973 η Αίγυπτος είχε παραλάβει 2.100 νέα άρματα μάχης επαναποκτώντας έτσι μεγάλη αρματική ισχύ. O κύριος όγκος του αραβικού αρματικού δυναμικού, αποτελούνταν από τα άρματα T-54 και T-55, τα οποία αν και είχαν λεπτότερη θωράκιση από τα ισραηλινά M-48 Πάτον, τα M-60 και τα βρετανικής κατασκευής Σεντούριον και πυροβόλο μικρότερου διαμετρήματος, 100mm έναντι 105, και κατά συνέπεια μικρότερο βεληνεκές, ήταν ωστόσο υπολογίσιμοι αντίπαλοι, με το μικρό τους βάρος των 35 τόννων να τους προσδίδει ταχύτητα και ευκινησία, και τη χαμηλή τους σιλουέτα να τα καθιστά δύσκολους στόχους στο πεδίο της μάχης.

Οι δυνάμεις της Αιγύπτου κατανέμονταν σε 3 τεθωρακισμένες μεραρχίες, 3 μηχανοκίνητες, 5 πεζικού, 16 ταξιαρχίες πυροβολικού, 2 ταξιαρχίες αλεξιπτωτιστών, 28 τάγματα κομμάντος και μονάδες υποστήριξης. H Αιγυπτιακή Αεροπορία αποτελείτο από περίπου 650 μαχητικά MiG-17, MiG-21 και SU-7. H Συρία, με 6,5 εκατομμύρια κατοίκους μπορούσε να κινητοποιήσει 120.000 άνδρες και οι ένοπλες δυνάμεις της κατανέμονταν ώς εξής: 3 τεθωρακισμένες μεραρχίες, 1 μηχανοκίνητη, 3 πεζικού, 1 αλεξιπτωτιστών και 5 τάγματα κομμάντος. H Συριακή Αεροπορία είχε 350 μαχητικά αεροσκάφη. Οι ένοπλες δυνάμεις και των δύο χωρών, ήταν οργανωμένες με βάση το σοβιετικό δόγμα, το οποίο αντανακλώνταν και στην προσωπικότητα των στρατιωτών τους.

O Άραβας στρατιώτης αποδείχθηκε σκληρός μαχητής, πείσμων, με μεγάλη αντοχή στις άσχημες συνθήκες της M. Ανατολής και πειθαρχημένος, ωστόσο του έλειπαν η φαντασία και η ικανότητα για ανάληψη πρωτοβουλιών, ιδιότητες που δεν ευνοούνταν από το σοβιετικό δόγμα στρατιωτικής εκπαίδευσης. Οι ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ αποτελούνταν από 75.000 άνδρες που μπορούσαν όμως με ένα πολύ ικανό σύστημα επιστρατεύσεως να ανέλθουν στις 272.000 μέσα σε 72 ώρες. O πυρήνας των ισραηλινών δυνάμεων ήταν η ταξιαρχία.

O ισραηλινός στρατός αποτελείτο προ της επιστρατεύσεως από 4 τεθωρακισμένες ταξιαρχίες, 5 μηχανοκίνητες, 5 πεζικού, 1 αλεξιπτωτιστών και 3 πυροβολικού, ενώ μετά την επιστράτευση μετετράπη ώς εξής: 6 τεθωρακισμένες ταξιαρχίες, 4 μηχανοκίνητες, 4 αερομεταφερόμενες. Οι τεθωρακισμένες αποτελούνταν από 2 επιλαρχίες αρμάτων και 1 τάγμα πεζικού επί ημιερπυστριοφόρων οχημάτων και μονάδες αναγνωρίσεως και πυροβολικού. Στις επιστρατευμένες ταξιαρχίες όμως το πεζικό μεταφέρονταν με φορτηγά και λεωφορεία της κρατικής εταιρίας μεταφορών Egged. Περί τα 850 άρματα, κυρίως βρετανικά “Σεντούριον” και M-48 αποτελούσαν το αρματικό δυναμικό του Ισραήλ. Οι ταξιαρχίες μπορούσαν να σχηματίσουν “Ούγκντας”, λέξη που αποδίδεται “ως δύναμη επιχειρήσεων”.

Μεγάλο ποσοστό των αξιωματικών απεστρατεύετο στην ηλικία των 40 ετών και ξεκίναγε μια νέα καριέρα στην πολιτική τους ζωή. Έτσι εξασφαλίζονταν η ανανέωση του στρατεύματος και δημιουργούνταν μια κατάλληλη εφεδρεία ηγετικών στελεχών υψηλής κατάρτισης.

Το κύριο μέσο όμως διεξαγωγής πολέμου για το εβραϊκό κράτος ήταν η πολεμική αεροπορία, η οποία απορροφούσε και τη μερίδα του λέοντος των κονδυλίων για την άμυνα. Αποτελείτο από 500 περίπου μαχητικά αεροσκάφη εκ των οποίων τα 113 ήταν Φάντομ F-4, τα 160 A-4 “Σκάιχοκ” και τα υπόλοιπα γαλλικά Μιράζ III και “Σούπερ Μιστέρ”. Συνολικά 1200 πιλότοι επάνδρωναν τα αεροσκάφη και θεωρούνταν η αφρόκρεμα της ισραηλινής νεολαίας. Εξαιρετικά ικανοί, είχαν κυριαρχήσει στις συγκρούσεις με τους Άραβες συναδέλφους τους.

Οι Άραβες για να αντιμετωπίσουν την εναέρια υπεροχή των Ισραηλινών δημιούργησαν μια τεράστια αντιαεροπορική ομπρέλα που αποτελείτο από τους παλαιότερους πυραύλους SAM-2 μεγάλου βεληνεκούς τους, SAM-3 “Γκόα” καθώς και τους νεοαφιχθέντες στα πεδία μάχης της M. Ανατολής SAM-6 “Γκέινφουλ”, φερόμενους επί οχημάτων, και τους φορητούς SAM-7 “Γκρέιλ” που κάλυπταν τα χαμηλά ύψη σε συνεργασία με τα αυτοκινούμενα α/α πυροβόλα “Σίλκα” ZSU-23-4 και ρυμουλκούμενα πυροβόλα των 23 και 14,5mm.

Το σημαντικό στοιχείο σε αυτά τα συστήματα δεν ήταν τόσο η ποιοτική τους υπεροχή, όσο το γεγονός ότι βρίσκονταν στα χέρια των Αράβων σε τεράστιους αριθμούς, δημιουργώντας έτσι ένα σχεδόν αδιαπέραστο αντιαεροπορικό πλέγμα. Οι Ισραηλινοί αντίθετα είχαν περιορισμένα αντιαεροπορικά μέσα γιατί η θέση τους περί αέρα άμυνας στόχευε στην καταστροφή της εχθρικής αεροπορικής επιδρομής από τα ισραηλινά αεροσκάφη, εάν ήταν δυνατό, πριν ακόμη αυτή φθάσει στα ισραηλινά εδάφη. Υπήρχαν 50 πύραυλοι Χοκ για την άμυνα του Τελ-Αβίβ και 9 πύραυλοι (SAM-2) που είχαν καταληφθεί, καθώς επίσης και αριθμός α/α πυροβόλων των 20, 30 και 40 mm.

Αναφοράς αξίζουν επίσης και το πολεμικό ναυτικό των αντιπάλων, αν και ο ρόλος τους στη σύρραξη ήταν κάτι παρακάτω από δευτερεύων. Το ισραηλινό ναυτικό παρότι ήταν ο φτωχός συγγενής των ενόπλων δυνάμεων της χώρας, παρέτασε ωστόσο μια υπολογίσιμη ναυτική δύναμη που με βάση τα τρία λιμάνια της Χάιφα, του Ασντότ και του Εϊλάτ, περιελάμβανε 12 πυραυλακάτους γαλλικής κατασκευής, κλάσης “Σάαρ” παραληφθείσες το 1970 και 2 πυραυλακάτους, κλάσης “Ρεσέφ”, ισραηλινής κατασκευής. Το κύριο όπλο και των δύο κλάσεων ήταν 8 πύραυλοι Γκάμπριελ που έφερε κάθε σκάφος και συμπληρώνονταν με πυροβόλα των 40mm. Υπήρχαν επίσης 3 παλιά υποβρύχια, το νεότερο εκ των οποίων, το “Λεβιάθαν”, ήταν ένα παλιό βρετανικό της κλάσης “T” και τα δύο υπόλοιπα της κλάσης “S” του B” Π.Π., 9 τορπιλάκατοι εκ των οποίων 5 ήταν γαλλικής προέλευσης, 3 βρετανικής και 1 ιταλικής και τέλος 9 περιπολικά σκάφη οπλισμένα με 2 πυροβόλα των 20 mm.

Το συριακό ναυτικό αποτελούμενο από 9 πυραυλάκατους, 16 περιπολικά και έναν αριθμό βοηθητικών σκαφών δεν παρουσίαζε ιδιαίτερα αξιόλογη δύναμη. Αντίθετα η Αίγυπτος είχε δημιουργήσει έναν εντυπωσιακό στόλο που περιελάμβανε 6 αντιτορπιλικά, 25 πυραυλακάτους των κλάσεων “Όσα” και “Κόμαρ” οπλισμένες με πυραύλους Στιξ, 40 τορπιλακάτους, 16 υποβρύχια των κλάσεων “V” & “R” και άλλα βοηθητικά πλοία.

Το αιγυπτιακό ναυτικό πάντως αδράνησε κατά τη διάρκεια του πολέμου και δεν επιχείρησε να πλήξει, την πληθώρα των στόχων της ισραηλινής ακτής, ούτε να παρενοχλήσει τον εφοδιασμό του Ισραήλ μέσω των λιμένων του. Το στρατιωτικό δόγμα του Ισραήλ θα μπορούσαμε να πούμε ότι είχε μεταβληθεί από την “κεραυνοβόλο επίθεση” που οδήγησε στη νίκη του “67 στην “κεραυνοβόλο αντεπίθεση” που οι Ισραηλινοί πολεμικοί ηγήτορες σκόπευαν να εφαρμόσουν σε περίπτωση αραβικής εισβολής.

Στόχευαν δηλαδή σε έναν ολιγοήμερο γρήγορο πόλεμο κινήσεων με εξέχουσα μορφή τα τεθωρακισμένα στο έδαφος και την αεροπορία ως κυριότερο μέσο αντιποίνων. H στρατηγική αυτή είχε υπαγορευτεί εν πολλοίς από τις συνθήκες που ήταν: η απειλή σε πολλά μέτωπα, οι περιορισμένοι ανθρώπινοι και υλικοί πόροι που δεν άφηναν την πολυτέλεια της παρατεταμένης σύρραξης, και τέλος η φύση της ισραηλινής κοινωνίας που έκανε πολύ πιο δύσκολα αποδεκτές τις ανθρώπινες απώλειες από ότι οι αραβικές.

Οι Άραβες αντίθετα έχοντας επίγνωση των πλεονεκτημάτων τους σε πλούτο έμψυχου υλικού και φυσικών πόρων ήθελαν να εξουδετερώσουν την ικανότητα του Ισραήλ να διεξάγει γρήγορους πολέμους. Για την αεροπορία όπως είδαμε χρησιμοποίησαν μια ισχυρότατη α/α κάλυψη. Για να εξουδετερώσουν το αρματικό δυναμικό του Ισραήλ ως μέσον “κεραυνοβόλου πολέμου” εξόπλισαν τις μονάδες του πεζικού τους με αντιαρματικούς εκτοξευτές RPG-7 και κυρίως με πλήθος φορητούς A/T κατευθυνόμενους πυραύλους “Σάγκερ” και τους παλαιότερους “Σνάπερ”.

Οι Αιγύπτιοι παρέλαβαν επίσης πλήθος ειδικών οχημάτων που είχαν κατασκευασθεί από τους Σοβιετικούς για να τοποθετήσουν γέφυρες στα αναρίθμητα ποτάμια και κανάλια της Δ. Ευρώπης, και επί χρόνια εξασκούνταν στη διέλευση υδάτινων κωλυμμάτων. Αξιοθαύμαστη είναι γενικά ολόκληρη η προτετοιμασία του Αιγυπτιακού Στρατού για τον επερχόμενο πόλεμο. Δόθηκε μεγάλη έμφαση στην αναβάθμιση του πνευματικού επιπέδου των στελεχών των ενόπλων δυνάμεων. Έτσι ανανεώθηκε το ηγετικό προσωπικό, από νέους αξιωματικούς, μόνιμα στελέχη του στρατού υψηλής ακαδημαϊκής μορφώσεως, που συμπληρώθηκαν από επίστρατους αποφοίτους διαφόρων πανεπιστημιακών σχολών στους οποίους είχε λεχθεί ότι θα παρέμεναν στις τάξεις του στρατού “μέχρι την τελική νίκη”.

Έγινε εκτεταμένη ανάλυση του πολέμου των 6 ημερών και εξαγωγή διδαγμάτων που σε μεγάλο βαθμό βοηθήθηκε και από τους Ισραηλινούς, οι οποίοι από επιπολαιότητα και χωρίς πολλή σκέψη, έδωσαν στη δημοσιότητα πλήθος στοιχείων για τη νίκη τους. Οι Αιγύπτιοι αξιωματικοί ενθαρρύνονταν να μαθαίνουν εβραϊκά, και η στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών εξέδιδε ένα μηνιαίο περιοδικό στην εβραϊκή γλώσσα που είχε πληροφορίες για το Ισραήλ, εισάγοντας έτσι τα στρατιωτικά στελέχη στον κόσμο του αντιπάλου.

Μεγάλη προσοχή επεδείχθη επίσης στη μυστικότητα και τον αιφνιδιασμό. Μόνο οι πρόεδροι Σαντάτ και Άσαντ από τους Άραβες ηγέτες, ήξεραν για την επερχόμενη επίθεση. Οι υπόλοιποι επρόκειτο να πληροφορηθούν γι” αυτήν μετά την εκδήλωσή της. Το μυστικό επίσης κατήχετο αρχικά από μια χούφτα μόνο ανωτάτων αξιωματικών και όσο πλησίαζε η κρίσιμη μέρα, προχωρούσε προς τα κάτω στην ιεραρχία. Συνεχείς “μπλόφες” με κινήσεις στρατευμάτων και γενικά προπαρασκευές επίθεσης, γίνονταν για χρόνια ανά μικρά χρονικά διαστήματα και προξενούσαν ψεύτικους συναγερμούς στην αντίθετη πλευρά. Στόχος τους ήταν η αδρανοποίηση των αντανακλαστικών του Ισραήλ και σε μεγάλο βαθμό το πέτυχαν.

Οι Αιγύπτιοι στρατιώτες είχαν λάβει αυστηρές οδηγίες να συνεχίσουν την καθημερινή ρουτίνα τους, δίνοντας μια ψευδή εικόνα χαλάρωσης και ηρεμίας, έως τελευταίαςστιγμής. Πολλοί από αυτούς έκαναν το καθιερωμένο μπάνιο τους στο κανάλι του Σουέζ όταν άρχισαν να πέφτουν οι πρώτοι πυροβολισμοί. Παρ” όλες τις προσπάθειες απόκρυψης των κινήσεων των αραβικών δυνάμεων, αυτές, είχαν γίνει σε μεγάλο βαθμό αντιληπτές από τους Ισραηλινούς. Κυρίως δε οι κινήσεις των Σύριων στο Γκολάν. Μάλιστα μια εφημερίδα της Βηρυττού, μερικές μέρες πριν την έναρξη του πολέμου, είχε γράψει για κλήση εφέδρων στο Συριακό Στρατό και ότι το Ισραήλ συγκέντρωνε δυνάμεις στο Γκολάν.

Παρολαυτά όμως η αντίδραση των Ισραηλινών υπήρξε περιορισμένη και ήρθε πολύ αργά. H διαταγή επιστράτευσης δόθηκε σχεδόν την ίδια στιγμή που οι Αιγύπτιοι συνελάμβαναν τον πρώτο Ισραηλινό αιχμάλωτο στο Σουέζ. H επιλογή της 6ης Οκτώβρη ως ημέρα εκδήλωσης της αραβικής επίθεσης έγινε με βάση 3 πλεονεκτήματα που αυτή παρείχε. Το κυριότερο από αυτά ήταν ότι η 6η Οκτώβρη είναι η ημέρα του Γιομ-Κιπούρ, ημέρα της εξιλεώσεως, ιερότερης εβραϊκής θρησκευτικής εκδήλωσης και τα πάντα στο Ισραήλ παρέλυαν ή υπολειτουργούσαν, ακόμη και οι ένοπλες δυνάμεις.

Το δεύτερο πλεονέκτημα έγκειτο στο ότι για το Ισραήλ ήταν προεκλογική περίοδος και έτσι η κυβέρνηση θα έπαιρνε ακόμη πιο δύσκολα μέτρα μπροστά σε μία αραβική απειλή που θα μπορούσε να αποδειχθεί ψευδής, όπως είχε συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν. Και, τέλος, η προσοχή της ισραηλινής κυβέρνησης, αλλά και του λαού του Ισραήλ γενικότερα ήταν στραμμένη στο ζήτημα των Εβραίων μεταναστών από τη Σοβιετική Ένωση και τα προβλήματα που είχαν ανακύψει με την αυστριακή κυβέρνηση και της πρόθεσής της να κλείσει το κέντρο υποδοχής μεταναστών στο Σόχεναου.

H προετοιμασία που είχε προηγηθεί από τις υπηρεσίες πληροφοριών (συγκεκριμένα από τα τμήματα ψυχολογικού πολέμου) των αραβικών κρατών, ήταν κάτι παραπάνω από τέλεια. Αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας ήταν το ισραηλινό δίκτυο πληροφοριών που φημιζόταν για τη δυνατότητα έγκαιρης προειδοποίησης που παρείχε στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας του, να ξεγελαστεί και να μην καταλάβει τον επερχόμενο πόλεμο που διαγραφόταν στον ορίζοντα. Έτσι το μεσημέρι της 6ης Οκτωβρίου 1973 η τότε πρωθυπουργός Γκόλντα Μέιερ και το επιτελείο της, έκπληκτοι πληροφορούνται τη συνδυασμένη επίθεση που εξαπέλυσαν οι αραβικές χώρες εναντίον του Ισραήλ.

TO ΜΕΤΩΠΟ ME THN ΑΙΓΥΠΤΟ

Ώρα 14:05. H στιβαρή φωνή του Αιγύπτιου διοικητή του δεύτερου σώματος στρατού, μέραρχου Abu Ghasala, δίνει τη διαταγή: “Έντραπ!” (Πυρ). Αμέσως 2.000 κανόνια άρχισαν να στέλνουν το θανατηφόρο φορτίο τους εναντίον της ισραηλινής γραμμής άμυνας “Μπαρ-Λεβ” με σκοπό να καταστραφούν τα οχυρωματικά έργα, οι πυροβολαρχίες, οι περιοχές συγκέντρωσης των εφέδρων, καθώς και τα σημεία παρατήρησης και έγκαιρης προειδοποίησης. Χαρακτηριστικό είναι ότι τα πρώτα 53″” της επίθεσης, το αιγυπτιακό πυροβολικό έριξε στις ισραηλινές θέσεις 100.500 οβίδες κάθε διαμετρήματος!

Μετά το πέρας του μπαράζ που εξαπέλυσε το πυροβολικό τα ηνία τα ανέλαβε το μηχανικό που έπρεπε σε χρόνο ρεκόρ να μετακινήσει χιλιάδες τόννους άμμου, ώστε να δημιουργηθούν τα κατάλληλα προγεφυρώματα για να μεταφερθεί ο κύριος όγκος του Αιγυπτιακού Στρατού στην ανατολική όχθη, με ασφάλεια και, βέβαια, ταχύτητα. Το αποτέλεσμα ήταν αξιοθαύμαστο, αφού οι άνδρες του μηχανικού κατάφεραν να μετακινήσουν 640.000 τόννους άμμου, ανοίγοντας 77 διόδους για το πεζικό και φτιάχνοντας ταυτόχρονα 10 μεγάλες πλωτές γέφυρες, κυρίως για τη μεταφορά αρμάτων μάχης.

Συνολικά, μέσα σε δέκα ώρες η Αίγυπτος κατάφερε να μεταφέρει στη Χερσόνησο του Σινά πέντε μεραρχίες πεζικού, 800 άρματα μάχης και πλήθος αντιαεροπορικών και αντιαρματικών όπλων πάνω σε οχήματα. H όλη αυτή προσπάθεια ονομάστηκε το “μεγάλο πέρασμα”, κατέχοντας μια ξεχωριστή θέση στη στρατιωτική ιστορία, όχι μόνο για τον όγκο των στρατευμάτων που πέρασαν με πλωτά μέσα, αλλά κυρίως για την ταχύτητα με την οποία κατασκευάστηκαν όλα αυτά τα προγεφυρώματα και οι δίοδοι από το σώμα μηχανικού της Αιγύπτου.

Το πρώτο “κύμα” του πεζικού που πέρασε απέναντι, αποτελούσε και την “έκπληξη” των Αιγυπτίων για τον Ισραηλινό Στρατό. Καταδρομείς εξοπλισμένοι με φορητούς αντιαρματικούς πυραύλους “Sagger”, αντιαρματικά RPG-7 και τους, επίσης, φορητούς αντιαεροπορικούς πυραύλους SAM-7, είχαν διαταγές να μη χτυπήσουν την ισραηλινή γραμμή άμυνας (αυτή ήταν η αποστολή του δεύτερου “κύματος”), αλλά αντίθετα να εισχωρήσουν 20 μίλια στα μετόπισθεν και να καταστρέψουν το εκεί αρματικό δυναμικό του Ισραήλ, καθώς και τις πυροβολαρχίες του, διατηρώντας έτσι για 24 ώρες τις περιοχές που είχε καταλάβει κάτω από το βάρος ενδεχόμενης επίθεσης είτε από άρματα είτε από αεροσκάφη του αντιπάλου.

Το δεύτερο “κύμα” -που όπως προαναφέραμε- είχε σαν σκοπό τη διάσπαση της ισραηλινής άμυνας, δεν συνάντησε μεγάλη αντίσταση, αφού το πυροβολικό και τα αεροσκάφη με τις αλλεπάλληλες επιθέσεις τους, κατάφεραν να καταστρέψουν το μεγαλύτερο μέρος των αμυντικών έργων της γραμμής “Μπαρ-Λεβ”.

H πρώτη μεγάλη μάχη που έγινε μεταξύ των αντιπάλων στα μετόπισθεν της ισραηλινής γραμμής άμυνας, είχε σαν αποτέλεσμα τα στρατεύματα του Ισραήλ να υποστούν βαριά ήττα, αφήνοντας στο πεδίο της μάχης 1.000 νεκρούς και 200 κατεστραμμένα άρματα μάχης. O στρατηγός Μέντελερ βλέποντας το μεγάλο κίνδυνο που αντιμετωπίζουν κυρίως τα άρματα μάχης του Ισραηλινού Στρατού από τη δράση των Αιγυπτίων κομάντος, αποφασίζει να κινηθεί εναντίον των θέσεών τους, με σκοπό να τους καταστρέψει.

Στο σύγχρονο θέατρο επιχειρήσεων όμως, ο όγκος των στρατευμάτων δεν είναι σίγουρο ότι εξασφαλίζει και την υπεροχή. Έτσι το απόγευμα της 7ης Οκτωβρίου, μετά από σκληρή μάχη, οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις βρέθηκαν με 200 άρματα λιγότερα και το ηθικό τους “βαριά τραυματισμένο”. Οι θετικές γι” αυτούς εξελίξεις, οδήγησαν τους Αιγύπτιους επιτελείς στην απόφαση να προωθήσουν 40.000 άνδρες και 800 άρματα, οκτώ μίλια βαθύτερα στην έρημο του Σινά.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες οι Ισραηλινοί στις 8 Οκτωβρίου επιχειρούν να διασπάσουν τις αιγυπτιακές θέσεις με μια μεγάλης κλίμακας αντεπίθεση από τρεις διαφορετικούς τομείς. Από βορρά υπό τη διοίκηση του στρατηγού Αντάν, από το Κέντρο υπό τη διοίκηση του στρατηγού Σαρόν και από νότο υπό τη διοίκηση του στρατηγού Μέντελερ. Και αυτή η επίθεση αναχαιτίστηκε από τα αιγυπτιακά στρατεύματα με ακόμη μεγαλύτερες απώλειες για τον ισραηλινό στρατό.

Έτσι μετά από 25 χρόνια ο Αιγυπτιακός Στρατός κατάφερε να δημιουργήσει ένα μεγάλο ρήγμα στην ισραηλινή άμυνα, που όμως δεν εκμεταλλεύτηκε. Το αιγυπτιακό επιτελείο, με μεγάλη καθυστέρηση, αποφασίζει την επίθεση των δυνάμεών του εναντίον των Ισραηλινών από δύο κατευθύνσεις, ώστε να δημιουργηθεί ένας ασφυκτικός κλοιός γύρω από τα στρατεύματα του αντιπάλου επιφέροντας και την πλήρη εξουδετέρωσή τους. Για να επιτύχουν το σκοπό αυτό, οι Αιγύπτιοι είχαν καταστρώσει δύο σχέδια. Το πρώτο, ήταν αρκετά τολμηρό και ριψοκίνδυνο.

Εμπνευστής του ήταν ένας πανέξυπνος και δυναμικός αλεξιπτωτιστής, ο υποστράτηγος Saad Shazi. Το σχέδιο προέβλεπε την υπερκέραση του μετώπου στο Σινά με την αμφίβια απόβαση δυνάμεων πίσω από τις ισραηλινές γραμμές, στις ακτές της Μεσογείου. H σχεδίαση και οργάνωση του σχεδίου ήταν πολύ καλή, όμως αυτό το εγχείρημα των Αιγυπτίων δεν εκτελέσθηκε ποτέ. H συγκέντρωση και μεταφορά των απαραίτητων στρατευμάτων και υλικών δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, γιατί λίγα 24ωρα μετά, το μέτωπο είχε καταρρεύσει και ο Ισραηλινός Στρατός είχε εισέλθει στο αιγυπτιακό έδαφος.

Το δεύτερο σχέδιο, ήταν επίσης καθυστερημένο, αλλά και πρόχειρα καταστρωμένο. Οι Αιγύπτιοι επιτελείς αναπτύσσουν 1.000 άρματα μάχης σ” ένα μέτωπο 90 μιλίων! Πολύ γρήγορα τα άρματα βρέθηκαν μακριά από το πεζικό και κυρίως από την αντιαεροπορική “ομπρέλα” που τους παρείχαν έως τότε οι πυραυλικές συστοιχίες SAM. Έτσι τα αιγυπτιακά τεθωρακισμένα πέφτουν στην παγίδα των Ισραηλινών. H αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει…

Το ημερολόγιο έγραφε 14 Οκτωβρίου, όταν τα αιγυπτιακά άρματα μάχης συγκρούστηκαν με τα ισραηλινά, σε μια κλασική αρματομαχία που όμοιά της είχε να δει η ιστορία από το 1945. Το τέλος αυτής της σύγκρουσης έδωσε, για πρώτη φορά από την αρχή του πολέμου, το δικαίωμα στους Ισραηλινούς να πανηγυρίσουν μια μεγάλη νίκη. Τετρακόσια εξήντα αιγυπτιακά άρματα καταστράφηκαν, έναντι 40 των Ισραηλινών.

Είναι γνωστό πως, “κερδίζοντας μια μάχη δεν κερδίζεις και τον πόλεμο”. Το ισραηλινό επιτελείο το γνώριζε πολύ καλά αυτό και έτσι δεν επαναπαύθηκε. Αντίθετα, πίστευε πως είχε φτάσει η στιγμή να εκδηλωθεί η κορυφαία στρατηγική κίνηση που θα ήταν ικανή να ανατρέψει την έως τότε έκβαση του πολέμου. Σαν σύλληψη αλλά και σαν εφαρμογή το σχέδιο εγκυμονούσε πολλούς κινδύνους, όμως η επιχείρηση έπρεπε πάση θυσία να πετύχει. Για αυτό χρειαζόταν ένας διοικητής έξυπνος, πολυτάλαντος, μα προπαντός μαχητικός και ικανός να ριψοκινδυνέψει τα πάντα για να πετύχει η αποστολή του. O άνθρωπος που πληρούσε αυτές τις προϋποθέσεις ήταν μόνο ένας. O στρατηγός Αριέλ Σαρόν.

Τη νύχτα της 15ης προς 16η Οκτωβρίου χρησιμοποιώντας πλωτές γέφυρες, οι Ισραηλινοί περνούν μια αναγνωριστική ομάδα αποτελούμενη από 7 άρματα και 36 αλεξιπτωτιστές, από την ανατολική στη δυτική όχθη του καναλιού. Το επόμενο πρωινό άρχισε η διέλευση της 247ης ταξιαρχίας, που είχε να επιτελέσει δύο στόχους. O πρώτος ήταν να δημιουργήσει ισχυρά προγεφυρώματα, ικανά να αντέξουν το βάρος μιας μαζικής εχθρικής επίθεσης, και ο δεύτερος να εξουδετερώσει κάθε εχθρική εστία αντίστασης πλησίον των υδάτινων οδών διέλευσης και από τις δύο πλευρές του καναλιού. Ισραηλινοί αλεξιπτωτιστές της 247ης κατάφεραν να διατηρήσουν ασφαλείς τις διόδους αυτές, δίνοντας μάχες σώμα με σώμα απέναντι στους υπέρτερους αριθμητικά Αιγύπτιους, με φονικότερη αυτή της περιοχής Chinese Farm.

Εν τω μεταξύ οι δυνάμεις των στρατηγών Σαρόν και Αντάν στο διάστημα μεταξύ 16ης και 17ης Οκτωβρίου κατάφεραν να διασπάσουν τις γραμμές άμυνας των Αιγυπτίων στο Σινά, καταστρέφοντας εκατοντάδες άρματα του Αιγυπτιακού Στρατού αφήνοντας την τελική εκκαθάριση της δυτικής όχθης στις ενισχύσεις που στάλθηκαν στο στρατηγό Σαρόν και την πολεμική αεροπορία. Το τελικό χτύπημα δίνεται τη νύχτα της 17ης Οκτωβρίου, όταν ισραηλινά στρατεύματα και άρματα μάχης μεταφέρονται στο έδαφος της αφρικανικής Αιγύπτου.

Μετά την είσοδό τους, οι ισραηλινές δυνάμεις διασπώνται προς δύο αντικειμενικούς στόχους. Προς νότο, υπό τη διοίκηση των στρατηγών Αντάν και Μαγκέν, με σκοπό να τεθεί εκτός μάχης η 3η στρατιά του Αιγυπτιακού Στρατού και προς βορρά υπό τη διοίκηση του στρατηγού Σαρόν, με σκοπό να καταληφθούν οι βάσεις διοίκησης, επικοινωνιών και ανεφοδιασμού των αιγυπτιακών ενόπλων δυνάμεων στην Ισμαϊλία. Οι Αιγύπτιοι προσπάθησαν απελπισμένα να καταστρέψουν τις πλωτές γέφυρες των Ισραηλινών στο κανάλι, στέλνοντας ισχυρές δυνάμεις προερχόμενες από την 3η στρατιά. Ένα μικρό, όμως, απόσπασμα από τη μεραρχία του στρατηγού Μάγκεν, με τη βοήθεια της αεροπορίας, κατάφερε να ανακόψει την επίθεση, καταστρέφοντας 100 άρματα μαζί με τις τελευταίες ελπίδες των Αιγύπτιων στρατηγών.

H πορεία των ισραηλινών δυνάμεων στην περιοχή ήταν καταιγιστική και μόνο η επέμβαση του OHE (μετά από πιέσεις των δύο -τότε- υπερδυνάμεων) για κατάπαυση του πυρός, έσωσε την 3η στρατιά από πανωλεθρία και την Αίγυπτο από την πλήρη ταπείνωσή της. Θα άξιζε να αναφέρουμε ότι η Πολεμική Αεροπορία του Ισραήλ (Chel Ha”Avir), που τόσα είχε προσφέρει στους προηγούμενους αραβοϊσραηλινούς πολέμους, είχε αδρανοποιηθεί εντελώς στο μέτωπο με την Αίγυπτο. O λόγος γι” αυτήν της την απουσία δεν ήταν άλλος από την ισχυρή αντιαεροπορική άμυνα που είχαν αντιπαραθέσει οι Αιγύπτιοι, στηριζόμενοι κυρίως στους σοβιετικούς πυραύλους εδάφους-αέρος SAM που ανάγκαζαν τα ισραηλινά F-4 να βρίσκονται μακριά από τα πεδία των μαχών.

Μόνο όταν οι επίγειες δυνάμεις κατάφεραν να εξουδετερώσουν αυτές τις πυραυλικές συστοιχίες, τις τελευταίες μέρες του πολέμου, η Chel Ha”Avir προσέφερε τις πολύτιμες υπηρεσίες της, έστω και για λίγο.

H MAXH ΣΤΟ ΓΚΟΛΑΝ

Οι Σύριοι άρχισαν την επίθεσή τους στα υψώματα του Γκολάν σε αξιοθαύμαστο συγχρονισμό με την αιγυπτιακή επίθεση στο κανάλι του Σουέζ, αιφνιδιάζοντας τις ισραηλινές δυνάμεις προκαλύψεως. Οι συριακές δυνάμεις που άρχισαν την επίθεση αποτελούνταν από 2 τεθωρακισμένες μεραρχίες με 600 άρματα μάχης και άλλες 2 μηχανοκίνητου πεζικού με 30.000 άνδρες και άλλα 300 άρματα. Οι Ισραηλινοί στο μέτωπο του Γκολάν είχαν 90 άρματα καλυμμένα σε οχυρωμένες θέσεις και περί τους χίλιους πεζικάριους. H αναλογία ήταν συντριπτική υπέρ των Σύριων.

H συριακή επίθεση αντί να βολιδοσκοπήσει την άμυνα του αντιπάλου και να συγκεντρωθεί μετά στο πιο αδύνατο σημείο της με αιχμή του δόρατος τα τεθωρακισμένα, εκδηλώθηκε σε όλο το μήκος του μετώπου με τα άρματα να προελαύνουν το ένα δίπλα στο άλλο ανοίγοντας δρόμο ανάμεσα στα ισραηλινά ναρκοπέδια και την αντιαρματική τάφρο κάτω από πυκνή κάλυψη πυροβολικού, αφήνοντας την εξόντωση των απομονωμένων θυλάκων αντίστασης στο πεζικό που ακολουθούσε με τεθωρακισμένα οχήματα BTR-60.

Οι Σύριοι στόχευαν να καταλάβουν την εγκαταλειμμένη πόλη της Κουνέιτρα και τη γέφυρα Μπνοτ Γιαακόβ στα νότια αυτής. Σε περίπτωση που συνέβαινε αυτό, θα μπορούσαν να επιτεθούν στη Γαλιλαία και να κόψουν το Ισραήλ στα δύο. H κατάσταση ήταν κρίσιμη για τους Ισραηλινούς γιατί στο Γκολάν δεν είχαν την πολυτέλεια των μεγάλων εκτάσεων του μετώπου του Σινά. Από τη γραμμή κατάπαυσης του πυρός του “67 έως τη Γαλιλαία, μεσολαβούσαν μόνο 30 χιλιόμετρα εδάφους χωρίς εμπόδια για την κίνηση των αρμάτων, κατάλληλο για το σοβιετικό δόγμα επιθέσεως που είχαν υιοθετήσει οι Σύριοι.

Οι ισραηλινές δυνάμεις που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή αντιστάθηκαν σκληρότατα. Τα λίγα ισραηλινά άρματα χρησιμοποιούμενα με έξυπνο τρόπο από τους διοικητές τους και εκμεταλλευόμενα κάθε φυσική κάλυψη του εδάφους χτυπούσαν, έφευγαν, και ξαναεπιτίθονταν στις συριακές ομάδες αρμάτων προκαλώντας βαριές απώλειες και ανακόπτοντας την ορμή της επίθεσης, ενώ οι ισραηλινές ενισχύσεις βρίσκονταν ήδη στο δρόμο.

Τα διατρητικά βλήματα APDS από τα πυροβόλα των 105 mm των M-48 και Σεντούριον αποδείχθηκαν ιδιαίτερα αποτελεσματικά. Επιπλέον η δυνατότητα που είχαν τα Σεντούριον να βάλουν βλήματα HESH υψηλής εκρηκτικότητας, το αποτέλεσμα της δράσης των οποίων ήταν να αποκαλούνται θραύσματα από τα τοιχώματα του άρματος και να σαρώνουν το εσωτερικό του, αποτέλεσε ένα ακόμη πλεονέκτημα του Ισραηλινού Στρατού, το οποίο ενισχύονταν από το ότι τα T-54 και 55 μετέφεραν τα πυρομαχικά τους στον πυργίσκο που μπορούσαν να αναφλεγούν ακόμη και από ένα εξοστρακισμένο βλήμα.

H ανυπαρξία θυρίδων διαφυγής μείωνε δραματικά τις πιθανότητες διάσωσης του πληρώματος σε περίπτωση καίριας προσβολής του άρματος, και το γεγονός αυτό προκαλούσε ανασφάλεια στους άνδρες των αραβικών πληρωμάτων, με αποτέλεσμα να εγκαταλείπουν με σχετική ευκολία τα άρματά τους, ακόμη και αν δεν συνέτρεχε σοβαρός λόγος.

Μεγάλο μέρος των απωλεσθέντων αραβικών αρμάτων είχαν εγκαταληφθεί από τους άνδρες τους. Επίσης παρατηρήθηκε υπερβολική έλλειψη προφυλάξεως από πλευράς Συρίων που πολλές φορές “προχωρούσαν σαν να έκαναν παρέλαση” που γίνονταν έτσι εύκολος στόχος στους Ισραηλινούς που αντίθετα, προσπαθούσαν να αιφνιδιάσουν, εκμεταλλευόμενοι κάθε είδους φυσική κάλυψη, να διαφύγουν και να ξαναχτυπήσουν, διεξάγοντας κάτι που με υπερβολή θα μπορούσαμε να ονομάσουμε “ανταρτοπόλεμος αρμάτων”.

Στο ξημέρωμα της Κυριακής 7 Οκτωβρίου του 1973 έγινε μία από τις μεγαλύτερες αρματομαχίες στην ιστορία, 1500 συριακά άρματα, με τις ενισχύσεις που είχαν έλθει το βράδι, δοκίμασαν να διασπάσουν τις ισραηλινές δυνάμεις και να κινηθούν προς την Κουνέιτρα καταλαμβάνοντας τη γέφυρα Μπνοτ-Γιαακόβ και αποκόπτοντας έτσι τη μόνη γραμμή ισραηλινού ανεφοδιασμού στο κεντρικό Γκολάν. Τα ισραηλινά άρματα καλυμμένα πίσω από χωμάτινους σωρούς σε θέσεις που είχαν προετοιμάσει τη νύχτα οι μπουλντόζες του μηχανικού, προκάλεσαν σοβαρότατες απώλειες στα προελαύνοντα τεθωρακισμένα, τα οποία ωστόσο κατάφεραν να περάσουν την ισραηλινή άμυνα και να φθάσουν περί τα 8 χλμ.

Από τη γέφυρα Μπνοτ-Γιαακόβ όπου αναχαιτίσθηκαν εκ νέου από τις ισραηλινές ενισχύσεις. Αυτό ήταν και το οριακό σημείο της συριακής επίθεσης. Από εδώ και πέρα θα άρχιζε να ισχύει αυτό που είχε πει ο Μοσέ Νταγιάν ότι δηλαδή, η ίδια οδός που οδηγεί από τη Δαμασκό στο Τελ Αβίβ οδηγεί και από το Τελ-Αβίβ στη Δαμασκό. Μια άλλη αιτία για την συριακή αποτυχία, που θα μπορούσαμε να αναφέρουμε είναι η απειρία των Σύριων αρματιστών, απειρία που έγινε ακόμη πιο αισθητή στα άρτι παραληφθέντα άρματα T-62 που εμφανίσθηκαν επί σκηνής την δεύτερη ημέρα και ήταν ιδιαίτερα επίφοβα στους Ισραηλινούς.

Σε ένα αιχμαλωτισμένο T-62 το οδόμετρο είχε καταγράψει μόλις 40 χλμ., χαρακτηριστικό του πόσο εσπευσμένα μπήκαν στη μάχη, ενώ άλλα δεν είχαν προλάβει να τα βάψουν και είχαν ακόμη το γκρίζο χρώμα που έπαιρναν από το εργοστάσιο στη Σ. Ένωση. Έτσι δεν εκμεταλλεύτηκαν τα πλεονεκτήματά τους, που ήταν το ισχυρότερο μέχρι τότε πυροβόλο στη M. Ανατολή των 115 mm, το τηλέμετρο λέιζερ και τα συστήματα νυκτερινού αγώνα που στερούνταν τα ισραηλινά άρματα.

H Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία καθ” όλη τη διάρκεια των μαχών προσέφερε αξιοθαύμαστη αεροπορική υποστήριξη, υπέστη όμως σοβαρές απώλειες από το υποτιμημένο α/α δίκτυο των πυραύλων SAM και των α/α πυροβόλων. Μέχρι το βράδι του Σαββάτου κατερρίφθησαν 34 αεροσκάφη, ενώ οι συνολικές απώλειες στο μέτωπο του Γκολάν έφθασαν τα 80 από ένα σύνολο 115 καταρριφθέντων αεροσκαφών.

Επίσης η Ισραηλινή Αεροπορία βομβάρδισε τη Δαμασκό όπου σκοτώθηκαν ή τραυματίσθηκαν 100 πολίτες, σύμφωνα με τους Σύριους και επλήγη μεταξύ άλλων και το σοβιετικό πολιτιστικό κέντρο. Βομβαρδίστηκαν επίσης και άλλοι οικονομικοί και πολιτικοί στόχοι στις πόλεις Χομς, Ταρτούς και Λατάκια. Στις δύο τελευταίες που είναι και τα κύρια λιμάνια της Συρίας διεξήχθησαν και σκληρές ναυμαχίες στις οποίες αφανίστηκε το σύνολο σχεδόν του συριακού στόλου, και βυθίστηκαν ρωσικά, γιαπωνέζικα και ελληνικά φορτηγά πλοία.

Οι Σύριοι βομβάρδισαν τις περιοχές των Δρούζων και εκτόξευσαν 2 πυραύλους “Φρογκ” εναντίον της πόλεως Μιέγκνταλ Χαεμέκτα στα δυτικά της Γαλιλαίας και έναν ακόμη εναντίον του Κιμπούτζ Γκεβάτ. H ισραηλινή αντεπίθεση άρχισε τη Δευτέρα 8 Ιουνίου και δεν έμοιαζε σε τίποτε με την θυελλώδη εξόρμηση του “67. Οι ισραηλινές δυνάμεις προχωρούσαν τώρα με ισχυρή κάλυψη πυροβολικού και αφού κατελάμβαναν μετά από σκληρό αγώνα μία θέση, μετέφεραν τις πυροβολαρχίες και ξανάρχιζαν την επίθεση, ενώ η αεροπορία τους δεν είχε καταφέρει να εξουδετερώσει την συριακή αεράμυνα και να προσφέρει ανάλογες υπηρεσίες όπως πριν 7 χρόνια.

Την ίδια μέρα που άρχιζε η ισραηλινή αντεπίθεση, έμπαιναν στη μάχη και οι ιρακινές δυνάμεις, ενώ ήδη 1800 Μαροκινοί στρατιώτες μάχονταν στο πλευρό των Σύριων. H έλλειψη όμως καλής συνεννοήσεως προξένησε καταστροφή στους Ιρακινούς. Τα δύο σμήνη των ιρακινών MiG που πέταξαν στο μέτωπο του Γκολάν δεν είχαν συντονίσει τα IFF τους και έτσι εθεωρήθηκαν εχθρικοί στόχοι από το σύστημα της συριακής αεράμυνας που άνοιξε πυρ και κατέρριψε 4 από αυτά, ενώ η 3η τεθωρακισμένη ιρακινή ταξιαρχία εξαιτίας της ελλείψεως καταλλήλων εντολών κατευθύνθηκε στο πεδίο της μάχης χωρίς να έχει ξεκάθαρη αντίληψη για τα τεκταινόμενα, χωρίς να έχει συντονίσει τους ασύρματους της με τις άλλες αραβικές δυνάμεις, και αγνοώντας τα κωδικά σήματα.

Αποτέλεσμα ήταν να υποστούν βαρύτατες απώλειες όταν ήρθαν σε επαφή με τους Ισραηλινούς. Ταυτόχρονα με το Ιράκ και το Μαρόκο, στρατεύματα από την Τυνησία, το Κουβέιτ και το Σουδάν μάχονταν μαζί με τους Αιγυπτίους στο μέτωπο του Σινά. Το μόνο αραβικό κράτος “πρώτης γραμμής” που δεν συμμετείχε στη σύρραξη ήταν η Ιορδανία. Κατά τα φαινόμενα, ο βασιλιάς ΧουσεΪν φοβόταν την εκδίκηση των Ισραηλινών, αν υπερίσχυαν, ενάντια στο εκτεθειμένο γεωγραφικά κράτος του.

Μετά όμως από ισχυρές πιέσεις ενέδωσε μερικώς και έστειλε την 8η τεθωρακισμένη ταξιαρχία του να πολεμήσει στο Γκολάν. Οι Ιορδανοί επιχείρησαν μια αντεπίθεση κατά των ισραηλινών θέσεων εφαρμόζοντας τακτικές που είχαν διδαχθεί από τους Βρετανούς. Έτσι τα ιορδανικά “Σεντούριον” συγκέντρωσαν τη δύναμή τους σε ένα στενό μέτωπο επιχειρώντας να ανοίξουν διάδρομο για το πεζικό που ακολουθούσε. Και πράγματι με θυσία 14 αρμάτων από τα 150 που έλαβαν μέρος στην επίθεση, διέσπασαν τις ισραηλινές γραμμές.

Το ιρακινό πυροβολικό όμως, που έπρεπε να είχε αρχίσει να βάλει μισή ώρα πριν, προσφέροντας υποστήριξη στα άρματα του ΧουσεΪν, άνοιξε καθυστερημένα πυρ επί των θέσεων που βρίσκονται ήδη οι Ιορδανοί που βρέθηκαν έτσι κάτω από βροχή βλημάτων. Στη συνέχεια η Συριακή Αεροπορία άρχισε να πολυβολεί τους Ιρακινούς που έρχονταν για ενίσχυση και ο συνταγματάρχης Ραφέα Χιλάουι που είχε την ευθύνη της επιχείρησης την ματαίωσε. Έως την 21η του Οκτώβρη οι Ισραηλινοί συνέχισαν την αντεπίθεσή τους καταλαμβάνοντας 500 τετραγωνικά χιλιόμετρα εδάφους που δεν κατείχαν πριν την έναρξη του πολέμου, αλλά δεν συνέχισαν προς τη Δαμασκό όπως είχαν απειλήσει.

Πιθανώς επειδή δεν είχαν στρατιωτικά τις δυνατότητες να το επιτύχουν, πιθανώς λόγω διεθνών διπλωματικών πιέσεων κυρίως εκ μέρους της Σοβιετικής Ένωσης, και πιθανώς από φόβο ότι η Ιορδανία θα έμπαινε πραγματικά στον πόλεμο ανοίγοντας τρίτο μέτωπο, ή τέλος και λόγω συνδυασμών όλων των παραπάνω.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Το πρωτεύον συμπέρασμα αυτού του πολέμου μπορεί να περιληφθεί σε μια λέξη: “Αιφνιδιασμός!”. Είδαμε πως τις πρώτες μέρες του πολέμου ότι και οι Αιγύπτιοι αλλά και οι Σύριοι κατάφεραν να εισχωρήσουν σε βάθος μέσα στο ισραηλινό έδαφος στηριζόμενοι στο στοιχείο του αιφνιδιασμού, που βρήκε πραγματικά την ισραηλινή πολεμική μηχανή απροετοίμαστη.

Οι αραβικές δυνάμεις έχασαν το πόλεμο όχι από την έλλειψη μαχητικότητας των ενόπλων δυνάμεων τους (που κακώς μερικοί τους αποδίδουν), αλλά από τα κακοσχεδιασμένα επιχειρησιακά πλάνα που είχαν καταρτιστεί από τους επιτελείς των χωρών τους. Άλλα σημαντικά συμπεράσματα από αυτό τον πόλεμο είναι:

– H χρησιμοποίηση νέων οπλικών συστημάτων, όπως για παράδειγμα οι κινητές συστοιχίες πυραύλων εδάφους-αέρος SAM των Αιγυπτίων που είχαν θέσει, ουσιαστικά, εκτός μάχης μια από τις καλύτερες αεροπορικές δυνάμεις του κόσμου και οι μικρές αλλά ισχυρά εξοπλισμένες με αντιαρματικούς πυραύλους, αιγυπτιακές ομάδες καταδρομών που σκόρπισαν τον πανικό και την καταστροφή τις πρώτες μέρες του πολέμου στους Ισραηλινούς στη Χερσόνησο του Σινά.

– H ετοιμότητα των εφεδρειών για άμεση κινητοποίηση σε περίπτωση πολέμου, που αποδείχτηκε σωτήρια για το Ισραήλ.

– O νυκτερινός πόλεμος. Οι περιορισμένες δυνατότητες και η ελλειπής εκπαίδευση των Αράβων στρατιωτών, κυρίως λόγω θρησκευτικών περιορισμών στο νυκτερινό πόλεμο, τους στέρησε τη νίκη πολλές φορές, αντίθετα με τους Ισραηλινούς που ήταν κατάλληλα προετοιμασμένοι και εκπαιδευμένοι, κερδίζοντας έτσι πολλές μάχες.

Τις μέρες που γραφόταν αυτό το άρθρο επιτεύχθηκε συμφωνία μεταξύ του ισραηλινού κράτους και της PLO για σταδιακή παραχώρηση αυτονομίας στους Παλαιστίνιους. Το δεύτερο μεγάλο βήμα για την ειρήνευση στη Μέση Ανατολή μετά το Καπ-Ντέιβιντ. Ευχή δική μας και όλου του κόσμου, να υπάρξει ειρήνη στην πράξη και όχι μόνο στα χαρτιά, γι” αυτούς τους βασανισμένους λαούς. ”

ΑΝΕΦΟΔΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ KAI ΑΠΩΛΕΙΕΣ

Κατά τη διάρκεια του πολέμου μια τεράστια αερογέφυρα από 80 μεταγωγικά της Πολεμικής Αεροπορίας της ΕΣΣΔ και 20 εμπορικά αεροσκάφη της ΑΕΡΟΦΛΟΤ, ανεφοδίαζε καθημερινά τα αραβικά κράτη με πολεμικό υλικό κυρίως πυραύλων SAM-6, αντιαρματικούς πυραύλους και εκτοξευτές, πυροβολικό και πυρομαχικά. Ενώ τη δεύτερη βδομάδα της σύρραξης άρχισαν να φτάνουν στην Αλεξάνδρεια, τη Λατάκια και την Ταρτούς, φορτηγά πλοία από λιμάνια του Εύξεινου Πόντου που μετέφεραν άρματα T-54, T-55, T-62 και μαχητικά MiG-21.

Οι Η.Π.Α. από την άλλη πλευρά έστειλαν στο Ισραήλ ποιοτικά αναβαθμισμένο εξοπλισμό με αεροσκάφη C-5 Galaxy και πλοία, που περιελάμβανε αντιαρματικούς πυραύλους “TOOY”, οι οποίοι αποδείχθησαν εξαιρετικά αποτελεσματικοί, και 32 μαχητικά “Σκάιχοκ” και “Φάντομ”. Παρελήφθησαν επίσης έξυπνες βόμβες “Ρόκαϊ” και “Γουολάι”, καθώς και πύραυλοι αντι-ραντάρ “Σράικ” για την αντιμετώπιση του δικτύου αεράμυνας, ενώ εσπευσμένα προωθήθηκαν ατρακτίδια ECM των αεροσκαφών, ικανά να “τυφλώνουν” τους πυραύλους SAM 2 και 3.

Οι απώλειες των εμπλεκομένων στον πόλεμο του Σινά υπήρξαν οι εξής: Οι Άραβες είχαν περί τις 15.000 νεκρούς, τραυματίες και αιχμαλώτους εκ των οποίων οι 8.000 περίπου ήταν στο μέτωπο του Γκολάν και οι Ισραηλινοί 2.532 νεκρούς και περί τους 300 αιχμαλώτους. Κατερρίφθησαν 449 αραβικά αεροσκάφη και 105 ισραηλινά και κατεστράφησαν 130 εκτοξευτές SAM όλων των τύπων. Οι Ισραηλινοί έχασαν 420 άρματα και οι Άραβες 1274 (κατεστραμμένα ή αιχμαλωτισμένα).

H ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ TOY ΙΣΡΑΗΛ

Κάθε μεγάλη σύρραξη έχει και την “σκοτεινή” πλευρά της. Με όσα στοιχεία έχουν γίνει γνωστά, θα προσπαθήσουμε να φωτίσουμε όσο μπορούμε και αυτή την πλευρά του πολέμου. Το Ισραήλ είχε κατασκευάσει αρκετές πυρηνικές βόμβες και κεφαλές, ικανές να πλήξουν στόχους σε γειτονικές αραβικές χώρες και όχι μόνο. Το κωδικό όνομα αυτών των όπλων ήταν “τα όπλα του Ναού” και η χρησιμοποίηση τους θα γινόταν μόνο σε περίπτωση που το Ισραήλ κινδύνευε να καταστραφεί.

Σύμφωνα λοιπόν με αυτές τις πληροφορίες, τις πρώτες μέρες του πολέμου, η κυβέρνηση της Γκόλντα ΜεΪρ βλέποντας την κατάρρευση των ισραηλινών δυνάμεων στα μέτωπα του Γκολάν και του Σινά, αποφασίζει να ενεργοποιηθούν τα πυρηνικά όπλα που είχε στη διάθεσή της η χώρα. Μετά από αυτήν τη διαταγή, εισέρχονται σε επιχειρησιακή ετοιμότητα οι εκτοξευτές των πυρηνικών πυραύλων τύπου “Ιεριχώ 1” στην περιοχή των λόφων του Χιρμάτ Ζακάριαχ, καθώς και τα οκτώ εξοπλισμένα με πυρηνικές βόμβες F-4 που βρίσκονταν στην αεροπορική βάση του Τελ Νοφ. Το περίφημο “Μαύρο Σμήνος”.

Για πρώτη φορά στην ιστορία του, το Ισραήλ μπαίνει σε κατάσταση πυρηνικού συναγερμού. Τα “όπλα του Ναού”, ήταν έτοιμα να πλήξουν τον αντίπαλο. Τα βαθύτερα αίτια όμως αυτής της απόφασης ήταν άλλα. Το εβραϊκό κράτος με αυτή του την ενέργεια κατάφερε να επιτύχει δύο στόχους που υπό διαφορετικές συνθήκες θα ήταν αδύνατο να επιτευχθούν.

Δηλαδή, η κυβέρνηση του Τελ Αβίβ σε πρώτη φάση, με την απειλή χρήσης πυρηνικών, κατάφερε να πείσει την αμερικανική κυβέρνηση να αντικαταστήσει μέσω μιας αερογέφυρας, τα οπλικά συστήματα και τα πυρομαχικά που ήταν αναγκαία για να συνεχίσει το Ισραήλ τον πόλεμο εναντίον των Αράβων, ενώ σε δεύτερη φάση, γνωρίζοντας πως οι Σοβιετικοί (όπως και οι Αμερικάνοι) διαθέτουν κατασκοπευτικό δορυφόρο στην περιοχή θα εντόπιζαν την αυξημένη ετοιμότητα που επικρατούσε στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ισραήλ, με αποτέλεσμα να ειδοποιηθούν οι Άραβες σύμμαχοι της υπερδύναμης να σταματήσουν τις επιχειρήσεις τους εναντίον των ισραηλινών θέσεων και να σταθεροποιήσουν το μέτωπο, πριν δεχθούν πυρηνική επίθεση.

Με αυτό τον τρόπο οι ισραηλινές δυνάμεις κατάφεραν να ανεφοδιαστούν λίγο πριν από την εξάντληση των συμβατικών αποθεμάτων τους, με όπλα ζωτικής σημασίας προερχόμενα από τις ΗΠΑ, που τους βοήθησαν να συνεχίσουν τον πολέμο. Από την άλλη, οι Άραβες σταμάτησαν την προέλασή τους, αφήνοντας χρόνο στους Ισραηλινούς εφέδρους να προσέλθουν στα μέτωπα ανατρέποντας την έκβαση του πολέμου.

Όλα αυτά τα γεγονότα, οι πιθανότητες, τα συμπεράσματα, μας αφήνουν αναπάντητα ερωτήματα, που δυστυχώς μόνο η ιστορία και ο χρόνος κάποτε θα μας απαντήσουν, όπως συμβαίνει με τις περισσότερες “σκοτεινές πλευρές” της ιστορίας.

Notify of
neverwill
Guest
neverwill
Offline

Θαυμάσιο άρθρο από τό παρελθόν .
Πρός τόν φίλο πού υποστηριζει ότι οποιαδήποτε σύρραξη μεταξύ ημών καί υμών θα κρατήσει 6 ώρες , άς προσέξει τόν αριθμό απωλεσθέντων αεροσκαφών , καί άς σκεφτεί μετά άν αυτός πού θά έχει επικρατήσει θά προσέλθει στό τραπέζι τών διαπραγματεύσεων σάν όρνεο κσί ό άλλος σάν σπουργίτι .

ΓΙΑΝΝΗΣ 1
Guest
ΓΙΑΝΝΗΣ 1
Offline

O αριθμός των απωλεσθέντων ισραηλινών αεροπλάνων ειδικά τις πρώτες ημέρες του πολέμου οφείλεται στο ότι τα αντιαεροπορικά συστήματα SA-6 και ZSU-23-4 των αράβων ήταν νέα συστήματα που οι ισραηλινοί δεν τα ήξεραν, επομένως δεν ήξεραν πως να τα αντιμετωπίσουν. Σε αντίθεση με παλαιότερα συστήματα όπως το SA-2 που οι ισραηλινοί ήξεραν πως να το αντιμετωπίσουν. Σε ότι αφορά τον προηγούμενο πόλεμο μεταξύ αράβων-ισραηλινών, τον πόλεμο της φθοράς, οι Αιγύπτιοι εκτόξευαν 6-10 πυραύλους SA-2 για να καταφέρουν να καταρρίψουν ένα ισραηλινό αεροπλάνο, με αποτέλεσμα οι σοβιετικοί να κάνουν συστάσεις στους Αιγύπτιους να μην εκτοξεύουν τόσους πυραύλους. Επίσης πέρα τα SA-6, που… Read more »

Ηλιας1966
Guest
Ηλιας1966
Offline

Το φαινομενο Ισραηλ εχει απασχολησει κατα καιρους πολυ κοσμο. Πως ειναι δυνατον να νικησουν σε 3 πολεμους πολλαπλασιους αντιπαλους σε πληθυσμο και εκταση? Ειναι μονο η ,μια ζωη,φιλοισραηλινη Αμερικη? Ειναι μονο η ανεπαρκεια των Αραβων αντιπαλων τους και των Ρωσων συμμαχων τους? Ειναι μονο και μονο το οτι ειναι Εβραιοι? Ειναι μηπως η ομονοια που εχουν μεσα και εξω απο την πατριδα τους και η μεγαλη τους αγαπη γι΄αυτην? Πως ειναι δυνατον να κανουν πραγματα που ειναι αδιανοητα για αλλα κρατη αυτου του μεγεθους? Γιατι ολοι οι Αραβες το τρεμουν και κανει οτι θελει μεχρι τωρα?

ΓΙΑΝΝΗΣ 1
Guest
ΓΙΑΝΝΗΣ 1
Offline

Αν στην θέση των αράβων ήταν γερμανοί ή άγγλοι ή γάλλοι οι ισραηλινοί θα τα είχαν βρει πολύ σκούρα. Καταφέρνουν να επικρατήσουν γιατί οι αντίπαλοι τους είναι άτομα πολύ κατώτερης ποιότητας ενώ τους βοηθάει αρκετά το γεγονός της αμερικανικής υποστήριξης.
Σε ότι αφορά τους σοβιετικούς αυτοί δεν υποστήριξαν με τα καλύτερα όπλα τους, τους άραβες. Τους έδιναν υποβαθμισμένα όπλα σε σύγκριση με τους Αμερικάνους που έδιναν ότι καλύτερο είχαν στο Ισραήλ.

Flight and Space
Admin
Active Member

Εννοείτε εκπαίδευσης, γιατί κάτι άλλο είναι ρατσιστικό και δεν το αποδεχόμαστε στο περιοδικό ούτε με σφαίρες. Παρακαλώ διευκρινίστε

Nikolaos
Guest
Nikolaos
Offline

Αν και δεν είναι του χαρακτήρος μου να διερμηνεύω τα λεγόμενα άλλων, φρονώ ότι ο φίλος αναγνώστης υπαινίσσεται πολιτιστικούς (και όχι γενετικούς) παράγοντες, που οδηγούν τις κοινωνίες αυτές σε δυσχερώς υπερβάσιμη υστέρηση. Υποθέτω εννοεί το φατριασμό και την πολιτική κατήχηση εντός των ΕΔ, την έλλειψη κουλτούρας ισοπολιτείας, την κουλτούρα του “εμείς στα πράγματα και οι άλλοι στα σίδερα, ή το αντίθετο, τίποτε ενδιάμεσο”, τη θέση της θρησκείας στην κοινωνία, την αντίληψη των ιεραρχιών, την πρόσληψη της εξουσίας από τον υπήκοο κλπ. Αυτό έχει τύχει εκτενέστατης επεξεργασίας σε μείζονες επιστημονικές μονογραφίες, όπως … https://www.amazon.com/dp/0803287836/?coliid=IHHB4ARDWKOBJ&colid=1WARHVDTX4EFB&psc=0&ref_=lv_ov_lig_dp_it … και σίγουρα δεν έχει να κάνει… Read more »

Flight and Space
Admin
Active Member

Δεν διαφωνούμε. Απλά μας έχουν προσάψει πολλά, ότι είμαστε ακροδεξιοί, ακροαριστεροί, νεοδημοκράτες, Συριζαίοι, χουντικοί, αμερικανόφρονες, ρωσοφιλοι, δεν μας έχουν πει ακόμη ρατσιστές. Με την έγκριση του σχολίου θα εμφανίζονταν αρκετοί να μας το πουν, πιστέψτε μας…

ΓΙΑΝΝΗΣ 1
Guest
ΓΙΑΝΝΗΣ 1
Offline

Σαν πολεμιστές οι άραβες είναι κακοί. Είναι αυτό που λέμε λαικά, ,,δεν το έχει,, Οι δε ισραηλινοί είναι ένας λαός που πάει ,,με 200,, σε αντίθεση με τους άραβες που πάνε με 50. Οι ισραηλινοί είναι εργατικοί, υπερδραστήριοι. Οι άραβες είναι τεμπέληδες και αργοκίνητοι. Μία ισραηλινή παροιμία λέει ,,γιατί ένα ισραηλινό μυαλό κοστίζει 1 δολάριο ενώ ένα αραβικό 400 ?? Γιατί το αραβικό είναι αμεταχείριστο,,. Έχοντας μελετήσει όσο δεν πάει άλλο τους αραβο-ισραηλινούς πολέμους έχω βγάλει το συμπέρασμα ότι οι ισραηλινοί πάντα νικούσαν όχι γιατί είναι τόσο καλοί αλλά επειδή οι εχθροί τους είναι κακοί. Έχοντας δε πάει σε Αίγυπτο… Read more »

jimeta
Guest
jimeta
Offline

Πού σωστός φίλε μου,πράμα που εμείς δεν κοιτάμε να παραδειγματιστούμε από το Ισραηλ χώρια που μας λείπουν και οι ηγέτες σαν τον Αριελ Σαρόν,και την Γκόλντα Μείρ,τελικά σαν λαός χαχόλος μας αξίζουν τα τσίρκουλα οι προδότες που εκλέγουμε διαχρονικά και κανέις άλλος,ο ισχυρός θα σε υποστηρίξει αν δεί ότι έχεςι θέληση να πολεμήσεις για τα συμφέροντα σου.

κωνσταντίνος
Guest
κωνσταντίνος
Offline

Οι Ισραηλινοί σε αντίθεση με τους άραβες γνώριζαν ακριβώς τι θα ακολουθήσει μια ήττα γιατί ήταν οι μόνοι που το είχαν ζήσει μόλις μία γενιά πριν. Μαζική δολοφονία, αφανισμός του Ισραήλ και στην καλύτερη περίπτωση ξανά στην γύρα στον κόσμο να προσπαθούν να γίνουν Γάλλοι, Γερμανοί, κι Αμερικάνοι. Οι ισραηλινοί δεν μπορούσαν να επιτρέψουν να χάσουν και ήτανε ζήτημα ύπαρξης όχι εθνικής υπερηφάνειας, ή η ύπαρξη και η εθνική τους υπόσταση δια του ισραήλ είναι ταυτόσημα. Έπρεπε να φτάσουν στο 2006 για να υποχωρήσει αυτή η αναγκαιότητα και να χάσουν απο την χεσμπολάχ. Ασφαλώς υπήρξε μια χαοτική διαφορά στην μόρφωση… Read more »

Gunner
Guest
Gunner
Online

Ως αποτέλεσμα αυτού του πολέμου η Δύση ανάπτυξε νέα άρματα με σύνθετη θωράκιση.

Nikolaos
Guest
Nikolaos
Offline

Το αρχέτυπο της σύγχρονης σύρραξης υψηλής έντασης μεταξύ εθνών με πραομοίου τεχολογικού επιπέδου ένοπλες δυνάμεις. Η πλέον γόνιμη πηγή συμπερασμάτων για ενδεχόμενη ελληνοτουρκική σύρραξη ακόμη και σήμερα. Σε επίπεδο τακτικό, επιχειρησιακό, στρατηγικό. Οι ιλιγγιώδεις απώλειες είναι ένδειξη του τί γίνεται στις περιπτώσεις αυτές: Μείζονα έθνη αρχίζουν και έχουν πρόβλημα εφαρμογής των αεροπορικών τους σχεδίων από την απομείωση του στόλου εντός 48 ωρών … Σε δύο εβδομάδες αεροπορία δεν υπάρχει …. Που σημαίνει χαρακώματα, πόλεμος φθοράς και υπερίσχυση του πλέον πολυάριθμου. Το Ισραήλ χρειάστηκε μετά 9 ημέρες αγώνα 35 περίπου Α-4 και ισάριθμα Φάντομ, τα οποία όλα παραλήφθηκαν κατευθείαν από ενεργές… Read more »

ΑΧΕΡΩΝ
Guest
ΑΧΕΡΩΝ
Offline

Εμένα πάλι με ιντριγκάρει ο πόλεμος του ΄67,και το πώς το Σινά περιήλθε στους Ισραηλινούς.
Πιστεύω ότι μαντεύεις γιατί.

Nikolaos
Guest
Nikolaos
Offline

Ωραίο cliff hanger …. Αλλά πες μας τη σκέψη σου, πάντα κρεμόμαστε από τα χείλη σου όπως ξέρεις …. Η συμβατική σοφία λέγει ότι ήταν textbook example of blitz, αλλά εσύ κάτι παραπάνω ξέρεις από τ/θ αγώνα. Ομολογώ ότι στον Πόλεμο των Έξ Ημερών έχω εμβαθύνει μόνο στο αεροπορικό σκέλος, στο Γιομ Κιππούρ ίσως και στα άλλα …

ΑΧΕΡΩΝ
Guest
ΑΧΕΡΩΝ
Offline

Ειλικρινά,δέν γνωρίζω περισσότερα για τον τ/θ αγώνα,πέρα από δύο-τρεις βασικές αρχές,όπως συγκέντρωση των τ/θ δυνάμεων,αυτάρκεια των τθ σχηματισμών,και αναζήτηση του ασθενούς της εχθρικής διατάξεως προς δημιουργία και εκμετάλλευση ρήγματος (καμμία σχέση με προκάλυψη στον Έβρο δηλαδή).
Αλλά,άν δείς το Σινά του 1967 αντίστροφα στον χάρτη,όπως σε ένα αρνητικό από φίλμ,και το βάλεις δίπλα στην Ανατολική Θράκη,έ,όσο νάναι,κάποιες ομοιότητες τις βλέπεις.

Nikolaos
Guest
Nikolaos
Offline

Δεν το είχα σκεφτεί. Πολύ σημαντικό. Βέβαια το υδάτινο κώλυμα βρίσκεται σε άλλη μεριά. Πιστεύω ότι και η απόλυτη αεροπορική υπεροχή έπαιξε τότε καταλυτικό ρόλο. Θυμάμαι τα καρέ από τα Μιράζ και Μυστέρ να σαρώνουν με τα Ντέφα φάλαγγες ολόκληρες ….

ΑΧΕΡΩΝ
Guest
ΑΧΕΡΩΝ
Offline

Νικόλαε,ούτε εγώ το σκέφτηκα,δηλαδή δέν κατέστρωσα σχέδια,άλλοι είναι οι ειδήμονες,απλώς το οραματίστηκα.
Το υδάτινο κώλυμμα του Έβρου διαφοροποιεί βεβαίως την κατάσταση,αλλά την θέση του Σουέζ στην δική μου εικόνα,την έχουν τα στενά του Βοσπόρου και του Ελλησπόντου,που χωρίζουν την Μικρά Ασία από την Ανατολική Θράκη,καθιστώντας την προγεφύρωμα,με ότι αυτό θα μπορούσε να συνεπάγεται.

Ευστάθιος Παλαιολόγος
Guest

35 ή 45….;

kamp
Guest
kamp
Offline

Παρακαλούμε να συνεχίσετε με παρόμοια άρθρα.. Η μελέτη της συγκεκριμένης αναμέτρησης είναι must με συμπεράσματα που μπορούν να εφαρμοστούν και στην Ελληνική περίπτωση. Οι Άραβες και συγκεκριμένα οι Αιγύπτιοι πραγματικά υπερέβαλαν εαυτόν από τον σχεδιασμό του όλου εγχειρήματος μέχρι και τα αρχικά στάδια υλοποίησης. Μερικές παρατηρήσεις.. 1) Οι Ισραηλινοί εκτός από τον καλό σχεδιασμό των Αιγυπτίων είχαν να αντιμετωπίσουν και την αλαζονείας τους από τον μύθο του ανίκητου στρατού. 2) Η αποτυχία των μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ ήταν τεραστία και γι αυτό κατηγορήθηκαν και δικαίως μετά την αναμέτρηση. 3) Οι Αιγύπτιοι είχαν εντοπίσει την αλαζονεία των Ισραηλινών και φρόντισαν να… Read more »

Nikolaos
Guest
Nikolaos
Offline

Πολύ εύστοχες οι παρατηρήσεις σας. Πιθανολογείται πάντως ότι δεν υπήρξε αποτυχία των μυστικών υπηρεσιών, αλλά συμφωνία (το ίδιο πρωί, λίγες ώρες πριν από την επίθεση) Κίσσινγκερ – Μέιρ να μην χτυπήσει το Ισραήλ πρώτο τις συγκεντρωμένες στους χώρους εξόρμησης αραβικές δυνάμεις εισβολής (παρά τις προβλεπόμενες βαρύτατες απώλειες της ΗΗΑ από SA-6/SA-7/ZSU-23/4 Shilka, θα αφάνιζε μεγάλο μέρος τους, λόγω της έκθεσής τους …), ώστε να μην φανεί το Ισραήλ ως επιτιθέμενος και οι ΗΠΑ να μπορέσουν να το στηρίξουν χωρίς να υποστούν αραβικά αντίμετρα με τη μορφή εμπάργκο πετρελαίου κατά της Δύσης (προφανώς ο Κίσσινγκερ είχε πληροφορίες …). Φέρεται να είπε… Read more »

ΓΙΑΝΝΗΣ 1
Guest
ΓΙΑΝΝΗΣ 1
Offline

Την ώρα που ξεκίνησε η επίθεση των αράβων ένας ισραηλινός συνταγματάρχης έδινε δημόσια συνέντευξη σε μία αίθουσα λέγοντας ότι δεν αναμένεται να γίνει πόλεμος με τους άραβες πριν το 1976. Εκείνη την ώρα που το είπε αυτό μπήκε φουριόζος στην αίθουσα ένας αξιωματικός και του έδωσε ένα σημείωμα που έγραφε ότι οι άραβες έχουν εξαπολύσει επίθεση. Αν δεν κάνω λάθος η Γκόλντα Μέιρ το ήξερε ότι οι άραβες θα επιτεθούν εκείνη την ημέρα. Λίγες ώρες πριν την είχαν ενημερώσει οι Αμερικάνοι. Λογικά με τους δορυφόρους τους και τα άλλα συστήματα κατασκοπείας τους θα είχαν δει ότι οι άραβες ετοιμάζονται να… Read more »

Nikolaos
Guest
Nikolaos
Offline

“Με τις λόγχες μπορεί να κάνει κανείς πολλά, ίσως τα πάντα, εκτός από ένα: Να καθήσει επάνω τους”, έλεγε ο Μέγας Ναπολέων, θεός του πολέμου και σπάνια πολιτική και διοικητική ιδιοφυϊα, η Γαλλία δρέπει ακόμη τους καρπούς από τους νομικούς και εκπαιδευτικούς θεσμούς που εδραίωσε. Με τους 2500-3000 νεκρούς του πολέμου το Ισραήλ πέτυχε να κλείσει δια παντός το πιο επικίνδυνο μέτωπο (με την Αίγυπτο), να την προσδέσει στο άρμα των ΗΠΑ. Η Μέιρ μπορεί κα να είχε αντιληφθεί τη μεγάλη εικόνα. Ήξερε ότι αν χτυπήσει με όπλα μαζικής καταστροφής, κάποτε θα υπάρξει ανταπόδοση, που λόγω γεωγραφίας θα σημάνει γενοκτονία.… Read more »

kamp
Guest
kamp
Offline

Την ημερομηνία εισβολής η Αίγυπτο την είχε δηλώσει ως μεγάλου εύρους άσκηση με αποτέλεσμα οι Ισραηλινοί να την υποεκτιμήσουν.. Για την ιστορία πάντως, έχει αναφερθεί πως ο ίδιος ο βασιλιάς Houssein της Ιορδανίας είχε πάει με ελικόπτερο στο Ισραήλ στα τέλη Σεπτεμβρίου και είχε προειδοποιήσει την Golda Meir για το διπλό χτύπημα. Εκείνη ενημέρωσε τον υπουργό αμύνης ο οποίος με την σειρά του της ανέφερε πως οι μυστικές υπηρεσίες δεν μπορούν να διασταυρώσουν τα λεγόμενα του βασιλιά.. Το παρασκήνιο εκείνων των ημερών ποτέ δεν θα το μάθουμε αφού στην Ιορδανία κυβερνά ο υιός Hussein και αποτελεί θέμα ταμπού.. Πάντως η… Read more »

Nikolas K
Guest
Nikolas K
Offline

Σχετικά με τα πυρηνικά που κατείχε το Ισραήλ, πώς και δεν φοβήθηκαν οι Άραβες ότι δεν θα τα χρησιμοποιούσαν οι ισραηλινοί από την πρώτη μέρα του πολέμου; Ρίσκαραν; Είχαν διαβεβαιώσεις, από ΕΣΣΔ, ότι δεν θα χρησιμοποιούνταν;
Και όντως, οι ισραηλινοί πώς και αυτοσυγκρατήθηκαν και δεν προτίμησαν την εύκολη λύση (πυρηνικός βομβαρδισμός αραβικών μεγαλουπόλεων). δεδομένου ότι τις πρώτες μέρες πραγματικά κινδύνεψαν να υποστούν πανωλεθρία; Τους απέτρεψαν οι ΗΠΑ;

Manolis
Guest
Manolis
Offline

Ο ιδιος λογος που δεν εχουν εξαπολυθει πυρηνικα οπλα σε κανεναν πολεμο μετα το 1945.
Η χρηση πυρηνικων οπλων απο το Ισραηλ εναντιον συμμαχων της ΕΣΣΔ, μπορουσε καλλιστα να πυροδοτησει τον 3ο (και τελευταιο) παγκοσμιο πολεμο.

Nikolas K
Guest
Nikolas K
Offline

Υπάρχουν τρεις διαφορές στην περίπτωση του “Γιομ Κιπούρ”, που θα “δικαιολογούσαν” την χρήση πυρηνικών:
α) Το Ισραήλ κινδύνευε με ολοκληρωτική συντριβή (υποτίθεται ότι οι Άραβες ήθελαν την εξάλειψή του).
β) Θα τα χρησιμοποιούσε αμυνόμενο εναντίον πολλαπλών και αριθμητικά υπέρτερων εισβολέων.
γ) Δεν κινδύνευε από ανάλογη, πυρηνική, απάντηση (τουλάχιστον από τους Άραβες, αλλά και η ΕΣΣΔ δεν νομίζω να επενέβαινε τόσο καταλυτικά σε περίπτωση πυρηνικού βομβαρδισμού Αιγύπτου ή Συρίας).

Nikolaos
Guest
Nikolaos
Offline

Θα γινόταν αν δεν άρχιζε η αερογέφυρα των ΗΠΑ (Operation Nickel Grass). Τότε πλέον θα απειλείτο το νέο Ολοκαύτωμα. Γι’ αυτό και οι ΗΠΑ στάθηκαν εξαιρετικά φιλικές με τις χώρες που παρέσχον διευκολύνσεις στην αερογέφυρα (την εξής μία: Πορτογαλία, επέτρεψε τη χρήση του Lajes στις Αζόρες στο μέσον του Ατλαντικού από τα C-5 & C-141, χαρακτηριστική η φιλική στοργή στις “σοσιαλιστικές” περιπέτειες της Πορτογαλίας μετά την Επανάσταση των Γαρυφάλλων), και αμείλικτες με εκείνους που αρνήθηκαν τη συνδρομή τους (οι ηγέτες της Ισπανίας και της Ελλάδος, Καρρέρο Μπλάνκο και Παπαδόπουλος, τελείωσαν τη θητεία τους εντός εβδομάδων … ο δεύτερος και τη… Read more »

Nikolaos
Guest
Nikolaos
Offline

Διόρθωση: Προφανώς τη ζωή του έχασε ο πρώτος, οχι ο δεύτερος …

STRATOS
Guest
STRATOS
Online

Το ότι ο Παπαδόπουλος έκλεισε τα αεροδρόμια και τα λιμάνια της χώρας για να εμποδίσει τον εφοδιασμό του Ισραήλ τον Οκτ.1973 είναι από τα μεγαλύτερα αστικά παραμύθια. Ο Παπαδόπουλος και ο Μαρκεζίνης κάναν γενικόλογες δηλώσεις αναφέροντας (προς κατευνασμό των αράβων) ότι δεν θα επιτραπεί η χρησιμοποίηση της Κρήτης για ανεφοδιασμό του Ισραήλ…. Αμερικάνικες στρατιωτικές και διπλωματικές πηγές αναφέρουν ότι στην πραγματικότητα δεν υπήρξε κανένα εμπόδιο στην χρησιμοποίηση του εναερίου και θαλάσσιου χώρου της Ελλάδας, των Αμερικάνικων βάσεων στο Ελληνικό μητροπολιτικό έδαφος και στην Κρήτη για τον ανεφοδιασμό του 6ου στόλου και την αερογέφυρα στο Ισραήλ. Ο Αμερικάνος Ναύαρχος Zumwalt που… Read more »

ΑΧΕΡΩΝ
Guest
ΑΧΕΡΩΝ
Offline

Νικόλαε,έτυχε ήδη αρχές 1974 να ακούσω κάποια πράγματα που δέν πολυκατάλαβα στην αρχή,αλλά με τα χρόνια και ψάχνοντας,ή και κατά τύχη βρίσκοντας,έχω την εξής εικόνα:οι Αμερικάνοι δέν αιτήθηκαν διευκολύνσεις της αερογέφυρας,ενώ όλες οι υπάρχουσες διευκολύνσεις λειτούργησαν αδιατάρακτα,όπως το Ελληνικό και η Σούδα,Νέα Μάκρη,Γούρνες και λοιπά. Και η ανατροπή του Παπαδόπουλου δέν έγινε λόγω «αερογέφυρας»,αλλά λόγω Κύπρου,όπου ο Ιωαννίδης είναι πλέον γνωστό τί ρόλο έπαιξε. Φυσικά,δέν έχω την ψευδαίσθηση ότι κατέχω την απόλυτη αλήθεια,όντας μάλιστα στην απέξω,αλλά νομίζω ότι είναι λογικό το συμπέρασμα ότι η τύχη του Παπαδόπουλου δέν συνδεόταν,παρά μόνο προσχηματικά με την «αερογέφυρα». Άλλωστε,μήνες πρίν από τα εν λόγω… Read more »

Thras
Guest
Thras
Offline

Πολύ ενδιαφέρον μιας και κυριαρχεί ως αστικός μύθος ότι ο Παπαδόπουλος έπεσε γιατί αρνήθηκε να συμμετάσχει στην αμερικανική αερογέφυρα!

Φίλιππος
Guest
Φίλιππος
Offline

Γράψατε: “Θα άξιζε να αναφέρουμε ότι η Πολεμική Αεροπορία του Ισραήλ (Chel Ha»Avir), που τόσα είχε προσφέρει στους προηγούμενους αραβοϊσραηλινούς πολέμους, είχε αδρανοποιηθεί εντελώς στο μέτωπο με την Αίγυπτο. O λόγος γι» αυτήν της την απουσία δεν ήταν άλλος από την ισχυρή αντιαεροπορική άμυνα που είχαν αντιπαραθέσει οι Αιγύπτιοι, στηριζόμενοι κυρίως στους σοβιετικούς πυραύλους εδάφους-αέρος SAM που ανάγκαζαν τα ισραηλινά F-4 να βρίσκονται μακριά από τα πεδία των μαχών. Μόνο όταν οι επίγειες δυνάμεις κατάφεραν να εξουδετερώσουν αυτές τις πυραυλικές συστοιχίες, τις τελευταίες μέρες του πολέμου, η Chel Ha»Avir προσέφερε τις πολύτιμες υπηρεσίες της, έστω και για λίγο.” Για άλλη… Read more »

Flight and Space
Admin
Active Member

Όταν λέτε «κάτι γίνεται», τι εννοείτε;

Φίλιππος
Guest
Φίλιππος
Offline

Προσωπικά θεωρώ τους S400 πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα από τα F-35 και αυτό γιατί πλέον δυσκολεύουν πολύ την αποτροπή μέσω της ΠΑ πάνω στην οποία έχουμε επενδύσει όλοι μας τα τελευταία χρόνια. Είχαμε συνηθίσει βλέπετε στην ανυπαρξία (σχεδόν) οποιασδήποτε ικανής ΑΑ απειλής πάνω από τα Τουρκικά εδάφη. Περιμένω λοιπόν με αγωνία κάποια κίνηση από μεριάς ΠΑ σχετικά με την αντιμετώπιση αυτού του εμποδίου. Είμαι σίγουρος πως μελετούνται νέα επιχειρησιακά σχέδια για την αντιμετώπισή τους αλλά χρειάζονται και νέα μέσα προκειμένου η ΠΑ να μπορέσει να εκτελέσει και αυτή την αποστολή με επιτυχία. Οι ικανότητες ELINT/SIGINT και ESM/ECM της ΠΑ καθώς και… Read more »

ΑΧΕΡΩΝ
Guest
ΑΧΕΡΩΝ
Offline

Εντόπισα κάποιες λεπτομέρειες που σηκώνουν συζήτηση: «τα άρματα T-54 και T-55, τα οποία αν και είχαν λεπτότερη θωράκιση από τα ισραηλινά M-48 Πάτον, τα M-60 και τα βρετανικής κατασκευής Σεντούριον και πυροβόλο μικρότερου διαμετρήματος, 100mm έναντι 105, και κατά συνέπεια μικρότερο βεληνεκές, ήταν ωστόσο υπολογίσιμοι αντίπαλοι, με το μικρό τους βάρος των 35 τόννων να τους προσδίδει ταχύτητα και ευκινησία, και τη χαμηλή τους σιλουέτα να τα καθιστά δύσκολους στόχους στο πεδίο της μάχης.» Κατ΄αρχήν τα Τ-54/55 έχουν μέγιστη θωράκιση 200 χιλιοστών,και η «Π» σε αφιέρωμα στον πόλεμο του Αφγανιστάν άν θυμάμαι καλά,δεκαετία του ΄80,ανέφερε μέγιστη θωράκιση 8 ιντσών (203… Read more »

Nikolaos
Guest
Nikolaos
Offline

Μετά το κάζο στις όχθες της Λίμνης Μπάλατον στην Ουγγαρία το 1945, όταν ελάχιστα Jagdtiger με προβολείς υπερύθρων ξεκλήρισαν νύχτα ολόκληρες σοβιετικές επιλαρχίες, οι Σοβιετικοί πήραν το θέμα πολύ στα σοβαρά, δεν υπήρχε ΜΒΤ τους χωρίς προβολείς/διόπτρες υπερύθρων. Ατυχώς γι’ αυτούς, οι Σοβιετικοί δεν μπόρεσαν να περάσουν έγκαιρα στην τεχνολογία των παθητικών νυκτερινών αισθητήρων, ήδη το 1973 η Αίγυπτος είχε πάρει για τα Τ-62 της γερμανικές διόπτρες ενίσχυσης φυσικού φωτός (LLLTV) Telefunken από Δ. Γερμανία, παρόμοιες με τις PzB.200 των ελληνικών Λέο 1Α3GR (και σίγουρα, αποστασιόμετρα λέιζερ από την ίδια πηγή). Όταν το Ισραήλ παρέλαβε το Μ60Α3 με παθητικές συσκευές… Read more »

Nikolaos
Guest
Nikolaos
Offline

Πολύ εύστοχες οι παρατηρήσεις για τα σοβιετικά άρματα και τις αδυναμίες τους. Βέβαια, η αίσθηση μειονεξίας των Μ48 έναντι των Τ-54/55 (τα Μ60 ήταν πολύ πιο ώριμα) είχε να κάνει και με τη μηχανολογική αναξιοπιστία τους στην αρχή της σταδιοδρομίας, όσο και με την αστεία ακτίνα δράσης που τους εξασφάλιζε ο βενζινοκινητήρας των 810 ίππων. Δεν γνώριζα για το πάχος των θωράκων. Η συμβατική σοφία εμφανίζει τον “Κεντυρίωνα” ως το καλύτερα προστατευμένο άρμα της εποχής (και το πλέον βραδυκίνητο). Το Ισραήλ ανέπτυξε τη φιλοσοφία της προτεραιότητας του θώρακα έναντι της ευκινησίας, διότι α) στην έρημο δεν είχε εδαφικές εξάρσεις ή… Read more »

ΑΧΕΡΩΝ
Guest
ΑΧΕΡΩΝ
Offline

Φίλε μου,απολογούμαι για την καθυστερημένη απάντηση.(απαντώ καί στα δύο σχόλια) Πρίν το 1973 ο αιγυπτιακός στρατός είχε τοποθετήσει προβολείς υπερύθρων (μάλλον της AEG-Telefunken,ενώ κάποιοι θεώρησαν ότι ήταν βρετανικής προελεύσεως) όχι μόνο στα Τ-62,αλλά και σταΤ-54. Είμαι επιφυλακτικός για τα αποστασιόμετρα λέηζερ,πάντως. Σε σχέση με την θωράκιση,ίσως τα Σεντούριον είχαν μέγιστο αντικειμενικό πάχος θώρακος τις έξη ίντσες,και ακόμη μεγαλύτερο υπό κλίση στην γραμμή θέας,αλλά …η κλίση ήταν πολύ μικρή. Για το Μ-48 και Μ-60 ίσως ισχύει το μέγιστο 120 χιλιοστά,(4,7΄΄),αλλά η κλίση στο ασπίδιο του Μ-60Α1/Α3 είναι αισθητά μεγαλύτερη,οπότε βελτιώνει το πάχος στην γραμμή της θέας,,αλλά ειλικρινά δέν ξέρω πόση κλίση… Read more »

Nikolaos
Guest
Nikolaos
Offline

Αγαπητέ Αχέροντα, σ’ ευχαριστώ θερμά για τις πολύτιμες όπως πάντα πληροφορίες. Διαπιστώνω ότι έσφαλα ως προς τις παθητικό σκοπευτικό ενίσχυσης φυσικού φωτός PzB.200: Τέθηκε σε υπηρεσία με τη Bundeswehr μόλις το 1980 (εμείς το πήραμε αμέσως μετά στα δικά μας πρώτα Λέο 1Α3), και δεν καταγράφεται πώλησή του στην Αίγυπτο. Πράγματι όμως, τα Τ-54/55/62 τους έφεραν τον γνωστό από τα πρώιμα Λέο 1 κυτιοειδή προβολέα (με τα πορτάκια) φυσικού και υπερύθρου φάσματος της ίδιας εταιρείας. Πολλά από αυτά, κατά συμφωνία όλων των πηγών, είχαν έτι περαιτέρω αναβαθμισθεί με αποστασιόμετρο λέιζερ Iskra, άγνωστος είναι όμως ο αριθμός. Φυσικά, αργότερα έλαβαν τα… Read more »

rizos giannis
Guest
rizos giannis
Offline

τακτικά οι ισραοιλινοι κέρδισαν? …..στρατηγικά όχι. κοιταξτε τα συνορα του ισραηλ πριν τον πολεμο του ΓΙΟΜ ΚΙΠΟΥΡ κ κοιταξτετο ξανα μετα τη συμφωνια 1975. Η χερσόνησος του σινα ξανά στα χέρια των Αιγυπτίων, έστω κ αποστρατικοποιημένη………τελικά ποιος κέρδισε? το ισραηλ απλώς δεν έχασε. Στον πόλεμο κερδίζει αυτός που έχει έτοιμη την κοινωνία του να υποδέχεται φέρετρα……βλέπε Τουρκία

Nikolaos
Guest
Nikolaos
Offline

Πολύ εύστοχες παρατηρήσεις. Η Αίγυπτος κέρδισε πανηγυρικά, επιτυγχάνοντας πλήρως την περιορισμένη ατζέντα της (ανάκτηση της κυριαρχίας της), και αλλάζοντας στρατόπεδο, κατά την επιθυμία της. Το Ισραήλ έδρεψε τους καρπούς της νίκης του 1967, αφού έλαβε διπλωματική αναγνώριση και ειρήνη (κάτι που δικαιούτο), δίνοντας πίσω κάτι που ούτως ή άλλως δεν του ανήκε. Και η Συρία διασύρθηκε για μια ακόμη φορά. Φυσικά, όλα αυτά τυπικά το 1979 (Συμφωνίες του Καμπ Ντέιβιντ), αλλά η δουλειά ήταν κλεισμένη τέλος Οκτωβρίου 1973.