21.8 C
Athens
Πέμπτη, 17 Ιουνίου, 2021
- Advertisement -

WHAT IF: Αναβάθμιση των ελληνικών Α-7Ε/Η με κινητήρα F110 του F-16 και προηγμένα ηλεκτρονικά στα τέλη της δεκαετίας του ’90

- Advertisement -

 

Ένα από τα αεροσκάφη που “αγάπησε” το αεροπορικό κοινό στην Ελλάδα, ίσως περισσότερο από το “κανονικό” (αν μπορεί κανείς να ορίσει τι είναι “κανονικό” όταν μιλάμε για αεροπορικούς “έρωτες”) είναι το Α-7 Corsair II. Ένα αεροσκάφος που έδωσε όταν ήρθε, εκπληκτικές ικανότητες κρούσης στην ΠΑ. Θυμίζουμε πως η παραγγελία της ΠΑ αφορούσε 60 βομβαρδιστικά Α-7Η/ΤΑ-7Η, απολύτως όμοια με τα Α-7Ε του USN αλλά απλά, χωρίς το σύστημα εναερίου ανεφοδιασμού σε καύσιμα (ελληνική πρωτοτυπία).
Θυμίζουμε επίσης, πως μετά την συμφωνία του 1991 για τις Βάσεις με τις ΗΠΑ, η Ελλάδα παρέλαβε άλλα 62 Α-7Ε/TA-7C, αν και δεν αξιοποιήθηκαν όλα τα αεροσκάφη της δωρεάν παραχώρησης. Το θέμα είναι πως στα μέσα της δεκαετίας του ’90, η ΠΑ είχε στην διάθεσή της 100+ αεροσκάφη κρούσης Α-7Ε/Η, ικανά να σπείρουν τον όλεθρο στα τουρκικά αεροδρόμια, κι όχι μόνο.

Σαν σήμερα το 1975: H παραλαβή των A-7H από την Πολεμική Αεροπορία


Η ύπαρξη των Α-7Η στο ελληνικό οπλοστάσιο ήταν ένα απίθανο όπλο αποτροπής. Όποια στιγμή η Τουρκία περνούσε τον Ρουβίκωνα, τότε, η ΠΑ θα έστελνε το σύνολο των αεροσκαφών αυτών σε αποστολές βαθιάς διείσδυσης και κρούσης στο εχθρικό έδαφος. Τα στελέχη της ΠΑ φρόντιζαν πάντα να είναι μπροστά από τις εξελίξεις και τις απειλές. Τα τουρκικά F-4E ή F-104S στην αρχή, και τα F-16C/D αργότερα, ελάχιστα μπορούσαν να κάνουν απέναντι στα ελληνικά Α-7Η που θα ορμούσαν από κάθε κοιλάδα φτάνοντας στα εχθρικά αεροδρόμια.
Θυμίζουμε πως η τουρκική αεράμυνα ουδέποτε ήταν ικανοποιητική, όχι μόνο μέχρι την άφιξη των S-400, αλλά σε παλαιότερες εποχές, τα Α-7Η θα ισοπέδωναν τα πάντα. Ακόμη κι όταν οι Τούρκοι αγόρασαν τα ικανότατα Rapier, οι πιλότοι μας βρήκαν τρόπο να τα “τελειώνουν”, μαζί με τα όποια Α/Α πυροβόλα, με βόμβες Mk20 Rockeye. Άνοδος, στοχοποίηση, άφεση Rockeye προς τα Α/Α συστήματα, καταστροφή των τελευταίων από τις βομβίδες. “Καθαρές δουλειές”, καθώς τα επόμενα Α-7Η θα φρόντιζαν για τις “λεπτομέρειες” (καταστροφή shelters, διαδρόμων, αποθηκών κα).

A-7F

Η κατάσταση άλλαξε την δεκαετία του ’90, εκεί προς το τέλος της. Τα τουρκικά F-16C/D απέκτησαν AIM-120A/B , συνεπώς τα Α-7Η θα είχαν έναν ακόμη αντίπαλο, αυτή τη φορά που εκτός από Look Down θα μπορούσε να κάνει και Shoot Down. Όμως η ΠΑ φρόντισε να τα εξοπλίσει ακόμη καλύτερα, εξοπλίζοντάς τα συνεχώς με νέα όπλα, και δυσκολεύοντας τα σενάρια προσβολής.
Κάπου εδώ να πούμε πως τα Α-7Ε είχαν έρθει με τα ατρακτίδια LANA, κάνοντας έτσι την ΠΑ ικανή για νυχτερινή διείσδυση και κρούση. Βέβαια, η δεκαετία του 2000 έφερε νέα αεροσκάφη στην ΠΑ, ενώ τα μόνα “παλιά” που εκσυγχρονίστηκαν ήταν φυσικά τα F-4E. Πως να μην αναβαθμιστούν κιόλας, αφού ήδη πολλές αεροπορίες έκαναν το ίδιο, μεταξύ αυτών και η Τουρκική. Έτσι, αεροσκάφη 2ης γενιάς, όπως τα Α-7Η, και πριν αυτά, τα Mirage F1C πήραν το δρόμο της απόσυρσης, προς μεγάλη απογοήτευση των φανατικών τους φίλων.
Οι αλλαγές του A-7F σε σχέση με το A-7D

Τα ελληνικά Α-7 πέταξαν για τελευταία φορά το 2014, αφήνοντας ένα μεγάλο και δυσαναπλήρωτο κενό, όχι μόνο στις επιχειρησιακές ικανότητες της ΠΑ (ίσως και καθόλου κενό, αφού είχαν έρθει τα υπερσύγχρονα F-16C/D Block 52+) αλλά και στις καρδιές μας. Όποιος είχε δει ελληνικό Α-7Η να πετά στο Αιγαίο “ξυρίζοντας” τα κύματα, δεν θα μπορούσε παρά να ερωτευθεί το περίεργο “σουλούπι” του Corsair.
Τώρα, τα Α-7 δεν αποσύρθηκαν τόσο λόγω εξάντλησης των ωρών πτήσης τους, ή λόγω της φθοράς των διαφόρων υποσυστημάτων τους, όσο, λόγω της απώλειας της δυνατότητας συντήρησης του αεροσκάφους. Έχοντας βγει από αμερικανική υπηρεσία, η Ελλάδα ήταν η μόνη που το διατηρούσε σε υπηρεσία. Άλλωστε, αν εξαιρέσουμε την Ταϊλάνδη και την Πορτογαλία, μόνο η Ελλάδα είχε γίνει εξαγωγικός πελάτης, τη στιγμή που οι περισσότεροι αγόραζαν το πολύ φθηνότερο, και διαφημισμένο από τους Ισραηλινούς, Α-4 Skyhawk.
To Α-4 Skyhawk όμως δεν θα μπορούσε ποτέ να προσφέρει στο Αιγαίο όσα το Α-7. Με μια ΠΑ που πρέπει να βρίσκεται παντού, τα Α-7 ήταν η καλύτερη αλλά και ακριβότερη επιλογή. Η τόλμη των αξιωματικών της ΠΑ να επιλέξουν Α-7 αντί του Α-4 έκανε όπως είπαμε την διαφορά στην ισορροπία δυνάμεων για τα επόμενα 30 χρόνια.
 
YA-7F υπό κατασκευή

Το θέμα είναι πως η ΠΑ, από τους 3 τύπους μαχητικών 2ης γενιάς (Α-7, F1C, F-4E) επέλεξε να εκσυγχρονίσει μόνο το Phantom. Για το F1C έχουμε ήδη γράψει, σήμερα θα συζητήσουμε για το Α-7Ε/Η και την πιθανότητα εκσυγχρονισμού του… Μα ποια πιθανότητα, κανείς δεν εκσυγχρόνισε τα Α-7, αφού, ο βασικός χρήστης, οι ΗΠΑ (USAF/ USN) τα απέσυραν χωρίς κάποιο πρόγραμμα εκσυγχρονισμού…
Έτσι, λογικό ήταν, η Ελλάδα να αποσύρει τα δικά της, μόλις αυτά πλέον αποδεδειγμένα πέρασαν “έξω” από την έννοια της “συντηρησιμότητας”. Με το τελευταίο εννοούμε, πως τα αεροσκάφη δεν μπορούσαν πλέον να συντηρηθούν αποτελεσματικά λόγω έλλειψης ροής ανταλλακτικών. Έτσι, οι Κουρσάροι του Αιγαίου πέρασαν στην ιστορία, και στις καρδιές μας. Θα μπορούσε όμως η ΠΑ να εκσυγχρονίσει τα αεροσκάφη; Θα λέγαμε ναι, αν καλύπτονταν οι δυο παρακάτω συνθήκες:
Τα πρωτότυπα YA-7F μαζί με ένα A-7D

  1. Υπήρχε κάποιο πρότυπο, όπου θα μπορούσε για παράδειγμα η ΕΑΒ, να “πατήσει” επάνω και να ανακατασκευάσει τα αεροσκάφη, και
  2. Αν το τελικό αεροσκάφος είχε να προσφέρει κάτι στην ΠΑ, και υπήρχε όχι μόνο προστιθέμενη, αλλά και επιχειρησιακή αξία.

Τώρα, όσο κι αν φαίνεται περίεργο, το Α-7Ε δεν ήταν το “τέλος” του εκπληκτικού βομβαρδιστικού. Θα λέγαμε ότι ίσως ήταν ένα “ενδιάμεσο” στάδιο, καθώς το “τέλος” σε αεροσκάφη σαν το Α-7 δεν μπορούν να γραφεί έτσι εύκολα. Κάπου εδώ θα πρέπει να πούμε πως το ίδιο το Α-7 δεν ήταν σχεδιασμένο από “λευκό” χαρτί, αλλά η εξέλιξη του πολύ καλού ναυτικού μαχητικού F-8 Crusader.
Έτσι, το Α-7 είχε “ρίζες” μαχητικού, που ντύθηκε στα “βομβαρδιστικά” (ας μας επιτραπεί η αδόκιμη έκφραση) και τελικά έγινε το εξαιρετικό αεροσκάφος κρούσης που γνώρισε η ΠΑ. Η “εκλεπτυσμένη” σιλουέτα του Crusader, μετατράπηκε στο “κοντόχοντρο” Α-7, που μετά τον κινητήρα TF-30 “φόρεσε” τον αξιόπιστο TF-41 και έγινε το A-7D/E/H. Κάποια στιγμή όμως, παραλίγο το Α-7 να φτάσει σε υπηρεσία μέχρι τουλάχιστον τις μέρες μας

YA-7F

Το 1985 η USAF είχε ξεκινήσει να ψάχνει έναν αντικαταστάτη του … Α-10. Ναι, τόσα χρόνια προσπαθεί η USAF να αντικαταστήσει το… αναντικατάστατο Α-10. Διάφορες ιδέες έπεσαν στο τραπέζι, καθώς ήταν απολύτως προφανές πως τα Α-10 δεν θα είχαν ιδιαίτερη τύχη απέναντι στα νεότερα σοβιετικά συστήματα αεράμυνας (ZSU-23-4 Shilka, SA-8 OSA κλπ). Και εξετάστηκαν διάφορες λύσεις, ανάμεσα στις οποίες και η μετατροπή μαχητικών A-7D σε υπερηχητικά μαχητικά CAS/BAI. Ναι, το “ταπεινό” Α-7 θα αποκτούσε είτε τον Pratt & Whitney F100-PW-220 είτε τον General Electric F110-GE-100, και οι δυο προερχόμενοι από το F-16.
Μιλάμε φυσικά για το A-7F, το υπερηχητικό μαχητικό που θα αντικαθιστούσε το Α-10, και θα ήταν ίσως η φθηνότερη επιλογή για την αντικατάσταση των Α-10. Αντί να αγοραστούν τελικά περισσότερα F-16 (A-16 όπως ονομάστηκαν τότε) θα ανακατασκευάζονταν άτρακτοι από Α-7D, με νέο κινητήρα με μετάκαυση, υψηλότερο κάθετο σταθερό, μακρύτερη άτρακτο (κατά 1,22 μέτρα) και διαφορετικές επιφάνειες ελέγχου.
Το αποτέλεσμα, το περίφημο A-7F Strikefighter ήταν υπερηχητικό, με δυνατότητα μεταφοράς 7.880 κιλών βομβών, ικανότητα ελιγμών 7g (!), ενώ θεωρείτο πως θα μπορούσε άνετα να “πιάνει” μέγιστη ταχύτητα 1,6 Mach (υπάρχουν  και εκτιμήσεις για 1,8).
YA-7F

Τώρα, το αποτέλεσμα της όλης διαδικασίας είναι γνωστό. Η USAF επέλεξε το F-16 Block 40 (A-16) που όμως ποτέ δεν αντικατέστησε το Α-10, καθώς τα άρματα των σοβιετικών μεραρχιών που θα ξεχύνονταν στην Ευρώπη, τελικά άρχισαν να σκουριάζουν στις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ μετά την κατάρρευση του Σιδηρούν Παραπετάσματος. Το Α-10 έγινε το ιδανικό αεροσκάφος για τις χαμηλής έντασης συγκρούσεις που ακολούθησαν, και μετά τον 1ο Πόλεμο του Κόλπου, έγινε τελείως αναντικατάστατο για την USAF.
To θεμα είναι πως το A-7F (ΥΑ-7F) είχε δημιουργηθεί από τα τέλη του 1989. Το σχέδιο πίσω από την ιδέα ήταν τελείως απλό, θα ανακατασκευάζονταν παλιά A-7D σε μαχητικά κρούσης, με ικανότητα όμως αυτοάμυνας. Το κόστος τους ήταν πολύ λιγότερο από το ήμισυ της αγοράς νεότερων μαχητικών F-16, ενώ προφανώς το Α-7F θα ήταν πολύ ικανότερο και ανθεκτικότερο από ότι τα Α-16.

Τώρα, τι μας έπιασε και ξαναθυμόμαστε ένα αεροσκάφος του τέλους του Ψυχρού Πολέμου; Έχει σχέση με διάφορα κομμάτια ιστορίας, και το πως θα μπορούσαν μερικά “πράγματα” να είναι ίσως διαφορετικά. Η σκέψη ήταν ξεκάθαρη, καθώς όπως είπαμε, το πρότυπο της “αναβάθμισης” των A-7D υπήρχε, και ήταν σαφές και επιτυχημένο. Θα είχε όμως λογική η εξέταση της αναβάθισης των ελληνικών A-7E/H σε κάτι όπως το A-7F, τη στιγμή μάλιστα που το αεροσκάφος αυτό δεν ήταν πια σε αμερικανική αεροπορία;
Θα εξηγήσουμε τη λογική πίσω από το σημερινό WHAT IF. Η ΠΑ είχε μεγάλο αριθμό Α-7 είτε σε υπηρεσία, είτε σε αποθήκευση, ενώ είχε πρόσβαση σε πολύ περισσότερα από τα αμερικανικά αποθέματα. Επίσης, η ΕΑΒ είχε απόλυτη γνώση του αεροσκάφους, ενώ και οι Μοίρες μπορούσαν να κάνουν θαύματα. Αν λοιπόν υπήρχε σκέψη για την αναβάθμιση του στόλου των Α-7, αυτό θα μπορούσε να γίνει με πολύ μικρό κόστος, ίσως και 100+ αεροσκάφη με κόστος 30 ως 40 αεροσκαφών F-16. Και με τα “ρέστα” θα μπορούσαμε να αγοράσουμε σύγχρονα stand-off όπλα.

Το αποτέλεσμα θα ήταν ένας στόλος κρούσης με ικανότητες ανώτερες από στόλο ισάριθμων F-16. Αν και θα επρόκειτο για αεροσκάφος 2ης γενιάς, εντούτοις θα είχε δυνατότητες εφάμιλλες του F-16 (σε κρούση πάντα), ενώ θα μπορούσε άνετα να προστατεύσει τον εαυτό του σε αποστολές αέρος-αέρος. Επίσης, λόγω επιδόσεων, δεν θα ήταν ανίκανο να αναλάβει και αποστολές αέρος-αέρος, απλά όχι σαν κύρια αποστολή, κι αν φυσικά είχε επιλεγεί ένα κατάλληλο ραντάρ πολλαπλών ρόλων. Προτείνουμε στους αναγνώστες μας να προτείνουν ένα κάποιο ραντάρ που θα ήταν ικανό να χωρέσει στο ρύγχος του A-7FH.
Σημειώνουμε πως ένας τόσο εκτεταμένος στόλος μαχητικών Α-7, θα έδινε την δυνατότητα στην ΕΑΒ να παράγει μόνη της κρίσιμα ανταλλακτικά και να συντηρεί/ανακατασκευάζει το αεροσκάφος, ενώ τα ηλεκτρονικά του θα μπορούσε να προέρχονταν από οπουδήποτε (πχ Ισραήλ ή ακόμη και να παραγόντουσαν στην Ελλάδα).

Το κόστος διατήρησης σε υπηρεσία θα ήταν χαμηλό (λόγω υψηλής προστιθέμενης αξίας), ενώ το αεροσκάφος θα ήταν . Το ερώτημα είναι αν ένα τέτοιο αεροσκάφος θα είχε θέση σε μια ΠΑ με αεροσκάφη πολλαπλών ρόλων, κι ενώ οι αποστολές κρούσης γίνονται πλέον με όπλα stand off.
Το Α-7F θα “εξελισσόταν” μαζί με την τεχνολογία, και η πιστοποίηση νέων όπλων θα ήταν πολύ ευκολότερη, ενώ εύκολη θα ήταν και ο συνεχής εκσυγχρονισμός του (καθώς δεν θα διέθετε σύστημα FBW όπως τα Mirage 2000/F-16) για να απαιτείται η ακριβή “συνεισφορά” του κατασκευαστή στα όποια προγράμματα εκσυγχρονισμού.

Αφιέρωμα: Desert Storm, ο τελευταίος πόλεμος των A-7 Corsair


Σε έναν “ιδανικό” κόσμο, θα μπορούσε η Ελλάδα να “αγοράσει” το σχέδιο του A-7F, και να εκσυγχρονίζει τα Α-7Η/Ε εγχώρια, με μια λογική συνεχούς βελτίωσης, με ένα μοντέλο αντίστοιχο με αυτό που εφαρμόζει το Πακιστάν για τα δικά του Mirage III. Θα είχε έτσι ένα ακόμη τύπο μαχητικού σε υπηρεσία, αλλά με κοινό κινητήρα με τα F-16, και ίσως άλλα υποσυστήματα. Οι αποστολές που θα μπορούσε να αναλάβει πάρα πολλές, όλες εκτός ίσως της αναχαίτισης και της αεροπορικής υπεροχής. Με όπλα stand off θα μπορούσε να είναι ο μόνιμος πονοκέφαλος των γειτόνων, που θα αναγκάζονταν να διαθέσουν μεγάλο αριθμό μαχητικών για την αντιμετώπισή τους.

Πως τα πακιστανικά Mirage IIIE/V εξακολουθούν να πετούν μετά από 50 χρόνια υπηρεσίας!


Με μεγαλύτερο φορτίο όπλων, και μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης και απορρόφησης πληγμάτων, θα ήταν ιδανικό στο ρόλο που σχεδιάστηκε, τον CAS/BAI στον Έβρο και το Αιγαίο. Πιστεύουμε πως αν το Α-7F είχε προχωρήσει, τότε η ΠΑ θα είχε σκεφτεί σοβαρά την αναβάθμιση των Α-7Ε/Η σε A-7F. Αν είχε συμβεί αυτό, τότε η γνώριμη φιγούρα του Κουρσάρου θα συνέχιζε ακόμη και σήμερα να εμφανίζεται από κάπου χαμηλά στο Αιγαίο, και να εξαφανίζεται πίσω από βράχους. Απλά ο ήχος θα έμοιαζε λίγο με… F-16!
Ας το δούμε βέβαια από την άλλη πλευρά… Τα F-4E θα είχαν βγει από υπηρεσία, που σημαίνει ότι πάλι θα είχαμε χάσει μια άλλη μεγάλη “αγάπη”…

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στο ptisidiastima.com εκφράζουν τους συντάκτες τους
κι όχι απαραίτητα τον ιστότοπο. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς γραπτή
έγκριση. Σε αντίθετη περίπτωση θα λαμβάνονται νομικά μέτρα. Ο ιστότοπος
διατηρεί το δικαίωμα ελέγχου των σχολίων, τα οποία εκφράζουν μόνο το συγγραφέα
τους.

- Advertisement -
- Advertisement -
Subscribe
Notify of
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments
Aris

Επειδή είσαστε βραδιάτικα αιρετικοί και ξύνετε πληγές….θα πω την προσπάθεια να αλλάξουν γυροσκόπιο που το πρωτότυπο κατέληξε στα χωράφια…
Επίσης στην ΕΑΒ που δεν έχει αναλάβει πρόγραμμα ανακατασκευής τέτοιου μεγέθους ποιος θα αναλάμβανε να κάνει το εγχείρημα;
Άντε και πέτυχε πόσο θα τα κρατάγαμε πάλι; Εδώ διώξαμε τα πιο ικανά Μιραζ για να κρατήσουμε τους πιο ακριβούς τενεκέδες λόγω αριθμών…
Όσο για ραντάρ πολλαπλών χρήσεων τόσο μικρό τι να πω…δεν ξέρω αν κάνανε πατέντα με μικρότερη κεραία του F16 ωστε να ειναι και συμβατό εκεί… εγώ πάντως θα το πάω και πιο κάτω και θα ζήταγα ενσωμάτωση IRST….
Ακόμα κλαίμε εκεί στην άκρη της 116 με το που πάτησε στην γη….

DangerJetExhaust

Αν το A-7F είχε προχωρήσει και η ΕΑΒ κατάφερνε να παράγει μια ικανοποιητική ροή ανταλλακτικών, όντως θα άξιζε τον κόπο και το χρήμα: Θα υπήρχε μια δύναμη κρούσης 100 A-7F και τα 153 F-16 και 40 Mirage 2000 θα είχαν καθαρά ρόλο αεροπορικής υπεροχής, στρατηγικού πλήγματος και δευτερευόντως καταστολής αεράμυνας και αντιπλοϊκό. Ναι η άλλη μεγάλη αγάπη, το F-4E θα αποσύρονταν, αλλά να λέμε την αλήθεια, είχα μεγαλύτερη αγάπη για το Α-7, οπότε δεν θα με πείραζε ιδιαίτερα

STAMOS104

Ρε ανώμαλοι
Θα μας αφήσετε να κοιμηθούμε βραδιάτικα
Πάλι θα το ξενυχτισουμε για καμία εβδομάδα συνεχόμενα με την νέα φάμπρικα που μας βρήκε
Ποιες ΜΠΕΛΕΡΑ
Αυτό είναι topic γιατί το A7 είναι έρωτας παντοτινός

Spider

Στο πλαίσιο του what if γιατί δεν κάνετε και ένα άρθρο με θέμα: what if εάν αγοράζαμε A-4 Skyhawks αντί για Α-7 ???

Dimitris

Εξαιρετικό αεροσκάφος. Τι να πρωτοπεί κανείς; Ο κινούμενος χάρτης; Το εξαιρετικό σύστημα μέτρησης αδρανείας IMS (ακριβέστερο των ΙΝS της εποχής του, εξίσου ακριβές ακόμα και σήμερα). Η ροή πληροφοριών προς τον χειριστή άψογη. Διέθετε HUD, το πρώτο που τοποθετήθηκε σε αεροσκάφος ευρείας παραγωγής. Η ικανότητα μεταφοράς φορτίου ήταν τρομερή. Το σύστημα ελέγχου του αεροσκάφους ήταν εξαιρετικά αξιόπιστο. Αλλά…
Όταν μια κατασκευή είναι 40 χρόνων, όσο και επιμελής εκσυγχρονισμός να γίνει, πάλι η ηλικία θα φαίνεται και συγκεκριμένα απάρτια θα αστοχούν. Δεν θα μπω σε συγκεκριμένα παραδείγματα αλλά και στην ΠΑ υπήρξαν τέτοιες περιπτώσεις. Απ’ την άλλη ήταν ένα built to last σχέδιο. Επομένως η αντοχή της ατράκτου ενός τέτοιου μαχητικού ήταν αυξημένη (θυμίζω ότι είχε υπηρεσία με το Ναυτικό των ΗΠΑ και η προσγείωση σε αεροπλανοφόρο είναι… ελεγχόμενη πρόσκρουση).
Σίγουρα μας λείπει ένα αεροσκάφος ικανό να φέρει μέχρι και 18 Mk-82 ή 12 Rockeye με την εμβέλεια του Α-7. Αλλά δυστυχώς ένα τέτοιο αεροσκάφος είναι δύσκολο στη συντήρηση μετά από κάποια ηλικία. Ακόμα και με νέο κινητήρα (τα ηλεκτρονικά δεν νομίζω ότι είχαν κάποιες ιδιαίτερες απαιτήσεις, το αντίθετο μάλιστα…) πάλι θα υπήρχαν δομικά θέματα που δεν θα μπορούσαν να ξεπεραστούν εύκολα. Εν πάση περιπτώση, δεν υπάρχει πραγματικός αντικαταστάτης διαθέσιμος και η διατήρηση των Α-10 σε υπηρεσία με την USAF νομίζω το αποδεικνύει εν μέρει.

Nikolaos

Είναι μακρά παράδοση του περιοδικού να … δυναμιτίζει την έναρξη της εργάσιμης εβδομάδος με άρθρο – βόμβα την Κυριακή το βράδυ, αλλά αυτή τη φορά αξίζουν ιδιαιτέρως θερμά συγχαρητήρια στη αρχισυνταξία για την επιλογή αλλά και την πραγμάτευση του θέματος.
Κατ’ αρχάς να πούμε ότι το ζήτημα δεν είναι θεωρητικό, διότι οι αριθμοί δικαιολογούσαν αναβάθμιση του αεροσκάφους σε ελληνική υπηρεσία, ιδίως μετά τις παραχωρήσεις από το Ναυτικό. Θα πρέπει βέβαια να πούμε ότι θα έπρεπε να εξελιχθεί ιδιαίτερο πρωτότυπο, γιατί τα δύο αμερικάνικα YA-7F είχαν βάση το A-7D της Αεροπορίας, που είναι μεν εξ επόψεως κινητήρος και βασικών ηλεκτρονικών πανομοιότυπο με το Α-7Ε του Ναυτικού (και -Η της ΠΑ), αλλά με πάρα πολλά διαφορετικά υποσυστήματα, από εναερίου ανεφοδιασμού και πέδησης μέχρι κεραίες επικοινωνιών και RWR. Άρα και μόνο λόγο της πιθανότητος να χρειαζόταν διαφορετική όδευση καλωδιώσεων και σωληνώσεων (συν οι αναπόφευκτες δοκιμές ηλεκτρομαγνητικής συμβατότητος) θα έπρεπε να εξελιχθεί ελληνικό πρωτότυπο.
Οι προδιαγραφές της LTV αφορούσαν μια νέα έκδοση με 45% μικρότερη απόσταση απογείωσης (σημαντικό για βομβαρδισμένο αεροδρόμιο στην Ευρώπη …), ικανότητα διατήρησης 7G φόρτισης, και 1,2 Μαχ (δεν ήταν βάσιμη η προσδοκία για παραπάνω, παρά τον πάρα πολύ υψηλό λόγο ώσεως προς βάρος, λόγω αεροτομής και οπισθόκλισης της πτέρυγας, και δεν θα είχε και επιχειρησιακή αξία). Το πρόγραμμα θα αφορούσε 337 A-7D/K της Αεροπορικής Εθνοφρουράς (που ήταν ο μόνος χρήστης του τύπου, με την εξαίρεση της 4450 Σμηναρχίας στην “Περιοχή 51”, που όμως πετούσε στην πραγματικότητα το F-117A και είχε το Κορσαίρ για αποπληροφόρηση και σύγχυση: Το πρωί πετούσαν Κορσαίρ, το βράδυ τα Στελθ, για να μη τα φωτογραφίσουν σοβιετικοί δορυφόροι). Πέραν των δύο κινητήρων του προγράμματος F-16, ήτοι P&W F100-PW-220 & GE F110-GE-100, αμφοτέρων βαθμονομημένων στις 26.000 λίβρες για την περίσταση, η τροποποίηση περιλάμβανε:
Α) Ως προς το σκάφος:
αα) Δύο επιμηκύνσεις ατράκτου, 0,75 και 0,46 μέτρα αντίστοιχα, προσθίως και οπισθίως της πτέρυγας, για δiατήρηση του κέντρου βάρους.
αβ) APU.
αγ) Νέες επικαλύψεις της άνω πτέρυγας για προσθήκη 4000 ωρών ζωής (αν και τα Κορσαίρ της Αεροπορίας είχαν πολύ λιγότερες ώρες από του Ναυτικού, σημαντικός παράγων για τη βιωσιμότητα της αναβάθμισης!).
αδ) Φθορείς άντωσης πάνω από τις δύο ημιπτέρυγες.
αε) Μεγαλυτέρου εμβαδού κάθετο ουραίο σταθερό.
αστ) Προεκτάσεις χειλέων προσβολής στο σημείο ένωσης πτέρυγος/ατράκτου, για 10% βελτίωση του διατηρούμενου ρυθμού στροφής και βελτιστοποίηση της πτήσης σε υψηλές γωνίες προσβολής.
Β) Ως προς τα συστήματα:
βα) LANA, όπως μερικά όψιμα D/K, ήτοι ατρακτίδιο FLIR ναυτιλίας (ΟΧΙ όμως και καταύγασης στόχων για καθοδηγούμενα με λέιζερ όπλα, σημείο μεγάλης υστέρησης σε σχέση με τα εξοπλισμένα με LANTIRN αεροσκάφη!) Texas Instruments AN/AAR-49 σε συνδυασμό με ευρυγώνιο HUD της GEC Avionics.
ββ) Κάποια μη ειδικότερα προσδιοριζόμενη “αυτόματη ικανότητα παρακολούθησης αναγλύφου”. Το σημείο είναι δεκτικό πολλών ερωτηματικών διότι το ραντάρ θα παρέμενε το αρχικό AN/APQ-126, που δεν είχε τέτοια δυνατότητα (αυτόματη, προσοχή, σαν F-111!), και η απόκτησή της ήταν απολύτως απίθανη, διότι τα σχετικά ειδικά ραντάρ (που συνυπάρχουν εντός κολοσσιαίου ρύγχους με το ραντάρ ναυτιλίας/επίθεσης στα Tornado & F-111) εκπέμπουν σε τελείως άλλες συχνότητες.
βγ) Νέο αδρανειακό σύστημα πλοήγησης με γυροσκόπιο δακτυλίων λέιζερ και δέκτης GPS στρατιωτικών προδιαγραφών.
βδ) Πλήρως HOTAS κόκπιτ.
Από τα παραπάνω προκύπτει ασφαλώς η εικόνα μιας ετεροβαρούς αναβάθμισης, πολύ φειδωλής σε αισθητήρες και αντίθετα εξαιρετικά πολυδάπανης ως προς τους κινητήρες και το σκάφος.
Η υποστήριξη του παλαιού ραντάρ στο μέλλον θα ήταν πρόβλημα. Η υστέρηση του όλου οπλοσυστήματος σε σχέση με οποιοδήποτε α/φ με LANTIRN (F-16C/D Block 40/42 Night Falcon, F-15E Strike Eagle, ακόμη και για το ταπεινό Α-10Α προοριζόταν το LANTIRN τότε, φυσικά ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ατρακτίδια …) ήταν καταθλιπτική: Έλλειπε η ικανότητα αυτόματου terrain-following, η ικανότητα αυτόνομης καταύγασης με λέηζερ, χωρίς προωθημένο ελεγκτή στο έδαφος ή buddy lasing από άλλο α/φ, και βέβαια η μοναδική μέχρι σήμερα και ανεπανάληπτη δυνατότητα του LANTIRN για ανάθεση έξι διακριτών στόχων σε ισάριθμα AGM-65D Maverick και η ταυτόχρονη άφεση και των έξι σε ένα και μόνο πέρασμα, επιχειρησιακή δυνατότητα απολύτως κρίσιμη για BAI στην Κεντρική Ευρώπη (για CAS απαγορευμένη, λόγω κινδύνου για τα φίλια τμήματα … Maverick για CAS χρησιμοποιούν μόνο οι Πεζοναύτες και το Ναυτικό, και μόνο το -Ε, δηλαδή τη λέιζερ έκδοση, σύστημα αυτόνομης καθοδήγησης σε CAS σημαίνει 90% αδελφοκτονία …).
Ο μείζων αναστατικός παράγων, όπως πάντοτε, ήταν ότι αλλαγή κινητήρα ως τμήμα αναβάθμισης εκτοξεύει το κόστος, και τελικά δεν γίνεται ποτέ (π.χ. ισραηλινά Phantom Kurnass 2000, διατήρηση του J79 αντί του πλυσυζητημένου P&W 1120 των Lavi). Όποτε εκσυγχρονισμός περιέλαβε αλλαγή κινητήρα, έγινε από ανάγκη, επειδή ο αρχικός δεν ήταν διαθέσιμος από τον προμηθευτή (Super Mystere της IDFAF, αλλαγή από Atar 101 σε J52, Mirage V/Kfir αλλαγή από Atar 9C σε J79, για νέας κατασκευής α/φ βέβαια, Singapore AF A-4S αλλαγή από τους αξιοθρήνητους και πανάρχαιους J65 σε F404, που ίσως θα ήταν περιττή αν τα μεταχειρισμένα α/φ είχαν τους J52).
Το φορτίο του YA-7F φαίνεται υψηλό, αλλά τα “έξυπνα” όπλα τείνουν να καταλαμβάνουν ολόκληρο φορέα, πότε η διαφορά μειώνεται η εξαλείφεται, π.χ. με δύο δεξαμενές και το F16 και το YA-7F θα έπαιρναν 4 GBU-12 (το F-16 με διπλούς φορείς, το YA-7F λόγω πυκνότερων φορέων κατευθείαν στους φορείς του α/φ). Με GBU-10/24 βέβαια, μάλλον το Corsair θα έπαιρνε διπλάσιο φορτίο. Αδυναμία η ανάγκη δέσμευσης φορέα για το AN/AAR-49.
Γενικά, μια αναβάθμιση που αφήνει μια γεύση “Ώδυνεν όρος και έτεκεν μυν” … Μια αναβάθμιση τουναντίον των συστημάτων (αισθητήρων) θα είχε ίσως μεγαλύτερο νόημα. Αν μπορούσε να κρατηθεί ο κινητήρας με επαρκή ανταλλακτικά βέβαια.

Gilan

Θεωρώ ότι ένας εκσυγχρονισμός των A-7 θα έδινε κάποια πλεονεκτήματα στην Π.Α., όπως:
α. θα αποδέσμευε κάποιο αριθμό F-16 από αποστολές κρούσης.
β. θα ήταν ένας καλός φορέας όπλων stand-off & με μεγαλύτερο φόρτο μάχης από το F-16.
Το αποτέλεσμα θα ήταν θεαματικό αν ο εκσυγχρονισμός συνοδευόταν από:
α. Σκοπευτικό επί της κάσκας.
β. Ραντάρ AN/APG-83.
γ. Mica IR.
δ. Link-16.
ε. Μεγάλη οθόνη.
ζ. F110-GE-132 με κατευθυνόμενη ώση (κάνω την υπέρβαση).
η. Βαφή Have Glass V.
θ. Sniper ATP.
ι. Πυλώνες BRU-57.
κ. Πυλώνες LAU-115 σε συνδυασμό με LAU-127.
λ. ICMS MK3
(ΑΝΑΙΡΕΣΗ)
Λόγο του ότι αυτές τις μέρες διαβάζω κάποια παλαιά τεύχη της Πτήσης (νομίζω στο Τεύχος 114), το Αμερικάνικό Πεντάγωνο δεν υιοθέτησε των εκσυγχρονισμό των A-7 λόγο του ότι το αεροπλάνο δεν θα μπορούσε να υπερασπιστεί τον εαυτό του σε αερομαχία μετά τον βομβαρδισμό.
Η διατύπωση του αρθρογράφου (στην τελευταία πρόταση του), έρχεται σε αντίθεση με τη θέση της USAF! ότι:
“Το αποτέλεσμα θα ήταν ένας στόλος κρούσης με ικανότητες ανώτερες από στόλο ισάριθμων F-16. Αν και θα επρόκειτο για αεροσκάφος 2ης γενιάς, εντούτοις θα είχε δυνατότητες εφάμιλλες του F-16 (σε κρούση πάντα), ενώ θα μπορούσε άνετα να προστατεύσει τον εαυτό του σε αποστολές αέρος-αέρος.”,
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η διαπίστωση αυτή της USAF έγινε σε εποχή που δεν υπήρχαν σε χρήση τα σκοπευτικά επί της κάσκας κτλ κτλ (σήμερα μπορεί να είχαν άλλη γνώμη).
ΥΓ: Έχω την εντύπωση ότι και η δικιά μας Π.Α. δεν επέλεξε τον εκσυγχρονισμό των A-7 για τους ίδιους λόγους που δεν επέλεξε και η USAF!
Προσωπικά θα προτιμούσα τον εκσυγχρονισμό των A-7 αντί των F-4!

stepa

αλλες εποχες, αλλες συνθηκες….κακα τα ψεμματα οσα viagra και να διναμε στον SLUF ,η σκληρη πραγματικοτητα ειναι οτι δυσκολα θα επιβιωνε απεναντι στις συγχρονες απειλες {επιγειες η εναεριες}…..ας μεινουμε με την αναμνηση του κουρσαρου, τιμωντας την προσφορα του σαν αιχμη της αποτροπης για σχεδον 2 δεκαετιες, και ας δουμε το μελλον της Π.Α. και τι μπορουμε να κανουμε για αυτο…

Nikolaos

Και μια και τέθηκε το θέμα του Α-10 και της αντικατάστασής του: Όσο το Α-10 μπορεί να αντικαταστήσει το Α-7, άλλο τόσο μπορεί το Α-7 (ας έχει και τον κινητήρα του F-35) να αντικαταστήσει το Α-10. Δηλαδή με τίποτε! Γιατί το Α-10 είναι οπλοσύστημα που εξελίχθηκε για μια θεμελιώδη, όσο και μισητή στην USAF αποστολή: Close air support, εγγύς αεροπορική υποστήριξη, που σημαίνει υποστήριξη φιλίων τμημάτων που ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΕΜΠΛΑΚΕΙ με τον εχθρό, και παραμένουν εμπεπλεγμένα!
Η USAF δεν ήθελε το θρυλικό Lockheed AH-56 Cheyenne του Αμερικανικού Στρατού, διότι περνούσε σε ύψη/επιδόσεις/φορτίου τακτικές που κατά παράδοση ήταν “τσιφλίκι” της. Ήθελε να διατηρήσει αυτή τους πόρους για μέσα εγγύς αεροπορικής υποστήριξης. Για το δικό της Α-10 εν προκειμένω. Και πράγματι, πέτυχε το θάνατο του θρυλικού ΑΗ-56.
Και τι έκανε αμέσως μετά, μόλις καπάρωσε το πρόγραμμα;
Σωστά, το φανταστήκαμε όλοι: Άρχισε αρχικά να ζητά την περικοπή της παραγωγής του (υπέρ του F-16, ώστε κονδύλια της παραγωγής εκείνου να πάνε στο F-15 …), και μόλις εκείνη ολοκληρώθηκε άρχισε να ζητά την απόσυρσή του, ώστε να το αντικαταστήσει με “βιώσιμα” ΥΑ-7F ή Α-16! Που φυσικά το πολύ αποστολές ΒΑΙ κατά συγκεντρώσεων δυνάμεων που θα είχαν εντοπίσει στην Κεντρική Ευρώπη τα SAR ASARS επί U-2R ή F-111 (και στη συνέχεια τα JSTARS), και φυσικά με τίποτε εγγύς αεροπορική υποστήριξη ΕΜΠΛΕΚΟΜΕΝΩΝ ΜΕ ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΦΙΛΙΩΝ ΤΜΗΜΑΤΩΝ (= air war up, close and personal = Skyraider/A-37/Bronco/Warthog … δηλαδή μόνο το τελευταίο με όρους όψιμου Ψυχρού Πολέμου).
Έχω στηλιτεύσει εκτενώς τη νοσηρή νοοτροπία και τις προφάσεις εν αμαρτίας της USAF σε πολλά σχόλια μου, όπως επί παραδείγματι εδώ
https://www.ptisidiastima.com/dual-seat-a-10/
θα αρκεσθώ λοιπόν να σημειώσω τις αφόρητα εμμονικές ιδεοληψίες της USAF, με την αποθέωση του στρατηγικού βομβαρδισμού (και σε όψιμο στάδιο της αεροπορικής υπεροχής …) και την καταφρόνηση στο CAS. H USAF ήταν και είναι απρόθυμη να εκπληρώσει την πλέον θεμελιώδη υποχρέωση και αποστολή κάθε αεροπορίας, να σώσει τα φίλια στρατεύματα από αφανισμό! Θεωρούσε και θεωρεί ότι, αν μια αεροπορική εκστρατεία δεν έχει ως αντικείμενο την ολοκληρωτική εκρίζωση των υποδομών μιας χώρας, τότε πρόκειται απλώς για “τακτικές πυροβολικού με εναέρια μέσα” (όπως καταφρονετικά αποκαλούσαν τον τιτάνιο αγώνα των γερμανικών Schlachtgruppen στο Ανατολικό Μέτωπο το 1943-45 …. που έσωσε δεκάδες χιλιάδες περικυκλωμένους Γερμανούς … και τον αντίστοιχο των Σοβιετικών με τα IL-2/10 Shturmovik …).
Μια αεροπορία με τέτοια μυαλά θα έπρεπε να τσιγαρίζεται συστηματικά στο Κογκρέσσο. Αλλά η Desert Storm (όπου βέβαια το Α-10 έδειξε πλήρως την αξία του, αν και όχι υπό συνθήκες μέγιστης πίεσης), στην οποία κατά την κοινή αντίληψη ο πόλεμος κερδήθηκε από τον αέρα, και με ελάχιστες απώλειες των χερσαίων δυνάμεων, της έδωσε πάλι φτερά …
Και σήμερα πάντως για την USAF οι “όντως αποστολές” αρχίζουν από ΒΑΙ και φθάνουν ως το διάστημα …
Παίζει ρόλο πάντως και η η ιστορική εμπειρία κομβικών στελεχών, όπως και το τραύμα του Βιετνάμ: Στη δεκαετία του 1990, δύο από τους πλέον εμβληματικούς και με επιρροή αμερικανούς Α/ΓΕΑ, οι Ronald Fogleman & Merrill (“Tony”) McPeak είχαν υπηρετήσει στο Βιετνάμ στην πιο θρυλική αμερικανική αεροπορική μονάδα της μεταπολεμικής εποχής, Det. 1 612 TFS, tailcode VS, F-100F Super Sabre, callsign “Misty”, 1967-69, Phu Cat AB (εκτός από τους δύο ως άνω Α/ΓΕΑ ανέδειξε από τις τάξεις της γερουσιαστή, τον αστροναύτη Lacy Veach, τον ΑΤΑ Wilbur Creech, τον Leroy Manor που διοίκησε τη θρυλική επιδρομή στο Son Tay το 1970 και βέβαια τον θρυλικό διοικητή της George “Bud” Day, που αιχμαλωτίσθηκε, απέδρασε, ξανααιχμαλωτίσθηκε, βασανίστηκε, και ηγήθηκε της αντίστασης των PoW στο Hanoi Hilton μαζί με τον αρχαιότερο αντιπλοίαρχο James Stockdale και τον νεότερο John McCain III, λαμβάνοντας το Μετάλλιο Τιμής του Κογκρέσσου, ύψιστη διάκριση για αμερικανό στρατιωτικό, ένεκα της διαγωγής του στην αιχμαλωσία). Οι τύποι αυτοί ήταν προωθημένοι εναέριοι παρατηρητές (fast FACs), αλλά ως εντοπιστές καλώς παρηλλαγμένων στόχων για αποστολές ΒΑΙ και όχι CAS. Στην ανάγκη φυσικά τα έκαναν όλα, και FAC για CAS, και CAS σκέτο … Είχαν ζήσει το ναυάγιο της αμερικανικής πολιτικής στο ‘Ναμ: Οι προμήθειες εκφορτώνονταν ανενόχλητες από σοβιετικά πλοία στην Χαϊφόνγκ, οι σιδηροδρομικές γραμμές από Κίνα, από όπου έφθαναν δεκάδες τρένα υλικού τη μέρα, ήταν στο απυρόβλητο, τα αεροδρόμια του Βορρά το ίδιο. Και αντί να “στραγγαλισθεί” η ροή στα choke points, εκατοντάδες μαχητικά πετούσαν κάθε μέρα για να βρουν ένα φορτηγό ή δέκα ποδηλάτες στις ζούγκλες του Μονοπατιού του Χο Τσι Μινχ, ή για να σώσουν αμερικάνικα περίπολα σε εμπλοκή με λόχους ολόκληρους βορειοβιετναμικού στρατού στη ζούγκλα, με βαρύτατες απώλειες (Φάντομ να περνούν μέσα από πυρά ΑΚ-47 για να σώσουν ένα περίπολο, ενώ πλοία και τρένα εκφόρτωναν καθημερινά οπλισμό για συντάγματα και μεραρχίες ανενόχλητα στο Βορρά ….). Και έθεσαν ανάλογες προτεραιότητες όταν ήρθαν στα πράγματα: Πρώτα στρατηγικές επιδρομές, μετά ΒΑΙ, ώστε κατά το δυνατόν ο φίλιος στρατός να μην έρθει καν σε επαφή με άξια λόγου απειλή. Αλλά υπάρχει και το worst case scenario! Και τότε θέλεις CAS!

G...

Εξαιρετικο άρθρο για ενα υπεροχο αεροσκαφος
Σιγουρα θα μοορουσε να γινει κατι τετοιο. Οσο για τα σημερινα δεδομενα εξακολουθει και ισχύει η ποσοτητα να εχει την δικια της ποιότητα. 100+ Α7 δεν τα σταματας ουτε με σ400 ουτε με με τον αλλαχ τον ιδιο.

NKB

ares aesa radar. απο την duotech. καλο βραδυ

Mitsos_Mantzos

Εντάξει πτήση το ξέρουμε ότι μπορείτε να γίνετε κωλόπαιδα μην το παρακάνετε όμως.
Άθελά σας Κάνατε και ένα καλό , ξεφύγαμε από τη μιζέρια του αυριανού ξυπνήματος.

Athan

Όταν ξαναβρίσκεσαι με την πρώτη σου αγάπη που έγινε στα χρόνια της εξώφυλλο στο Πλέυμπόυ και η πρώτη ερώτηση που σου κάνει είναι γιατί δεν την παντρεύτηκες.

Nikolaos

Επανέρχομαι, καταχρώμενος τη φιλοξενία του περιοδικού, επειδή διακρίνω την ανάγκη να ανασκευασθεί ολοσχερώς ένας συνήθης επιχειρηματολογικός τόπος της αμετανόητης USAF, εκείνος της τρωτότητας του Α-10 έναντι των ZSU-23/4 Shilka (που πάντως προϋπήρχαν του Α-10!) και των SA-8 “Gecko” (OSA).
Τα ταχύτερα α/φ δεν μπορούν να κάνουν CAS, δηλαδή προεχόντως να υποστηρίξουν/διασώσουν φίλια στρατεύματα που είναι σε ΕΠΑΦΗ με τον εχθρό, ένα F-15E/LANTIRN μπορεί να εξαπολύσει σε ένα πέρασμα 6 AGM-65D IIR Maverick αλλά ΔΕΝ θα γνωρίζει αν κατευθύνονται σε φίλια ή εχθρικά πράγματα … μερικά πράγματα γίνονται “αργά και χαμηλά”, ή δεν γίνονται καθόλου … και σήμερα με τα οπτικά ατρακτίδια υψηλής ανάλυσης που επιτρέπουν CAS από μεγάλα ύψη, τα F-15E, F/A-18D Night Hornet, F/A-18F Super Hornet και προ ολίγων ετών F-14A/B/D “Bombcat” που κάνουν CAS/SCAR από ψηλά μεν, αλλά σε αργούς κύκλους επί ώρα, θα κατερρίπτοντο επίσης σε σοβαρό ποσοστό αν ο αντίπαλος είχε αεράμυνα αιχμής. Άρα το ζήτημα είναι “χρειάζεσαι CAS ή όχι; Θα αφήσεις το στρατό σου να αλωθεί από τον εχθρό για να μην έχεις απώλειες σε α/φ;”
Tο κώλυμα δεν ήταν ότι το α/φ δεν ήταν επιβιώσιμο (κανένα α/φ CAS που πραγματικά κάνει ΚΑΤΙ στο πεδίο της μάχης δεν είναι ιδιαίτερα επιβιώσιμο …), αλλά οι ιδεοληψίες της USAF, με την αποθέωση του στρατηγικού βομβαρδισμού (και σε όψιμο στάδιο της αεροπορικής υπεροχής …) και την καταφρόνηση στο CAS: Η ίδια η USAF είχε αναπτύξει για το Α-10 τακτικές στη Νέλλις με τα δεκάδες ZSU-23-4 Shilka που είχαν μαζέψει, το Avenger του Α-10Α είχε ούτως ή άλλως μεγαλύτερο βεληνεκές (όχι ότι είναι έξυπνη ιδέα η μονομαχία πυροβόλων …) από το Shilka, αλλά το μεγάλο πρόβλημα ήταν τα OSA. Για το λόγο αυτό αναπτύχθηκαν εξαιρετικά εξεζητημένες τακτικές συνδυασμένων όπλων με το Στρατό και τα OH-58 και προπάντων AH-1S του το φθινόπωρο του 1977 (Joint Attack Weapons Systems I, Fort Benning, Ga. & Joint Attack Weapons Systems II, Fort Hunter Liggett, Ca.). Ιδίως στην πιο «ώριμη» δεύτερη επιχειρησιακή δοκιμή (JAWS II, με τα Α-10 σε πιτσιλωτά κάμο στυλ Μαρσέιγ να χάνονται στο γοητευτικό μεσογειακό τοπίο της Μέσης Καλιφόρνια) τελειοποιήθηκε η τεχνική της ταυτόχρονης προσβολής φαλάγγων από A-10 (κατά τεκμήριο κινούμενο στον άξονα κίνησης της φάλαγγας), πρώτα με Μάβερικ και μετά με το Avenger, και ταυτόχρονα από Κόμπρα κινούμενα κάθετα στον άξονα κίνησης της φάλαγγας, που θα έπλητταν με TOW κατά προτεραιότητα τα OSA (τα πρώιμα τηλεοπτικά Μάβερικ, ακόμη και τα scene mag -B, δεν επέτρεπαν την εξάντληση των κινηματικών επιδόσεων – 40 χλμ από 40.000 πόδια με 1,2 Μαχ, καμιά σχέση με Α-10 βέβαια – του βλήματος, και δεν υπήρχε κανένα εχέγγυο ότι θα μπορέσουν να πλήξουν το OSA πριν το OSA πλήξει το Α-10, αν και βέβαια το Μάβερικ ήταν fire & forget, με προηγούμενη όμως όχι σύντομη φάση lock-on-before-launch που εξέθετε το φορέα σε απειλές).
Η τελική απάντηση στα παραπάνω προβλήματα ήταν το ατυχήσαν Hughes WASP και το εκπληκτικό MBDA Brimstone, αμφότερα με ραντάρ χιλιοστομετρικού μήκους κυματος, αλλά και σήμερα ποιος άραγε έχει αρκετά για να τα χρησιμοποιήσει σε μαζική κλίμακα, με κίνδυνο να αναλωθούν για φορτηγά … Αλλά τότε απείχαν πολύ, ακόμη και το IIR Maverick μετά το 1984 έφθασε στην Ευρώπη. Επρόκειτο πάντως για όπλα αυτοκατευθυνόμενα, άρα ακατάλληλα για CAS. Δυστυχώς, δεν υπάρχει απυρόβλητο στην αποστολή αυτή, διότι απειλούνται φίλια τμήματα ΣΕ ΕΜΠΛΟΚΗ.
Φυσικά όμως και οι άλλοι (ΕΣΣΔ/ΣτΒ) δεν είχαν κάτι καλύτερο, το SA-15 (Tor M1) εισήλθε το 1991 σε υπηρεσία, το SA-19 (2K22 Tunguska) το 1990 (μια σειρά προπαραγωγής το 1984, αλλά περιορίσθηκε σε επιχειρησιακές δοκιμές). Η κρατήσασα λοιπόν προς το τέλος του Ψυχρού Πολέμου πεποίθηση της USAF – βλ. και το μνημειώδες άρθρο Φαίδωνος Γ. Καραϊωσηφίδη στην ΠΤΗΣΗ Οκτ 1989 για το Α-16 – ότι χαμηλά και αργά δεν επιβιώνει τίποτε, δεν ίσχυε το 1989 περισσότερο από ότι το 1977, και το ζήτημα ήταν μάλλον πράγματι η προσπάθεια της Αεροπορίας να εκφύγει των υποχρεώσεων της προς το Στρατό και να γυρίσει στα υπερηχητικά (μελέτη του Πενταγώνου, απόρρητη ως προς τις αιτιολογίες, έδινε στα Α-10Α σκορ 7 άρματα ανά έξοδο, ενώ στα F-4E/A-7D/F-16A μόλις 2,4 άρματα ανά έξοδο, βλ. και άρθρο Κ. Μπενέτου σε «Π» έκτακτο τεύχος «Άμυνα», Οκτ. 1984), δεδομένου ότι όταν κινδυνεύεις με άλωση οι απώλειες είναι αποδεκτές (δεν μιλάμε για Desert Storm και «παιδιά, δεν υπάρχει τίποτε εκεί κάτω που να αξίζει να μη ξαναδείτε τη μανούλα σας!» …). Εξάλλου, η ιδέα ότι το CAS/BAI θα γίνεται από ψηλά, έστω νύχτα με παθητικά μέσα, δεν φαινόταν βάσιμη δεδομένης της πυκνότητας των κινητών σοβιετικών SAM στην Κεντρική Ευρώπη. Ίσως τα αποτελέσματα της Mole Cricket 19 στο Λίβανο το 1982 (άλωση της συριακής αεράμυνας στην Κοιλάδα Μπεκάα) και η απροσδόκητη βαφή όλων των F-4 & A-7 σε γκρι κάμο αντί του charcoal lizard-Europe I από το 1986 και μετά, να έδινε την εντύπωση αλλαγής δόγματος (από χαμηλά σε ψηλά), αλλά μάλλον απηχούσε την (υπαρκτή) απώλεια της πλήρους αεροπορικής υπεροχής του ΝΑΤΟ στη Μεσευρώπη από το 1983 και μετά, με την έλευση του MiG-29 (240 σοβιετικά μόνο στη ΛΓΔ, συν 24 της ΛΓΔ αργότερα, συν οι σοβιετικές μονάδες σε Τσεχοσλοβακία και Ουγγαρία, συν τα τοπικά -29, υπόψιν ότι τα F-16A/C της USAFE δεν έφεραν ούτε ΑΙΜ-7Μ ούτε ΑΙΜ-120Α βέβαια ακόμη, μόνο τα ΑΙΜ-9L, το ίδιο και τα γερμανικά Φάντομ, μόνο τα 72 F-15C του Bitburg και τα 24 όμοια του Soesterberg στην Ολλανδία, μαζί με τα 24 F-4M της RAF στη Βόρειο Γερμανία (19 & 92 Sq.) ήταν παντός καιρού και look-down/shoot-down από ΝΑΤΟϊκής πλευράς στο Κεντρικό Μέτωπο.
Το ότι η μεταφορά του αγώνα «ψηλά» (προς ξεφόρτωμα του Α-10) ήταν προοπτική απολύτως ανεδαφική ΚΑΙ από άποψη επιβιωσιμότητας (γιατί από άποψη απόδοσης στον αντιαρματικό αγώνα, και σε CAS ειδικότερα, παραβιάζουμε ανοικτές θύρες) καταδεικνύεται και από τα εξής:
Στο Ιράκ το 1991, χρειάστηκαν τα μισά από τα 116 F-4G και τα μισά από τα 42 EF-111A της USAF, μαζί με τα Tornado της RAF που εξαπέλυαν μαζικά ALARM και με πάρα πολλές δεκάδες F/A-18A/C, A-6E & A-7E Ναυτικού και Πεζοναυτών, που (σε αντίθεση με τον «επίμονο θηρευτή» F-4G) εξαπέλυαν μαζικά HARM κατά εκατοντάδες, συνοδευόμενα από ΕΑ-6Β, για να επιτευχθεί καταστολή αεράμυνας του Ιράκ (και όχι πλήρης, τα άγνωστα στις βιβλιοθήκες απειλών συστήματα, π.χ. Roland, δεν κατεστάλησαν, και έφαγαν ουκ ολίγα καθαρόαιμα, όπως Α-6Ε TRAM στα 100 πόδια …). Στην Ευρώπη, με τα χιλιάδες κινητά SA-4/6/8 και τόσα άλλα (μεταξύ αυτών από το 1980 το άγνωστο στη Δύση SA-11 Gadfly = Buk M1!), ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ θα έκαναν τα 12 EF-111A από το Upper Heyford και τα 36 F-4G (hunters) με ΗΑRΜ + 36 F-16C Block 30 (killers) με Shrike και βόμβες; Θα πρόφθαιναν να έρθουν όλες οι δυνάμεις F-4G/EF-111A από ΗΠΑ; Και όλα αυτά (μεταφορά του αγώνα ψηλά) από το φόβο του απολύτως οικείου από το Γιομ Κιππούρ και τα λάφυρα της Νέλλις Shilka; Διότι, όπως δείξαμε, άλλο φοβερό και τρομερό SPAAG της ΕΣΣΔ δεν υπήρχε σε υπηρεσία (σε μονάδες, οχι σε δοκιμές) ως το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.
Κλείνω με το εξής: Άδικος ο κόπος όλων μας για το παίγνιο. Με την ένωση των Γερμανιών, βρέθηκαν τα, ούτως ειπείν, Armagedon Blueprints. Η επίθεση του ΣτΒ θα άρχιζε (όπως η κοινή λογική επιβάλλει και ο αείμνηστος Bill Gunston πίστευε) με μια βροχή πυρηνικών πυραύλων μέσου και μικρού βεληνεκούς στα αεροδρόμια του ΝΑΤΟ στη Γερμανία και αλλού στην Ευρώπη. Τα περίφημα αεροσκάφη, οι τακτικές, τα LANTIRN, AN/ARN-101 κλπ κλπ δεν θα έβλεπαν δράση ποτέ. Το ΣτΒ ήταν σε διαρκή ετοιμότητα (με σοβαρό κόστος εις βάρος της εκπαίδευσης): Την 3.10.1990 οι νέοι διοικητές που έστειλε η Luftwaffe στις μονάδες της LSK/LV der NVA έμειναν με ανοικτό το στόμα βλέποντας ΟΛΑ τα α/φ της κάθε πτέρυγας εντός των shelters πλήρη καυσίμων, πάνοπλα (και με όπλα αέρος άερος, και αέρος-εδάφους!), και συνδεδεμένα με γεννήτριες κλπ. Σε ειδικά μπούνκερς βρέθηκαν τυπωμένα βουνά κατοχικού νομίσματος που θα έθετε η νικήτρια δύναμη σε κυκλοφορία στην υπό κατοχή Δ. Γερμανία, καθώς και παράσημα για όλους τους άνδρες της πρώτης μεραρχίας που θα περνούσε το Ρήνο (=θα έμπαινε στην Ολλανδία). Είναι φανερό ότι, ενόψει αυτών, τα μόνα όπλα του ΝΑΤΟ με αποτρεπτικό αποτέλεσμα ήταν τα F-111E/F σε Upper Heyford/Lakenheath με τις Β61, οι BGM-109 σε Αγγλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Ιταλία, Γερμανία, και φυσικά οι Pershing II στη Neu-Ulm της Βαυαρίας. Γι’ αυτό φυσικά και οι βάσεις τους ήταν υπό διαρκή αποκλεισμό από καθιστικές διαμαρτυρίες του «ειρηνιστικού κινήματος» (το απόλυτο στρατηγικό όπλο του ΣτΒ), για να αποτραπεί η διασπορά των εκτοξευτών στα δάση και να εξουδετερωθούν με πυρηνικά όπλα ως sitting ducks στους όρχους των μονάδων τους (μαζί με τους, κατά Λένιν, «χρήσιμους ηλίθιους» των ανθρωπίνων αλυσίδων …). Και βέβαια οι πυρηνικές οβίδες για τα Μ109, τα Lance ΗΠΑ και Αγγλίας, και οι πολυάριθμες πυρηνικές νάρκες σε κρίσιμα περάσματα, γέφυρες κλπ.

Nikolaos

Αφιερωμένο εξαιρετικά στους πολυάριθμους λάτρεις του Κορσαίρ: Η περιφημότερη αποστολή στην ιστορία του, 9 ώρες στον αέρα, χτυπημένο … όταν το καλύτερο, τότε, τακτικό α/φ της USAF συναντά έναν … κοντό με ελληνικά χαρακτηριστικά και προϋπηρεσία στους θρυλικούς Misty FAC … Μια αποστολή που κανένα άλλο αεροπλάνο στον κόσμο δεν θα μπορούσε να ολοκληρώσει την εποχή εκείνη (απαιτήθηκε πλήρης χρήση όλων των state-of-the-art δυνατοτήτων πλοήγησης – επίθεσης … και φυσικά κανένα F-111A ή Α-6Α της εποχής δεν διέθετε αρκετά αξιόπιστους αισθητήρες και λοιπά συστήματα για μια τέτοιας διάρκειας αποστολή).
https://theaviationgeekclub.com/7d-sluf-story-incredible-nine-hour-long-sandy-mission-flown-north-vietnam/
http://veterantributes.org/TributeDetail.php?recordID=467
https://valor.militarytimes.com/hero/3522
Τα απίστευτα γεγονότα δείχνουν γιατί το α/φ (και οι Έλληνες χειριστές του) προκαλούσαν τρόμο στους ανθρώπους που πρέπει …. Μουσταφάδες με περιπαικτικά σχόλια δεν κυκλοφορούσαν τότε, την χρυσή εποχή των ελληνικών φτερών …

Chris

Νομίζω το καλύτερο what if ήταν για τα F18 (Και εκτός Πτήσης το what if για τα S-3B Viking)

Pavlos

Εδω δεν αναβαθμιζονται τα 30 ρια, για τα οποια σιγουρα θα γραφτει καποτε αρθρο WHAT IF: Αναβάθμιση των ελληνικών F-16 BLOCK 30 και προηγμένα ηλεκτρονικά στα τέλη της δεκαετίας …….
Σε μια υποθεση εργασιας οτι και σημερα μπορουσαμε να αναστησουμε τα Α7, πορους και απαραιτητο τεχνικο προσωπικ, κινητηρας f110 και ρανταρ απο grippen το οποιο ειναι μικρο σε μεγεθος, δειχνει ιδανικο.
Ειτε ας ριξουμε και μια ματια στα συστηματα (οχι στο κινητηρα) και κατασκευη του Boeing X-32 ===> https://en.wikipedia.org/wiki/Boeing_X-32
https://pbs.twimg.com/media/EIevhwPWkAEoQf-?format=jpg
πηγη φωτο: https://pbs.twimg.com/media/EIevhwPWkAEoQf-?format=jpg
Επειδη η Boeing συνεργαζεται με τη Saab, θα μπορουσαμε θεωρητικα να ζητησουμε να κανουν αυτες μια μελετη αναβαθμισης του Α7.
—————————-

Κίμων

Πιθανόν το συγκεκριμένο άρθρο όντως ήρθε να ταράξει τον ήσυχο (;) ύπνο μας: Οι φανατικοί του περιοδικού πάντως ανταποκρίθηκαν σε μία δημιουργική συζήτηση και προέκυψαν πολύ δημιουργικές παράμετροι. Αν και η εποχή που προηγήθηκε της απόσυρσης του Α-7 ήταν υπέρ των νέων αγορών, σήμερα θα είχαμε προτιμήσει τον εκσυγχρονισμό. Η διατήρηση ενός τόσο μεγάλου αριθμού Corsair σε υπηρεσία θα σήμαινε πιθανή στροφή σε επιπλέον Μ 2000 αντί F-16 με προφανές όφελος τη διατήρηση της πολύ μεγάλης εμβέλειας, η οποία σίγουρα θα έβαζε σε σκέψεις για την παράλληλη διατήρηση σε υπηρεσία ορισμένου αριθμού F-4 προκειμένου να διατηρηθεί η ικανότητα παράλληλων επιχειρήσεων COMAO με στόχο την Κύπρο. Ό, τι και να λέμε ο έρωτας είναι έρωτας και η κρυφοκαψούρα για το Α-7 δεν κρύβεται εδώ μέσα.

Spirit

Πολύ καλές δυνατότητες κρούσης, αλλά στα περιορισμένα δεδομένα της ΠΑ δεν χωρούσε. Με τούτα και με εκείνα έμειναν block.30 και EGM χωρίς εκσυγχρονισμό!

ICON

Πολύ καλή ιδέα αλλά δυστυχώς πλέον τα Α-7 δεν υπάρχουν. Γι’ αυτό η πρόταση θα μπορούσε ήταν εν μέρει εφικτή αν «σαρώναμε» όλα τα αποθέματα ΑΜΧ της ιταλικής ΠΑ. Με αντίστοιχο εκσυγχρονισμό το ΑΜΧ θα μπορούσε να γίνει πολυεργαλείο:
• τα διθέσια να καλύψουν τις εκπαιδευτικές ανάγκες των Τ-2,
• εγγύς υποστήριξης
• αποστολές ΤΑSMO (τα ΑΜΧ έχουν δοκιμαστεί με EXOCET στο παρελθόν)
• κρούσης
κι ενδεχομένως κι άλλα.
Στο μόνο μόνο που υπολείπονται των Α-7 είναι η ικανότητα φορτίου (στο 60%) περίπου. Από εμβέλεια μάλλον πολύ μεγαλύτερη των Α-7 (άνετα πάνε Κύπρο). Ασύγκριτα όσον αφορά στο χαμηλό κόστος χρήσης.
Από ραντάρ μάλλον ιδανικό θα ήταν το καινούργιο Grifo-E (AESA), σχετικά χαμηλού κόστους, μεγάλων δυνατοτήτων (ΑIR-TO-AIR/ -TO SURFACE/ -TΟ SEA) και ήδη πιστοποιημένο με αρκετά ευρωπαϊκά και ισραηλινά όπλα. Αν θα μπορούσαν να πιστοποιηθούν κι άλλα π.χ. BRIMSTONE, DELILAH, MARTE ER, θα ήταν ιδανικό.
Εξ’ άλλου κι η Βραζιλία σκοπεύει να διατηρήσει τα ΑΜΧ για αρκετό καιρό ακόμη.
Πιθανή αλλαγή κινητήρα θα αύξανε την αξιοπιστία και θα μείωνε περαιτέρω το κόστος χρήσης.
Μπορεί να χάσαμε τα Α-7 αλλά μπορούμε να κερδίσουμε μια νέα αγάπη…

GK_

Να προσθεσω στην «λιστα» και το συστημα Η/Π τυπου Ε2-92 της ΕΑΒ; Ετσι για να τρελανει τα F16B50 της ΤΗΚ!
😎
Στην ουσια η προθεση αποτελει μια προσπαθεια διατηρησης σε υπηρεσια μεχρι το 2030 περιπου τα Α-7Ε/Η!
Σε σχεση με το απωτερο παρελθον, πολλα εχουν αλλαξει. το πρωτο προβλημα εχει να κανει με τους πιλοτους που χρειαζονται για να επανδρωθουν οι μοιρες.
Ενα δευτερο θεμα εχει να κανει με την μορφη της ΠΑ: Ποιοτικα και αριθμητικα.
Το τριτο με την μεταβολη της λεγομενης «απειλης» μεχρι το 2030 που (υποθετικα) αυτα θα αποσυρθουν.
Εαν ο ριζικος εκσυγχρονισμος (μαζι και με νεο συστημα Η/Π) ειχε γινει το 1990-1995, αυτος ειχε μια εννοια, αλλα σημερα, παρα την συμπαθεια προς το Α7, εχω καποιες αμφιβολιες.
Κατι τα S400, κατι τα TFX, κατι τα ρανταρ AESA για τα F16 απο την ASELSAN, κατι οτι εχουν μπει σε «σκαρια» πολλα αλλα συστηματα ρανταρ και οπλων που εχουν σχεση με την κατηγορια των SAM και των SPAAG, τα οποια μετατρεπουν την τουρκικη επικρατεια σε εξαιρετικα “hot”, μαλλον δημιουργει καποιες αμφιβολιες για τον βαθμο επιβιωσημοτητας των A-7F/”GR” σε ενα εχθρικο περιβαλον. Ας μην ξεχναμε οτι σε τελικη αναλυση οι αμερικανοι ωθηθηκαν να εξελισουν τα μαχητικα στεαλθ ακριβως για να μην εχουν παραπλησια προβληματα που με την σειρα τους, μπορουν να μετατραπουν σε αρνητικοι «μοχλοι» προς την κοινη γνωμη.
Απο την αλλη σαν φορεις οπλων αερος εδαφους, επιτρεπουν μια διαφορετικη κατανομη των ρολων και των αποστολων μεταξυ των πολεμικων μοιρων της ΠΑ. Μεχρι σε ποιο βαθμο ομως θα ηταν δυνατον να εφοδιαστουν με μια πληρη πανοπλια οπλων Α-Ε που να αποδεσμευει κατα την δεκαετια του 90 σχεδον σε καθολικη βαση τα F4E, τα Μ2000 και τα F16C/D “B30” & “B50″ απο παραπλησιες αποστολες και να τα επικεντρωνει αποκλειστικα σε αποστολες εναεριας υπεροχης.
Επειτα, ενα προγραμμα ριζικου εκσυγχρονισμου των A7F/”GR1” μπορουσε να αποτελεσει «τροχοπεδη» για τα (μελλοντικα) προγραμματα των M2000-5Mk.2 και των F16C/D B52+/Adv; και μεχρι σε ποιο βαθμο;

Koursaros312

Αρχικά να πω ότι τα Α7 ήταν ο λόγος που άρχισα να ασχολούμαι με τα αεροσκάφη γενικά, τεχνικές λεπτομέρειες δεν ξέρω μιας και δεν είμαι “ιπτάμενος” όπως πολύ συνσχολιαστές, αλλά έχω μια άποψη για το τι εστί Ελληνικό δημόσιο και αυτό είναι κάτι που με κάνει να αμφιβάλλω πολύ για το όλο εγχείρημα από την ΕΑΒ, γιατί κάτι μου λέει ότι θα μέναμε με ανοιχτούς κουρσάρους να περιμένουν να μπει κινητήρας αλλά λόγο γνωστών παραγόντων τελικά ο κινητήρας δεν θα ήταν ο F100 ή ο F110 αλλά κάποιος γερμανικός κινητήρας που φυσικά θα είχε πρόβλημα να “κουμπώσει” οπότε θα ερχόταν “ειδικοί” από γερμάνια που φυσικά θα πληρώναμε κλπ… κλπ… Θα ήταν προτιμότερο για εμένα η «αναβάθμιση τον Α7» να ήταν θέμα σε κάποιο πανεπιστήμιο της χώρας μας σε συνεργασία με την ΕΑΒ και υπό την επίβλεψη της ΠΑ έτσι θα άρχιζε κάποιος δεσμός και μια βάση για μελλοντικές αναβαθμίσεις (F-16 με κινητήρα F-35 ίσως) χωρίς γερμανους.
«Ας το δούμε βέβαια από την άλλη πλευρά… Τα F-4E θα είχαν βγει από υπηρεσία, που σημαίνει ότι πάλι θα είχαμε χάσει μια άλλη μεγάλη “αγάπη”…»
Σωστό, αλλά οι κουρσάροι ήταν και είναι άγνωστοι στους γείτονες, όπως και τα μιραζ.
Ερώτηση προς την Π&Δ, είχα διαβάσει πριν χρόνια ότι οι ΗΠΑ είχαν μετανοιώσει που μας πούλησαν κουρσάρους, ισχύει; Ήταν λάθος να δώσουμε στους Έλληνες Α7 ή κάτι τέτοιο είχε πει κάποιος αμερικανός.

ikaros

Καταρχήν πρέπει να θέσουμε χρονική περίοδο που θα γινόταν η αναβάθμιση. Το Α-7F ακυρώθηκε σαν πρόγραμμα τέλη 80 αρχές 90. Κάπου εκεί. Εκείνη την περίοδο η ΠΑ είχε υπό παραγγελία-παραλαβή 80 3ης γενιάς μαχητικά. Όταν γνωρίζεις ότι ο βασικός σου αντίπαλος περιμένει 160 και κοιτάει και για επιπλέον δεν υπάρχει ερώτημα αν αντί για 30 F-16 αναβαθμίζω 100 Α-7. Πας για τα επιπλέον 3ης γενιάς (όπως και έγινε) και αφήνεις τα 2ης γενιάς να προσφέρουν ως έχουν και όσο πάει. Αν η αναβάθμιση τώρα τίθεται για μετά το 2000 (δηλ. μια 10ετία από την ακύρωση του Α-7F). Να παραβλέψουμε τα εν εξελίξει προγράμματα της περιόδου (Peace Xenia III, Mirage 2000-5 Mk2, Eurofighter). Όταν είσαι ο μοναδικός χρήστης παγκοσμίως δεν σκέφτεσαι να αναβαθμίσεις ένα αεροσκάφος που κλείνει τα 40 χρόνια για να το χρησιμοποιήσεις για άλλα 15-20 χρόνια. Τα θέματα παλαιότητας-γήρανσης- υψηλού κόστους υποστήριξης θα υπάρχουν.
Εγώ θα έθετα το εξής ερώτημα αντί για what-if. To 2014 είχαμε “σκουπίσει” όλα τα κρίσιμα απάρτια που καθήλωσαν οριστικά τα Corsair, ή αυτό ισχύει για τα ελληνικά αποθέματα και δεν έγινε προσπάθεια να βρεθούν ανταλλακτικά από τα 100αδες αμερικάνικα Corsair στην Davis Monthan ? Μήπως τελικά τα Α-7Ε/ΤΑ-7C θα μπορούσαν ακόμα να προσφέρουν και να πονοκεφαλιάζουν αλλά προτιμήθηκε η απόσυρσή τους στο βωμό των περικοπών ?

epampapas

Η Ελλάδα είναι μικρή χώρα. Η αεροπορία της είναι μικρή. Η εποχή των εξειδικευμένων αεροσκαφών ξεπεράστηκε από την τεχνολογία. Μιλάμε για αλλαγή νοοτροπίας όπως σήμερα με το στελθ και τα drones.
Υπάρχουν σχεδιάσεις και εκείνη την εποχή ακόμα που κάνανε και τους δύο ρόλους ικανοποιητικά καλά. Αναφέρομαι στο F-18 φυσικά και όχι στο F-16 που έχει τραγικό ρεκόρ ασφάλειας. Το λογικό ήταν να πάμε σε multirole σύγχρονο αεροσκάφος το οποίο έπρεπε να ήταν το F-18. Αλλά υπήρχαν άλλες προσβάσεις εκεί που έπρεπε τότε, ώστε ούτε F-18, oύτε F-15 να πάρουμε αργότερα. Αλλά αυτά ήταν θέματα πωλήσεων ας το πούμε ευγενικά των αμερικανικών εταιριών. Κάποιοι είναι πιο με το γάντι κάποιοι είναι περισσότερο φίλοι του Χοσέ από το Μεξικό (καθώς πλησιάζει και η ημέρα των νεκρών τον θυμήθηκα).
Σε κάθε περίπτωση αν το αεροσκάφος ήταν μιας άλλης εταιρίας ακόμα και σήμερα μπορεί να βλέπαμε νεκραναστάσεις με παροπλισμένα αεροσκάφη και μαθουσάλες μισού αιώνα καριέρας να εκσυγχρονίζονται και να πετάνε με διαβεβαιώσεις ότι είναι το απαύγασμα της τελευταίας τεχνολογίας.
Aλήθεια το πρόγραμμα των P-3 πως πάει; Κανένα νεότερο έχουμε;

Evanos

Τώρα τι ξυνετε πληγές?
Η Ελλάδα της οικονομικής κρίσης το κυριότερο που έχασε ήταν η δυνατότητα να οραματιστεί και να υλοποιήσει φιλοδοξίες.
Εάν η στρατηγική προτεραιότητα για ενα όπλο ειναι το μέγεθος της επίδρασης -impact που εχει στο έδαφος σε συνδυασμό με την ταχύτητα και την ακρίβεια κρούσης….τότε το Α-7 ήταν το Νo 1 οπλικο σύστημα της Ελλάδας.
Ο συντελεστής αποτροπής που δημιουργούσε στους απέναντι στρατηγούς μαλλον ήταν και ο μεγαλύτερος απο κάθε άλλο όπλο….ένας φόβος και τρόμος…ένας εφιάλτης…
Και ναι σίγουρα η τεχνολογια εχει προχωρήσει…και οι Τούρκοι έχουν εξελίξει την αεράμυνα τους….αλλα γεγονός ειναι ότι κανένα σύγχρονο σύστημα δεν κλείνει κάθε τρύπα διεισδύσης….και το αργό Α7 αλλα κινούμενο στο όρια του ανάγλυφου θα έβρισκε πολλές κερκόπορτες η τυφλά σημεία στην αντίπαλη άμυνα να τρυπώσει….για να φέρει τον όλεθρο.
Ποσό μαλλον δε εάν το εξελισες ηλεκτρονικά και το εβαφες ειδικές βαφές απορρόφησης στίγματος…ήταν που ήταν δύσκολο στον εντοπισμό…θα είχαμε κάποιο στελθ απατελεσμα πριν το f35
Ναι ήταν μια μοναδική ευκαιρία για ενα Εθνικό αεροσκάφος….μια εξαιρετική αφορμή να κινητοποιήσουμε τις οποίες τεχνολογικές δυνατότητες έχουμε….να κτίσουμε και εμείς με πατέντες και καινοτόμους ηλεκτρονικούς συνδυασμούς πάνω στην ήδη υπάρχουσα πλατφόρμα ενα νέο προϊόν…
Γιατί δεν το κάναμε….οταν ήταν τόσο ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ για την Εθνική μας άμυνα..?
Κανείς λογικός δεν γνωρίζει…
ίσως γιατι το εγχείρημα δεν ειχε ικανοποιητικές μίζες …..
η γενικώς γιατί εσχατως σαν έθνος μας αρέσει να αυτοκτονουμε….
Ποσό μαλλον δε την στιγμή που πετάξαμε στον σκουπιδοτενεκέ και 500εκ για το P3…
Το σίγουρο εινα ότι άλλες χώρες (π.χ Ισραήλ) εάν είχαν ενα στόλο απο 100 Α7
Θα είχαν πολυ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ προσεγγιση στο θέμα..

Giorgos

kalimera sygnomh gia th grafh alla den exo eyxero elliniko pliktrologio.
Tha itan oraio ena afieroma sta A-7F sta Mirage F-1/M-53 kai sta PHANTOM tis ROCKWELL kai tis IAI(KURNASS)

flashg

Πάντως αν και εκτός θέματος εγώ ονειρεύομαι ότι θα πάρουμε σχεδόν τζάμπα τους f404 και τα ραντάρ από τα f18 των Αμερικάνων που αποσύρονται και θα τα βάλουμε στα f4. Γλιτώνουμε 1 τόνο βάρους για να τον βάλουμε για δομική ενίσχυση και κανένα irst . Με την οικονομία καυσίμου των νέων κινητήρων και με το καύσιμο που κουβαλάει το f4 θα κόβουμε βόλτες πάνω από την Κύπρο. Αν τα βάλουμε και κανένα Probe-and-drogue και πάρουμε και κανένα KC130 από τους Ισπανούς θα έχουμε ένα υποστρατηγικό αεροσκάφος.

Em.Ti

Μας “φτιάξατε” πάλι…
Δυστυχώς είναι ένα όνειρο που έμεινε όνειρο και καλά έκανε. Αν είχαμε τα ελληνικά A-7F (ή όπως αλλιώς θα τα λέγαμε) δεν θα είχαμε F-4E AUP και πολύ πιθανό δεν θα είχαμε ούτε F-16C/D Blk52+ αλλά ενδεχομένως ούτε M2000-5. Και μπορεί τα πρώτα να είναι πρόγραμμα που πολλοί κατέκριναν (και κακώς κατά τη γνώμη μου), τα δεύτερα και τα τρίτα είναι αυτά που έχουν δώσει την ποιοτική διαφορά στην Π.Α. εδώ και πολλά χρόνια.
Επίσης, όπως πολύ σωστά γράφηκε ήδη, το YA-7F ήταν πρόγραμμα της USAF βασισμένο στο A-7D, τα δικά μας “ναυτικά” και διαφορετικά ήταν αλλά και είναι άγνωστο τί αλλαγές θα κάναμε εμείς (π.χ. ηλ.πακέτο, ραντάρ, επιπλέον αισθητήρες κλπ) πράγμα που σήμαινε ότι το(-α) πρωτότυπο(-α) δεν το(-α) γλυτώναμε με τίποτα. Άρα, το κόστος θα ήταν σίγουρα μεγαλύτερο από αυτό που υπολογίζονταν για τη USAF.
Τέλος, για μία αεροπορία που καθημερινά δίνει αερομαχίες, η επένδυση σε ένα καθαρόαιμο βομβαρδιστικό είναι δυστυχώς πολυτέλεια. Όπως φάνηκε και με τον εκσυγχρονισμό των F-4E, το μέλημα της Π.Α. είναι κυρίως να βγαίνουν καθημερινά τα νούμερα για τις ετοιμότητες ενώ η δυνατότητα α/ε είναι μεν επιθυμητή, αλλά πλέον θέλουμε α/φη διπλού ρόλου και όχι εξειδικευμένα. Και αν υπάρχει κάποιος που ειλικρινά πιστεύει ότι θα μπορούσαμε να στέλνουμε Α-7F εναντίον F-16C για αναχαίτηση θα πρέπει να το κοιταχτεί λιγάκι.
Δεν το συζητάμε καν ότι το A-7 στην οποιαδήποτε μορφή του θα ήταν ένας διαρκής πονοκέφαλος για την ΤΗΚ. Δεν το συζητάω καν ότι το A-7 δεν είναι ένας έρωτας παντοτινός δικός μου. Αλλά όλα τα ωραία πράγματα κάποτε τελειώνουν και έτσι ήταν και η υπηρεσία του A-7Ε/Η στην Π.Α.

evaggelos

φοβερο αεροσκαφος κ προσοντα ειχε αλλα αλλης εποχης η εποχη κορσερ-φαντωμ πεθανε σημερα θα ειμασταν η ποιο γραφικη αεροπορια στην ε.ε. κ απο της ποιο γραφικες του νατο.Θα γινοταν σφαγη γιατι θα επρεπε και εν ετη 2014 παλι να φυγουν απο τον βιο τους κ δε θα ειχαμε χρηματα για αναβαθμισεις αεροσκαφους κ φυσικα παπαλα κ το φ16,το οποιο μαλιστα κατα το 2040 θα αντιμετωπισει πιθανων το ιδιο προβλημα.Καλως η κακος καποια αεροσκαφη ληγουν στην εποχη τους κ οι ετερειες δεν τα ανανεωνουν γιατι κοστιζει αρκετα καθε φορα που ενα αεροσκαφος τελειωνει τον κυκλο του πρεπει να φευγει οπως πχ τα μιραζ θα επρεπε να ειχαμε παει σε ραφαλ αλλα στην ελλαδα πεταμε αετο.Κ για οσους λενε για τα Α-10 να θυμισω οτι μιλατε για της ηπα και το πουγκι ειναι παντα γεματο για οπλικα συστηματα ενω στην ελλαδα μετραμε το ταληρακι για να κανουμε fos στα πεπαλαιωμενα mirage.

sotbak

εξαιρετικό & λατρεμένο, αλλά νομίζω ότι εκ των πραγμάτων έπρεπε να το αποσύρουμε, όπως αναφέρει το άρθρο. Μπορεί η αναβάθμιση που πραγματεύεται το άρθρο να κόστιζε λιγότερο από αγορά νέου, αλλά νομίζω ότι σήμερα όλες οι αεροπορίες χρησιμοποιούν πολλαπλού ρόλου Α/Φ που περιλαμβάνουν και τον τομέα που κάλυπτε το Α-7.
Ας επικεντρωθούμε λοιπόν στο μέλλον της ΠΑ: Ενόψει των εξελίξεων και την απώλεια του Φ-35Α για την Τουρκία, ποιες είναι ενδεδειγμένες λύσεις για την ΠΑ; Μετατροπή σε viper όλων των Φ-16, πλην των 30ριών (τα 30ρια για προκεχωρημένη εκπαίδευση στον τύπο, αν και δεν ξέρω αν αυτό είναι εφικτό ενόψει τω ν αλλαγών) + 2 μοίρες ραφάλ f4 σε αντικατάσταση όλων των Μ-2000 + 2 μοίρες Φ-35Α για να αποσύρουμε και τα Φάντομ. Κοστίζει;;; Κοστίζει, αλλά η ανεξαρτησία ενός κράτους & η ελευθερία των πολιτών του παντού & πάντα ήταν μια κοστοβόρος & επίπονη διαδικασία.

DP80

Όπως και με τα SM-1 όπου όλα εκτοξεύθηκαν σε ασκήσεις και έτσι δεν υπήρχε απόθεμα βλημάτων που να μπορεί να τοποθετηθεί σε φρεγάτα S, έτσι επιλέχθηκε και ο εκσυγχρονισμός των F-4 και μάλιστα στην απίστευτη διαμόρφωση αεροπορικής υπεροχής, γιατί η παράταξη του Σιμήτη ήθελε γερμανικά συστήματα, αμφιβόλου αξίας στην μάχη (ένα εκσυχρονισμενο F-4 παρόλο που με το ραντάρ του βλέπει πρώτο το F-16, εντούτοις το F-16 ρίχνει τον AIM-120 με καλύτερες προοπτικές από την ίδια απόσταση με το F-4 λόγο του ότι είναι ποιο ευέλικτο). Γενικότερα η αποδυνάμωση της εθνικής άμυνας που συντελέστηκε τότε είναι ενα πρόβλημα που το βρίσκουμε μπροστά μας και θα συνεχίσουμε να το βρίσκουμε για πολλά ακόμα χρόνια.
Τώρα εγώ δεν θεωρώ ότι έπρεπε να γίνει ο εκσυγχρονισμός των A-7, γιατί θεωρώ ότι το αεροσκάφος δεν θα άντεχε δομικά. Εάν όμως κάποιος με πείσει ότι δομικά το αεροσκάφος δεν θα είχε πρόβλημα, τότε συμφωνώ απόλυτα ότι αντί για τα F-4 έπρεπε να είχαμε εκσυγχρονίσει τα A-7, για τρεις λόγους:
1ον φτάνουν μέχρι την Κύπρο
2ον στον πόλεμο πάντα χρειάζεσαι ένα αεροσκάφος που να μπορεί να φτάσει πάνω από τον στόχο και να μπορεί να τον ισοπεδώσει. Και όσο σύγχρονα συστήματα αεράμυνας και να υπάρχουν πάντα κάτι θα περάσει.
3ον και στον Β παγκόσμιο πόλεμο , αλλά και στους αραβοισραηλινούς πολέμους ο βομβαρδισμός έκρινε το τελικό αποτέλεσμα.

MPAMPIS

Τα Α7 τώρα που βρίσκονται ;

Πάρις

Καλοκαίρι 2009, νομίζω, είμαι σε ρυμουλκό του ΠΝ, νοτίως των Σπετσών με προορισμό το πεδίο βολής Καραβία.
Ενεργοποιώ το ραντάρ ναυτιλίας και παρατηρώ την οθόνη του.
Ξαφνικά βλέπω τρεις στόχους, για μια στιγμή μόνο, πρίμα δεξιά.
Βγαίνω γρήγορα έξω από την γέφυρα και μόλις που προλαβαίνω να δω τρεις κουρσάρους να περνούν ξυστά πάνω από το κατάρτι του σκάφους. Αμέσως μετά έκαναν αριστερά με ανοδική πορεία. Μάλλον είχαμε γίνει εικονικός στόχος.
Ήταν η τελευταία φορά που είδα το Α7 να πετά.

Leonidas

και γιατί όχι F-4EX με καινούργιους κινητήρες, AESA και αυξημένη μεταφορική ικανότητα πυράυλων.
Επίσης δεν θα μπορούσε να πιστοποιηθεί ένας μικρός αριθμός(2 μοίρες) Α7 με Helfire και να επιχειρούν με τα apache και kiowa στον έβρο;

antonios

100-120 Τετοια αεροσκαφη “αεροποριας Στρατου” θα ηταν οτι επρεπε. Αλωστε η Ελλαδα ειχε στην διαθεση της ολο το στοκ των αποθηκευμενων Α-7 της Αμερικης για να διαλεξει 300 απο αυτα για να γτιαξει 100-120 με κομματια τους. Η ΕΑΒ ηταν πρωτοπορα σε κατασκευη συνθετικων υλικων και με την βοηθεια της κατασκευαστριας εταιρειας θα μπορουσε να αντικαταστησει με συνθετικα μερη μεταλικα οπως επικαλυψη πτερυγων κα. Θα μπορουσε να αποκτησει και την τεχνογνωσια στην κατασκευη δομικων μερων για να τα κρατησει 15 χρονια σε πτητικη κατασταση. Τα καινουργια ηλεκτρονικα του F εξασφαλιζαν και αργοτερα προσαρμογη νεοτερου συστηματων κατευθηνσης βομβων λειζερ. Ισως και την προσαρμογη των Brimstone θα αποτελουσε φοβητρο στην πρωτη γραμμη ! Φανταστητε ενα Α-7 με 4×3 Brimstone , 2 δεξαμενες καυσιμων και με 2 IRIS-T. Ηταν μια ευκαιρια που χαθηκε αδοξα!

RBF69

Ναι κακώς αποσύρθηκαν τα Α7! Αλλά αυτά τα άρθρα “What if” που σκαλίζουν τα “παλιά περσινά ξερά και ξυνά σταφύλια” μου δίνουν την αίσθηση ότι εφόσον δεν έχουμε μαντήλι να κλάψουμε ας πιάσουμε ένα φανταστικό σενάριο να ξεχαστούμε. Κοινώς “ΑΝ” η γιαγιά μου είχε καρούλια θα την λέγανε πατίνι (για να μην γράψω την σόκιν εκδοχή της φράσης και κοκκινίσετε διότι είστε και καθωσπρέπει άνθρωποι εκεί στην Π&Δ)

Spider

Τα περισσότερα σχόλια των αγαπητών σχολιαστών κινούνται στο μοτίβο του, όταν η νοσταλγία νικά την λογική.
Ευτυχώς η Π.Α. λειτουργεί πάντα με βάση την δεύτερη! 🙂 🙂 🙂

Lefteris

ΕΡΩΤΑΣ!!! ΛΑΤΡΕΙΑ !!!
Έπρεπε να προχωρήσουμε στην αναβάθμιση και στο πακέτο να περιλαμβάνονταν και RAM βαφή!
Όπως επίσης έπρεπε να αναβαθμίσουμε τα Λεωνίδας 1/2 αντί να τα χαρίζουμε στους βορειομακεδόνες, έπρεπε να αναβαθμίσουμε τα BMP1 και να αγοράζαμε τσάμπα άλλα τόσα για αντικατάσταση των M113, όπως έπρεπε να αναβαθμίσουμε και τα Mirage 2000 EGM κλπ κλπ.
Οπότε ένα καλό δημοσιογραφικό ερώτημα για τα A7, είναι αν ήταν απόφαση της ΠΑ να μην θέλει την αναβάθμιση τους ή εντολή από ΗΠΑ.

Ο ασχετος

Κοντη γιορτη, θα το ξαναζησουμε με τα 30αρια που δεν αναβαθμιζονται κ με τα μιραζ

chikichiki

Το θέμα των Κορσέρ στην Ελλάδα θυμίζει την εμμονή των Αμερικάνων με τα θωρηκτά, πάντα κάποιος θέλει να τα νεκραναστήσει…
1. Ακτίνα δράσης/φορτίο όπλων. Το Α-7 ήταν μεν διαβόητο για αυτά τα 2 γνωρίσματα, οποιαδήποτε αναβάθμιση όμως θα απαιτούσε σύγκριση με τον διάδοχο, ήτοι F-16C/D με CFT (και 300/600gal δεξαμενές). Είναι ο λόγος ακτίνας δράσης/φορτίου του A-7F τόσο ανώτερος του Blk52 ώστε να δικαιολογείται η αναβάθμιση; Ομολογώ πως δεν θυμάμαι νούμερα για να μπορώ να βγάλω κάποιο συμπέρασμα περί αυτού. Το θεωρώ όμως κρίσιμο ζήτημα. Αν η σύγκριση δεν είναι υπέρ του A-7 κατά ένα σεβαστό ποσοστό, πολύ απλά ίσως να μην ήταν ωφέλιμη η αναβάθμιση σε σχέση με την αντικατάσταση από F-16. Αν πάλι είναι, ίσως να είναι.
2. LD/SD. Η έλευσή του καταδίκασε τα ασυνόδευτα βομβαρδιστικά σε επικίνδυνα ποσοστά απωλειών. Μέθοδοι αντιμετώπισης η ταχύτητα, το στελθ, η ικανότητα αυτοάμυνας (“strike fighter”), η συνοδεία μαχητικών. Η υπερηχητική ταχύτητα του A-7F ίσως να μην ήταν αξιοποιήσιμη στην πράξη (όπως και το F-16 δε χτυπάει μαχ σε αποστολές βομβαρδισμού). Η ικανότητα αυτοάμυνας από την άλλη, θα ήταν αμφίβολης αποτελεσματικότητας λόγω μικρών επιδόσεων του μικρού ραντάρ (δε χωράει και τίποτε άλλο εκεί μέσα). Ίσως να ήταν εφικτή η εγκατάσταση κάποιου από τα μικρότερα ραντάρ της αγοράς (σαν αυτά που έχουν χρησιμοποιηθεί σε ελαφρά μαχητικά – Kfir, F-5, κλπ, ίσως της Elta ή και της Thomson/Thales, αυτό που πήραν τα μαροκινά F1), τα οποία θα ήταν μεν ικανά για αγώνα Α-Α αλλά με αισθητό μειονέκτημα απέναντι στα APG-68.
3. Μικρό ρύγχος/έλλειψη χώρου. Η μυτούλα του A-7 δεν αδυνατούσε να ενσωματώσει πραγματική σουίτα nav/attack παντός καιρού. Όλα τα αντίστοιχα συστήματα είναι παροιμιωδώς ογκώδη (A-6!!!) ακόμα και στην εποχή των ψηφιακών ηλεκτρονικών. Τα δε πιθανά ραντάρ που αναφέρθηκαν παραπάνω σε καμία περίπτωση δεν προσφέρονται για καθήκοντα κρούσης παντός καιρού. Ίσως το πρόβλημα να λυνόταν (μερικώς) με ενσωμάτωση LANTIRN.
4. Κόστος. Αξίζει η αναβάθμιση ενός αεροσκάφους που θα απαιτούσε τόσες εκτενείς αλλαγές διατηρώντας όμως όλα τα εγγενή μειονεκτήματα μιας ατράκτου μεγάλης ηλικίας και παλιάς σχεδίασης;
5. Δεν μου είναι άμεσα προφανής η συσχέτιση των όπλων stand-off. Υποθέτω πως θα μπορούσαν να φτάσουν μακρύτερα με ένα α/φος-φορέα μεγαλύτερης ακτίνας δράσης, όμως εφόσον “οι αποστολές κρούσης γίνονται πλέον με όπλα stand-off” (σίγουρα;) ίσως η αξία της αναβάθμισης εκ των πραγμάτων να χανόταν.
Δεν τα λέω αυτά βέβαια για να βάλω ταφόπλακα στην ιδέα, περισσότερο για να κάνω το δικηγόρο του διαβόλου. Άλλωστε κάποια απ’τα επιχειρήματα που παρέθεσα δεν ορίζουν το A-7 ως κατώτερο αλλά αφήνουν και το ενδεχόμενο ανωτερότητάς του.

George

Για κάποια άλλη χειμωνιάτικη Κυριακή Πτήση:
What if F-20 αντί για F-16/M2000 με αγορά του σχεδίου από την Ελλάδα και κατασκευή του εδώ με κάποιο joint venture με τη Northrop?
Με σταδιακή ανάπτυξη εγχωρίων συστημάτων στις εξελικτικές του εκδόσεις?

ShadowMan

Να πω απλά ότι αυτό το αεροπλάνο είναι ο μοναδικός μου έρωτας οπλικου συστήματος. Αλλά ακόμα και εξυχρονισμενο σήμερα θα είχε πρόβλημα με τα τουρκικά ασεπε και τους σ400 κτλπ. Ναι αν στέλναμε ένα δύσκολο βράδυ 60 αεροσκάφη μαζικά για κρούση θα κάναμε ζημιά σίγουρα αλλά θα γυρνούσαν πίσω με το ζόρι τα μισά. Η Ελλάδα δεν είναι χώρα που στέλνει πιλότους σε αποστολές αυτοκτονίας. Αυτά τα κάνει ο Κιμ.

Nikolaos

Αναλαμβάνω τον άχαρο ρόλο να θέσω τη συζήτηση στο ιστορικό της πλαίσιο εκφοράς: Το ημερολόγιο δείχνει 1990 όταν τα δύο YA-7F είναι στον αέρα, και τελικώς το πρόγραμμα ακυρώνεται. Λίγο μετά ακυρώνεται και ο “διάδοχος” του YA-7F, το Α-16. Προσοχή, το Α-16 ήταν entry-level έκδοση με βάση το -C block 30/32, πολύ υποδεέστερη του F-16C/D Block 40/42 Night Falcon με το LANTIRN και με το ογκώδες ευρυγώνιο και ολογραφικό HUD της Marconi (που νεκρανάστησε πρόσφατα η ΤΗΚ για τα 50+ της), και όχι κάτι ανώτερο σε CAS/BAI, όπως πολλοί φαντάζονται. Έφερε FLIR ναυτιλίας Falcon Eye μπροστά από το κόκπιτ και ήταν ασύμβατο με LANTIRN, στερείτο άρα δυνατοτήτων a) laser designation, b) auto terrain following, c) auto target hand-off to 6 x AGM-65D Maverick. Κύριο οπλισμό θα είχε μια τετράκαννη έκδοση του GAU-8 Avenger 30mm σε ατρακτίδιο GPU-5A στον κεντρικό φορέα, που δοκιμάστηκε επιχειρησιακά για μία μόνο μέρα από τα F-16A Block 15 της εθνοφρουράς της Νέας Υόρκης το 1991 στη Desert Storm και εγκαταλείφθηκε άμεσα (η τρομερή ανάκρουση έκανε το ατρακτίδιο να ταλαντώνεται στο φορέα, και τα βλήματα να πηγαίνουν στο γάμο του Καραγκιόζη …). Και φυσικά τα AGM-65B/D (scene maginification TV / imaging infra red, αντίστοιχα).
Εννοείται βέβαια ότι αν είχε προχωρήσει το YA-7F, θα χρησιμοποιούσε συστήματα διαθέσιμα ΤΟΤΕ. Όχι το 2000, το 2010, το 2020, όχι AESA, JDAM, JSOW κλπ. Στοιχειώδες.
Τη ίδια εποχή, στην Ελλάδα, η κυβέρνηση που αναδεικνύεται μετά από τρεις εκλογικές αναμετρήσεις την Κυριακή των Βαϊων του 1990 εκδίδει, ως πρώτη πράξη, τριετές ομόλογο με κουπόνι 25% το χρόνο για να … πληρώσει δώρο του Πάσχα ως Μεγάλη Τετάρτη, τόσο άδεια είναι τα ταμεία της χώρας. Ακολουθεί διπλασιασμός φόρου στη βενζίνη και γενικευμένη λιτότητα, που κατορθώνει να περιστείλει τον πληθωρισμό από το 23% στο 14% περίπου. Με το τέλος του έτους, η παγκόσμια οικονομία εισέρχεται σε ύφεση. Υπό τη συγκυρία, το πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης δεν θα αποδώσει τα αναμενόμενα. Η ΠΤΗΣΗ προεξοφλεί ότι μια option για 20 ΝΜΑ από την αγορά του αιώνα δεν θα ασκηθεί ποτέ. Αυτό σημαίνει Ελλάς 80 ΝΜΑ, Τουρκία 160 ΝΜΑ. Την ίδια χρονιά, η Τουρκία θέτει νέα παραγγελία για 80 F-16. 80:240, αναλογία 1:3 εις βάρος της Ελλάδος !!! Ο Κων. Μητσοτάκης, που γενικά επρέσβευε την καταλλαγή και τη διαπραγμάτευση στις σχέσεις με την Τουρκία, αλλά είχε επίγνωση ότι διαπραγμάτευση δεν γίνεται από άοπλο μέρος, μαζεύει τα κομμάτια της ελληνικής οικονομίας και παραγγέλει 40 F-16 Block 50, 12 AH-64A και τα πρώτα 5 S-70B Sea Hawk. Οι κολοσσιαίες παραδόσεις δωρεάν υλικού (28 F-4E AN/ASQ-203 NWDS, 62 A-7E/TA-7C, 4 DDG Charles F. Adams, 3 FF Knox, 312 M60A3, 359 M60A1 RISE passive, αρματοφορείς Oshkosh, εκατοντάδες ΤΟΜΠ και τροχαίο υλικό) ανακουφίζουν έτι περαιτέρω την κατάσταση (παίρνει όμως και η Τουρκία 80 F-4E και τεράστιους αριθμούς Knox & M60A3!).
Τώρα, αν ενόψει των παραπάνω φαίνεται εύλογο να επενδυθούν τεράστια κονδύλια (πάνω από $ 15 εκ. ανά α/φ) για τα Κορσαίρ την ίδια περίοδο, μάλλον θα πρέπει να ελπίζει κάποιος στο λαχείο …
Παραλείπω βέβαια το αυτονόητο ότι, χωρίς πρόγραμμα από άλλη χώρα – χρήστη (και η αναβάθμιση των Φάντομ βασίστηκε στην αντίστοιχη γερμανική), το τεχνολογικό ρίσκο θα ήταν τεράστιο για μια χώρα σαν την Ελλάδα, ακόμη και για μια αναβάθμιση συστημάτων μόνο και όχι και κινητήρα – σκάφους. Ακόμη και η Γερμανία, με την ειδική μονάδα δοκιμών WTD. 61, χρειάστηκε πολλά έτη και πρόσβαση σε αμερικανικές εγκαταστάσεις και πεδία βολής για να εξελίξει το ICE. Όταν το θέμα θα μπορούσε να τεθεί, το YA-7F ήταν ήδη νεκρό. Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου κατέστησε τεράστιους αριθμούς μαχητικών ακόμη και τρίτης γενιάς πλεονασματικούς, και έδωσε τη χαριστική βολή σε προγράμματα εκσυγχρονισμών. Χώρες όπως η Χιλή και η Ιορδανία βρέθηκαν με δεκάδες F-16. Περιέργως, η Ελλάς ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε για τα αεροσκάφη αυτά, που φυσικά θα ισοφάριζαν πλήρως την τουρκική υπεροχή σε μαχητικά γ’ γενιάς, και η τεχνική πρόκληση του διαφορετικού κινητήρα και ραντάρ θα αντιμετωπιζόταν ευχερώς από τις ΜΣΒ με αποδέσμευση προσωπικού από την ταχύτερη απόσυρση παλαιότερων τύπων, με διατήρηση των οροφών.

Evanos

Και τα f 117 έχουν επισήμως αποσυρθεί απο την USAF…όμως πολλοί στην Αμερική τα βλέπουν σποραδικά να πετούν θυμίζοντας ότι ενα σπουδαίο όπλο το κρατάς για κάποιο διάστημα μετά την απόσυρση του λειτουργικό σε περιπτωση που η συγκυρία το φέρει να σου χρειαστει..
Ελπιζω και πιστεύω κατι αντίστοιχο να εχει γίνει και με τα Ελληνικά A-7 καθώς ειναι και αξιοσημείωτο ότι επικρατεί σιγή ασυρμάτου ως προς την τύχη τους..
Ενα ιδιαίτερα πολύτιμο όπλο που θα μπορούσε αν χρειαστεί να ειναι ο άσσος στο μανίκι της Ελληνικής αμυνας..

KostisM

Σε ένα δικό μου what if … πιθανώς επηρεασμένος από εσάς, είχα σκεφθεί ποια αεροσκάφη θα προτιμούσα για την ΠΑ από τις αρχές του ’60 μέχρι σήμερα. Μετά δηλαδή τα αρχικά F-86E/D και F-84G/F που ουσιαστικά παίρναμε ότι .. περίσσευε, τι θα επέλεγα σε σχέση με τους 13 τύπους καινούργιων ή μεταχειρισμένων που ήρθαν και πέταξαν με τα μπλε εθνόσημα. Θυμίζω: επιπλέον F-84F, F-102, F-104, F-5, F-4, M F1, A-7, M2000, F-16 bl.30, bl 50, bl.52+, bl.52M, M2000-5.
Κατέληξα σε 4 : Τη δεκαετία του ’60 τα Mirage IIIE/D/R , αυτή του ’70 τα RF/F-4E, το ’80 και ’90 τα F/A-18C/D και μετά το 2000 τα Super Hornet.
Αν θα έκανα μια εξαίρεση και επειδή οι Αμερικανοί δεν έδιναν παραπάνω F-4 μετά τις αρχικές δύο μοίρες (αυτά της 337 και 348 που πήραμε το 1977 ήταν όταν και οι Τούρκοι πήραν άλλα 32+8 RF σε συνέχεια των αρχικών 40), θα ήταν τα A-7 βέβαια. Γι’ αυτό τα πήραμε επειδή αν θυμάστε δεν έδιναν παραπάνω phantom! Όμως ήταν ιδανικά για το ρόλο που κλήθηκαν να παίξουν.
Όμως μέχρι εκεί. Για τον εκσυγχρονισμό η ΠΑ αποφάσισε για τον κατάλληλο τύπο (F-4 με νέο radar, ηλεκτρονικά, ατρακτίδια, όπλα- και AIM-120) , καθυστερημένα βέβαια (τέλειωσε το 2003 ?) και όχι σε όλα όσα μπορούσε , υπήρχαν άλλα 26 τότε από τα αρχικά 28 F-4E SRA που είχαν βέβαια αναβαθμιστεί από τους αμερικανούς μία ή δύο φορές, σύνολo 62 F-4E.
Πάντως τα 39 χρόνια υπηρεσίας των κουρσάρων δεν είναι και λίγα, στο τέλος ήταν στην ουσία και LIFT για τα F-16.

zulu16

Το άρθρο αυτό μόνο σαν ανέκδοτο μπορώ να το δω και πραγματικά δεν το θεωρώ αντάξιο της Πτήσης που διαβάζουμε…….
Δηλαδή ουσιαστικά θα υιοθετούσαμε ένα πρωτότυπο που δεν μπήκε ποτέ σε υπηρεσία από καμία αεροπορία ούτε καν από την αμερικανική σαν αεροσκάφος της ΠΑ ουσιαστικά θα συμμετέιχαμε στο r&d με κόστη αδύνατο να προσδιοριστούν όπου στην βέλτιστη περίπτωση και αφού κυλούσαν όλα κατ’ ευχήν θα είχαμε ως τελικό αποτέλεσμα ένα παλαιό αεροσκάφος υποδεέστερο σε επιδόσεις αέρομαχίας ακόμη και του f-4, όπου οι εγγενείς περιορισμοί του όπως η αεροδυναμική σχεδίαση και η μικρή διατομή του κώνου του ραντάρ θα ήταν ανυπέρβλητες που σημαίνει αναγκαστικά όποιο ραντάρ και να επέλεγε η ΠΑ αναγκαστικά θα έπρεπε να προσαρμοστεί οπότε δεν ξέρουμε καν τι επιδόσεις θα είχε στην τελική του μορφή, και κάτι που διάβασα στα σχόλια πολλάκις είναι η μνεία στην εμβέλεια του α7…ΝΑΙ αλλά με τον TF 41 χωρίς μετάκαυση, τι σχέση θα είχε η εμβέλεια του α7 με έναν F-100 για παράδειγμα σε ενα αεροσκάφος βαρύτερο του α7 με επιμυκηνσμένη άτρακτο κατα 1,22μέτρα???
Ακόμα αυτό το νέο (υβρίδιο) αεροσκάφος που θα προέκυπτε με πτητικά χαρακτηριστικά διαφορετικά του αρχικού α-7 ΘΑ απαιτούσε εκ’ νέου εκπαίδευση τακτικές προσαρμοσμένες στον νέο φάκελο πτήσης, καθώς και αλλαγές στην λογιστική υποστήριξη
Και όλα αυτά για να φτάναμε στο 2019 (πιθανώς χωρίς να έχουμε αγοράσει block 52+, 2000-5) με ενα αεροσκάφος κοντά στα 50 έτη ζωής υψηλοπτέρηγο, χωρίς FBW που θα ήταν τουλάχιστον δολοφονικό να βρεθεί απέναντι σε F-16 σε κλειστή αερομαχία στο περιβάλλον του πολέμου, εκτός και αν έχει κανείς την αυταπάτη ότι απέναντι στο f-16 που με την βοήθεια τoy fbw θέλει 2sec να πιάσει από 1,5-9 G, τότε θα πρέπει ο ίδιος να πιστεύει και στις νεράιδες….
Το πακιστάν στα mirage 5 έχει σαν κύριο αισθητήρα το ιταλικό Grifo, μήπως να το επιλέγαμε αντί του APG-83, για τα viper?
Y.Γ. Στην τελική εάν είχαμε ανάγκη από βομβαρδιστικό με ικανότητα αερομαχίας έτσι ώστε να επιβιώσει υπήρχαν στο παρελθόν τόσο το Tornado, όσο και το F-15E, και ακόμη καλύτερα αυτήν την δουλειά την κάνουν τα F-16D block52+ missionized της ΠΑ, και ευτυχώς τουλάχιστον οι επιτελείς της ΠΑ δεν είναι τόσο αιθεροβάμωνες όσο εύκολα σχολιάζουν αρκετοί.
Αν όλος ο σκοπός ήταν ο εκσυγχρονισμός μέρους των α7 μόνο και μόνο για CAS αυτό είναι άλλη συζήτηση και ίσως είχε νόημα, αλλά η νεκρανάσταση του F-8 Crusader to 2000 θα ισοδυναμούσε με αυτοκτονία, ναι το F-8 ήταν επαρκές το 1960, αλλά όχι το 2019………

aris32

η μονη αξιολογη προσπαθεια αναβαθμισης του τυπου σε υπηρεσια ηταν να μπει ενα ρανταρ griffo που μπαινει σε φ5 και γενικα σε μικρα αεροσκαφοι , να αναβαθμισεις το κοκπιτ με εγχρωμες οθονες νεο hud , πιστοποιηση ατρακτιδιου σκοπευση αρτηρια δεδομενων ωστε να πιστοποιησης και μερικα ag οπλα και καλο συστημα αυτοπροστασιας. κρατουσες τον ιδιο κινητηρα και ειχες καμια 40-50 απο αυτα με ολα τα διθεσια εκσυχρονισμενα αντι για τον εκσυχρονισμο των phantom . οποτε ειχες ενα καθαροαιμο κρουσης μαχητικο με πολλα καλουδια που ακομα και τωρα (ναι και τωρα αφου ειμαστε η μονη αεροπορια που αναγκαζεται να κανει επιχειρησεις σε εχθρικο εδαφος με ισχυρη αεροπορια και αντιαεροπορικα συστηματα αρα πρεπει να πεταξεις χαμηλα. καμια αλλη αεροπορια δεν εχει στο εκπαιδευτικο της προγραμμα χαμηλες νυχτερινες πτησης κρουσης) . Ισως και να ηταν καλυτερα να τα ειχες απο οτι τα phantom που ειναι και πιο ακριβα. Βεβαια δεν γνωριζω τι αποθεμα ανταλλακτικων ειχαμε αλλα πιστευω οτι μιας και ειμασταν ο τελευταιος χρηστης και επειδη περασαν και περιπου 110 αεροπλανα θα ειχαμε αρκετο στοκ ανταλλακτικων για 40-50 εκσυχρονισμενα αεροσκαφοι) .
το αεροσκαφος ηταν φιλικο προς τον χειριστη , αριστο στην χαμηλη πτηση μεγαλη εμβελεια και μεγαλο ογκο πυρος και αν ειχε ενα καλο συστημα αυτοπροστασιας και με καλη προετοιμασια θα ειχε και πολλες ελπιδες να πεταξει να ολοκληρωσει την αποστολη κια να γυρισει πισω)

Tasos

Καλά και άγια όλα αυτά που γράφετε….Αλλά δεν απαντάτε σε κάτι πάρα πολύ σημαντικό: Ποιός θα πλήρωνε για τη μίζα που θα χάνονταν μέσω αυτής της λύσης;

evaggelos

λιγο ασχετο αλλα γιατι δεν πηγαμε σε καποιο αεροσκαφος τυπου φ18 s.hornet για κρουση κυπρο κλπ?η εστω παρεμφερες? τα 30αρια μπορουν να παρουν αυτο το ρολο? επισης γιατι ποτε δεν πηραμε 2 τανκερ? δε θα ηταν χρησιμα ως προς αν.μεσογειο-κυπρο?

Kanenas

Θέλειν εστί δύνασθαι, όλα τα άλλα είναι απλώς έπεα πτερόεντα.

- Advertisement -

Το Σχόλιο της Ημέρας

ΣΥΖΗΤΗΣΗ: Οι 32 CAMM-ER της HF2 δεν μας φτάνουν και είναι λίγοι, είναι λίγοι και οι 64 της AH140; Είχαμε ποτέ τέτοια πλοία;

Διαβάζουμε με περίσσια προσοχή τα σχόλια, όσο μπορούμε, αλλά τα διαβάζουμε. Όταν γράψαμε, με ικανοποίηση (όχι για το πλοίο, αλλά διότι είναι φανερό πως...

Το τεύχος μας που κυκλοφορεί

- Advertisement -

Κύριο Άρθρο

Αγορά 44 πυροσβεστικών αεροσκαφών μέχρι το 2030 προτείνει η Πολιτική Προστασία!

46
Για τομή στον τομέα της αντιπυρικής προστασίας στη χώρα μας και πρότυπη δουλειά, μακριά από «εκ των υστέρων μεμψιμοιρία» και για να προλάβουμε νέες...
- Advertisement -
Card image

June #12 ΠΤΗΣΗ 2021

Αγορά 4.49
- Advertisement -
Card image

October 2020

Αγορά 4.49
- Advertisement -
Card image

ΠΤΗΣΗ 2014 June 2014 #337

Αγορά

Related News

ΣΥΖΗΤΗΣΗ: Οι 32 CAMM-ER της HF2 δεν μας φτάνουν και είναι λίγοι, είναι λίγοι και οι 64 της AH140; Είχαμε ποτέ τέτοια πλοία;

Διαβάζουμε με περίσσια προσοχή τα σχόλια, όσο μπορούμε, αλλά τα διαβάζουμε. Όταν γράψαμε, με ικανοποίηση (όχι για το πλοίο, αλλά διότι είναι φανερό πως...

Ν. Δένδιας: Απογοητευτική η στάση του SPD στο ζήτημα του εμπάργκο όπλων στην Τουρκία

Τη "βαθιά απογοήτευσή" του για τη στάση του Σοσιαλδημοκρατικoύ Κόμματος της Γερμανίας (SPD) στις προτάσεις για εμπάργκο όπλων στην Τουρκία, εξέφρασε ο υπουργός Εξωτερικών...

ΤΗΕΟΝ SENSORS: Πωλήσεις που ξεπερνούν τα 30 εκατ. ευρώ στο εξωτερικό μέσα στο 2021

Η THEON SENSORS ανακοινώνει νέες πωλήσεις για το 1ο τετράμηνο του 2021 που ξεπερνούν τα €30 εκατ. σε Βόρεια - Νότια Αμερική, Βόρεια Αφρική,...