29.7 C
Athens
Πέμπτη, 5 Αυγούστου, 2021
- Advertisement -

Αφιέρωμα: H ιστορία των ελληνικών «Αστρομαχητών» F-104

- Advertisement -

F-104: O ΘΡΥΛΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ STARFIGHTER

Ο θρύλος με τα παρατσούκλια
του Ηλία Νταλούμη
Ήταν Μάρτιος του 1952. Ο πόλεμος της Κορέας δεν είχε ακόμα τελειώσει. Στο Palmdale της Καλιφόρνιας ο κύριος Clarence -τον φώναζαν Kelly- L. Johnson, μάζεψε την ομάδα του και στρώθηκαν στη δουλειά. Σήμερα όλοι ξέρουμε ότι ο Kelly Johnson αποτελεί μόνος του ένα κεφάλαιο της ιστορίας της Αεροπορίας. Υπήρξε ένας ιδιοφυής σχεδιαστής με πολλές επιτυχίες. Κοινό γνώρισμα των αεροπλάνων του η προκλητικά πρωτότυπη γραμμή τους. Το P-38 Lightning και το SR-71 Blackbird, δύο ακραίες χρονικά δημιουργίες του, αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα.
Απομονωμένοι, μακριά από “αδιάκριτα” μάτια στα σχεδιαστήρια της Lockheed, άρχισαν να σχεδιάζουν ένα μαχητικό με βάση τα αιτήματα των χειριστών των μαχητικών της Κορέας. Αυτά ήσαν δύο: ταχύτητα και ύψος. Η ομάδα δούλεψε εντατικά γιατί μελέτησαν περισσότερα από 300 σχέδια. Τελικά κατέληξαν σ” αυτό που είχε την ονομασία “Model 083“. Εντελώς ριζοσπαστικό στη σύλληψή του. Ουσιαστικά δεν ήταν παρά ο κινητήρας Wright J65-W-6 Saphire με δυο μικρά φτερά και μια θέση για τον χειριστή.
Όμως παρόλη την αντισυμβατικότητά του κίνησε το ενδιαφέρον της USAF που τον Μάρτιο του 1953 προχώρησε στην υπογραφή συμβολαίου για την κατασκευή δύο αεροπλάνων. Τότε πήρε τον κωδικό XF-104 και την ονομασία Starfighter. Έντεκα μήνες αργότερα, στις 7 Φεβρουαρίου 1954, πέταξε το πρώτο από αυτά. Ήταν το 53-7786 με αριθμό κατασκευής 083-10013. Χειριστής του o Tony Le Vier, γνωστός δοκιμαστής και τόπος η Αεροπορική Βάση Edwards. Τα επόμενα δύο χρόνια ο Tony Le Vier και ο Herman “Fish” Salmon πέταξαν εντατικά με τα δύο πειραματικά αεροσκάφη.

Σαν σήμερα η πρώτη πτήση του “Αστρομαχητή” (YF-104A)


Εν τω μεταξύ είχε υπογραφεί και νέο συμβόλαιο με την USAF για δεκαεφτά YF-1044. Το πρώτο από αυτά το πέταξε ο Herman “Fish” Salmon στις 17 Φεβρουαρίου 1956. Οι διαφορές από τα XF-104 ήσαν αρκετές με δύο τις πιο εμφανείς: Στις εισαγωγές υπήρχαν τα χαρακτηριστικά ημικώνια ρύθμισης ροής. Οι κινητήρες δεν ήσαν πια οι Wright J65-W-6 Saphire αλλά οι κατά πολύ ισχυρότεροι General Electric J79-GE-3. Πολύ σύντομα, στις 2 Απριλίου της ίδιας χρονιάς, το YF-104A “έπιασε” τα 2 Mach.
Αμέσως υπογράφτηκε συμβόλαιο με την USAF για 153 F-104A, 56 Δίωξης-Βομβαρδισμού F-104C και 18 αναγνωριστικά RF-104A5. Τα 153 πρώτα θα πήγαιναν στην Air Defence Command (ADC) ενώ τα υπόλοιπα προορίζονταν για την Tactical Air Command (TAC)6. Όπως είπαμε και πιο πάνω το F-104 βασιζόταν σε ριζοσπαστικές και αντισυμβατικές λύσεις των ζητημάτων που είχε να αντιμετωπίσει.
Το σχήμα της ατράκτου θύμιζε πολύ περισσότερο πύραυλο και λιγότερο αεροπλάνο. Τα φτερά όλων των άλλων υπερηχητικών της εποχής του, για να μειώνεται στο ελάχιστο δυνατό η οπισθέλκουσα, ήσαν οπισθοκλινή. Εδώ αντίθετα δεν είχαν την παραμικρή κλίση και είχαν τραπεζοειδές σχήμα, μικρή επιφάνεια7 και ήσαν εξαιρετικά λεπτά. Το μέγιστο πάχος ήταν 10,668cm (4,2in) ενώ το χείλος προσβολής είχε ακτίνα μόλις 0,41mm! Σκέτο μαχαίρι δηλαδή.

Τα F-104 εναντίον της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών


Σχημάτιζαν αρνητική δίεδρο 10 μοιρών. Τέλος η ουρά είχε σχήμα “Τ”. Αυτό ήταν η αιτία για μια άλλη πρωτοτυπία. Το κάθισμα του χειριστή δεν εκτινασσόταν προς τα πάνω, σπάζοντας την καλύπτρα, αλλά προς τα κάτω μέσω ειδικής καταπακτής που υπήρχε στο δάπεδο του cockpit. Εν τω μεταξύ είχαν αρχίσει να εμφανίζονται διάφορα προβλήματα ως προς τις επιχειρησιακές επιδόσεις του F-104A. Είχε κερδίσει μεν το ρεκόρ ύψους και ταχύτητας, υστερούσε όμως σημαντικά σε ακτίνα δράσης.
Στην USAF δεν άργησαν καθόλου να καταλάβουν ότι είχαν ένα καταπληκτικό αεροπλάνο αλλά ένα πολύ μέτριο οπλικό σύστημα. Το ραντάρ του είχε περιορισμένες δυνατότητες. Το εξάκανο πυροβόλο Vulcan Μ61 των 20mm ήταν ακόμα αναξιόπιστο. Όσο για τους δύο Sidewinder ήσαν “λίγοι”. Στις 26 Ιανουαρίου 1958 παραδόθηκε το πρώτο F-104A στην ADC. Αντικατέστησε τα F-86D Dog Sabre της 83rd FIS, στη Hamilton AFB9 της Καλιφόρνια. Πολύ σύντομα, μόλις μετά τρεις μήνες, προβλήματα κυρίως στον κινητήρα, οδήγησαν στο σταμάτημα των πτήσεων.

Luftwaffe και F-104: Μοιραία σχέση


Σε πολύ λίγο χρόνο αυτές επαναλήφθηκαν όμως η USAF είχε πάρει την απόφαση ότι το F-104A δεν ήταν κατάλληλο για την ADC. Έτσι εφοδιάστηκαν με F-104A μόνο τρεις ακόμα μοίρες. Η 56th, η 337th και η 538th, όλες τους FIS. Τα κράτησαν μόνο ως το καλοκαίρι του “60 οπότε τα F-104A αποσύρθηκαν από το δυναμικό της ADC. Όχι όμως οριστικά. Τρία περίπου χρόνια αργότερα, τον Μάρτιο του 1963, η 319th FIS στη Homestead AFB της Φλόριντα και η 331st FIS στη Webb AFB του Τέξας, εφοδιάστηκαν με F-104A.
Αιτία ήταν η κρίση της Κούβας που είχε μόλις λήξει. Οι σοβιετικοί πύραυλοι μπορεί να είχαν αποσυρθεί αλλά ένα βομβαρδιστικό που θα απογειωνόταν από την Κούβα θα μπορούσε μέσα σε ελάχιστα λεπτά να πλήξει οποιοδήποτε στόχο στις νότιες ΗΠΑ. Χρειαζόταν λοιπόν ένα γρήγορο μαχητικό που θα αντιμετώπιζε σε πρώτη φάση τον επίδοξο εισβολέα. Εκεί το F-104A ήταν ασυναγώνιστο.
Στην 319st FIS έμεινε ως τον Δεκέμβριο του 1969, ενώ στην 331st FIS ως το Μάρτιο του 1967. Αλλά και το F-104C δεν τα πήγε καλύτερα στην TAC. Πρωτοπέταξε στις 17 Ιουνίου 1958. Διέθετε τον βελτιωμένο κινητήρα J79-GE-7, σύστημα ανεφοδιασμού εν πτήσει και αναρτήρες για οπλισμό στα φτερά. Κατασκευάστηκαν μόνο 77 και όλα πέταξαν με την 479th TFW10, που άρχισε να τα παραλαμβάνει τον Οκτώβριο του 1958.

Νέα καριέρα για το ελληνικό F-104G Starfighter (33643)


Αυτά τα F-104C πολέμησαν και στο Βιετνάμ, πέρασαν αργότερα στην ANG του Πουέρτο Ρίκο όπου κι έμειναν ως το 1975. Στη Lockheed είχαν αντιληφθεί ότι το Starfighter παρά τις αρετές του ήταν μια αποτυχία. Δεν το έβαλαν κάτω και συνέχιζαν τις προσπάθειες για βελτιώσεις. Αλλά οι προοπτικές δεν ήσαν και τόσο ευοίωνες. To F-106 Delta Dart της Convair και το F-105 Thunderchief της Republic είχαν δείξει τις ικανότητές τους και είχαν αρχίσει να καλύπτουν το κενό που είχε αφήσει το F-104 στην ADC και την TAC αντίστοιχα.
Όμως το άστρο του Starfighter όχι μόνο δεν είχε δύσει αλλά αντίθετα μόλις ανέτειλε. Τον Μάιο του 1955 η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, αναγνωρίστηκε ως κυρίαρχο κράτος και πλήρες μέλος του ΝΑΤΟ. Αυτό με απλά λόγια σήμαινε ότι έπρεπε να αποκτήσει και Ενοπλες Δυνάμεις και επομένως Αεροπορία. Αεροπορία βεβαίως σημαίνει μαχητικά αεροσκάφη και τέτοια δόθηκαν από τις ΗΠΑ. Ήσαν κυρίως F-86 Sabre και F-84F Thunderstreak. Πρωθυπουργός (12) της Δ.Γερμανίας ήταν ο Konrad Adenauer (13).

Zoom climb! Έλληνες αεροπόροι στο κατώφλι του Διαστήματος


Πίστευε ότι η Γερμανία έπρεπε να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στα ευρωπαϊκά θέματα κι επομένως στο ΝΑΤΟ. Χρειαζόταν λοιπόν ένα σύγχρονο αεροπλάνο που θα ήταν σύμβολο της γερμανικής συμμετοχής στην κοινή ευρωπαϊκή άμυνα. Δεν αρκούσε να υπερασπιζόταν αποτελεσματικά τη χώρα του. Έπρεπε να είχε τη δυνατότητα να φέρει τα αμερικανικά πυρηνικά όπλα, που ήσαν αποθηκευμένα στη Γερμανία, σε περίπτωση σύρραξης αλλά και να το συναρμολογούσαν εκεί.
Έτσι λοιπόν το 1958 ο ομοσπονδιακός Υπουργός ‘μυνας, ο Franz Jose Strauss (14) από την Μπαβαρία (15), άρχισε να ψάχνει το κατάλληλο μαχητικό για τη χώρα του. Οι υποψηφιότητες ήσαν αρκετές. Τα πιο γνωστά ήσαν: Το Sauders-Roe SR.177 και το British Electric Lightning από τη Μ. Βρετανία. Το Dassault Mirage III από τη Γαλλία. To Grumman F11F-1F Super Tiger και το Lockheed F-104G Super Starfighter από τις ΗΠΑ.

ZELL: Μηδέν σε 275 μίλια μέσα σε 4 δευτερόλεπτα


Το πρώτο έφυγε σχεδόν αμέσως όταν το βρετανικό Υπουργείο Αμυνας αποφάσισε να μην προχωρήσει στην κατασκευή του SR.177 επειδή κάποιοι “εγκέφαλοι” σε αυτό αποφάσισαν ότι στο μέλλον η Μ. Βρετανία δε θα χρειαζόταν αεροπλάνα αναχαίτισης επειδή τη δουλειά αυτή θα την έκαναν διάφοροι αντιαεροπορικοί πύραυλοι! Μια ιδέα που, ευτυχώς, δεν άργησε να αποδειχτεί πόσο βλακώδης ήταν, όταν δυστυχώς είχε ήδη κάνει τις ζημιές της. Το Lightning δεν είχε δυνατότητες προσβολής. Το Super Tiger ήταν ανεπαρκές. Έμειναν λοιπόν τα άλλα δύο για έναν αγώνα “μέχρι τελικής πτώσεως”.
Μπορεί να ήταν μόνο η Δ. Γερμανία που θα διάλεγε εκείνη την ώρα αεροπλάνο, όλοι όμως γνώριζαν ότι σύντομα θα ακολουθούσαν κι άλλες. Η Ιταλία, η Ολλανδία, η Δανία, η Νορβηγία, το Βέλγιο και ο Καναδάς για λόγους τυποποίησης αλλά και οικονομίας θα προτιμούσαν το αεροπλάνο που θα είχε επιλέξει η Δ. Γερμανία. Από την αρχή οι Γάλλοι δεν πήραν και τόσο “ζεστά” την υπόθεση.
Οι πολιτικές συνθήκες δεν ήσαν και τόσο ομαλές, κατέρρεε η Δ. Δημοκρατία. Στρατηγός Ντε Γκολ, που μόλις επανέκαμπτε στην εξουσία, είχε σαφώς δείξει τις προθέσεις του κατά του ΝΑΤΟ. Τέλος και ο ίδιος ο Marcel Dassault δεν ήταν και υπόδειγμα επιχειρηματία που προσπαθεί να πουλήσει τα προϊόντα του. Αρνιόταν, με παιδιάστικο πείσμα, κάθε πρόταση επανασχεδιασμού του Mirage III ώστε αυτό να αποκτήσει δυνατότητα να φέρει πυρηνικά όπλα.

Skunk Works: 75 χρόνια πτήσεων στα όρια της τεχνολογίας!


Και αυτό ήταν κάτι που το ήθελαν οι Γερμανοί. Η γαλλογερμανική φιλία δεν είχε εδραιωθεί και ίσως ο Dassault δεν είχε ακόμα ξεπεράσει τα προσωπικά προβλήματα που αντιμετώπισε κατά τον Β’ Π.Π. όντας Εβραίος με το όνομα Marcel Bloch. Αντίθετα οι Αμερικανοί “μπήκαν δυνατά στο παιχνίδι”. Ήσαν αποφασισμένοι να μη χάσουν. Οι είκοσι καλύτεροι πωλητές της Lockheed στρατοπέδευσαν στο ξενοδοχείο “Kaiserhof” της Βόνης και άρχισαν τις ομιλίες, τις ενημερώσεις πάνω σε τεχνικές λεπτομέρειες, τις δεξιώσεις και ό,τι ήταν δυνατόν να επηρεάσει τους βουλευτές και τους άλλους αρμόδιους.
Δεν άργησαν στη Βόνη το “Kaiserhof” να το αποκαλούν “Lockheedshof”(16). Οι προσπάθειες, όχι όλες νόμιμες, απέδωσαν και τα αναμενόμενα. Στις 6 Φεβρουαρίου 1959 ο Strauss ανακοίνωσε ότι η Luftwaffe παράγγειλε 69 F-104G 30 F-104F (17) στην τιμή των 4,5 εκκατομυρίων μάρκων το καθένα. Ακόμα ανακοίνωσε ότι εξασφαλίστηκαν και τα δικαιώματα κατασκευής του F-104G στη Γερμανία.
Η Messerschmitt, η Dornier, η Heinkel και η Siebel δημιούργησαν μια εταιρία που μετά ένα μήνα πήρε μια παραγγελία για 210 αεροπλάνα. Έπειτα από αυτό οι παραγγελίες έπεσαν βροχηδόν. Στα τέλη του “59 μια σειρά από χώρες αποφάσισαν να εφοδιαστούν με F-104G που θα κατασκεύαζαν οι αεροπορικές βιομηχανίες τους. Στο Βέλγιο ήταν επικεφαλής η SABCA. Στην Ολλανδία η Fokker. Στην Ιταλία η FIAT.

Atomic Thunder: Τα «πυρηνικά» F-84F των Μοιρών Κρούσης της Πολεμικής Αεροπορίας


Στον Καναδά η Canadair και στην Ιαπωνία η Mitsubishi. Και δεν έφτανε μόνο αυτό. Στις 20 Ιανουαρίου 1961 η Κυβέρνηση των ΗΠΑ ανακοίνωσε ότι το F-104G ήταν το νέο μαχητικό με το οποίο θα εφοδιάζονταν, μέσω MAP (18), η Νορβηγία, η Δανία, η Ισπανία, η Ελλάδα και η Τουρκία. Τι είχε όμως γίνει; Γιατί έτρεχαν όλοι να αγοράσουν ένα αποτυχημένο, ως εκείνη την ώρα, αεροπλάνο; Είχαν όλοι τους τρελαθεί ή το επιστημονικό marketing, με το σχετικό “λιπαντικό” είχαν κάνει το θαύμα τους;
Η απάντηση είναι ναι. Ναι, αλλά όχι μόνο. Κι αυτό το “όχι μόνο” ήταν ότι το F-104G ήταν ένα πολύ διαφορετικό αεροπλάνο από τα ως τότε μοντέλα του. Ο Kelly Johnson και η παρέα του είχαν στρωθεί και πάλι στη δουλειά και ουσιαστικά ξανασχεδίασαν το F-104. Η πιο ορατή μεταβολή ήταν η αύξηση της επιφάνειας στο κάθετο της ουράς. Ενισχύθηκαν ο σκελετός, οι ενώσεις, τα φτερά και αρκετές εξωτερικές επιφάνειες για να αντέχουν στις κοπώσεις που υφίσταται το αεροπλάνο όταν πετά σε χαμηλά και πολύ χαμηλά ύψη. Μπήκε μεγαλύτερο αλεξιπροχώριο (19) επειδή τα αεροδρόμια της Ευρώπης ήσαν μικρότερα από αυτά των ΗΠΑ.
Το διαβόητο εκτινασσόμενο προς τα κάτω κάθισμα φυσικά και αντικαταστάθηκε. Μπήκε το κάθισμα C-2 που εκτινάσσονταν προς τα πάνω ενώ το αεροπλάνο ήταν προσγειωμένο αλλά χρειαζόταν ελάχιστη ταχύτητα 120 κόμβοι. Ο κινητήρας του ήταν ο General Electric J79-GE-11A με πολεμική ώση 10,000lbs που με μετάκαυση έφτανε τις 15,800lbs.

Αεροπορικοί θησαυροί στην ΑΒ Ανδραβίδας


Το Super Starfighter μπορούσε να επιχειρεί χωρίς πρόβλημα στα 2 Mach με AIM-9 Sidewinder στα ακροπτερύγια και τους αναρτήρες της ατράκτου. Η Jagdbombergeschwader 31, ή JGB3120 από τα αρχικά της, της Luftwaffe ήταν η πρώτη μονάδα ευρωπαϊκής Αεροπορίας που εφοδιάστηκε με F-104G Starfighter. To πρόθεμα “Super” δε χρησιμοποιήθηκε παρά μόνο ελάχιστα. Στην αρχή όλα ήσαν “όμορφα κι ωραία” και δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα.
Η θαυμάσια όμως αυτή εικόνα έμελλε σύντομα να εξαφανιστεί. Με τρόμο οι επικεφαλής του γερμανικού Υπουργείου Αμυνας παρατήρησαν ότι τα Starfighter έπεφταν με ρυθμό επικίνδυνο. Το θέμα φυσικά δεν πέρασε απαρατήρητο και τότε εμφανίστηκαν στον γερμανικό τύπο τα παρατσούκλια “ιπτάμενο φέρετρο” και “παραγωγός χηρών“. Τι γινόταν όμως στην Ελλάδα.
Το 1960 η Κυβέρνηση, ύστερα από ομόφωνη απόφαση του ΑΣΑ (21) της Αεροπορίας, υπέβαλε το αίτημα στις ΗΠΑ να εφοδιαστούν 5 Μοίρες με F-104G Starfighter. Ο εφοδιασμός θα γινόταν μέσω MAP, όπως γίνονταν άλλωστε και όλες οι προμήθειες πολεμικού υλικού. Όπως είπαμε και πιο πάνω οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι έκαναν δεκτό το αίτημα αυτό στις 20 Ιανουαρίου 1961. Ήταν μια από τις τελευταίες αποφάσεις της προεδρίας Eisenhower.

Τι κάνει ένα ελληνικό Starfighter στην Ισπανία;


Κάποια στιγμή όμως, το 1962 όταν πρόεδρος ήταν ο J.F.Kennedy, το πρόγραμμα τροποποιείται και γίνεται γνωστό στην Ελλάδα ότι τελικά δύο μόνο Μοίρες θα πάρουν F-104G ενώ οι άλλες τρεις θα εφοδιαστούν με Northrop F-5A και B Freedom Foghter. Το Δεκέμβριο του 1962 στέλνονται στις ΗΠΑ 63 τεχνικοί αξιωματικοί και υπαξιωματικοί για να εκπαιδευτούν στα νέα αεροσκάφη. Τον Απρίλιο του 1963 πηγαίνουν στις ΗΠΑ προκειμένου να εκπαιδευτούν ως εκπαιδευτές οι Επισμηναγοί Παναγιώτης Αναγνώστου και Πέτρος Μαρίνος.
Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς θα φτάσουν εκεί, για τον ίδιο λόγο, οι επίσης Επισμηναγοί Χρήστος Ευσταθίου και Εμμανουήλ Παπαδημητρόπουλος. Είχε αποφασιστεί ότι οι Μοίρες που θα εφοδιάζονταν θα ήταν η 335 και 336 Μοίρες Κρούσης που ως τότε πετούσαν με Republic F-84F Thunderstreak. Και οι δύο θα υπάγονταν στην 114 Πτέρυγα Μάχης. Στα μέσα Μαρτίου του 1964 φτάνει στον Φαληρικό όρμο ένα μάλλον παράξενο στην όψη πλοίο. Έχει αμερικανική σημαία και το γκρίζο χρώμα των πολεμικών.
Δεν είχε κανενός είδους οπλισμό. Είχε κατάστρωμα όπως τα αεροπλανοφόρα που ήταν ασφυκτικά γεμάτο με αεροπλάνα σε περιτύλιγμα… Λεγόταν USNS Croatan είχε κωδικό AKV 4322 και ανήκε στην Military Sea Transport Service του Ναυτικού των ΗΠΑ. Ήταν ένας παλαίμαχος του Β” Π.Π. Αεροπλανοφόρο συνοδείας της κλάσης Bogue, με εκτόπισμα 9,800tons.

Η επιστροφή του Starfighter


Το πλοίο αυτό έφερνε στην Ελλάδα τα πρώτα F και TF-104G Starfighter. Τα αεροπλάνα τα ξεφόρτωνε σε μαούνες που τις έπαιρναν ρυμουλκά και τις έφερναν στο μικρό τότε λιμανάκι του Δέλτα του Φαλήρου. Με ελκυστήρες πήγαιναν στο διπλανό Κρατικό Εργοστάσιο Αεροπλάνων. Στο ΚΕΑ τους αφαιρούσαν την προστατευτική επικάλυψη και τα έστελναν, πάλι βέβαια οδικώς, στο αεροδρόμιο του Ελληνικού (23). Από εκεί, μετά τις τελικές ρυθμίσεις, απογειώνονταν με προορισμό την 335 ΜΚ στην Τανάγρα. Στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου εκείνης της χρονιάς, μια έκπληξη περίμενε τους Αθηναίους. Ένας οξύς και δυνατός θόρυβος τους έκανε να στρέψουν το κεφάλι προς τον ουρανό. Ήταν το ΤF-104G με τα στοιχεία 62-12272/FG-272 που έκανε διελεύσεις πάνω από τον άξονα Σύνταγμα-Ομόνοια. Ήταν η πρώτη δημόσια εμφάνιση ελληνικού Starfighter.
Την Πέμπτη 16 Απριλίου 1964 γίνεται στο Ελληνικό η τελετή ένταξης των F-104G. Πιο επίσημη δεν μπορούσε να γίνει. Παρόντες ήσαν: ο τότε Βασιλιάς Κωνσταντίνος, ο Πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου, οι περισσότεροι Υπουργοί και φυσικά ο Πρεσβευτής των ΗΠΑ. Στις 6 ΜαΪου επιστρέφουν από τις ΗΠΑ οι Ευσταθίου και Παπαδημητρόπουλος. Δύο ημέρες αργότερα -στις 8- κοντά στην Οινόη πέφτει το πρώτο ελληνικό Starfighter. Ήταν το 62-12272/FG-272, το ΤF-104G δηλαδή που είχε κάνει την πρώτη δημόσια εμφάνιση. Σκοτώνονται και οι δύο χειριστές του, οι Επισμηναγοί Παναγιώτης Αναγνώστου και Πέτρος Μαρίνος, Διοικητής και Αξιωματικός Επιχειρήσεων αντίστοιχα της 335 Μοίρας Κρούσης. Μένουν έτσι μόνο δύο εκπαιδευτές.

Τότε θα έλθουν δύο αμερικανοί εκπαιδευτές, οι Crenshaw και Mumme. Το Δεκέμβριο του 1964 το Croatan φέρνει άλλο ένα φορτίο F-104G που θα δοθούν στην 336 ΜΚ. Στις 19 Ιουνίου 1965 σκοτώνεται στην Τανάγρα ο Υποσμηναγός Στυλιανός Νικολάου της 335 ΜΚ. Το αεροπλάνο του ήταν το 63-12726/FG-726. Έναν περίπου μήνα αργότερα, στις 15 Ιουλίου, θα υπάρξει ένα άλλο πλήγμα για την 335. Ο Διοικητής της Αντισμήναρχος Χρήστος Ευσταθίου θα χάσει τη ζωή του όταν βρισκόταν στην τελική φάση της προσέγγισης, με το 63-12704/FG-704, στην Τανάγρα.
Τον Δεκέμβριο του ’65 έχουμε άλλη μία πτώση F-104G, ήταν το 63-12304/FG-304. Ευτυχώς αυτή τη φορά ο χειριστής του Υποσμηναγός Παπαθανασίου θα χρησιμοποιήσει με επιτυχία το κάθισμα C-2. Τέσσερα δυστυχήματα, τα τρία θανατηφόρα, με τέσσερις νεκρούς, μέσα σε δεκαεννέα μήνες, για ένα νέο αεροπλάνο, είναι οπωσδήποτε πολλά. Τι στιγμή μάλιστα που η πανευρωπαϊκή κατακραυγή εναντίον του είχε φτάσει στο αποκορύφωμά της.
Ο ελληνικός Τύπος χωρίς πολλά πολλά -ποτέ άλλωστε δεν ισχυρίσθηκε ούτε ο ίδιος ότι τα δημοσιεύματά του αποτελούν υποδείγματα πρωτοτυπίας ή πλήρως τεκμηριωμένης άποψης- υιοθέτησε τους χαρακτηρισμούς “ιπτάμενα φέρετρα” κ.λπ. Πρέπει βεβαίως να πούμε ότι η διαμάχη που είχε ξεσπάσει ποτέ δεν έγινε πρώτο θέμα. Σ” αυτό βοήθησαν η όχι και τόσο ομαλή πολιτική κατάσταση που υπήρχε τότε, όσο και το ότι και τα δύο μεγάλα κόμματα της εποχής, η Ένωση Κέντρου και η ΕΡΕ, είχαν δείξει εμπράκτως ότι προτιμούσαν το Starfighter από το Freedom Fighter.

Την Τρίτη 9 και την Τετάρτη 10 Ιουνίου 1964 συζητήθηκαν δύο επερωτήσεις βουλευτών σχετικά με τα δύο αυτά αεροπλάνα. Στην πρώτη επερωτών ήταν ο βουλευτής Λασιθίου της Ένωσης Κέντρου, Κωνσταντίνος Κωνιωτάκης. Ήταν Υποπτέραρχος ε.α., είχε διατελέσει Αρχηγός ΑΤΑ αλλά και μετείχε στην ελληνική αντιπροσωπεία στο στρατηγείο του ΝΑΤΟ24 όταν είχαν ζητηθεί τα F-104G. Ρωτούσε λοιπόν τον υπουργό Εθνικής ‘μυνας γιατί η Κυβέρνηση, της Ένωσης Κέντρου, δέχτηκε να εφοδιασθούν δύο Μοίρες της Αεροπορίας με Starfighter και τρεις με Freedom Fighter. Όπως είπαμε και πιο πάνω ο αρχικός σχεδιασμός ήταν για πέντε Μοίρες με Starfighter. Ο υπουργός -ήταν ο Πέτρος Γαρουφαλιάς- πιστός στην παράδοση, που και σήμερα καλά κρατεί, ουσιαστικά δεν απάντησε επικαλούμενος τις τεταμένες σχέσεις με την Τουρκία.
Από την αγόρευσή του όμως βγαίνει σαφώς το συμπέρασμα ότι αυτός και η Κυβέρνηση προτιμούσαν το Starfighter αλλά… “Δεν έχει σχέσιν η Κυβέρνησις, διότι δεν είναι ο προϋπολογισμός εκείνος ο οποίος παρέχει την πίστωσιν διά την αγοράν των αεροπλάνων. Είναι υλικόν το οποίον προσφέρεται δωρεάν από την Αμερικήν. Ή θα το δεχθώμεν το υλικόν αυτό ή θα διατυπώσωμεν παράκλησιν αλλαγής η οποία εάν δεν γίνη δεκτή, θα μας τεθή το δίλημμα να πάρωμεν αυτά που μας δίδουν.“(25).

Την επομένη ημέρα ήταν η σειρά του βουλευτή Δράμας της ΕΡΕ, Κλέαρχου Δαμιανού, με το ίδιο θέμα. Ανήκοντας στην Αντιπολίτευση προσπαθεί να δώσει στο θέμα και κομματική χροιά. Αναφέρει ότι από το 1963 εφημερίδες φιλικές προς την Ένωση Κέντρου, είχαν αρχίσει να εκθειάζουν τα F-5. Μάλιστα “κατήγγειλε” ότι ένας εκπρόσωπος της Northrop, κάποιος Στέργιος Δημητριάδης, “…ήλθεν εις την Ελλάδαν και ότι διέθετε 500 χιλ. δολ. διά να επηρεάση.”(26).
Ο υπουργός και πάλι κατέφυγε σε αοριστολογίες. Μάλιστα προσπάθησε να μεταθέσει τις ευθύνες στην Αντιπολίτευση. Την εποχή που αυτή ήταν Κυβέρνηση, το 1963, ανέχτηκε τις ενέργειες του Αντιπτεράρχου Κωνσταντίνου Μαργαρίτη όταν αυτός ήταν Αρχηγός του ΓΕΑ και, μετά την αποστρατεία του, Αεροπορικός Ακόλουθος στις ΗΠΑ, που αποσκοπούσαν στην προμήθεια των F-5. Κανένας δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι ήταν μια απόφαση καθαρά του Υπουργείου ‘μυνας των ΗΠΑ. Υπουργός τότε ήταν ο Robert S. McNamara. Πριν γίνει υπουργός ήταν πρόεδρος της Ford, ο πρώτος που δεν ανήκε στην ομώνυμη οικογένεια, έχοντας φτάσει τόσο ψηλά εφαρμόζοντας σκληρές μεθόδους περιορισμού του κόστους που είχαν αποτέλεσμα την ανάκαμψη αυτού του κολοσσού.

Την ίδια πολιτική εφάρμοσε και στο Υπουργείο του. Αποτέλεσμα ήταν η αναθεώρηση του εξοπλισμού που θα δινόταν μέσω MAP. Όταν λοιπόν το F-104G Starfighter είχε κόστος $ 1,359,000 ενώ το F-5 Freedom Fighter μόνο $ 756,000, είναι προφανές τι θα γινόταν. Πολύ γρήγορα όμως η εικόνα που είχε δημιουργηθεί με τα πρώτα ατυχήματα ανατράπηκε. Η Αεροπορία πήρε δραστικά μέτρα που έφεραν το επίπεδο των ατυχημάτων με F-104G σε όρια όχι απλώς αποδεκτά αλλά και υποδειγματικά για όλες τις Αεροπορίες που το χρησιμοποιούσαν. Αυτό είναι ένα ακόμα επίτευγμα της Ελληνικής Αεροπορίας που έχει περάσει “στη ζούλα”. Στον επιχειρησιακό τομέα τώρα. Στις 19 Δεκεμβρίου 1966 η 336 ΜΚ φεύγει από την 114 ΠΜ και την Τανάγρα και πηγαίνει στην 116 Σμηναρχία Μάχης, στον Άραξο.
Το 1972 παραχωρούνται, πάλι μέσω MAP, εννέα F-104G και ένα TF-104G. Δεν ήταν καινούρια. Υπηρετούσαν ως τότε με την ισπανική Αεροπορία. Στις 30 Ιουνίου 1977 η 335 ΜΚ μεταστάθμευσε, και αυτή, στην 116 Πτέρυγα Μάχης. Από το 1981 αρχίζουν να παραλαμβάνονται γερμανικά F, RF και TF-104G. Είναι η εποχή που αρχίζουν να αποσύρονται από τη Luftwaffe. Την άνοιξη του 1983 παραλαμβάνονται δέκα F-104G από την Ολλανδία. Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του “80 ο Άραξος κυριολεκτικά θα πλημμυρίσει από πρώην γερμανικά Starfighter. Πολλά θα πάνε κατευθείαν για ανταλλακτικά.
Όλα τα RF-104G27 υπάγονται στην 335 ΜΚ όπου και θα αποτελέσουν το ένα από τα δύο Σμήνη της. Τα ελληνικά Starfighter θα “ταράξουν τα νερά” σε δύο περιπτώσεις: Στις 14 Δεκεμβρίου 1991 στη γιορτή που έγινε στον ‘ραξο για τα πεντηκοστά γενέθλια της 335, εμφανίστηκε το 63-12720/FG-720 βαμμένο σύμφωνα με το έμβλημα της Μοίρας δηλαδή “Τίγρης”. Το αεροπλάνο αυτό είχε κατασκευαστεί από την Canadair και είχε πετάξει με ισπανικά χρώματα, ως C.8-05, πριν γίνει ελληνικό.
Στις 31 Μαρτίου 1993 ένα άλλο F-104G κέρδισε τις εντυπώσεις. Ήταν το 7151, πρώην γερμανικό “22+70”, που εντάχθηκε στην Πολεμική Αεροπορία το 1982. Βασίζεται και αυτό στο έμβλημα της 336. Το όνομά του είναι “Όλυμπος”. Έργα του Σμηνάρχου Νίκου Μανουσάκη, που πετούσε Starfighter ως την απόσυρσή τους, αποτελούν αντικείμενα θαυμασμού. Είναι κρίμα που τα αεροπλάνα αυτά δε χρησιμοποιήθηκαν για να προβάλουν την Πολεμική Αεροπορία σε διεθνές επίπεδο, μετέχοντας σε διεθνείς αεροπορικές επιδείξεις. Μόνο ο “Όλυμπος” τον Σεπτέβριο του 1992 πέταξε, σε μία ανταλλαγή Μοιρών, ως την Ιταλία. Αμέσως οι φωτογραφίες του κυκλοφόρησαν σε όλα τα αεροπορικά περιοδικά με κολακευτικότατα λόγια. Και τα δύο βρίσκονται σήμερα στο Τατόι. Συγκαταλέγονται στα εκθέματα του Μουσείου της Αεροπορίας. Από την άνοιξη του 1964 ως την άνοιξη του 1993, επί 29 δηλαδή χρόνια, τα ελληνικά Starfighter συμπλήρωσαν 224,489 ώρες πτήσης.

Την περίοδο αυτή σκοτώθηκαν 16 χειριστές τους. Μια από τις καλύτερες αν και πάντοτε τραγικές αναλογίες διεθνώς. Όμως η ιστορία του Starfighter έχει και τις σκοτεινές της πλευρές. Το 1975, o Ernest F.Hauser, πρώην υπάλληλος της Lockheed και στενός φίλος του Franz Josef Strauss, δήλωσε ότι η πώληση των F-104G δεν ήταν καθόλου καθαρή υπόθεση. Πιο συγκεκριμένα είπε ότι η Lockheed είχε καταθέσει στους τραπεζικούς λογαριασμούς της Μπαβαρικής Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης το ποσό των 12 εκατομμυρίων δολαρίων, προκειμένου να επιλεγεί το αεροπλάνο της. Φυσικά ξέσπασε σκάνδαλο και άρχισαν, σε παγκόσμιο επίπεδο έρευνες.
Στη Γερμανία δεν αποδείχτηκε τίποτε σε βάρος του Strauss. Οι περισσότεροι φάκελοι που αφορούσαν την αγορά των F-104, είχαν καταστραφεί. Διαπιστώθηκε πάντως ότι είχαν γίνει τρομερές σπατάλες γύρω από αυτά. Μια ήταν ότι είχαν αγοραστεί ανταλλακτικά που επαρκούσαν για 100 χρόνια! Στην Ολλανδία οι έρευνες άγγιξαν τον πρίγκιπα Βερνάρδο, σύζυγο της βασίλισας Τζουλίανα. Παραδέχτηκε ότι είχε δεχτεί κάποια “δώρα” από τους ανθρώπους της Lockheed προκειμένου να “σπρώξει” την υπόθεσή τους. Παραιτήθηκε από τα στρατιωτικά του αξιώματα και γλίτωσε τη δίκη λόγω ασυλίας.
Στην Ιταλία και το Βέλγιο πολιτικοί είδαν τις σταδιοδρομίες τους να καταστρέφονται, κάποιοι πήγαν φυλακή, λόγω του “σκανδάλου Lockheed”. Στην Ιαπωνία ο πρωθυπουργός της Τακουέι Τανάκα παραιτήθηκε και καταδικάστηκε. Στις ΗΠΑ η Lockheed καταδικάστηκε σε βαριά πρόστιμα, ενώ στελέχη της φυλακίστηκαν. Στην Ελλάδα οι έρευνες πολύ γρήγορα έδειξαν ότι δεν υπήρξε χρηματισμός ή άλλου είδους παρανομία σχετικά με τα F-104.
Τι ήταν όμως αυτό το αεροπλάνο που τόσο θόρυβο ξεσήκωσε; Κάποιοι το αντιπαθούσαν. Οι χειριστές του το λάτρευαν. Όλοι συμφωνούσαν ότι ήταν ένα καταπληκτικό αεροπλάνο που είχε ένα, αλλά για πολλούς μοιραίο, ελάττωμα: Δε συγχωρούσε λάθη. Όπως και να έχει το πράγμα γεγονός είναι ότι επί 20 χρόνια βασίστηκε πάνω του, με επιτυχία μάλιστα, η αεροπορική άμυνα της Ευρώπης.
Υ.Γ.: Ένα μεγάλο ευχαριστώ στις Δημόσιες Σχέσεις του ΓΕΑ και στους ανθρώπους της Υπηρεσίας Ιστορίας της Αεροπορίας που με επικεφαλής τον Διευθυντή της Σμήναρχο Αριστείδη Τσούμαρη, βοήθησαν αποτελεσματικά. Ακόμα να ευχαριστήσω τους Βαγγέλη Δρακόπουλο, Παντελή Καλογεράκο, Ηλία Κορομπίλη, Νίκο Μανουσάκη και Νίκο Σπανό. Με τη βοήθειά τους ολοκληρώθηκε αυτό το άρθρο που αφιερώνεται στη μνήμη των 16 που έπεσαν με Starfighter.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. Ήσαν τόσο απροσπέλαστα, ώστε τα αποκαλούσαν “Skunks Works” = “Εργαστήρια των Μεφίτων”. Μεφίτις (Skunk) είναι ένα σαρκοφάγο μικρό θηλαστικό της Β. Αμερικής. Συγγενεύει με τη νυφίτσα και το κουνάβι. Μαύρο με μια λευκή γραμμή στη ράχη και χαρακτηριστική αποπνιχτική δυσοσμία. Οι φίλοι των κινουμένων σχεδίων σίγουρα τα γνωρίζουν, αφού τα ζώα αυτά δε λείπουν από τα σχετικά έργα.
2. Το πλήρες όνομα των δύο αυτών αεροπλάνων ήταν Lockheed XF-104-LO Starfighter. Σύμφωνα με την ονοματολογία της USAF το X για να δηλώσει ότι ήταν Εxperimental=Πειραματικό. Το F για το Fighter=Μαχητικό. Το 104 επειδή ήταν το εκατοστό τέταρτο μαχητικό της USAF (αλλά και των “προγόνων” της United States Army Air Corps και United States Army Air Force) από το 1924. Το LO σημαίνει ότι κατασκευάστηκε από τη Lockheed Burbank. Τέλος το Starfighter ήταν όνομα που έδωσε η ίδια η Lockheed. Είναι παράδοσή της να δίνει στα αεροπλάνα της, πολεμικά ή πολιτικά, ονόματα σχετικά με άστρα ή με ουράνια φαινόμενα.
3. Το δεύτερο είχε τα στοιχεία 53-7787 και 083-1002, αντίστοιχα.
4. Ήσαν τα 55-2955 έως και 55-2971 με αριθμούς κατασκευής 183-1001 έως και 183-1017. Η πλήρης ονομασία τους ήταν Lockheed YF-104A-LO Starfighter. Το Y σημαίνει Prototype.
5. Από αυτά ήσαν: 7 F-104A-1 (56-730/736), 11 F-104A-5 (56-737/747), 16 F-104A-10 (56-748/763), 25 F-104A-15 (56-764/788), 37 F-104A-20 (56-789/825), 52 F-104A-25 (56-826/877) και 5 F-104A-30 (56-878/882). Τα F-104C-5 είχαν αριθμούς 56-883/938 ήσαν αεροσκάφη Δίωξης Βομβαρδισμού και θα πήγαιναν στην Tactical Air Command=Διοίκηση Τακτικής Αεροπορίας. Τέλος τα αναγνωριστικά RF-104A (56-939/956) δεν κατασκευάστηκαν ποτέ επειδή το συμβόλαιό τους ανακλήθηκε.
6. Air Defence Command = Διοίκηση Αεράμυνας. Tactical Air Command = Διοίκηση Τακτικής Αεροπορίας. Μεγάλες Διοικήσεις της USAF με πεδίο δράσης τις ΗΠΑ. Ανάλυση του ρόλου της κάθε μιας δεν είναι δυνατό να γίνει λόγω χώρου. ‘λλωστε αυτό έχει γίνει σε παλαιότερα τεύχη της “Π”. Να προσθέσουμε μόνο ότι σήμερα η δομή και η οργάνωση της USAF είναι εντελώς διαφορετική από την εξιστορούμενη περίοδο.
7. To εμβαδόν των φτερών του F-104 ήταν μόνο 18.22mύ όταν το F-16, που δεν φημίζεται και για τα μεγάλα του φτερά, έχει 28.87ύ
8. Τότε είχαν την κωδική ονομασία GAR-8. GAR από το Guided Air Rocket=Κατευθυνόμενος Αεροπορικός Πύραυλος. Αργότερα ο Sidewinder πήρε τό κωδικό όνομα AIM-9. Το AIM αρχικά του Air Intercept Μissile=Αεροπορικό Βλήμα Αναχαίτισης. Η ονομασία “Γκαρέιτ” χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα στις πίστες των αεροδρομίων της Πολεμικής Αεροπορίας.
9. FIS αρχικά του Fighter Interceptor Squadron=Μοίρα Μαχητικών Αναχαίτησης. AFB από το Air Force Βase=Αεροπορική Βάση.
10. 0 TFW αρχικά του Tactical Fighter Wing = Πτέρυγα Τακτικών Μαχητικών
11. 1 ANG αρχικά του Air National Guard = Αεροπορική Εθνοφρουρά. Το Πουέρτο Ρίκο είναι νησί της Καραϊβικής και, τυπικά, ανεξάρτητο κράτος. Ουσιαστικά πρόκειται για προτεκτοράτο των ΗΠΑ με τις οποίες είναι πολιτικά συνδεδεμένο. Οι κάτοικοί του είναι Αμερικανοί πολίτες. Οι ΗΠΑ είναι υπεύθυνες, εκτός των άλλων, και για την άμυνά του.
12. 2 Ο Πρωθυπουργός της Γερμανίας αποκαλείται Bundeskanzler (Μπούντες-Κάντζλερ). Στην Ελλάδα έχει καθιερωθεί ο όρος “καγκελάριος”.
13. Conrad Adenauer (1876-1967). Γερμανός πολιτικός που άρχισε την πολιτική του σταδιοδρομία ως Δήμαρχος της Κολωνίας το 1917. Αντιτάχθηκε ενεργώς στον Χίτλερ και τους Νάτζι από τους οποίους φυσικά διώχτηκε αγρίως από το 1933. Εκλέχτηκε, 15.9.1949, πρώτος Καγκελάριος της Ομοσπονδιακής Γερμανίας, θέση που κράτησε ως τις 15.10.1963. Θεωρείται ο δημιουργός της σύγχρονης Γερμανίας και από τους θεμελιωτές της ΕΟΚ (σημερινής Ευρωπαϊκής Ενωσης).
14. Franz Josef Strauss (1915-1988). Γερμανός πολιτικός επί πολλά χρόνια επικεφαλής της Μπαβαρικής Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης, κόμματος αδελφού του Χριστιανοδημοκρατικού. Βουλευτής από το 1949 ανέλαβε υπουργός ‘μυνας το 1956. Τη θέση αυτή την κράτησε ως το 1962 οπότε και αναγκάστηκε να παραιτηθεί λόγω της “Υπόθεσης Spiegel” (το γνωστό περιοδικό). Πρωθυπουργός της Μπαβαρίας από το 1978 ως το θάνατό του. Διαδραμάτισε βασικό ρόλο στη δημιουργία του Ομοσπονδιακών Ενόπλων Δυνάμεων και στην οικονομική ανάπτυξη της Μπαβαρίας.
15. Ίσως η γραφή Μπαβαρία ξενίζει. Όμως είναι πολύ πιο σωστή, από κάθε άποψη, της καθιερωμένης “Βαυαρία”. Όρος που μπήκε στα Ελληνικά με την έλευση του Όθωνα. Οι γλωσσαμύντορες της εποχής χρησιμοποίησαν το Β (βήτα) αντί του ορθού B (Μπε) της λέξης Bavaria επειδή αυτό θεωρήθηκε ως “βάρβαρο”. Έγινε ό,τι και με τον Byron που τον έκαναν Βύρων, αν και αυτός ο κακομοίρης πέθανε για την Ελλάδα…
16. Το “Hof” αποδίδεται ελληνικά με το “Βασιλική Αυλή”. “Kaizerhof” λοιπόν είναι “Η Αυλή του Κάιζερ” και “Η Αυλή της Lockheed” το “Lockheedshof”.
17. To F-104F ήταν διθέσιο εκπαιδευτικό όμοιο με το F-104D. Κατασκευάστηκαν μόνο τα 30 της αρχικής παραγγελίας. Τα TF-104G που ακολούθησαν ήσαν πολύ καλύτερα.
18. MAP = Military Assistance Program (Πρόγραμμα Στρατιωτικής Βοήθειας).
19. Επίσημη, και ορθή, ονομασία του “αλεξίπτωτου” με το οποίο φρενάρουν τα αεροπλάνα.
20. Αυτός ο… σιδηρόδρομος ελληνικά αντιστοιχεί, περίπου, με το Πτέρυγα Δίωξης-Βομβαρδισμού.
21. ΑΣΑ=Ανώτατον Συμβούλιον Αέρος
22. AKV=Cargo Ship and Aircraft Ferry. Στα δικά μας θα το λέγαμε Φορτηγό Πλοίο και Μεταφορικό Αεροσκαφών.
23. Η μεταφορά αυτή γινόταν τις βραδινές ώρες όταν η κίνηση στην παραλιακή Λεωφόρο Ποσειδώνος ήταν ελάχιστη και δεν είχε καμία σχέση με τα κρατούντα σήμερα. Αντίθετα η μεταφορά από το πλοίο ως το ΚΕΑ γινόταν με το φως της ημέρας.
24. Τότε ήταν στο Παρίσι. Αργότερα, το 1966, μεταφέρθηκε στις Βρυξέλες λόγω της αποχώρησης της Γαλλίας
25. Πρακτικά Βουλής. Συνεδρίαση 9.6.1964, σελ.182-183.
26. Πρακτικά Βουλής. Συνεδρίαση 10.6.1964, σελ.199-200.
27. Διαφέρουν από τα F μόνο στο ότι δεν έχουν πυροβόλο. Στη θέση του έχουν τρεις κάμερες ΤΑ-7Μ και 450lts περισσότερο καύσιμο

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στο ptisidiastima.com εκφράζουν τους συντάκτες τους
κι όχι απαραίτητα τον ιστότοπο. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς γραπτή
έγκριση. Σε αντίθετη περίπτωση θα λαμβάνονται νομικά μέτρα. Ο ιστότοπος
διατηρεί το δικαίωμα ελέγχου των σχολίων, τα οποία εκφράζουν μόνο το συγγραφέα
τους.

- Advertisement -
- Advertisement -

30 ΣΧΟΛΙΑ

Subscribe
Notify of
30 Comments
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments
Nikolaos

Εκπληκτικό άρθρο. Τόσα χρόνια μετά, ανεπανάληπτο για την πυκνότητα και τον πλούτο πληροφορίας σε μικρή έκταση.

ACHERON

Μπαβαρία,όπως Μπέλγιο;

Spider

“Τέλος το Starfighter ήταν όνομα που έδωσε η ίδια η Lockheed. Είναι παράδοσή της να δίνει στα αεροπλάνα της, πολεμικά ή πολιτικά, ονόματα σχετικά με άστρα ή με ουράνια φαινόμενα.”
Πάντως για να ακριβολογούμε τα : U-2 Dragon lady, SR-71 Blackbird, F-117 Nighthawk και C-130 Hercules δεν υπακούουν σε αυτή την παράδοση, εκτός και εάν τα ονόματα αυτά δεν τα έδωσε η Lockheed.

Konstantinos_Zikidis

Εξαιρετικό, ευχαριστούμε.
Δεν μπορώ να μην σταχυολογήσω τα ακόλουθα:
“ένα καταπληκτικό αεροπλάνο αλλά ένα πολύ μέτριο οπλικό σύστημα”
“το επιστημονικό marketing, με το σχετικό «λιπαντικό» είχαν κάνει το θαύμα τους”
“Στις ΗΠΑ η Lockheed καταδικάστηκε σε βαριά πρόστιμα, ενώ στελέχη της φυλακίστηκαν”
Για περισσότερα, υπάρχει και σχετικό λήμμα στη wiki: https://en.wikipedia.org/wiki/Lockheed_bribery_scandals
Και για να μην κατηγορηθώ ως αντιαμερικανός, να σημειώσω ότι έκτοτε υπάρχει στις ΗΠΑ σαφές και αυστηρό θεσμικό πλαίσιο που αποτρέπει τη χρήση παντός είδους «λιπαντικών» στη σύναψη συμβάσεων. Εν αντιθέσει με κάποια συγκεκριμένη μεγάλη χώρα της Ευρώπης, η οποία διατήρησε την εν λόγω δυνατότητα “επίσπευσης συμβάσεων” έως άρτι… Ή, για την ακρίβεια, έως περίπου το 2006, όπου ξέσπασε το γνωστό σκάνδαλο Siemens και υπό την πίεση των ΗΠΑ αναγκάστηκαν να προβούν σε ενέργειες κάθαρσης… ενώ παράλληλα κουνούσαν το δάκτυλο στους διεφθαρμένους Νοτίους της Ευρώπης…

Onair

Εντυπωσιακό αλλά θανάσιμο αεροπλάνο για τους πιλότους.
Θυμάμαι μια συνέντευξη αποστράτου που δεν το θεωρούσε καλό αεροπλάνο γιατί ήθελε πάρα πολλά χλμ για να φορτίσουν τα φτεράκια του όπως χαρακτηριστικά έλεγε.
Μίλαγε για ταχύτητες προσγείωσης άνω των 300χλμ που ήθελαν χέρι αλφάδι.
Και θυμόταν συναδέλφους του που τους είχε δει να καίγονται μέσα σε μια μπάλα φωτιάς κατά την προσγείωση.
Πραγματικά άξιοι θαυμασμού όσοι πετούσαν με αυτό το κατασκεύασμα.

ΝΙΚΟΣ-1908

Νομιζω οτι ητανε ενα απ τα χειροτερα πολεμικα αεροσκαφοι

Nestor Thomopoulos

”Ασχετο αλλά πρέπει να ειπωθεί.Το σχόλιο του Νταλούμη για την γραφή της Βαυαρίας ως «Μπαυαρίας» είναι γλωσσικά λαθεμένο.Εφόσον από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα αποδίδουμε τα ξένα ονόματα στα μέτρα της ελληνικής γλώσσας και προφοράς και τα ελληνικοποιούμε πρέπει να λέμε Βαυαρία και όχι Μπάγιερν όπως λέγεται στα γερμανικά (Bayern) Λονδίνο και όχι Λόντον , Βύρων και όχι Μπάυρον…Επίσης στα ελληνικά δεν υπάρχει η προφορά d,b αλλά ντ και μπ τα οποία τα σύμφωνα ορθώς θα προφέρονταν με κάθε σύμφωνο διακριτά όπως τα προφέρουν σωστά οι Κύπριοι.Αλλά η γλώσσα εξελισσεται και σήμερα τα προφέρουμε ως d και b.
O Aστρομαχητης ήταν η F1 των αιθέρων σχεδιασμένο να αναχαιτίζει τα σοβιετικά βομβαρδιστικά και να πραγματοποιεί πυρηνική κρούση γρήγορα …όχι για αεροπορική υπεροχή και αερομαχία .

DangerJetExhaust

Το F-104 φαίνεται να τρέχει, ακόμα και σταματημένο στο διάδρομο, θα μπορούσε να ήταν διαστημόπλοιο σε σειρά επιστημονικής φαντασίας

Nikolaos

https://www.youtube.com/watch?v=_U2vLpplCyE

Mein Name ist Joachim von Hassel.
Ich bin Pilot der Bundeswehr
Und sende Ihnen aus meinem Flugzeug
Den Funkspruch den niemand hört.
Verzweifelt drücke ich die Tasten,
Doch das Fahrwerk fährt nicht aus.
Gefangen in der Welt der Technik.
Gefangen in einem Sarg aus Stahl.
Dies ist mein letzter Flug in meine Ewigkeit.
Doch ich habe keine Angst, denn Du bist bei mir.
Du bist bei mir!
Mein Name ist Joachim von Hassel
Und mein Vater wird stolz auf mich sein.
Denn ich bin schneller als der Schall
Und nehme euch jetzt alle mit.
Mein Name ist Joachim von Hassel.
Ich bin Pilot der Bundeswehr.
Zum fliegen um die ganze Welt
Brauche ich kein Flugzeug mehr …
Verzweifelt regel’ ich die Schubkraft
Doch das Triebwerk reagiert nicht mehr.
Gefangen in der Welt der Technik.
Gefangen in einem Sarg aus Stahl.
Dies ist mein letzter Flug in meine Ewigkeit.
Doch ich habe keine Angst, denn Du wirst bei mir sein.
Und auch der Schleudersitz bricht mir nur das Genick.
Ich habe keine Angst…, denn Du bist… –
Du bist bei mir!

(Με θερμές ευχαριστίες στον φίλο αναγνώστη Talon Talon που μας επέστησε την προσοχή στους Welle: Erdball και στο ανατριχιαστικό κομμάτι με σχόλιο του στην “Π”. Η ιστορία είναι αληθινή και είχε συγκλονίσει τη Γερμανία προ 50ετίας, ο Ανθυποπλοίαρχος von Hassel ήταν γιος του Προέδρου της Bundestag, συνετρίβη κοντά στο Ναυαρχείο του Bundesmarine στο Glücksburg, η μάνα του δεν το άντεξε και αυτοκτόνησε …)
Το κλιπ περιλαμβάνει συγκλονιστικά εν πτήσει στιγμιότυπα.

Last edited 7 months ago by Nikolaos
Nikolaos

Επρόκειτο αναμφίβολα για χαρισματική μηχανή, αλλά για ένα από τα χειρότερα τακτικά α/φ που εμφανίστηκαν μεταπολεμικά, και ιδίως για την ΠΑ. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ποτέ δεν επιδίωξε να αυξήσει την ενεργό της δύναμη σε πάνω από τις δύο μοίρες που ο τύπος αριθμούσε από την αρχή της υπηρεσίας του, αν και εκατοντάδες α/φ καθίσταντο βαθμηδόν διαθέσιμα καθώς ο τύπος αντικαθιστατο στο κεντρικό μέτωπο του ΝΑΤΟ (στη Γερμανία ήδη το 1973-74 οι δύο μοναδικές πτέρυγες αναχαίτισης που πετούσαν Starfighter – οι λοιπές ήταν κρούσης – JG71 “Richthofen” & JG74 “Mölders” έλαβαν το ασύγκριτα ανώτερο F-4F, στην Ισπανία τα 18 F-104G αντικαταστάθηκαν από 40 μεταχειρισμένα F-4C της USAF ήδη το 1970-71, και φυσικά από το 1979 άρχισε η μαζική αποστρατεία σε Γερμανία, Βέλγιο, Ολλανδία, Δανία, Νορβηγία λόγω έλευσης των Tornado & F-16). Όπως είχε πει και απόστρατος ανώτερος αξιωματικός της ΠΑ “Για να φθάσει στο Εσκή Σεχήρ θέλει 4 εξωτερικές δεξαμενές, άρα μοναδικό πιθανό φορτίο είναι μία (!) Μ117 των 750 λιβρών … τι να το κάνω;” … Η επινοητικότητα της ΠΑ οδήγησε σε διάφορους συνδυασμούς όπλων, ακόμη και Paveway (αιώνιο μυστήριο με τι καταδείκτες προ LANTIRN … ποτέ δεν πιστοποιήθηκε η παράδοση Pave Spike για τα Φάντομ στην ΠΑ … “zot boxes” στο πίσω κάθισμα των Φάντομ άραγε; ..), αλλά το αεροπλάνο ήταν απόλυτα ακατάλληλο και επικίνδυνο για άφεση όπλων με ακρίβεια από χαμηλό ύψος, λόγω ταχύτητος και άρα ελαχίστου χρόνου για την οπτική πρόσκτηση του στόχου (βλ. και δυστύχημα Παπασταύρου στην Άρτα), αν και χρησιμοποιείτο σε ρόλους CAS/BAI και από την Καναδική Πολεμική Αεροπορία στη Γερμανία, όπως και από τους ίδιους τους Γερμανούς βέβαια …
Από την άλλη, και μιλώντας για τη βασική ΝΑΤΟϊκή αποστολή της πυρηνικής κρούσης στο Κεντρικό Μέτωπο, το α/φ δεν είχε μεν την παραμικρή ελπίδα απέναντι στο MiG-21, αλλά στα ύψη (ελάχιστες εκατοντάδες πόδια) και τις ταχύτητες (600 κόμβοι) που πετούσε ήταν πρακτικά μη ανασχέσιμο από αεροσκάφη, SAM ή ακόμη και κατεθυνόμενα με ραντάρ πυροβολα του ΣτΒ … Για τον ίδιο λόγο ήταν κατάλληλο για το ρόλο της αναγνώρισης, όπως άλλωστε και λόγω της παροιμιώδους σταθερότητος στην τυρβώδη ροή του αέρος σε χαμηλό ύψος λόγω του τεραστίου πτερυγικού φόρτου. Εννοείται ότι με τη μοναδική πυρηνική βόμβα, το ζήτημα του ελαχίστου χρόνου για οπτική πρόσκτηση του στόχου δεν αποτελούσε πρόβλημα, αφού το όπλο δεν ήθελε σκόπευση μεγάλης ακριβείας για να επιτύχει το καταστρεπτικό του αποτέλεσμα. Φυσικά, το κόστος του κολοσσιαίου πτερυγικού φόρτου ήταν η αστρονομική ακτίνα στροφής, που έκανε το α/φ απολύτως ακατάλληλο για τους στοιχειωδέστερους έστω ελιγμούς εναέριας μάχης. Ωστόσο, ο ιλιγγιώδης ρυθμός ανόδου, η απίστευτα υψηλή ταχύτητα και το ραντάρ το καθιστούσαν ένα αξιοπρεπέστατο ελαφρύ αεροσκάφος αναχαίτισης σημείου για τη Δυτική Ευρώπη, δεδομένου ότι θα αντιμετώπιζε δυσκίνητα α/φ όπως Yak-28, Tu-22, Tu-16 κλπ. Ασφαλώς, στο πεδίο της μάχης θα ήταν ανίκανο να εξασφαλίσει αεροπορική υπεροχή ύπερθεν των φιλίων μαχομένων τμημάτων απέναντι σε MiG-17/19/21 & Su-7 (σε χαμηλό ύψος ήταν ανώτερο του MiG-21 σε εναέρια μάχη, αν βέβαια βρισκόταν άνθρωπος με το χέρι και τα α@@@@ια που απαιτούσε ο άγριος χειρισμός ενός αεροπλάνου 2 Μαχ, 20 μέτρων, με πτέρυγα τεράστιας οπισθόκλισης και καύσιμα για μισή ώρα το πολύ). Αλλά για το ρόλο αυτό το ΝΑΤΟ διέθετε πιο ειδικά α/φ στη Γερμανία (αρχικά αμερικανικά F-86H, καναδικά Sabre Mk. 6 & βρετανικά Hunter, μετά Lightning & Phantom, και ασφαλώς τα βελγικά Mirage V και τα ολλανδικά NF-5A).
Και φθάνουμε στο μεγαλύτερο what if της αεροπορικής ιστορίας (κατ’ ειρωνεία, δεν έχει απασχολήσει εδώ, στην “Π”, κοιτίδα των what if): Ανταγωνιστής του ήταν το F11F Super Tiger της Grumman, ένα παράγωγο του υπέρκομψου πρώτου υπερηχητικού μαχητικού του Ναυτικού, αλλά με J79. Καθαρόαιμο αερομαχίας, κλάσεως F-8 Crusader & MiG-21. Πολύ ανώτερο τακτικό αεροσκάφος, πολύ λιγότερο κατάλληλο για την κρίσιμη για το ΝΑΤΟ αποστολή της πυρηνικής κρούσεως. Τι θα γινόταν αν είχε επικρατήσει;

Nikolaos

Μια ακόμη όψη του προβλήματος Starfighter ήταν η ακαταλληλότητα του τύπου για πτήση με καιρό, που δεν ιάθηκε ούτε με τα ραδιοβοηθήματα του -G. Από όσους συζητούμε στο φόρουμ αυτό, το ζήτημα το έχει αναδείξει μόνο ο εκλεκτός σχολιαστής και φίλος Μήτσος Μάντζος.

Το F-104 υπήρξε ουσιαστικά ένα α/φ για το γερμανικό μέτωπο του ΝΑΤΟ. Η Γερμανία είναι όμως κόλαση καιρού, οι ατμοσφαιρικές συνθήκες είναι εξαιρετικά ευμετάβλητες, η πυκνή νέφωση με χαμηλή βάση (αλλά και οροφή στα 30.000+ πόδια!) συνήθης, οι καταιγίδες από Μάρτιο ως Σεπτέμβριο (και όχι μόνο …) συχνότατες και εξαιρετικά βίαιες, οι ανεμοθύελλες το ίδιο, και οι ομίχλες ακόμη και το καλοκαίρι όχι σπάνιες. Και φυσικά το χιόνι και ο πάγος το
χειμώνα. Προσοχή, δεν μιλάμε με όρους τύπου “στην Αγγλία πάντα βρέχει, στη Σουηδία έχει παγετό”, μιλάμε για μια κόλαση, όπου ο καιρός μπορεί να ανοίξει και να κλείσει πολλές φορές μέσα σε μια ώρα, με μεταβολές ατμοσφαιρικής πίεσης τεράστιες και άμεσα (όσο και οδυνηρά) αντιληπτές από το ανθρώπινο σώμα, εντός κτηρίων!
Και ο Καναδάς, που είχε ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό απωλειών από τη Γερμανία, σχεδόν ακέραιο 50% (!), επιχειρούσε με τον τύπο ΜΟΝΟ από γερμανικό έδαφος, σε αποστολές αρχικά πυρηνικής κρούσεως, και έπειτα CAS (!!!)/BAI, με π/β Μ61, βόμβες Mk.82 Snakeye ή διασποράς αντιαρματικές Hunting BL.755, ή ακόμη καλάθους ρουκετών 2,75″ (προς το τέλος τις ταχύτατες CRV-7).
Θα αντιλέξει κάποιος: Μα εδώ πετούσαν στη Γερμανία α/φ χωρίς ραντάρ ή προηγμένα πλοηγικά μέσα! Τα Α-10 (χωρίς ραντάρ, INS κλπ.) πετούσαν στη Γερμανία από FOL πάντοτε (οι 6 μοίρες της USAFE έδρευαν στην Ανατολική Αγγλία, αλλά είχαν ανά πάσα στιγμή από ένα σμήνος σε FOL στη Γερμανία, δηλαδή τουλάχιστον 36 από τα 108 α/φ ανά πάσα στιγμή) διότι απλά πετούσαν πάντοτε ΚΑΤΩ από τον καιρό, όσο χαμηλή και αν ήταν η βάση των νεφών, και μόνο η ομίχλη μπορούσε να τα καθηλώσει. Και φυσικά, λόγω ταχύτητος και πτέρυγας μηδενικής οπισθόκλισης, ο χειρισμός τους στο landing pattern ήταν παιγνίδι.
Για τέτοιο καιρό, απαιτούνται αεροπλάνα που μπορούν να κάνουν “επιθετική” προσέγγιση (τύπου αεροπλανοφόρου), βλ. και Ελβετία (με τα αεροδρόμια στον πυθμένα νεφοσκεπών κοιλάδων ανάμεσα σε τιτάνιους κάθετους ορεινούς όγκους …) που προτίμησε το Χόρνετ του Μιράζ 2000 για το λόγο αυτό. Το Starfighter, αντίθετα, με την τεράστια ταχύτητα προσέγγισης, την ανάγκη διατήρησης ισχύος 85% mil τουλάχιστον για να τροφοδοτείται επαρκώς το boundary layer control (χωρίς το οποίο οι κωμικές πτέρυγες θα έπεφταν σε απώλεια στήριξης άμεσα …), το τεράστιο ίχνος προσέγγισης και την ανάγκη εξαιρετικής συγκέντρωσης και ντελικάτων χειρισμών σε όλο το landing pattern, άμα τύχαινε και σε νέφωση είχε βαρύτατο πρόβλημα …
Η Ισπανία, αντίθετα, δεν είχε καμιά απώλεια (ο καιρός της Καστίλλης!), όταν παρέλαβε τα F-4C παρέδωσε τα F-104 από μισά σε Ελλάδα και Τουρκία.
Την ασυμβατότητα των πτητικών χαρακτηριστικών του α/φ με άσχημες καιρικές συνθήκες είχε επισημάνει ήδη ο μέγας βρετανός δοκιμαστής πιλότος Roland Beamont, όταν πέταξε το -Α στην έρημο (Έντουαρντς) τέλη δεκαετίας του ’50.

Last edited 7 months ago by Nikolaos
Nikolaos

Οι πρώτες γραμμές του άρθρου δίνουν την ερμηνεία του τεχνολογικού θριάμβου που κατέληξε σε επιχειρησιακή τραγωδία, ένα α/φ ανεπιθύμητο από τον εντολέα του: Ο Κέλλυ το σχεδίασε ως μαχητικό αεροπορικής υπεροχής, επί τη βάσει συνεντεύξεων που πήρε από βετεράνους της Κορέας, και οι οποίοι φορτικά αξίωναν ανώτερες επιδόσεις, ιδίως ταχύτητας και βαθμού ανόδου. Είναι αυτά στα οποία ένοιωθαν ότι το Σέημπρ υστερούσε έναντι του Μιγκ-15. Μικρή λεπτομέρεια: ΔΕΝ είπαν στον Κέλλυ ότι η ευελιξία τους είναι αδιάφορη, μάλλον τη θεωρούσαν δεδομένη από το Σέημπρ, και αυτονόητη και στα μελλοντικά μαχητικά …. Ο Κέλλυ ξεκίνησε να σχεδιάσει ένα α/φ με αυτές τις προτεραιότητες, ελαχιστοποιώντας την οπισθέλκουσα με κάθε δυνατό τρόπο και βάζοντας τον ισχυρότερο και καλύτερο κινητήρα της Αμερικής (αν και πρωτοπέταξε με J65 μέχρι να ετοιμαστεί ο J79). Ως γνωστόν, το α/φ προέκυψε χωρίς φτερά (χαμηλή οπισθέλκουσα), χωρίς μεταφορική ικανότητα, με ακτίνα μάχης 55 ναυτικά μίλια (ναι, πενήντα πέντε …), τεράστιο κύκλο στροφής, θανάσιμα χαρακτηριστικά προσέγγισης, και με ανάγκη άμεσης εγκατάλειψης επί απώλειας ισχύος, έστω ελάχιστης, στο (τερατώδες και ασύμβατο με καιρό/χαμηλή νέφωση) landing pattern. Ένα α/φ με τερατώδη θεμελιώδη χαρακτηριστικά, εργονομικά άρτιο κόκπιτ, προηγμένα συστήματα και αστρονομικές επιδόσεις. Για τις τελευταίες επιλέχτηκε να στελεχώσει πρώτα μονάδες ηπειρωτικής αεράμυνας των ΗΠΑ, λόγω ρυθμού ανόδου. Η έλλειψη ραντάρ έρευνας και η αστεία ακτίνα (ο όρος μαχητικό άμυνας σημείου ήταν ήδη ευφημισμός …) οδήγησε στην απόσυρσή του από τον κλάδο αυτό, μετά από υπηρεσία τριών ετών, με άπειρα θανάσιμα ατυχήματα και χαμηλότατες διαθεσιμότητες. Υπηρέτησε σε τρεις μοίρες της Εθνοφρουράς (που πήγαν και στην Κρίση του Βερολίνου το 1961 για να τρομάξουν την ΕΣΣΔ με ίχνη των 2 Μαχ στα ραντάρ …), και έπειτα ανακλήθηκαν σε δύο ενεργές μοίρες αεράμυνας σε Φλόριντα και Τέξας για άμυνα κατά της Κούβας λόγω ρυθμού ανόδου. Αυτά τα συγκεκριμένα α/φ αναβαθμίστηκαν με τους 18.000 λιβρών κινητήρες των ιταλικών -S και έκαναν εύκολα supercruise με πάνω από 1.5 Μαχ και αναχαιτίσεις U-2 στα 73.000 πόδια (!!) με 2 Μαχ (!!). Ακολούθησαν 77 τακτικά μαχητικά -C, με ικανότητα μεταφοράς μικροποσότητας όπλων ή ενός πυρηνικού, που για μια σχεδόν δεκαετία ήταν η «παγκόσμια πυροσβεστική» της USAF, στελεχωμένα με την αφρόκρεμα της TAC (αλλά χωρίς αποτελέσματα στο Βιετνάμ … οι θαυμαστές τους λένε ότι όταν τα Μιγκ τα αντιλαμβάνονταν, προσγειώνονταν … Τα ευρήματα του Ινδοπακιστανικού του 1971 δεν συνηγορούν υπέρ της εκδοχής αυτής …). Επειδή με 150+77 περίπου μαχητικά η επένδυση δεν θα αποσβηνόταν ποτέ, προτάθηκε μια έκδοση πολλαπλού ρόλου για το ΝΑΤΟ, το -G: Αναχατιστικό βομβαρδιστικών με απλοϊκό ραντάρ έρευνας, και α/φ πυρηνικής κρούσεως με ενισχυμένη δομή και μεταφορική ικανότητα, διαμορφώσεις χαρτογράφησης στο ραντάρ και αδρανειακό σύστημα πλοήγησης (όλα state of the art για την εποχή και πολύ παραπάνω από ό,τι χωρούσε η φαντασία των ευρωπαϊκών εθνών, που ήταν στην εποχή των Χάντερ και Σέημπρ). Εννοείται ότι η προσθήκη βάρους μεγέθυνε κι άλλο την τερατωδώς υψηλή πτερυγική φόρτιση, κάνοντας το α/φ από τη μια απόλυτα σταθερό σε χαμηλό ύψος/μεγάλη ταχύτητα (άρα κατάλληλο για κρούση, πυρηνική όμως μόνο, γιατί από φορτίο … ασ’ τα να πάνε …), από την άλλη ακόμη φονικότερο από ότι ήταν για τον χειριστή του. The rest is history …
Να σημειωθεί ότι πάρα πολλά από τα θανατηφόρα ιδίως ατυχήματα της δεκαετίας του ’60 είχαν να κάνουν με αστοχία υλικού και με πλημμελή ποιοτικό έλεγχο από την κατασκευάστρια και τις αδειούχους … μοτίβο γνωστό και από το “αυταναφλεγόμενο” MiG-19 στην άλλη πλευρά του Παραπετάσματος, που τερμάτισε την καριέρα του μυθικού μαχητικού πρόωρα (και πάντως πολύ νωρίτερα από του Μιγκ-17!) στις τάξεις του ΣτΒ (η απροθυμία των χειριστών να πετάξουν με ένα α/φ τόσο εμφανών σχεδιαστικών και κατασκευαστικών λαθών άγγιξε τα όρια της ανταρσίας ενίοτε …).

megisteas

Είχα δει, εν μικρο κομμάτι, απο μια Γερμανική ταινία για το F 104. Την έχει δει κανείς να μου πει τον τίτλο;

KostisM

Στα ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΦΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΑΕΡΙΩΘΟΥΜΕΝΩΝ 1951-69 του τότε (από 2007 αν θυμάμαι καλά) Επισμηναγού(Ι) Χαρ. Χαρούση σε έκδοση του Γ. Χριστογιαννάκη (με βιβλιογραφία και του Ηλ. Νταλούμη) καταγράφονται 166 (!) S/N, ήταν ο αριθμός των ατράκτων που παραλάβαμε συνολικά και όχι φυσικά αυτά που πέταξαν.
Να πω την αμαρτία μου πάντως τα γαλλικά μου αρέσουν και από εκείνης της εποχής , αν δεν παίρναμε μόνο υλικό μέσω MAP/ΗΠΑ θα προτιμούσα να είχαμε πάρει Mirage III και όχι F-104 , και πιο ωραίο είναι και έκανε το πιο σπουδαίο περισσότερα. Και για να γίνω περισσότερο … προκλητικός αν είχαμε τις εκδόσεις Mirage IIIE/D/R (το ίδιο αεροπλάνο στην ουσία) και στη συνέχεια το ’70 την Mirage50 (το τυροπιτάκι με το Cyrano IV και τον Atar 9K του Mirage F1) δε χρειαζόσουνα παρά μόνο έναν άλλο τύπο: το phantom μέχρι την 3η γενιά.

swan1908

Πολυ ωραιο αρθρο για εμας τους ποιο νεους και σε ηλικία και ακολούθους της πτήσης. Για αυτό μου αρέσετε γιατί πέρα από τα ρετρό άρθρα που ανεβάζετε έχετε και λεπτομέρειες και όχι μια απλή παρουσίαση

STRATOS

Πολύ σημαντικές πληροφορίες δίνονται και στο προηγούμενο άρθρο της ΠΤΗΣΗΣ (που δεν νομίζω να δημοσιεύθηκε ποτέ σε έντυπη μορφή) για αυτό το εκπληκτικό μαχητικό, που δείχνει ότι η Ελληνική ΠΑ το τερμάτισε στην αξιοποίηση του τύπου σε αποστολές κρούσης..:

https://www.ptisidiastima.com/haf-and-the-f-104g/

Να προσθέσω μονάχα ότι η ΠΑ όταν άρχισε να δοκιμάζει το F-104 σε εναέρια μάχη ( Dissimilar ACT καλοκαίρι του 1974..), το αεροσκάφος έχανε και από τα F-102…Με τις τακτικές όμως που αναπτύχθηκαν στο ΣΟΤ από εκεί και πέρα, το αεροσκάφος έγινε πολύ δύσκολος αντίπαλος και στην εναέρια μάχη..εκμεταλευόμενοι οι χειριστές την επιτάχυνση του τύπου και τον κορυφαίο ρυθμό αναρρίχησης..

Όπως λέει χαρακτηριστικά ένας παλιός F-104άρης “το αεροσκάφος δεν αερομαχούσε με το χειριστήριο, αλλά με την μανέτα”..

Πολύ κρίμα , που η ΠΑ κατά πάγια τακτική (όπως και με τα Mirage F-1) μετά από κάποιο σημείο συντηρούσε ελειπώς τα ραντάρ των αεροσκαφών στην διαμόρφωση άερος-αέρος και το ίδιο και με τον ανιχνευτή υπέρυθρων με αποτέλεσμα οι πιλότοι της ΠΑ να μην έxουν στην διάθεση τους έστω και αυτές τις μικρές βοήθειες..

Andreas

Να αγιάσει η ψυχούλα του ΜακΝαμάρα που μας έδωσε τα F-5.

George

(1) Εκ του αποτελέσματος έπρεπε να πουμε στον McNamara να μας δωσει 7 μοιρες F-5!
(2) Αθάνατοι οι Ελληνες πολιτικοί σε ρόλο Κλουζώ Θα ήταν η πρώτη φορά στην Ιστορία που κάποιος δωροδοκεί αυτόν που παίρνει τη βοήθεια και όχι αυτόν που τη δίνει. Οχι αυτόν που αποφασίζει δηλαδή αλλά κάποιον άσχετο! Καθόλου τυχαίο ότι χρεοκοπήσαμε!
(3) Δεν μπορείς να μεταφέρεις χωρίς προσαρμογή αυτά που σου βγήκαν σε μια κατάσταση σε άλλη. Αλλο τα αυτοκίνητα κι άλλο τα αεροπλάνα
Ο McNamara ώθησε το USN προς το F-111 της USAF ζητώντας ουσιατικά το βομβαρδιστικό να γίνει μαχητικό (F-111B). (οικονομίες κλιμακος)
Μετά από χρόνια προσπαθειών και απίστευτα χαμένα χρήματα τα παράτησαν και μας προέκυψε το Tomcat! Ευτυχώς το Phantom στο ενδιάμεσο κάλυψε την καθυστέρηση με τον καλύτερο τρόπο

- Advertisement -

Το Σχόλιο της Ημέρας

ThinkOutOfTheBox: Ενδιάμεση Λύση, ας “ξεχάσουμε” τις Karel Doorman, ας ζητήσουμε 2 Holland Class OPV

Πριν λίγες μέρες, είχαμε εξηγήσει γιατί η ολλανδική πρόταση SIGMA 11515HN είναι μια σχετικά ώριμη λύση, με συστήματα που υπάρχουν σε λειτουργία ή πρόκειται...

Το τεύχος μας που κυκλοφορεί

- Advertisement -

Κύριο Άρθρο

Προχωρά η αγορά των Rampage και των SPICE για τα ελληνικά...

100
Μετά το καλοκαίρι, ο ΥΕΘΑ θα πάει στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής τους φακέλους κρίσιμων προμηθειών για την Πολεμική Αεροπορία, και για τα F-16...
- Advertisement -
Card image

August #15 ΠΤΗΣΗ 2021

Αγορά 4.49
- Advertisement -
Card image

ΠΤΗΣΗ 2015 June 2015 #349

Αγορά
- Advertisement -
Card image

ΠΤΗΣΗ 2014 October 2014 #341

Αγορά

Related News

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – 2 Αυγούστου 1903: Επανάσταση του Ίλιντεν, ο βουλγαρικός κίνδυνος αναδύεται

Οι δυνάμεις της μυστικής επαναστατικής «Ανώτατης Οργάνωσης Μακεδονίας-Αδριανούπολης» (Върховен македоно - одрински комитет, (ВМОК) καταλαμβάνουν την πόλη του Κρούσεβο ανακηρύσσοντάς την πρωτεύουσα και κέντρο...

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – 4 Αυγούστου 1936: Η Ελλάδα υπό το καθεστώς της 4ης Αυγούστου

Μέσα σε γενικότερο κλίμα πολιτικής αστάθειας και βίας, ο πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς ανακοινώνει την περιστολή άρθρων του Συντάγματος και με την σύμφωνη γνώμη του...

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – 23 Ιουλίου / 4 Αυγούστου 1821: Η παράδοση της Μονεμβασιάς

Παραδίνεται στους Έλληνες επαναστάτες μετά από μήνες πολιορκίας το φρούριο της Μονεμβασιάς. Η πολιορκία της δεσπόζουσας καστροπολιτείας είχε ξεκινήσει από την έναρξη σχεδόν της...